Færslur

Hólkurinn

Ég er nú ekki þannig búinn í veiðinni að ég eigi stöng eða stangir með verðmiða sem telur 6 tölustafi, en ég reyni að hugsa vel um þær stangir sem ég á. Raunar stend ég mig að því að hugsa ekki alveg nægjanlega vel um þær, en það er önnur saga og tengist allt öðru en því sem ég er með í huga núna.

Ég hélt svei mér þá að engum veiðimanni dytti í hug að geyma stöngina sína á milli ferða í einhverju öðru en hólkinum sem fylgdi henni, sérstaklega ef um dýrari stöng væri að ræða. En, svo má manninn lengi reyna að ekki komi eitthvað nýtt fyrir sjónir, sérstaklega þegar skyggnst er inn í bílskúra. Flottur skúr, allur í drasli að vísu, eiginlega úði og grúði af öllu mögulegu þarna inni, það sá maður þegar mesta rykið sjatnaði eftir að hurðin var opnuð. Mér datt eitt augnablik í hug að það væri eins gott að eigandinn ætti ekki kött, sá hefði getað fótbrotið sig í öllu draslinu á gólfinu. Ég held að ég sé búinn að draga upp ákveðna mynd af þessum skúr, en það vantar samt eitt. Í vegg, baka til í skúrnum, ofan við ruslahrúgu sem helst minnti á jökulruðning við rætur Svínafellsjökuls, höfðu nokkur hvítmáluð steypustyrktarjárn verið reknir í vegginn. Á þessum teinum hvíldu nokkrar Sage von Orvis d‘Loop stangir, samsettar með hjólum og öllu.

Svona geymi ég mínar stangir

Nú veit ég fyrir víst að þessi virti stangaframleiðandi afhendir allar sínar stangir í hólkum, meira að segja nokkuð vönduðum hólkum. Það er mér enn hulin ráðgáta hvers vegna þessi annars ágæti skúreigandi geymir ekki stangirnar sínar í þessum hólkum í stað þess að láta þær skrölta á beru steypustyrktarjárninu. Ég get svarið það að ég heyrði þær skoppa þegar hann skellti bílskúrshurðinni eftir að hafa fiskað eitthvað dót upp af gólfinu. Hefðu stangirnar skoppað fram af járninu, þá hefðu þær lent í jökulruðninginum fyrir neðan og trúlega horfið þar að eilífu.

Neibb, frekar vil ég geyma stangirnar mínar í hólkunum á tryggum og öruggum stað þar sem þeim er ekki hætta búin af náttúruhamförum.

Ending flugulína

Þessi greinarstúfur er sérstaklega tileinkaður letipúka sem hefur fylgt mér í ótal mörg ár, sjálfum mér. Það er alveg sama hve oft ég einset mér að hugsa betur um flugulínurnar mínar, þá gerist það allt of sjaldan. Góð umhirða flugulínu lengir nefnilega líftíma hennar og þá verður hinn púkinn minn miklu ánægðari, nískupúkinn í mér.

Ég var spurður að því um daginn hve lengi línurnar mínar entust. Ég satt best að segja gat ekki svarað því nákvæmlega, eina sem ég veit að sumar hef ég átt lengi á meðan aðrar hafa lifað skemur. Kunnáttumaður sagði mér að góð flugulína, þar sem góð ræðst oftar en ekki af verðmiðanum, eigi að endast þetta 250 veiðidaga. Sami maður sagði mér að með góðri línu eigi maður að geta verið svona keppnis þótt flugustöngin sé langt því frá að vera í verðflokki keppnisstanga. Þessar línur kosta í dag á bilinu 12 – 16 þ.kr. Hér verð ég að taka það fram að ég hef átt línur sem kosta aðeins fjórðung af þessu verði og ég hef ekki fundið mikinn mun á þeim og dýrari línum og þær hafa enst mér ágætlega. Þetta síðasta var til að friða nískupúkann í mér.

En til að ýta aðeins við letipúkanum þá eru hér nokkrar línur um þrif og meðhöndlun flugulína:

Sum sumur er það sem hefur mest áhrif á plastið í flugulínunum ekkert vandamál á Íslandi, sólin. Of mikið sólarljós í of langan tíma styttir líftíma flugulínunnar verulega. Þótt nýjustu flugulínurnar séu merktar UV resistance þá hefur sólarljósið samt mjög mikil áhrif á þær. Mér liggur við að segja að þessi merking sé nærri jafn áreiðanleg og Anti age formula í hinum og þessum húðkremum. Þegar hiti og sólarljós fer saman, t.d. þegar veiðihjólið þitt liggur í aftursætinu og bakast þar í sólinni, þá fer niðurbrot plastsins fyrst af stað fyrir alvöru.

Það að þrífa línuna reglulega er ekkert svo mikið mál. Flestir mikla það eitthvað fyrir sér að láta ylvolgt vatn í skál eða fötu, bæta smá handsápu (ilmefnalausri) út í og leyfa línunni að liggja þar í 15 – 25 mín. Tíminn ræðst af því hvort menn hafa vanist á að nota eitthvert sleipiefni á línuna eða ekki. Því oftar sem sleipiefni er notað, því meiri leifar verða eftir á línunni sem gera lítið annað en safna í sig skít og óhreinindum sem hægja á henni í kasti. Fyrir alla muni, ekki freistast til þess að nota svamp eða grófan skrúbb á línuna þótt hún sé mjög skítug. Mjúkur bómullarklútur er alveg tilvalinn, eftir að línan hefur legið í vatninu og áður en skolað er af henni og hún hengd upp til þerris. Já, þú last rétt. Það verður að leifa línunni að þorna þokkalega áður en henni er spólað aftur inn á hjólið.

Það er líka mikilvægt að hugsa um línuna á milli þvotta. Það er ekki bara nóg að þvo hana að hausti og bíða síðan til næsta hausts að hugsa þá um hana. Það eru til ýmsar vörur sem eru ætlaðar til þess að næra flugulínuna á milli þvotta. Ég hef ekki hugmynd um hver fann upp á þessum frasa, en hann hafði ekki mikið vit á efnafræði og þá sér í lagi fjölliðum eins og í plasti. Í eitt skipti fyrir öll (er reyndar búinn að segja þetta svo oft áður); þau efni sem eiga að næra flugulínuna þína eru í flestum tilfellum bón eða sílikon og hafa ekkert næringarfræðilegt gildi fyrir plast.

Vissulega er hægt að nota bón til að ná betra rennsli í línuna og þá skiptir í raun engu máli hvaða bón þú notar. Allt bón inniheldur leysiefni af einhverri gerð og leysiefni er ekki besti vinur flugulínunnar þannig að því oftar sem þú notar bón, því oftar þarftu að nota það. Húð línunnar fer því hraðar af henni því oftar sem þú dregur hana í gegnum bónklútinn sem er mettaður af leysiefni. Að mínu mati ætti bónið að fá að hvíla sig alveg þangað til línan er kominn að gjörgæslu og lífdagar hennar eru í raun taldir, sem sagt aðeins nota bón í neyðartilfellum.

Sleipiefni sem hönnuð eru fyrir flugulínur innihalda fyrst og fremst sílikon sem geta fjarlægt minniháttar óhreinindi af línunni, en fyrst og fremst skilja þau eftir sig örþunna filmu sem hrindir frá sér vatni og óhreinindum. Þetta hjálpar vissulega við aukið rennsli til að byrja með, en við endurtekna notkun án þess að þrífa línuna á milli þykknar þessi hús á köflum og fer að draga að sér óhreinindi í stað þess að hrinda þeim frá sér. Ekki gleyma að þrífa línuna á milli þess að þú berð á hana, annars endar þú með verra rennsli í línunni heldur áður.

Jæja, púkarnir mínir, nú eruð þið búnir að lesa þetta og þá er eins gott að taka sig saman í andlitinu og þrífa línurnar eftir sumarið.

Augnablik í lífi hnýtara

Það er alls ekki jafn sjálfsagt að koma frá sér flugu eins og margur heldur. Flott fluga sem maður rekst á eða rekur augun í er ekki endilega töfruð fram á einu augabragði. Í byrjun vetrar getur verið sérstaklega erfitt að setja í fyrstu fluguna.

Nú lýsi ég eigin reynsluheimi og aðstæðum. Ég á mér afdrep þar sem hnýtingarefni og tól eiga að vera innan seilingar. Já, þau eiga að vera innan seilingar, en stundum er eins og sprengja hafi fallið á hnýtingarborðið, ekkert er þar sem það á að vera og sumt er bara alls ekki til staðar. Þá þarf að taka til, taka aðeins meira til og finna það sem mann vantar í fluguna. Skjótast út í búð og kaupa það sem ekki finnst. Finna stað fyrir það sem maður keypti og þá þarf stundum að færa eitthvað annað til, sem sagt að laga aðeins meira til. Og hvað gerist þá? Jú, maður finnur það sem maður hélt alveg örugglega að maður ætti, en fann ekki.

Hnýtingarborðið fyrir tiltekt

Svo kemst maður loksins í þau spor að geta farið að hnýta, þ.e. þegar maður er búinn að taka aðeins meira til og búa til pláss fyrir flugurnar sem þó eru ekki enn sprottnar fram úr hnýtingarþvingunni. Jæja, loksins er komið að því að setja í fyrstu fluguna. Kemur þá ekki í ljós að algengustu áhöld og efni eru ekki lengur innan seilingar. Þá þarf maður að færa aðeins til í hillunni og raða upp á nýtt.

Loksins kemur fyrsta flugan. Æ, hún var nú ekkert sérstaklega vel gerð, eitthvað skökk og skæld og hreint ekkert lýk fyrirmyndinni. Best að hnýta aðra og ef tími gefst til, þá hnýtir maður þau fimm eintök sem vantar þannig að við veiðifélagarnir höfum í það minnsta þrjú eintök í boxinu, hvort um sig.

Hnýtingarborðið eftir tiltekt

Þá er að öllum líkindum komið að því að kveikja undir kvöldmatnum og …. æ, best að kveikja líka á fréttunum, kannski vill svo illa til að enn einn hefur fengið viðbótarkvóta fyrir sjókvíaeldi og þá er dagurinn ónýtur. Ég get þó í það minnsta huggað mig við að það eru komnar 6 nýjar flugur í boxin okkar og ég hef gert enn eina tilraun til að hafa allt á sínum stað, sem ku vera til mikilla bóta fyrir hnýtarann.

Úr dvala

Um þetta leiti árs er flest allt það sem úti grær fallið í dvala, veturinn genginn í garð og flugurnar gengnar til náða. Þá vaknar FOS.IS úr dvala nördismans og tekur til við að dæla út hugleiðingum sem hafa verið að grassera í kolli mínum í sumar.

Sem endranær er efnið sem hér birtist úr eigin kolli, en nokkuð af því er í raun frá lesendum komi í formi fyrirspurna og hugmynda sem þeir hafa gaukað að mér á liðnum mánuðum. Sumar þessara hugmynda hafa reynst mér heldur ofviða þekkingarlega séð eða mér hefur ekki gefist tími til vinna úr þeim eins og ég hefði viljað þannig að einhverjar þeirra hvíla enn í skilaboðaskjóðunni. Fjöldi greinarkorna í vetur verður á bilinu 60 – 70 eins og endranær, allt eftir efnum og ástæðum en þegar eru 50 greinar klárar og bíða birtingar.

Á liðnum vikum hef ég tekið aðeins til á vefnum, lagfært ýmislegt smálegt sem betur hefur mátt fara og vonandi tekist að auðvelda gestum síðunnar að nálgast upplýsingar um það sem þeir sækja í. Meðal þess sem ég bætti við er listi við hverja grein yfir aðrar greinar sem fjalla um sama eða svipað efni. Þetta auðveldar vonandi gestum að velja sér lesefni úr þeim tæplega 1.700 pistlum sem þegar eru á vefnum.


Einn af föstu liðum vetrarins verður á sínum stað, en það eru Febrúarflugur. Formið verður með svipuðu sniði og áður, þátttakendur leggja fram myndir og upplýsingar um flugur sem þeir hnýta inn á fésbókarhópinn sem nú telur 350 meðlimi og vitaskuld er öllum frjáls þátttaka. Mig hefur lengi langað að færa þetta skilgetna afkvæmi FOS meira út á netið, fá enn meira líf í hópinn, t.d. með því að tengja það t.d. stangaveiðifélögum, hnýtingarklúbbum og hópum þennan mánuð sem það stendur. Hvernig það tekst á næsta ári verður að koma í ljós, en ég mun bráðlega auglýsa eftir áhugasömum aðilum sem vilja nýta sér þetta átak eða taka þátt í því með öðrum hætti. Umfram allt, þá vil ég halda í það form sem hingað til hefur verið, þ.e. þetta á ekki að vera flókið, bara gaman og þannig að því staðið að allir geti tekið þátt.

Annars verður veturinn nokkuð hefðbundinn í efnisvali, hinar og þessar hugleiðingar og eitthvað úr reynslubankanum. Einhverjar nýjar flugur koma inn á síðuna og efni eftir því sem verkast vill. Nú hljóma ég eins og ég viti ekki nákvæmlega hvað kemur inn á vefinn í vetur, en það er nú bara skröksaga. Allt efnið er löngu klárt og tilbúið eins og áður segir, en það er nú alltaf svigrúm fyrir skyndihugdettur eða alvarlegar fréttir.

Hlíðarvatn í Hnappadal 29. sept. 2019

Það er ekki alltaf að haustið kemur svona hægt og hljótt. Mér skilst að mánuðurinn sem er að líða hafi slegið einhver blíðumet þegar á fyrstu dögunum og síðan þá hefur hann verið eintóm uppbót á sumarið. Reyndar er það víst svo að vitarnir á Veðurstofunni telja september til síðsumars, ekki hausts og það getur náttúrulega skýrt alla þessa blíðu.

Hvað um það, veðurspá helgarinnar hljóðaði upp á ýmist tilbrigði við dásamlegt veður og því þótti tilvalið að taka annan dag helgarinnar frá fyrir veiðiferð. Hvert? Þangað sem spáin vísaði manni, svo einfalt var það nú; Hlíðarvatn í Hnappadal.

Eftir að hafa endurheimt veiðifélaga minn á sunnudagsmorgun úr klóm mannræningja sem bar að dyrum á mínu heimili á laugardag, var þessi líka fallega morgunbirta nýtt til að renna fyrir Hvalfjörð og Hafnarfjall, vestur á Mýrar og inn Hnappadalinn. Þegar okkur bar að garði var hin óbrigðula norðaustanátt upp á sitt besta og jafnvel aðeins meira en það. Við ákváðum því að byrja undir Stekkjarholti (þeim sem ekki eru staðkunnugir er bent á ágætis kort af vatninu sem má finna hérna) í þeirri von að vindurinn væri eitthvað spakari þar um slóðir heldur en undir Fellsbrekku. Ég ætla nú ekki að segja að sú von hafi átt sér stoð í raunveruleikanum, en við reyndum nú samt fyrir okkur dágóða stund og annað okkar uppskar í það minnsta eitthvað af narti, áhugalaus að vísu en nartað samt.

Þegar vind tók að lægja færðum við okkur á gamalkunnar slóðir undir Fellsbrekkur og út á Rifið. Já, það er víst rétt að taka það fram að Hlíðarvatn í Hnappadal er komið aftur. Það brá sér í smá frí síðla sumars, hvarf næstum með öllu en er nú komið aftur og það flýtur meira að segja (næstum) yfir Rifið á kafla. Við vorum ekki búin að vera lengi að þegar félaga okkar úr veiðifélaginu bar að garði, vindbarinn í meiralagi og hann ásamt félögum sínum búinn að fá alveg nóg af strekkinginum skammt sunnan Heydals. Það sem mér fannst ennþá goluskítur var bara blíða í hans augum.

Við þræddum okkur fyrir Rifið og reyndum hinar ýmsu flugur, glötuðum töluverðum fjölda þeirra en eins og veiðifélagi minn orðaði það; Þú verður nú að hafa eitthvað að gera í vetur. Eftir smá kaffipásu töltum við inn undir Fellsbrekku og böðuðum nokkrar flugur til viðbótar og þar setti ég í eina fiska ferðarinnar. Sá var nú ekki til að hafa mörg orð um, fallegur þó með eindæmum og fékk líf. Ég hef hugsað mér að að vitja hans aftur næsta vor, tæpt að ég nái því þetta sumarið því vatnið lokar jú í dag 30. september.

Veiðifélagi minn hélt uppteknum hætti og glataði öllum þeim flugum sem stöldruðu augnablik við á taumendanum hjá henni. Ég fór að sjá sæng mína útbreidda og í huga mér var fjöldi hnýtingarkvölda framundan kominn vel á þriðja tug, þannig að ég lagði það ofurvarlega til um fimmleitið að við segðum þetta bara gott, tækjum okkur saman og héldum heim á leið.

Þessi tillaga var samþykkt, en fátt var nú rætt á meðan við gengum frá græjunum. Það var reyndar ekki fyrr en við vorum komin inn á Heydalsveg að það heyrðist hljóð úr horni; Það hefði nú verið gaman að fá eins og eina töku. Svo mörg voru þau orð og ekki fleira sagt í bili. Hvort þetta verður síðasta ferð okkar félaganna þetta sumarið, haustið eða hvað sem þessi árstíð annars heitir, veit ég ekki. Ég er í það minnsta ekki búinn að pakka græjunum niður og enn eru örfáar flugur eftir í einhverjum boxum.

Bleikjur í ferð
0 / 0
Bleikjur alls
58 / 74
Urriðar í ferð
01
Urriðar alls
19 / 42
Veiðiferðir
25 / 26

Herbjarnarfellsvatn 19. sept. 2019

Um síðustu helgi keyrðu veðurguðirnir generalprufu á veturinn að Fjallabaki sem heppnaðist með eindæmum vel. Á einni nóttu tókst þeim að loka tveimur fjallvegum í tvo sólarhringa og skjóta hálendisbúum og ferðalöngum skelk í bringu. En þetta var bara hvellur og í gær kvað við allt annan tón og milt haustið hafði aftur tekið öll völd að Fjallabaki. Tilvalinn dagur til ferðalags um ný-heflaða Landmannaleið frá Landvegi og inn að Landmannahelli. Já, þið lásuð rétt. Sérstakir áhugamenn um gamla þvottamenningu hafa nú um nokkurra vikna skeið lifað sig líkamlega inn í þjáningar fataplagga sem nuddað er við þvottabretti, en nú hefur Landmannaleið verið hefluð þannig að væntanlegt jólahangikjöt okkar kemst án þjáninga til byggða.

Það eimir vissulega en af hvelli síðustu helgar í fjallstoppum að Fjallabaki og Löðmundur hefur þegar tekið að máta felubúning sinn eins og sjá má á myndinni hér að neðan. Veðurspá helgarinnar er að vísu með eindæmum hástemmd þegar kemur að hitatölum, en vindur og rigning eru jú líka í kortunum. Það ætti því ekki að væsa um féð sem rekið verður innan úr Landmannalaugum og safnað í Sátu um og eftir næstu helgi.

Snjóskellur í Löðmundi

Við veiðifélagarnir renndum sem sagt þessa hraðbraut fjallvega í gær, skutumst inn að Landmannahelli og vorum rúmar tvær klukkustundir úr borg óttans í friðsæld Fjallabaks. Ef erindið hefði aðeins verið að renna fyrir fisk þá er hæpið að þetta ferðalag hafi borgað sig, en þar sem aðalerindið var allt annað, þá var veiðin bara bónus ofan á veðurblíðu og haustliti að Fjallabaki.

Að verki loknu við Landmannahelli renndum við enn og aftur inn að Herbjarnarfellsvatni, drógum á okkur vatnsheldan fatnað að ofan og neðan, settum saman stangir og óðum út í. Það er best að vera hreinskilinn og segja eins og er; ég hafði mjög lágstemmdar væntingar um undirtektir við flugurnar sem ég baðaði. Fljótlega varð þó ljóst að fiskurinn er enn í stuði í Herbjarnarfellsvatni og leikar fóru svo að við félagarnir tókum sitthvorn fiskinn og annar þeirra fékk síðan far í bæinn, þ.e. fiskurinn. Einhverjum skotum var þó beint að mér þegar ég sýndi fiskinn minn; Nú, hann er bara minni en sá sem ég sleppti eða Æ, hvað þetta er krúttlegur fiskur. Ég einsetti mér að láta þessar athugasemdir eins og vind um eyru þjóta og áforma fiskihlaðborð fyrir einn úr afla dagsins.

Ekki sá stærsti í sumar

Þessi fiskur er að öllum líkindum síðasti fiskur minn úr vötnunum að Fjallabaki þetta árið. Ég hef um árabil unnað Framvötnum og e.t.v. er afstaða mín til þessa svæðis lituð eldri myndum af vænni bleikjum heldur en margur maðurinn hefur veitt þar á síðustu árum. Þær eru nú samt þarna, galdurinn er aðeins að draga þær fram í dagsljósið og ég hef meira en fulla trú á því að það sé hægt og því hef ég tekið virkan þátt í Fiskirækt að Fjallabaki í sumar, samstarfsverkefni Ármanna og Veiðifélags Landmannaafréttar. Á þessu fyrsta sumri átaksins tókst öflugum hópi veiðimanna að grisja um ríflega 10.000 bleikjur í Löðmundarvatni einu. Slíkur fjöldi hefur aldrei áður verið tekið úr vatninu og ég bind miklar vonir við að árangur þessa komi strax í ljós næsta sumar. Hvað önnur vötn á svæðinu áhrærir þá hafa hreinu urriðavötnin verið að kom sterk inn í sumar og útlit fyrir komandi sumur er gott, mikið af fiski í vötnunum sem á eftir að stækka og gleðja veiðimenn og bragðlauka á næstu árum.

Bleikjur í ferð
0 / 0
Bleikjur alls
58 / 74
Urriðar í ferð
11
Urriðar alls
19 / 41
Veiðiferðir
24 / 25

Framvötn 5.- 8. sept. 2019

Það var vissulega farið varlega af stað, veðurspá skoðuð, skoðuð aftur, og aftur, og aftur. Það var eiginlega sami sperringurinn í spánni fyrir laugardaginn alla vikuna og það eina sem breyttist voru þessir 15 m/sek. sem fóru stundum upp í 18 m/sek. og stundum niður í 12 m/sek. En þegar mann langar á fjöll og veðurspáin er óhagstæð, þá verður maður bara að vera með plan B og það vorum við með; Hellismenn við Landmannahelli.

Sólsetur við Sauðleysu

Við fórum úr bænum fljótlega eftir hádegi á fimmtudag og vorum mætt tímanlega í blíðuna við Landmannahelli til þess að ná að leggja þrjár lagnir í Löðmundarvatn og renna síðan inn að Herbjarnarfellsvatni með stangirnar. Kvöldið var einstaklega fallegt og fiskur gerði vart við sig nánast um allt vatn, en tilfinning okkar fyrir vatninu hefur lengi verið sú að það sé dagvatn frekar en kvöldvatn og það var eins og fiskurinn vildi undirstrika þessa trú okkar og hætti fljótlega að vaka eftir að við mættum á bakkann. Öðru okkar tókst þó að setja í nokkra fiska, þar af einn sem fékk að fylgja okkur síðar til byggða.

Herbjarnarfellsvatn

Eftir það sem átti að vera snaggaraleg viðdvöl undir Löðmundi á föstudagsmorgun, vorum við ekki komin með stangir í hönd fyrr en seinnipart dags og tókum stefnuna á Dómadalsvatn. Kvöldið áður vorum við sammála um að heldur hefði lækkað í Herbjarnarfellsvatni frá síðustu ferð okkar, en okkur datt ekki í hug að helmingur Dómadalsvatns hefði gufað upp, já eða lekið niður. Frá bílastæðinu við Dómadalsvatn er yfirleitt ekki meir en 50 metra gangur að vatninu. Að þessu sinni voru metrarnir 210 og ef maður bætti tveimur metrum við, þá var maður dottinn ofan í skálina í vatninu, svo mikið hefur lækkað í vatninu. Það er af sem var fyrir tveimur árum síðan þegar Dómadalsvatnið flæddi yfir nánast allan Dómadalinn.

Löðmundarvatn á föstudaginn

Fljótlega eftir að við komum að vatninu varð mér brugðið. Standandi þarna á bakkanum með einhverja óræða flugu sökkvandi í skálina, gjammandi einhverja vitleysu við veiðifélaga minn sem tölti á bak við mig, var tekið allharkalega í og augljóst mál að þar var kvöldmatur fyrir fjóra á ferð. Eftir snarpa viðureign var matnum reddað og 2,5 pund af mögnuðum urriða lá í netinu. Úff, mér hefur næstum aldrei brugðið jafn mikið við nokkra skepnu eins og þessa, nema þá nokkrar mannskepnur sem allir vita jú að eru ófyrirsjáanleg kvikindi.

Við höfum áður gengið hringinn í kringum Dómadalsvatn, en á föstudaginn tók göngutúrinn ekki langa stund og þegar við vorum aftur komin til móts við bílastæðið tókum við sitthvorn vænan fiskinn til viðbótar í netin okkar eftir að hafa sleppt nokkrum framtíðar boltum á ferð okkar hringinn í kringum vatnið.

Dásamlegur laugardagurinn gekk í garð hjá okkur kl. 8:00 með hvelli, rétt eins og veðurspáin hafði sagt að yrði um hádegið. Eftir að hafa snarað vagninum niður og komið honum í skjól við Skemmuna, bönkuðum við uppá skála þar sem veiðifélagi okkar í Ármönnum gisti, settumst að, helltum upp á kaffi og spiluðum á spil þar til vindinn lægði upp úr hádegi. Þá var mál til komið að vitja um lagnir í Löðmundarvatni sem höfðu undið sig hressilega utan um bleikjurnar í rokinu. Tími er afstæður á fjöllum og mér fannst það ekki taka langan tíma að greiða úr þessum netum, en við vorum víst ekki búin að þessu bauki okkar fyrr en upp úr seinna kaffi sem við hjónin breyttum snarlega í snemmbúinn kvöldmat og fórum síðan aftur inn að Dómadalsvatni.

Eitthvað voru fiskarnir í fýlu við mig, ég varð nánast ekki var á meðan veiðifélagi minn setti í nokkra ungliða en tók þó einn þokkalega með sér úr vatninu þegar myrkrið var orðið slíkt að hvorki varð skipt um flugu né séð hvar köstin enduðu. Eitthvað vorum við félagarnir lúnir eftir daginn og fórum því snemma í bólið og sváfum af okkur morgunhana hópsins sem fór að vitja um netin rétt um kl. 7:00 á sunnudagsmorgun.

Rigningarleikir við Rauðfossa

Eftir snaggaralegan morgunverð mættum við til starfa og lukum verkum vel fyrir hádegið. Eftir hressingu fórum við í Herbjarnarfellsvatn, trú þeirri skoðun okkar það væri dagvatn. Nú bar svo við að fiskarnir í vatninu voru hreint ekki sammála okkur og héldu sig á allt öðrum slóðum heldur en við. Leikar fóru svo að við veiðifélagarnir urðum ekki varir við fisk og þegar degi fór að halla tókum við hafurtask okkar saman og héldum heim á leið með okkar 5 fiska og hausana fulla af fallegum haustmyndum af hálendinu og enn einni dásamlegri ferðinni ríkari.

Bleikjur í ferð
0 / 0
Bleikjur alls
58 / 74
Urriðar í ferð
32
Urriðar alls
1840
Veiðiferðir
2324

Þingvallavatn 31. ágúst 2019

Haustlitaferð, skreppur, laugardagsbíltúr. Það er eiginlega alveg sama hvað menn vilja kalla þessa ferð okkar veiðifélaganna inn að Arnarfelli á Þingvöllum. Það var frábært veður til útivistar, hressandi úði og hitastigið rétt mátulegt þannig að maður var ekki að rugla eitthvað í hitastiginu í vöðlunum.

Við Arnarfell

Auðvitað er þetta bara eitthvert orðagjálfur til að dreifa athyglinni frá því að ekki einn einasti fiskur kom á land, þótt annað okkar hefði vissulega orðið vart við fisk í víkinni austanverðri.

Vottur að hausti

En, það er farið að hausta örlítið á Völlunum, samt ekki eins mikið og ég hafði gert ráð fyrir. Vatnið hefur kólnað eða það held ég í það minnsta, gróðurinn er farinn að skarta skærari litum og það eru bláber, krækiber og hrútaber við hvert fótmál. Sem sagt, dagsparti vel varið í dag á Þingvöllum.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
0 / 0 58 / 74 0 / 0 15 / 38 22 / 23

Hóp – 23. og 24. ágúst 2019

Ef einhverju þykir síðasta ferðalag okkar veiðifélaganna hafa orðið heldur endasleppt, Bjarnarfjarðará og Langavatn, þá er sá hin sami hjartanlega sammála mér. Eitthvað var þar minnst á að við hefðum barið augum hvítfyssandi vötnin austan Vatnsness og snúið við, en þessa helgi var tóninn í spánni allt annar og því var stefnan tekin á Hóp í Húnaþingi strax eftir vinnu á fimmtudag.

Sólsetur við Hóp

Við vorum tiltölulega snemma á ferðinni, í það minnsta miðað við ferð okkar þangað á síðasta ári, sjá hér. Við vorum búin að kaupa veiðileyfi og setja vagninn niður fyrir kl. 22:00 þannig að við gátum notið þess að virða fyrir okkur sólsetrið og húmið færast yfir Hópið sem tók á móti okkur með stilltu og fallegu veðri. Sýningin var fagurlega talsett með margradda svanasöng utan af Ásbjarnarnesi, sem ég þó viðurkenni fúslega að mér fannst vera orðið að hálfgerðu gargi á öðrum og þriðja morgni. Skömmu eftir að aldimmt var orðið var okkur skotinn skelkur í bringu þegar sérlegur sendifulltrúi fiðurfénaðar á staðnum, hljóðlaus njósnari flaug rétt yfir hausamótunum á okkur þarna við Nesvíkina. Þessi líka myndarlega ugla hafði verið send út af örkinni til að kanna hvaða tvífætlingar væru þarna á ferð eða kannski var hún bara á höttunum eftir hagamúsum sem eflaust eru nokkrar þarna.

Regnbogi við Hóp

Föstudagurinn heilsaði okkur með regnboga og í þetta skiptið lét ég það alveg eiga sig að hugsa til þess hvort einhver fiskur leyndist við enda hans, tók fögrum fyrirheitum með mikilli varúð, minnugur þess að síðasti regnbogi var heldur lélegur fyrirboði. Við vorum tiltölulega snemma á ferðinni út að Vaðhvammi, tipluðum þetta í rólegheitunum á ójöfnum troðningnum og tipluðum þetta svo mjög að við misstum af Vaðhvammi og fórum heldur lengra en til stóð. Eftir að hafa snúið við sem næst Myrkurbjörgum fundum við loks rétta stæðið og fetuðum okkur niður að vatninu.

Það verður seint sagt að tekið hafi verið á móti okkur með miklum fögnuði, þ.e. annarra en þeirra sem voru langt undir veiðistærð. Við bakkann léku smáfiskarnir við hvern sinn fingur, hömuðust við að éta á sig grömm af mýflugum og öðru óræðu æti, en stærri fiskurinn lét bíða svolítið eftir sér. Önnur merki um líf voru helst eftir mink sem greinilega hafði skottast þarna eftir bakkanum í leit að æti fyrir skömmu.

Undir Vaðhvammi

Leikar fóru nú samt svo að um nónbil vorum við komin með 3,5 punda sjóbirting og þrjár bleikjur, stærsta 2,5 pund og tvær 1,5 pund. Þá var eins og skrúfað væri fyrir allan félagsskap fiska og við héldum til baka og fengum okkur í gogginn, þokkalega sátt við stærðir fiska þó fjöldinn væri ekki mikill. Flugurnar sem gáfu voru bleikur og orange Nobbler, sá fyrrnefndi á stuttan krók #12, sá síðari á #8 legglangan.

Við vorum ekkert að æsa okkur af stað aftur, létum líða úr okkur og nutum veðurblíðunnar og biðum í rólegheitunum eftir síðdegisskúrnum sem spáin fól í sér. En, eins og margoft hefur verið sagt við okkur, þetta er bara spá og hún brast í þetta skiptið, það rigndi bara ekkert, þannig að við kíktum út á Ásbjarnarnes og reyndum aðeins fyrir okkur við austanvert nesið, en tókum fljótlega stefnuna úr að Vaðhvammi.

Skýjafarið

Ef það var rólegt um morguninn, þá var enn rólegra um kvöldið. Við byrjuðum á því að rölta út með vatninu inn undir Myrkurbjörg, en þar var allt með einstaklega kyrrum kjörum og sannast sagna er ég ekki alveg viss hvar fiskurinn ætti að halda sig á því grunnsævi sem þarna er. Einhverra hluta vegna hafði ég þá trú að undir björgunum væri renna í vatninu, en hún fór alveg framhjá okkur. Við röltum síðan til baka, fengum okkur hressingu á bakkanum og skimuðum vatnið undir Vaðhvammi, án árangurs. Að endingu létum við slag standa, og börðum vatnið í nokkuð reglulegum takti með ýmsum flugum en enduðum á að setja sömu flugur undir og um morguninn og uppskárum sitt hvora bleikjuna. Vænar og vel haldnar, greinilega nýkomnar úr sjó því báðar voru þær lúsugar á stirtlunni. Þegar fór að húma, tókum við okkur upp og héldum heim í vagninn og máttum ekki vera seinni á ferðinni, því ég rétt náði að gera að fiskinum og pakka þeim á ís og þá var komið myrkur. Það er víst kominn þessi árstími þegar húmið staldrar stutt við og myrkrið skellur svolítið á manni.

Eftir að hafa verið vakinn með óhljóðum álftanna á laugardaginn, héldum við aftur út að Vaðhvammi með þá hugmynd í kollinum að staðurinn væri meiri morgun-staður heldur en síðdegis. Tja, það var nú nokkuð djúpt á undirtektum og það var ekki fyrr en eftir töluverðan tíma að mér tókst að narra einn birting á bleikan Nobbler. Vænn fiskur sem greinilega vissi ekki alveg hvort hann vildi vera fyrir utan eða innan ós því hann var greinilega nýkominn inn með lýs á bakinu.

Vænn birtingur úr Hópinu

Í leit minni að fiski lét ég verða að því að vaða út á rifið utan við Vaðhvamm og nokkur spotta eftir því til norðurs og svo aftur til suðurs. Það er ekki af umhverfinu skafið að þarna er fallegt og skemmtilegt að ná myndum af ströndinni frá þessu sjónarhorni. En af fiskum urðu ekki fleiri sögur að sinni.

Vaðhvammur og Myrkurbjörg, smellið fyrir stærri mynd

Eftir síðbúinn hádegisverð skutumst við niður á Blönduós, reyndar með það í huga að reyna fyrir okkur á nokkrum þekktum veiðistöðum að sunnan. Brá þá svo við að vegspottinn niður með Gljúfurá var lokaður með hliði og ég las ekki annað af skiltinu við hliðið að þarna væri öll umferð bönnuð öðrum en þeim sem ættu erindi að Gljúfurá á vegum veiðifélagsins. Þar sem við höfðum engan áhuga á að gerast sek um meintan veiðiþjófnað og vildum ómögulega troða öllum veiðimönnunum við Gljúfurá um tær, héldum við til baka og fórum út Ásbjarnarnesi með hug á Skollanesi. Talandi um lokuð og lítt árennileg hlið, þá var hliðið inn að Gottorp vitaskuld lokað eins og venjulega og allt merkt sem einkavegur o.s.frv. Við ákváðum því að leggja bílnum Ásbjarnarnes megin, trúlega þar sem heitir Mógrafarmelur og labba út með ströndinni í átt að Skollanesi.

Ásbjarnarnes, Vatnsdalsfjall í fjarska

Það vakti athygli okkar að það var mjög lítið líf í flæðarmálinu á ströndinni en þeim mun meiri ummerki ferfætlinga, bæði minka og melrakka. Við reyndum aðeins fyrir okkur úti á Skollanesi, með litlum áhuga þó þar sem nesið hentar ekkert endilega vel til fluguveiði, hátt og grýtt fram í vatnið. Mig grunar samt að þarna sé heppilegur staður til beituveiði og greinilegt að netaútgerð er eitthvað stunduð frá Skollanesi og þau net hafa gefið nýlega.

Eftir þennan annars ágæta göngutúr, létum við gott heita, settumst út við vagninn og leyfðum óræðum eiturgufum að losna í rólegheitunum úr vöðlunum og fórum síðan í bólið eftir að hafa notið gaggandi tófugelts rétt við vagninn okkar um kvöldið. Við sáum hana reyndar aldrei, en hún hafði greinilega frá ýmsu að segja en þagnaði um leið og hreyfingar varð vart við vagninn.

Þess skal getið í lokin að það sem byrjaði sem svanasöngur fagur á fimmtudagskvöldið og umbreyttist í óhljóð á laugardagsmorgun, var orðið að gargandi hávaða á sunnudaginn og einhverjar af þessum 68 álftum sem ég taldi á vatninu höfðu greinilega jafnað sig af innrás okkar og héldu til í næsta nágrenni við okkur um nóttina. Þær vöknuðu nokkuð snemma, trúlega til að vekja hanann á næsta bæ þannig að hann svæfi ekki yfir sig.

Við héldum síðan heim á leið fyrir hádegi á sunnudag, tiltölulega sátt við okkar hlut, sérstaklega með það í huga að veiddur fiskur í fyrra, er ekki gefin veiði í ár, en þeir sem sluppu í fyrra höfðu greinilega stækkað.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
3 / 3 58 / 74 0 / 2 15 / 38 21 / 22

Langavatn – 16. ágúst 2019

Landshornaflakk gæti verið lýsingin á síðasta ferðalagi okkar veiðifélaganna. Eftir náttúruskoðun okkar á Ströndum lá leið okkar inn með Hrútafirði um Kollafjörð og Bitrufjörð og það er óhætt að segja að við höfum haft vindinn í bakið á þessari leið okkar. Eftir stutt stopp og áfyllingu á bíl og kaffibolla ákváðum við að kíkja á stöðuna á Hópinu ef svo ólíklega vildi til að lognið væri ekki alveg eins hraðfleygt þar eins og við Staðarskála. Í Víðigerði gaf að líta hvítfyssandi öldur vatnanna austan Vatnsness; Sigríðarstaðavatns, Vesturhópsvatns og Hópsins. Meira þurftum við ekki að sjá og snérum til baka og dóluðum okkur undan vindi niður í Norðurárdal, tókum snarpa hægri beygju við Svignaskarð og héldum sem leið lá upp að Langavatni.

Eins og vatnsbúskap áa hefur verið háttað í sumar áttum við von á að vatnsborð Langavatns væri í lágmarki vegna miðlunar niður í Langá og Gljúfurá. Það stóð á endum því ég held að við höfum aldrei sé vatnið eins lítið og ræfilslegt og á föstudaginn. Beilárvellir, þ.e. grasbakkarnir eru nánast upp í miðju landi og það mátti ekki miklu muna að vaðfært væri úr í Hólmana, sem hefði verið nógu skemmtilegt því þeir voru allir samtengdir og vel fært á milli þeirra.

Beilárvellir og Staðarhnjúkur

Við létum okkur hafa það að fara niður stutta og grýtta brekkuna frá veginum og niður að rústum gangnamannakofans á tanganum norðvestan Beilárvalla. Tanginn stóð nú aftur undir nafni, var ekki lengur eyja og mér sýnist að vatnsborðið sé sem næst því að vera eins og það var fyrir stífluna við útfallið, sjá mynd með grein Tómasar Einarssonar í Lesbók Morgunblaðsins frá 1999.

Rústir gagnamannakofans og tanginn

Eftir að hafa komið okkur fyrir í því lita skjóli sem var að finna fyrir stífri norðanáttinni, fórum við inn fyrir Torfhvalastaði og tókum stöðuna á vatninu til norðurs. Ef hinar Húnversku öldur hafi verið fráhrindandi fyrr um daginn, þá voru þær Borgfirsku ekkert síðri. Vatnið var eitt öldurót endanna á milli, en eitthvað blundaði í mér minning af svipuðum aðstæðum og stórum urriða að eltast við síli frá því fyrir nokkrum árum síðan, sjá hér. Þegar við vorum komin til baka í vagninn, klæddi ég mig því og tölti niður að vatninu. Það var svo sem skaplegt að veiða fyrstu 100 – 200 metrana, en um leið og ég var kominn inn undir Beilárvelli var aldan allsráðandi og þrátt fyrir, ég leyfi mér að segja hetjulegar tilraunir til að koma flugum út í vatnið, þá gafst ég upp þegar ég var svo gott sem kominn inn undir Staðarhnjúk. Draumurinn um stóran urriða reyndist ekki sterkari en vindurinn.

Þessi vakti yfir okkur um nóttina

Eftir að við höfðum sofið af okkur mesta rokið um nóttina, gerðum við heiðarlega tilraun til þess að veiða fram af tanganum, inni í Barónsvík og út af Barónskletti til vesturs. Það hafði eitthvað aðeins slaknað á vindinum, en kannski ekki alveg nóg til þess að fiskjar væri von eftir vindasama og kalda nóttina þannig að við vorum búinn að taka okkur saman um hádegisbil og drógum fellihýsið með öndina í hálsinum upp bölv…. brekkuna úr fjörunni. Brekkan hefur alltaf verið stutt og kröpp, en í þetta skiptið vorum við bara alls ekki viss um að ná því að draga vagninn upp, svo  mikið hefur sorfist úr henni. Upp fóru nú samt bíll og vagn án vandræða og við héldum sem leið lá heim á leið, vindbarinn og búinn að fá nóg af 8 – 12 m/sek. síðustu daga.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
0 / 0 55 / 71 0 / 0 15 / 36 20 / 21

Bjarnarfjarðará – 15. ágúst 2019

Það fer færri sögum af fiskum heldur en vatni og vindum í þessari frásögn. Frá því í febrúar hefur það staðið til að heimsækja Bjarnarfjörð á Ströndum og renna fyrir sjóbleikju. Þegar ég keypti veiðileyfið hafið ég vitaskuld ekki hugmynd um það hvernig veður og vindar yrðu þann 15. ágúst þannig að það var ekki um neitt annað að ræða fyrir okkur veiðifélagana heldur en láta okkur hafa þessa kuldalegu vindaspá og halda norður á Strandir á miðvikudag.

Neðan ármóta Goðdalsár

Veðrið lék ekki alveg við okkur þegar við mættum á staðinn, töluverður strekkingur og hitastigið hefði mátt vera örlítið hærra. Auk þessa hafði rignt töluvert norður á Ströndum síðustu daga og vatnsstaða ókunn. Hvað um það, við hreiðruðum um okkur í grennd við Kotbýli kuklarans við Klúku, betur þekkt sem tjaldstæðið við Hótel Laugarhól og renndum síðan meðfram Bjarnarfjarðará frá ósi og upp að ármótum við Goðdalsár. Við skönnuðum sem sagt allt svæðið og komum til baka alveg jafn blönk á bestu staðina eins og fyrir, vissum hreint og beint ekkert hvað við ættum að byrja næsta morgun.

Bjarnarfjarðará

Í því sem ég hafði lesið mér til um Bjarnarfjarðará komu orð eins og snotur á, lítil og nett, fjöldi veiðistaða og góð byrjendaá fyrir í nokkur skipti. Tja, áin var nú ekki beint lítil og nett, vatn var töluvert í henni og þegar ég gluggaði í nokkrar ljósmyndir þegar heim var komið, þá var ljóst að hún var eitthvað í áttina að því að vera á sterum eftir rigningar síðustu daga. Goðdalsá byrjaði á því að þrefalda vatnsmagnið, Þverá var nokkuð hress líka og fyrir neðan brú létu Hallardalsá og Geitará ekki sitt eftir liggja.

Ofan Eggertsholu

Jæja, þetta yrði bara að ráðast, hingað vorum við komin og vissum hvorki í þennan heim né annan hvar við ættum að bera niður.

Er bleikja við enda regnbogans?

Fimmtudagurinn heilsaði okkur með því veðri sem spáð var, vindur af óræðum metrum af norðri og hitastig sem gældi vð tveggja stafa tölu, en náði því ekki. Í morgunsárið vöknuðu óhjákvæmilega einhverjar vonir um að bleikjan væri við enda regnbogans, þ.e. í Gildruhyl við gömlu brúnna. Það reyndist nú ekki vera og sama má segja um Hallardalsfljót, Framnes, Berg og alla hina staðina sem við þræddum frá morgni til kvölds. Við urðu hreint og beint ekki vör við einn einasta fisk í ánni, en nutum þess í stað fegurðarinnar við ána, sérstaklega við efstu staðina, Ármótahyl og þar fyrir neðan. Það verður ekki af þessu svæði tekið að þarna er einstaklega fallegt.

Hallardalsfljót

Daginn enduðum við niðri undir Bergi þar sem ég þræddi Skolakelduna eins og mér var unnt, þjakaður af víðtækri vanþekkingu á staðháttum og almennu kunnáttuleysi í rennandi vatni. Heilt yfir var ég samt mjög sáttur við þetta langa ferðalag og engan afla. Það hefur lengi verið á listanum mínum að leita að sjóbleikju norður á Ströndum, nú er ég búinn að fara einu sinni og fann enga. Það er því næsta víst að ég þurfi að fara aftur norður á Strandir, þótt síðar verði.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
0 / 0 55 / 71 0 / 0 15 / 36 19 / 20

Kvíslavatn – 3. ágúst 2019

Þær eru hættar að kalla, þær senda orðið skilaboð í gríð og erg á samfélagsmiðlum þannig að maður getur ekki annað en gengt þeim. Löng helgi, veðurspá með ágætum og ég átti hvort hið er erindi í óbyggðirnar. Það þurft nú  reyndar ekkert að mjög mikla pressu á mig að leggja land undir fót á föstudaginn. Á heimleið úr vinnu renndi ég við í búð og keypti nesti til fararinnar sem í grunninn samanstóð af tveimur dósum af rækjusalati, brauðhleif og kaffipakka, jú og kaffirjóma, það var nú einu sinni Verslunarmannahelgi framundan. Dauðhræddur við alla umferðina út úr bænum lagði ég snemma af stað. Ég veit reyndar enn ekki hvort einhver púki hafi verið í fréttamönnum, því það var nánast ekkert að gerast á vegum og alræmdum gatnamótum þá leið sem ég fór austur fyrir fjall. Ég var því kominn að hálendisbrúninni langt á undan áætlun og ég stóðs ekki mátið og hélt upp á Sprengisand í kvöldsólinni sem var rétt mátulega að setjast í vestri þegar ég náði áfangastað, Kvíslavatn við Þjórsárdrög.

Sólesetrið á föstudagskvöld

Um morguninn ákvað ég að byrja daginn við ósa Svarár þar sem hún rennur til Kvíslavatns. Skilin á milli ferskvatns og jökulvatns voru á sínum stað og fiskur gerði heldur betur vart við sig í tæra vatninu. Mér fannst þetta ekki sanngjarnt, ég var ekki búinn að fá morgunsopann minn og þeir létu eins og vitleysingar þarna rétt við fætur mér. Auðvitað stóðst ég ekki mátið og tók tvö köst með svörtum Nobbler á meðan prímusinn suðaði undir kaffikönnunni. Eftir þessi tvö köst var kaffið tilbúið og ég settist niður og naut morgunsopans og blíðunnar og virti þessa tvo urriða fyrir mér sem komu á land í þessum tveimur köstum.

Fyrstu tveir fiskarnir með fyrsta kaffibollanum

Ég ætla ekki að hafa mörg orð um aflabrögð þeirra klukkutíma sem á eftir fóru. Flestir fiskanna tóku gylltan Nobbler með brúnu skotti á miðlungs hröðum inndrætti, hraður inndráttur virkaði ekki og þeir tóku alls ekki langt frá landi. Eitthvað tók ég alveg í skilunum en flesta skammt frá landi í tæra vatninu. Þegar ég gerði að þessum fiskum kom í ljós að þeir voru nær allir úttroðnir af skötuormi, vel haldnir og allir á bilinu 1,5 – 3 pund. Fallegir og bjartir urriðar af Veiðivatnastofni.

Urriði af Veiðivatnastofni úr Kvíslavatni

Sannast sagna verð ég bara að viðurkenna að ég var orðinn saddur skömmu fyrir hádegi og þar sem heldur dró úr áhuga urriðans á flugunum mínum, tók ég mig saman og hélt í smá leiðangur. Þessi smá leiðangur varð reyndar heldur lengri en til stóð. Ég byrjaði á því að koma við í Svörtubotnum sem voru töluvert litaðir enda stendur nokkuð hátt í Kvíslavatni. Úr Svörtubotnum hélt ég í langferð inn í Tunnuver og þar var svipaða sögu að segja af vatni og því til viðbótar var fiskurinn mjög hlédrægur í 20°C hita, björtu veðri og logni.

Fyrst ég var nú kominn þetta norðarlega ákvað ég að fara niður með vatninu að vestan í þeirri veiku von að einhversstaðar rynni ferskt vatn til jökulhroðans sem gerði það að verkum að fiskur léti sjá sig. Eftir að hafa farið um Frúarflóa, kíkt á vatnið gengt Skúmsöldu og þrætt mig eftir öllum mögulegum slóðum við vatnið vestan- og sunnanvert, afréð ég að klára hringinn og halda aftur inn að Svörtubotnum.

Svartárós – séð af suðurbakkanum

Þegar þangað var komið var komið að seinna kaffi og heldur var nú rólegt hjá mér sunnan við Svartárós á meðan þrjár kynslóðir veiðimanna gerðu ágæta veiði á spún þar sem ég byrjaði daginn á vesturbakkanum. Ég harkaði af mér og gerði nokkrar tilraunir með flugur og veiðistaði en hætti þegar kynslóðaskipti urðu á vesturbakkanum og þangað mætti beitumaður með þrjár stangir úti og girti beinlínis fyrir allan fisk við ósinn. Mér sjálfum til mikillar furðu varð ég ekkert fúll út í þessa girðingarvinnu við ósinn, ég hafði fengið nægju mína af fiski og ég átti líka spennandi erindi suður í Framvötn. Ég lét því gott heita og tók saman. Mér var nú samt hugsi um það hve margar stangir hver veiðimaður má vera með í Kvíslavatni. Ef ég væri með fleiri hendur þá væri nú gaman að geta verið með þrjár flugustangir á lofti samtímis.

Miðað við þann tíma sem ég í raun eyddi í veiði, þá var þetta rosalegur túr og eflaust hefði ég getað tekið mun fleiri fiska á þessum slóðum ef ég hefði ekki verið jafn sáttur eftir morgunvaktina eins og raun ber vitni. Veðrið lék við hvern sinn fingur, fiskurinn við fluguna og það er ómetanlegt að geta eytt svona fallegum degi á hálendinu. Frásögninni ætla ég að ljúka með smá hugleiðingum um ástand og viðhald vega, sjá hér að neðan.

Á þeim tæplega 600 km. sem ég ók um helgina, þá gafst nægur tími til að hugleiða hitt og þetta. Ég ók þrjá mismunandi fjallvegi og kaflar þeirra voru mjög misjafnir. Ég ók Sprengisand (F26) allt upp að Kistuöldu, þaðan yfir á Kvíslaveituveg Landsvirkjunar vestan Kvíslavatns allt niður að Versölum. Fjallabaksleið nyrðri (F208) frá Sigöldu og niður að Frostastaðavatni og Landmannaleið (F225) inn að Landvegi austan Búrfells. Ég ek frekar sparneytnu óbreyttu Bresku landbúnaðartæki en vitaskuld fóru einhverjir lítrar af olíu á þessu ferðalagi mínu. Á eldsneyti sem selt er á Íslandi eru lagðir skattar sem m.a. eiga að renna á til viðhalds vega og þessar tekjur hafa aukist gríðarlega á liðnum árum. Svo virðist vera sem samhengi hlutanna hefur eitthvað skolast til, því þessar auknu tekjur hafa ekki verið að skila sér til þeirra vegspotta sem liggja til grundvallar þessum tekjum. Þeir vegir sem ég flakkaði um er opnaðir að vori og fellst sú opnun helst í því að þangað er sendur veghefill sem lagfærir skemmdir eftir leysingar og heflar síðan yfir hann. Ég held svei mér þá að það sé ekkert meira sem lagt er til þessara vega það árið. Einn þessara vega sker sig verulega úr, það er Landmannaleið frá Búrfell og inn að gatnamótum við Fjallabaksleið nyrðri við Frostastaðavatn. Umferð um þennan veg hefur aukist töluvert meira á liðnum árum heldur en gengur og gerist um aðra fjallvegi. Stórvirkum fólksflutningabílum hefur fjölgað gríðarlega og álag á veginn hefur aldrei verið meira. Úrbætur sjást helst í fjölgun skilta sem vara við utanvegaakstri við þá kafla hans þar sem hann breiðir úr sér vegna þess að upprunalegur slóði er nánast orðinn ófær af sliti.

Sprengisandsleið (F26) á Þveröldu

Það hafa verið gerðar miklar, mjög miklar úrbætur á vegum sem liggja að forðabúrum stóriðju á Íslandi; virkjununum á Þjórsársvæðinu. Mig grunar reyndar að þar sér Vegagerðin stikkfrí, Landsvirkjun hefur fjármagnað þær framkvæmdir í tengslum við sín mannvirki og engu til sparað. Það er jú mikilvægt að eiga greiða leið að þessum mikilfenglegu undrasmíðum mannanna. En þegar kemur að undrasmíðum þess sem við Íslendingar vitum mæta vel að ræður öllu þegar á hólminn er komið, náttúrunni, þá er greinilega tómt í buddunni. Það er vissulega leið til að draga úr ágangi ferðamanna (innlendra og erlendra) að halda vegunum mátulega lélegum á hálendinu. Ég er ekki sammála þessu viðhorfi, þetta hefur hingað til heitið að pissa í skóinn sinn. Viðhald undir þörfum verður aðeins til þess að skemmdir verða meiri og umhverfi þeirra spillist af ágangi. Það hefur sýnt sig að gott viðhald vega, eins og t.d. á Veiðivatnasvæðinu, hefur létt álagi af náttúrunni og aukið virðingu ferðalanga og bætt umgengni. Hvernig væri nú að hrista aðeins upp í buddunni og færa nokkrar krónur af þeim sem verja á til viðhalds vega í olíu á veghefilinn og senda hann kannski tvisvar á ári upp á hálendi? Það gæti meira að segja litið vel út í ársskýrslu Vegagerðarinnar að geta sagst hafa tvöfaldað viðhald fjallvega.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
0 / 0 55 / 71 0 / 13 15 / 36 18 / 19

Herbjarnarfellsvatn – júlí 2019

Í samantektir veiðiferða síðustu vikna hefur vantað tvær ferðir okkar veiðifélaganna. Hér verður þeim smellt saman í eina stutta frásögn, enda eru þær nátengdar hvað varðar veiðistað og tilefni.

Þannig er að veiðifélag okkar, þ.e. Ármenn, standa að fiskirækt að Fjallabaki í sumar og þangað höfum við veiðifélagarnir farið einar fjórar ferðir, þrjár til formlegra starfa og eina til undirbúnings. Fyrstu tveimur ferðum okkar í þetta verkefni hef ég þegar gert skil hér og hér, en hinar sameinast hér í einni frásögn.

Þar sem starf Ármanna fer fram við Löðmundarvatn og flestir þeir sem taka þátt í starfinu hafa aðsetur við Landmannahelli, þá er tilvalið að skjótast þessa stuttu vegalend inn að Herbjarnarfellsvatni, skammt vestan og norðan Landmannahellis.

Við Landmannahelli – smellið á mynd fyrir stærri útgáfu

Helgina 12. – 14. júlí fórum við veiðifélagarnir í félagi með tveimur öðrum Ármönnum til starfa í fiskiræktinni og gerðum okkur ferð í Herbjarnarfellsvatnið. Það er skemmst frá því að segja að ég setti aðeins í einn fisk á meðan veiðifélagi minn setti í þrjá, en allir fengu þeir líf. Það virðist vera töluvert af fiski undir pundinu í vatninu eftir nokkrar stórar sleppingar síðustu ára, en eins og kunnugt er þá er urriða af Veiðivatnastofni sleppt í vatnið og margir þeirra hafa náð mjög góðum vexti þar á liðnum árum. Mér hefur samt reynst erfitt að ná þeim stóru upp á síðkastið og það sannaðist aftur um nýliðna helgi.

Dagana 25. – 28. júlí vorum við aftur á ferðinni við Landmannahelli, mættum þar á fimmtudaginn í rjómablíðu og gengum beint til verka við fiskiræktina. Þegar vinnu var lokið um kvöldið var nær ómögulegt annað en skjótast inn að Herbjarnarfellsvatni, slík var stillan og kvöldið fallegt.

Þegar við komum að vatninu voru vökur um allt vatn, fiskur á fullu í æti og nokkrir aðrir veiðimenn á staðnum. Við héldum inn með suðurströndinni til austurs, ekki langt því fiskur var uppi í harða landi í æti. Ég setti fljótlega í vænan fisk en heldur var takan naum og eftir stutta en snarpa viðureign lét hann sig hverfa. Raunar er ég sannfærður um að hann hafi ekki fært sig langt, því skömmu síðar setti veiðifélagi minn í 2 punda ljóngrimman urriða sem endaði á landi. Sjálfur setti ég síðar í tvo undir væntingum sem fengu líf, en veiðifélagi minn hélt uppteknum hætti og bætti einum við á land og sleppti tveimur til viðbótar.

Regnbogi við Landmannahelli

Ég sá mér síðan færi á að skjótast á milli vakta í vatnið á föstudaginn og fór þá í þver öfuga átt, inn með suðurströndinni til vesturs, alveg inn í norð-vestur horn vatnsins. Alla þá leið varð ég var við fisk sem rótaðist þar í æti sem aldan þyrlaði upp, en allir þeir sex sem ég setti í fengu líf með þeirri kveðju að þeir ættu nú að vera duglegir að éta og koma aftur að ári eða tveimur.

Á laugardagskvöldið stóð þannig á vindátt að Hellisfjall og Löðmundur mynduðu smá skjól við Herbjarnarfellsvatn fyrir þeim djöfulgangi sem annars var í veðrinu. Við gerðum okkur því ferð inn að vatninu og það endaði þannig að við settum í sitt hvorn fiskinn sem báðir fengu líf og létum gott heita þegar vindurinn náði sífellt betur til okkar, tókum á okkur náðir og biðum þess að vind lægði við Löðmundarvatn þannig að við gætum haldið störfum áfram.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
0 / 0 55 / 71 8 / 9 15 / 23 18 / 18

Þingvallavatn 23. júlí 2019

Það var ekki slæm hugmynd að nýta rigningarskúr síðdegisins í ferðalag á Þingvelli í gær. Veðurguðirnir kláruðu að hella úr skálum sínum á meðan við renndum inn að Nautatanga og drógum á okkur veiðifatnað sem að þessu sinni var aðeins í örfáum lögum því hitastigið var rétt um 17°C þrátt fyrir dembuna.

Arnarfell séð frá Nautatanga

Það var greinilegt að murtan kunni vel við sig á þessum slóðum eftir rigninguna. Það var nægt æti og hún sýndi takta sína við að góma flugur á öllum stigum; undir, í og ofan yfirborðs. Eftir að við veiðifélagarnir höfðum sett í sitt hvora murtuna ákváðum við að færa okkur innfyrir Arnarfell. Það verður bara alveg að játast að þar réð miklu að umferðarniður frá Vallavegi var í meira lagi og ekki bætti úr skák að einhver skolli með fjarstýringu sá til tilneyddan að þeyta suðandi loftdóna fram og til baka yfir okkur.

Yfirleitt hefur það nú verið svo að Arnarfellið og ströndin hafa verið heldur fáliðuð þegar við kíkjum þangað, en það var svo sannanlega ekki þannig í gær. Ég hugsaði mér gott til glóðarinnar þegar ég taldi alla bílana á stæðinu austan við Arnarfell, nú væri lag að taka þátt í illindum og rétta jafnvel einhverjum sjómannakveðju eins og haldið hefur verið fram að sé orðið landlægt í Þjóðgarðinum.

Veiðimenn og himbrimi í sátt og samlyndi

Ef þetta hefði nú raunverulega verið ásetningur minn, þá hefði ég orðið fyrir miklum vonbrigðum. Á staðnum var töluverður fjöldi veiðimanna sem allir höguðu sér hið besta, buðu góðan daginn á nokkrum tungumálum og spjölluðu saman um veiði, flugur og ástundun. Síðan héldu menn sína leið, virtu mann og annan og komu sér fyrir í mjög passlegri fjarlægð frá næsta manni. Kannski spilaði veðrið svona mikið inn í þessa hegðun, það var rólegt yfir og Þingvallavatn og nágrenni skörtuðu sínu fegursta fram eftir kvöldinu. Meira að segja himbriminn rak aðeins upp eitt einasta gól þegar hann kallaði á ungan sinn, það var eins og hann væri jafn slakur og mannskeppnunar á staðnum.

Arnarfellsey

Af veiði okkar félaganna er það helst að frétta að við byrjuðum utarlega í Arnarnesvík, færðum okkur síðan í rólegheitum yfir á ströndina undir fellinu og alla þessa leið var krökkt af murtu sem lagðir þurrflugur og púpur okkar í einelti. Við fréttum af einni kuðungableikju um pundið sem kom á land undir Mjóaneshrauninu skammt utan við víkina, en annars voru menn í murtu, murtu og aðeins meiri murtu. Þar sem við misstum fljótlega töluna á öllum þeim fiski sem tók hjá okkur, þá verður ekkert skráð í veiði hér að neðan.

Ómetanlegt

Á tímabili gerðum við okkur vonir um að bleikjan sem óð í æti úti við Arnarfellsey mundi sækja inn að ströndinni þegar kvöldaði, en þegar hún hætti að láta sjá sig rétt um kl. 22, þá töltum við í rólegheitum til baka og héldum heim á leið. Eftir þetta frábæra síðdegi og kvöld við Þingvallavatn, leið mér eins og ég ímynda mér að rafmagnsbíl líði eftir heila nótt í hleðslu; fullur orku og sérstaklega slakur.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
0 / 0 55 / 71 0 / 0 7 / 14 16 / 16