Þótt vötnunum sunnan Tungnaár fjölgi ekkert í eiginlegri merkingu, þá fjölgar þeim hér á síðunni. Í dag datt Laufdalsvatn inn undir Framvötn og auðvitað á listann yfir öll vötnin.

Það bætist alltaf í vötnin á síðunni. Nú eru aðeins fimm af Framvötnunum eftir, því inn á síðuna eru nú komnar samantektir og smá upplýsingar fyrir eftirtalin vötn:

Þau fimm sem eftir eru munu koma á næstu vikum, eitt í viku hverri. Þá geta menn farið að skipuleggja veiðina á þessum slóðum næsta sumar. Vötnin og kort af svæðinu má sjá hér.

Flugur og skröksögur hafa eignast sína eigin Facebook síðu þar sem nýjar færslur verða birtar um leið og þær eru komnar á vefinn. Jafnframt verður völdum, eldri færslum skotið þar inn til upprifjunar. Þeim sem vilja fylgjast með síðunni í gegnum Facebook er bent á að smella hér og líka við síðuna.

Eftir sem áður geta menn gerst áskrifendur að Flugum og skröksögum hér á forsíðunni með því að smella á ‚Áskrift‘ og við sendum öllum áskrifendur okkar tölvupóst um leið og ný grein birtist á síðunni.

Það kemur ekki oft fyrir að hér birtast greinar eða frásagnir frá öðrum en sjálfum mér, hvað þá að ég skrifi eitthvað í nafni annarra. En nú ber svo undir að ég skrifa í nafni hins óþekkta veiðimanns. Um er að ræða skáldaða frásögn af veiðiferð í Löðmundarvatn sunnan Tungnaár.

Mikið var veðrið glimrandi gott 30.júlí þegar við fjölskyldan skelltum okkur í Löðmundarvatn. Við stoppuðum góða stund við vatnið og gerðum gríðarlega góða veiði. Bleikjan var einstaklega viljug að taka, en frekar var hún smá. Þar sem ég hafði heyrt eitthvað af því að maður ætti ekki að eira bleikjunni þarna þótt smá væri, þá tókum við allan fisk á land og hentum í flæðarmálið. Helv… refurinn og minkurinn hefðu þá eitthvað að éta. Svo var himbrimi á vatninu og hann gæti örugglega gert sér smælkið að góðu.

Fljótlega misstu krakkarnir áhugann á veiðinni og fóru að leika sér en við hjónin veiddum langt fram í myrkur. Svo mikill varð aflinn að fjaran dugði ekki lengur þannig að ég tróð smælkinu í plastpoka þannig að auðveldara væri fyrir mömmu að henda því í ruslið sem vargurinn vildi ekki. Nú er bara að bíða eftir því að mamma mæti á svæðið og taki til eftir mig. Það verður ekki af því skafið hve dásamlegt það er að njóta náttúrunnar góða kvöldstund.

Svo mörg voru þau orð. Kannski var sagan á bak við þessa dauðu fiska sem við hjónin gengum fram á við bakka Löðmundarvatns að kvöldi 30.júlí bara einhver allt önnur. Hver veit?

Eftir stendur að aflapokinn hafði sprungið,  lág tómur í flæðarmálinu og fjaran eins og eftir dínamítveiðar, fiskur út um allt. Því miður hefur viðkomandi veiðimaður ekki gert sér grein fyrir því að hringrás orms í fiski verður aldrei rofinn með því að skilja fisk eftir fyrir fugl. Að gauka einum og einum fiski að ref eða mink er nokkuð saklaust, en fuglinn er hýsill sýkingar og hann skilar henni örugglega aftur í vatnið og viðheldur þannig ormi í fiskinum okkar.

Það er alveg rétt að alla bleikju skal taka á land í Framvötnum, þar veitir ekki af allri þeirri grisjun bleikju sem við verður komið. Að sjálfsögðu verður maður þá að taka viðkomandi fisk með sér og koma honum þannig fyrir að vargurinn komist ekki í hann.

Ég hef svo sem ekkert fleira að segja þessum veiðimanni en smá skilaboð til mömmu hans: Þú þarft ekki að mæta og taka til eftir strákinn, ég tíndi þessa fiska saman og kom í ruslið hjá stelpunum við Landmannahelli.