Færslur

Kvíslavatn – 3. ágúst 2019

Þær eru hættar að kalla, þær senda orðið skilaboð í gríð og erg á samfélagsmiðlum þannig að maður getur ekki annað en gengt þeim. Löng helgi, veðurspá með ágætum og ég átti hvort hið er erindi í óbyggðirnar. Það þurft nú  reyndar ekkert að mjög mikla pressu á mig að leggja land undir fót á föstudaginn. Á heimleið úr vinnu renndi ég við í búð og keypti nesti til fararinnar sem í grunninn samanstóð af tveimur dósum af rækjusalati, brauðhleif og kaffipakka, jú og kaffirjóma, það var nú einu sinni Verslunarmannahelgi framundan. Dauðhræddur við alla umferðina út úr bænum lagði ég snemma af stað. Ég veit reyndar enn ekki hvort einhver púki hafi verið í fréttamönnum, því það var nánast ekkert að gerast á vegum og alræmdum gatnamótum þá leið sem ég fór austur fyrir fjall. Ég var því kominn að hálendisbrúninni langt á undan áætlun og ég stóðs ekki mátið og hélt upp á Sprengisand í kvöldsólinni sem var rétt mátulega að setjast í vestri þegar ég náði áfangastað, Kvíslavatn við Þjórsárdrög.

Sólesetrið á föstudagskvöld

Um morguninn ákvað ég að byrja daginn við ósa Svarár þar sem hún rennur til Kvíslavatns. Skilin á milli ferskvatns og jökulvatns voru á sínum stað og fiskur gerði heldur betur vart við sig í tæra vatninu. Mér fannst þetta ekki sanngjarnt, ég var ekki búinn að fá morgunsopann minn og þeir létu eins og vitleysingar þarna rétt við fætur mér. Auðvitað stóðst ég ekki mátið og tók tvö köst með svörtum Nobbler á meðan prímusinn suðaði undir kaffikönnunni. Eftir þessi tvö köst var kaffið tilbúið og ég settist niður og naut morgunsopans og blíðunnar og virti þessa tvo urriða fyrir mér sem komu á land í þessum tveimur köstum.

Fyrstu tveir fiskarnir með fyrsta kaffibollanum

Ég ætla ekki að hafa mörg orð um aflabrögð þeirra klukkutíma sem á eftir fóru. Flestir fiskanna tóku gylltan Nobbler með brúnu skotti á miðlungs hröðum inndrætti, hraður inndráttur virkaði ekki og þeir tóku alls ekki langt frá landi. Eitthvað tók ég alveg í skilunum en flesta skammt frá landi í tæra vatninu. Þegar ég gerði að þessum fiskum kom í ljós að þeir voru nær allir úttroðnir af skötuormi, vel haldnir og allir á bilinu 1,5 – 3 pund. Fallegir og bjartir urriðar af Veiðivatnastofni.

Urriði af Veiðivatnastofni úr Kvíslavatni

Sannast sagna verð ég bara að viðurkenna að ég var orðinn saddur skömmu fyrir hádegi og þar sem heldur dró úr áhuga urriðans á flugunum mínum, tók ég mig saman og hélt í smá leiðangur. Þessi smá leiðangur varð reyndar heldur lengri en til stóð. Ég byrjaði á því að koma við í Svörtubotnum sem voru töluvert litaðir enda stendur nokkuð hátt í Kvíslavatni. Úr Svörtubotnum hélt ég í langferð inn í Tunnuver og þar var svipaða sögu að segja af vatni og því til viðbótar var fiskurinn mjög hlédrægur í 20°C hita, björtu veðri og logni.

Fyrst ég var nú kominn þetta norðarlega ákvað ég að fara niður með vatninu að vestan í þeirri veiku von að einhversstaðar rynni ferskt vatn til jökulhroðans sem gerði það að verkum að fiskur léti sjá sig. Eftir að hafa farið um Frúarflóa, kíkt á vatnið gengt Skúmsöldu og þrætt mig eftir öllum mögulegum slóðum við vatnið vestan- og sunnanvert, afréð ég að klára hringinn og halda aftur inn að Svörtubotnum.

Svartárós – séð af suðurbakkanum

Þegar þangað var komið var komið að seinna kaffi og heldur var nú rólegt hjá mér sunnan við Svartárós á meðan þrjár kynslóðir veiðimanna gerðu ágæta veiði á spún þar sem ég byrjaði daginn á vesturbakkanum. Ég harkaði af mér og gerði nokkrar tilraunir með flugur og veiðistaði en hætti þegar kynslóðaskipti urðu á vesturbakkanum og þangað mætti beitumaður með þrjár stangir úti og girti beinlínis fyrir allan fisk við ósinn. Mér sjálfum til mikillar furðu varð ég ekkert fúll út í þessa girðingarvinnu við ósinn, ég hafði fengið nægju mína af fiski og ég átti líka spennandi erindi suður í Framvötn. Ég lét því gott heita og tók saman. Mér var nú samt hugsi um það hve margar stangir hver veiðimaður má vera með í Kvíslavatni. Ef ég væri með fleiri hendur þá væri nú gaman að geta verið með þrjár flugustangir á lofti samtímis.

Miðað við þann tíma sem ég í raun eyddi í veiði, þá var þetta rosalegur túr og eflaust hefði ég getað tekið mun fleiri fiska á þessum slóðum ef ég hefði ekki verið jafn sáttur eftir morgunvaktina eins og raun ber vitni. Veðrið lék við hvern sinn fingur, fiskurinn við fluguna og það er ómetanlegt að geta eytt svona fallegum degi á hálendinu. Frásögninni ætla ég að ljúka með smá hugleiðingum um ástand og viðhald vega, sjá hér að neðan.

Á þeim tæplega 600 km. sem ég ók um helgina, þá gafst nægur tími til að hugleiða hitt og þetta. Ég ók þrjá mismunandi fjallvegi og kaflar þeirra voru mjög misjafnir. Ég ók Sprengisand (F26) allt upp að Kistuöldu, þaðan yfir á Kvíslaveituveg Landsvirkjunar vestan Kvíslavatns allt niður að Versölum. Fjallabaksleið nyrðri (F208) frá Sigöldu og niður að Frostastaðavatni og Landmannaleið (F225) inn að Landvegi austan Búrfells. Ég ek frekar sparneytnu óbreyttu Bresku landbúnaðartæki en vitaskuld fóru einhverjir lítrar af olíu á þessu ferðalagi mínu. Á eldsneyti sem selt er á Íslandi eru lagðir skattar sem m.a. eiga að renna á til viðhalds vega og þessar tekjur hafa aukist gríðarlega á liðnum árum. Svo virðist vera sem samhengi hlutanna hefur eitthvað skolast til, því þessar auknu tekjur hafa ekki verið að skila sér til þeirra vegspotta sem liggja til grundvallar þessum tekjum. Þeir vegir sem ég flakkaði um er opnaðir að vori og fellst sú opnun helst í því að þangað er sendur veghefill sem lagfærir skemmdir eftir leysingar og heflar síðan yfir hann. Ég held svei mér þá að það sé ekkert meira sem lagt er til þessara vega það árið. Einn þessara vega sker sig verulega úr, það er Landmannaleið frá Búrfell og inn að gatnamótum við Fjallabaksleið nyrðri við Frostastaðavatn. Umferð um þennan veg hefur aukist töluvert meira á liðnum árum heldur en gengur og gerist um aðra fjallvegi. Stórvirkum fólksflutningabílum hefur fjölgað gríðarlega og álag á veginn hefur aldrei verið meira. Úrbætur sjást helst í fjölgun skilta sem vara við utanvegaakstri við þá kafla hans þar sem hann breiðir úr sér vegna þess að upprunalegur slóði er nánast orðinn ófær af sliti.

Sprengisandsleið (F26) á Þveröldu

Það hafa verið gerðar miklar, mjög miklar úrbætur á vegum sem liggja að forðabúrum stóriðju á Íslandi; virkjununum á Þjórsársvæðinu. Mig grunar reyndar að þar sér Vegagerðin stikkfrí, Landsvirkjun hefur fjármagnað þær framkvæmdir í tengslum við sín mannvirki og engu til sparað. Það er jú mikilvægt að eiga greiða leið að þessum mikilfenglegu undrasmíðum mannanna. En þegar kemur að undrasmíðum þess sem við Íslendingar vitum mæta vel að ræður öllu þegar á hólminn er komið, náttúrunni, þá er greinilega tómt í buddunni. Það er vissulega leið til að draga úr ágangi ferðamanna (innlendra og erlendra) að halda vegunum mátulega lélegum á hálendinu. Ég er ekki sammála þessu viðhorfi, þetta hefur hingað til heitið að pissa í skóinn sinn. Viðhald undir þörfum verður aðeins til þess að skemmdir verða meiri og umhverfi þeirra spillist af ágangi. Það hefur sýnt sig að gott viðhald vega, eins og t.d. á Veiðivatnasvæðinu, hefur létt álagi af náttúrunni og aukið virðingu ferðalanga og bætt umgengni. Hvernig væri nú að hrista aðeins upp í buddunni og færa nokkrar krónur af þeim sem verja á til viðhalds vega í olíu á veghefilinn og senda hann kannski tvisvar á ári upp á hálendi? Það gæti meira að segja litið vel út í ársskýrslu Vegagerðarinnar að geta sagst hafa tvöfaldað viðhald fjallvega.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
0 / 0 55 / 71 0 / 13 15 / 36 18 / 19

Herbjarnarfellsvatn – júlí 2019

Í samantektir veiðiferða síðustu vikna hefur vantað tvær ferðir okkar veiðifélaganna. Hér verður þeim smellt saman í eina stutta frásögn, enda eru þær nátengdar hvað varðar veiðistað og tilefni.

Þannig er að veiðifélag okkar, þ.e. Ármenn, standa að fiskirækt að Fjallabaki í sumar og þangað höfum við veiðifélagarnir farið einar fjórar ferðir, þrjár til formlegra starfa og eina til undirbúnings. Fyrstu tveimur ferðum okkar í þetta verkefni hef ég þegar gert skil hér og hér, en hinar sameinast hér í einni frásögn.

Þar sem starf Ármanna fer fram við Löðmundarvatn og flestir þeir sem taka þátt í starfinu hafa aðsetur við Landmannahelli, þá er tilvalið að skjótast þessa stuttu vegalend inn að Herbjarnarfellsvatni, skammt vestan og norðan Landmannahellis.

Við Landmannahelli – smellið á mynd fyrir stærri útgáfu

Helgina 12. – 14. júlí fórum við veiðifélagarnir í félagi með tveimur öðrum Ármönnum til starfa í fiskiræktinni og gerðum okkur ferð í Herbjarnarfellsvatnið. Það er skemmst frá því að segja að ég setti aðeins í einn fisk á meðan veiðifélagi minn setti í þrjá, en allir fengu þeir líf. Það virðist vera töluvert af fiski undir pundinu í vatninu eftir nokkrar stórar sleppingar síðustu ára, en eins og kunnugt er þá er urriða af Veiðivatnastofni sleppt í vatnið og margir þeirra hafa náð mjög góðum vexti þar á liðnum árum. Mér hefur samt reynst erfitt að ná þeim stóru upp á síðkastið og það sannaðist aftur um nýliðna helgi.

Dagana 25. – 28. júlí vorum við aftur á ferðinni við Landmannahelli, mættum þar á fimmtudaginn í rjómablíðu og gengum beint til verka við fiskiræktina. Þegar vinnu var lokið um kvöldið var nær ómögulegt annað en skjótast inn að Herbjarnarfellsvatni, slík var stillan og kvöldið fallegt.

Þegar við komum að vatninu voru vökur um allt vatn, fiskur á fullu í æti og nokkrir aðrir veiðimenn á staðnum. Við héldum inn með suðurströndinni til austurs, ekki langt því fiskur var uppi í harða landi í æti. Ég setti fljótlega í vænan fisk en heldur var takan naum og eftir stutta en snarpa viðureign lét hann sig hverfa. Raunar er ég sannfærður um að hann hafi ekki fært sig langt, því skömmu síðar setti veiðifélagi minn í 2 punda ljóngrimman urriða sem endaði á landi. Sjálfur setti ég síðar í tvo undir væntingum sem fengu líf, en veiðifélagi minn hélt uppteknum hætti og bætti einum við á land og sleppti tveimur til viðbótar.

Regnbogi við Landmannahelli

Ég sá mér síðan færi á að skjótast á milli vakta í vatnið á föstudaginn og fór þá í þver öfuga átt, inn með suðurströndinni til vesturs, alveg inn í norð-vestur horn vatnsins. Alla þá leið varð ég var við fisk sem rótaðist þar í æti sem aldan þyrlaði upp, en allir þeir sex sem ég setti í fengu líf með þeirri kveðju að þeir ættu nú að vera duglegir að éta og koma aftur að ári eða tveimur.

Á laugardagskvöldið stóð þannig á vindátt að Hellisfjall og Löðmundur mynduðu smá skjól við Herbjarnarfellsvatn fyrir þeim djöfulgangi sem annars var í veðrinu. Við gerðum okkur því ferð inn að vatninu og það endaði þannig að við settum í sitt hvorn fiskinn sem báðir fengu líf og létum gott heita þegar vindurinn náði sífellt betur til okkar, tókum á okkur náðir og biðum þess að vind lægði við Löðmundarvatn þannig að við gætum haldið störfum áfram.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
0 / 0 55 / 71 8 / 9 15 / 23 18 / 18

Þingvallavatn 23. júlí 2019

Það var ekki slæm hugmynd að nýta rigningarskúr síðdegisins í ferðalag á Þingvelli í gær. Veðurguðirnir kláruðu að hella úr skálum sínum á meðan við renndum inn að Nautatanga og drógum á okkur veiðifatnað sem að þessu sinni var aðeins í örfáum lögum því hitastigið var rétt um 17°C þrátt fyrir dembuna.

Arnarfell séð frá Nautatanga

Það var greinilegt að murtan kunni vel við sig á þessum slóðum eftir rigninguna. Það var nægt æti og hún sýndi takta sína við að góma flugur á öllum stigum; undir, í og ofan yfirborðs. Eftir að við veiðifélagarnir höfðum sett í sitt hvora murtuna ákváðum við að færa okkur innfyrir Arnarfell. Það verður bara alveg að játast að þar réð miklu að umferðarniður frá Vallavegi var í meira lagi og ekki bætti úr skák að einhver skolli með fjarstýringu sá til tilneyddan að þeyta suðandi loftdóna fram og til baka yfir okkur.

Yfirleitt hefur það nú verið svo að Arnarfellið og ströndin hafa verið heldur fáliðuð þegar við kíkjum þangað, en það var svo sannanlega ekki þannig í gær. Ég hugsaði mér gott til glóðarinnar þegar ég taldi alla bílana á stæðinu austan við Arnarfell, nú væri lag að taka þátt í illindum og rétta jafnvel einhverjum sjómannakveðju eins og haldið hefur verið fram að sé orðið landlægt í Þjóðgarðinum.

Veiðimenn og himbrimi í sátt og samlyndi

Ef þetta hefði nú raunverulega verið ásetningur minn, þá hefði ég orðið fyrir miklum vonbrigðum. Á staðnum var töluverður fjöldi veiðimanna sem allir höguðu sér hið besta, buðu góðan daginn á nokkrum tungumálum og spjölluðu saman um veiði, flugur og ástundun. Síðan héldu menn sína leið, virtu mann og annan og komu sér fyrir í mjög passlegri fjarlægð frá næsta manni. Kannski spilaði veðrið svona mikið inn í þessa hegðun, það var rólegt yfir og Þingvallavatn og nágrenni skörtuðu sínu fegursta fram eftir kvöldinu. Meira að segja himbriminn rak aðeins upp eitt einasta gól þegar hann kallaði á ungan sinn, það var eins og hann væri jafn slakur og mannskeppnunar á staðnum.

Arnarfellsey

Af veiði okkar félaganna er það helst að frétta að við byrjuðum utarlega í Arnarnesvík, færðum okkur síðan í rólegheitum yfir á ströndina undir fellinu og alla þessa leið var krökkt af murtu sem lagðir þurrflugur og púpur okkar í einelti. Við fréttum af einni kuðungableikju um pundið sem kom á land undir Mjóaneshrauninu skammt utan við víkina, en annars voru menn í murtu, murtu og aðeins meiri murtu. Þar sem við misstum fljótlega töluna á öllum þeim fiski sem tók hjá okkur, þá verður ekkert skráð í veiði hér að neðan.

Ómetanlegt

Á tímabili gerðum við okkur vonir um að bleikjan sem óð í æti úti við Arnarfellsey mundi sækja inn að ströndinni þegar kvöldaði, en þegar hún hætti að láta sjá sig rétt um kl. 22, þá töltum við í rólegheitum til baka og héldum heim á leið. Eftir þetta frábæra síðdegi og kvöld við Þingvallavatn, leið mér eins og ég ímynda mér að rafmagnsbíl líði eftir heila nótt í hleðslu; fullur orku og sérstaklega slakur.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
0 / 0 55 / 71 0 / 0 7 / 14 16 / 16

Hlíðarvatn í Selvogi 19. & 20. júlí 2019

Það hefur verið rólegt yfir veiðiferðum síðustu vikur vegna anna í öðrum störfum, en til tilbreytingar þá smelltum við veiðifélagarnir okkur á laugardaginn í Hlíðarvatn í Selvogi. Farsíminn var skilinn eftir inni í veiðihúsi og þar með var 80% af áreitinu útilokað. Þau 20% sem útaf stóðu voru af mjög náttúrulegum uppruna og það var meira en nóg af því í loftinu í Selvoginum. Ef marka má það sem sloppið hefur upp úr vatninu af mýflugu þá er ætið yfirdrifið og bleikjan hefur haft úr nógu að moða síðustu daga.

Við mættum á föstudaginn í fyrirtaks veðri og það var rólegt yfir bleikjunni í vatninu, hún var ekkert að sýna sig og fáum sögum fór af veiði þeirra sem við hittum við vatnið. Eitthvað hafði Kári verið að sperra sig í hitanum í Selvoginum og það var eins og bleikjan hefði bara komið sér fyrir í svalanum niðri í vatninu, södd og sæl á meltunni.

Við fórum hring um vatnið, kíktum við á Brúarbreiðunni en köstuðum ekkert, bleyttum færi frá Urðarvík og út að Kaldós en urðum ekki vör við fisk. Við enduðum kvöldið á því að tölta út með Botnavík þar sem mér tókst að plata eina bleikju undir 30 sm. á Krókinn #14. Fiskurinn fékk frelsi og flugan fékk frí því fljótlega eftir þetta röltum við í hús og tókum á nokkur náðir.

Þessi vakti yfir okkur aðfaranótt laugardags

Ég byrjaði laugardaginn á því að kíkja niður í Guðrúnarvík og á Gunnutanga þar sem ég er nú ekki frá því að eitthvert líf hafi verið með bleikjunni en því miður náði ég engri sönnun á land. Við fórum síðan út á Réttarnes og prófuðum þar í nokkur tíma áður en ég tók mér göngutúr inn að Gömluvör. Á leiðinni varð ég var við bleikju að veltast í æti beint suður af húsi Stakkavíkur, en náði ekki til hennar. Annað líf varð ég ekki var við fyrr en í Stakkavíkinni sjálfri þar sem sund- og veiðikennsla himbrimahjóna var í gangi.

Úr Stakkavík

Síðustu þurru mínútum dagsins eyddu við félagarnir síðan í Guðrúnarvík og þar í grennd en þegar hitaskúrir síðdegisins skullu hressilega á okkur, þá héldum við í hús, tók saman okkar hafurtask, þrifum og kvittuðum í veiði- og gestabók Hlíðarsels. Þrátt fyrir lítil aflabrögð var þetta kærkomin tilbreyting frá öðru stússi síðustu vikna.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
0 / 1 55 / 71 0 / 0 7 / 14 15 / 15

Veiðivötn 1. – 5. júlí 2019

Maður undirbýr sig alltaf eins og maður ætli að veiða fiskana frá því í fyrra. Fyrir þessa árlegu skipulögðu Veiðivatnaferð var fyllt á flugubox með gyltum flugum eins og þeim sem gáfu best í fyrra. Ólífugrænn Nobbler í nokkrum útfærslum fékk að fljóta með, minnugur þess sem gerðist síðasta kvöldsins okkar í Fyrstuvík og Orange Nobbler var auðvitað til í nokkrum útfærslum.

Fyrir ferðina fékk ég nokkrar fréttir frá þeim sem voru í Vötnunum í annarri viku og það verður nú bara að segjast að væntingavísitalan fór nokkuð niður á við eftir þær fréttir. Strekkingur að norðan, jafnvel kalsa rigning, lítið um veiði og þar fram eftir götunum. Veðrið þegar við renndum í hlað við Varðberg á mánudaginn var aftur á móti hið besta og vísitalan steig aðeins og það leið ekki á löngu þar til við vorum komin niður að Litlasjó. Útlitið var gott, eiginlega frábært og ýmsir þekktir veiðistaðir kannaðir allt frá Fyrstuvík og út að Lönguströnd. Það sem sló okkur eiginlega mest var að það sást ekki einn einasti fiskur í yfirborðinu, það var engu líkara heldur en vatnið væri beinlínis laust við allar lífverur sem hefðu sporð. Hvorki urriða né hornsíli var að sjá á þeim stöðum sem við stungum niður fæti og böðuðum flugur.

Við Litlasjó

Svipaða sögu var að segja úr Arnarpolli þar sem við stoppuðum smá tíma, fengum okkur bita og böðuðum flugur. Miðað við okkar reynslu af lítt sjáanlegu lífi í Litlasjó, þá hefði eitthvað lífsmark átt að vera í Arnarpolli, en svo var nú ekki á mánudaginn. Raunar vorum við sammála um að vatnið hafi verið í kaldara lagi, lítil fluga á ferðinni og ekkert sérstaklega spennandi að kæla sjálfan sig og væntingarnar niður á þeim slóðum þannig að við fórum snemma í hús og ég var vart lentur á koddanum þegar ég sveif inn í draumalandið og dreymdi stóra fiska í fögru umhverfi.

Við ákváðum að byrja þriðjudaginn í Stóra Hraunvatni, þræddum rifið við Augað, kíktum undir Gaukshöfða og fengum okkur kaffisopa í blíðunni áður en við fórum yfir á Álftanes ef fiskurinn hefði nú leitað þangað undan norðan andvaranum. Veiðifélagi minn fékk smá viðbragð við flugu inn af Álftanesi, en þar með er öll sú saga sögð. Þrátt fyrir þennan smávægilega áhuga, þá sáum við ekki til fiskjar og það var einkennilegur doði yfir vatninu.

Við Stóra Hraunvatn

Við gerðum síðan smá tilraun við Kvíslarvatn án árangurs áður en við héldum í hús og gæddum okkur á gómsætri og matarmikilli súpu sem félagar okkur buðu upp á. Vegna lengingar veiðitíma á svæðinu til kl.24:00, þá tók okkar hópur upp þá nýbreytni að mæla sér mót kl.15:00 í húsi og snæða saman í stað þess að gaufast við matseld langt fram í nóttina. Eftir þessa sameiginlega máltíð á þriðjudaginn héldum við aftur inn að Litlasjó, en í þetta skiptið fórum við í Austurbotna og töltum út og norður fyrir Uggann. Á þeim slóðum höfðu menn verið sérstaklega duglegir með spúninn kvöldið áður og við gerðum okkur ákveðnar vonir um að fiskurinn þar væri líka til í flugurnar okkar.

Við Litlasjó – séð frá Ugganum

Veðurblíðan var hreint út sagt með eindæmum og mergð hornsíla í víkinni inn af Eiðinu vakti sérstaka athygli okkar. Sílið var þá ekki allt dautt í Litlasjó eins og maður var svolítið hræddur um eftir árangurslausa leit okkar að því daginn áður. Þaðan sem við héldum til í grennd við Uggann á þriðjudagskvöldið mátti sjá mikið líf á vatninu miðju. Byltur og vökur lengst úti og við biðum spennt eftir því að þær færðust nær sem þær og gerðu eftir smá tíma. Það fór svo að ég tók tvo urriða á Orange Nobbler en fljótlega fór þó að draga í vind og áður en yfir lauk var kominn þung alda af norðvestri og tók fyrir alla fluguveiði hjá okkur, nokkuð sem mér fannst einkennilegt. Aftur á móti gerðu spúnamenn áfram góða veiði, en við tókum okkur saman og færðum okkur yfir í Gömluvík, smelltum góðmeti á pönnuna og heltum okkur upp á kaffi. Eftir nokkrar laufléttar tilraunir með flugur út með víkinni og yfir í Norsaravík, létum við gott heita og héldum í hús. Draumfarir mínar nóttina áður voru ekki við það að rætast.

Sólsetur við Gömluvík

Veðurspá miðvikudagsins gekk eftir og við tókum stefnuna á Skyggnisvatn um morguninn í léttri úrkomu þar sem við gerðum okkar hefðbundnu ágætis veiði. Eins og síðustu ár er bleikjan í vatninu vel haldin og það er nóg af henni, þannig að það hyllir undir nokkur harðfiskflök til heimilisins. Raunar er mikið af þessum fiski í mjög góðri matstærð, rauður og fallegur á holdið þannig að það getur alveg eins farið svo að eitthvað af honum endi á pönnunni. Hér langar mig að skjóta því inn að vegalengdin inn að Skyggnisvatni er ekki meiri en svo að hún er farin á 20 mín. sem er svipaður tími eins og inn í Norðurbotn á Litlasjó sem fæstir víla fyrir sér.

Eftir miðdegisverð hópsins héldum við veiðifélagarnir í örlitla óvissuferð til að svala forvitni okkar um vötnin sunnan Snjóölduvatns. Krókspollur er þarna ennþá og ekkert sjáanlegt rennsli úr honum eða samgangur við Tungnaá um þessar mundi. En för okkar var í raun heitið töluvert sunnar. Okkur lék forvitni á að vita hvernig staðan væri í Austurbjallavötnum. Óvíða er fegurra að Fjallabaki heldur en í Austurbjöllum. Norðan vatnanna skagar Snjóölduhorn til suðvesturs, handan vatnanna gnæfir Hnaus og sé horft beint til suðurs yfir Tungnaá má sjá Litlakýling, Gvendarhyrnu og Ölduna. Eins og staðan var á miðvikudaginn þá er Tungnaá mjög dugleg að lita vatnið í Austurbjallavötnum. Þétt, jökullituð rönd liggur með bakkanum frá ósi og alveg inn að vesturbakka vatnsins og vatnið í heild sinni er vel litað. Með öðrum orðum; það er óveiðanlegt en til að geta sagst hafa veitt það, þá böðuðum við skærlitaðar flugur um stund í vatninu áður en við héldum slóðann til baka að Snjóölduvatni. Já, vegurinn inn að Austurbjöllum. Hann hefur ekki verið heflaður í sumar en er vel fær öllum aldrifsbílum og ef menn eru ekki sérstaklega uppteknir við veiði, þá getur þessi spotti verið falleg og skemmtileg tilbreytni.

Austubjallavötn – lituð af Tungnaá

Eftir þessa skoðunarferð okkar héldum við inn í Fyrstuvík við Litlasjó og töldum okkur í vænlegri stöðu hvað varðar veður og hitastig. Ef allt hefði nú gegnið eftir þá hefðum við átt að lenda í skemmtilegri veiði í víkinni ásamt öllum hinum veiðimönnunum sem komu sér þar fyrir upp úr kvöldmat. Við vorum hreint ekki þau einu sem gerðu sér vonir um skemmtilegt kvöld. Auðvitað blundaði í manni endurminning frá því í fyrra af hressilegum tökum og góðum afla. En nú bar svo við að ekki eitt kvikindi kom á land og ég varð aðeins var við einn Veiðivatnahöfðingja á ferðinni, langt, langt utan kastfæris. Svo bregðast krosstré sem aðrir raftar, ekki er fiskurinn í ausuna kominn, ekki veiði upp á marga fiska og þar fram eftir götunum ef maður tekur málsháttasúpuna á þetta. Ég er greinilega ekki berdreyminn.

Það er nú svo einkennilegt að þótt urriðarnir hafi ekki verið að sliga netin okkar þessa daga í Veiðivötnum, þá var maður bara tiltölulega slakur á fimmtudaginn. Það var ekki kominn neinn umtalsverður pirringur í okkur, en vissulega hefðu fiskarnir mátt vera fleiri þannig að við ákváðum að breyta alveg til og prófa ókunnar slóðir. Minnug þess að hornsíli var mun meira áberandi við Uggann í Litlasjó og þar fyrir norðan, ákváðum við að byrja fimmtudaginn í Norðurbotnum og fikra okkur í átt að Ugganum.

Litlisjór – séð frá bílastæðinu í Botni

Örnefni á þessum slóðum eru ekki mörg, að því mér er kunnugt um, en tangar og rif eru nokkur á þessari leið og alveg þess vert að prófa veiði í víkum og út frá töngum sem þarna eru. Í fyrstu eða annarri vík sem á vegi okkar varð, fékk ég þessa einkennilegu tilfinningu að ég yrði að bregða Orange Nobbler út í vatnið. Það var að vísu ekkert líf að sjá, hvorki uppitaka né bylta, en út fór flugan og í öðru kast var tekið hressilega í hana og á land kom vænn urriði. Við héldum áfram för okkar að tanga sem er trúlega næstur Álftatanga. Eftir töluverðar tilraunir út frá tánni, bæði á móti gáru og undan henni, ákvað ég að tölta inn í víkina áveðurs. Eftir nokkrar tilraunir og fluguskipti var ég aftur kominn á Orange Nobbler og þá var tekið nokkuð hressilega í fluguna og greinilega fiskur á. Eftir að hafa tekið slaka af línunni var ljóst að þetta var hress gaur sem ætlaði ekki að gefa neitt eftir í baráttunni. Bremsan á hjólinu var stillt af og ég bjó mig undir að þreyta fiskinn. Við fyrstu roku stríkkaði heldur á línunni og …… allt laust. Eitthvað brast og þegar nánar var að gáð kom í ljós að 20 punda taumaendi var í sundur. Jæja, þetta getur gerst og ekkert við því að gera úr því sem komið var og ég endurnýjaði taum, endurnýjaði flugu og gekk úr skugga um að allir hnútar væru tryggir. Eftir nokkrar tilraunir og tilfærslur á sjálfum mér var flugan tekin aftur og nú af mun meiri krafti en áður. Ekkert gefið eftir og fiskurinn sökkti sér strax niður á botn og tók til við að draga línuna út af hjólinu. Þetta varð ekki löng viðureign því þegar fór að glitta í undirlínuna hjá mér, kom eitthvert högg á og allt varð laust. Í þetta skiptið hafði taumaendinn kubbast í sundur rétt ofan við fluguhnútinn og þar með voru þeir orðnir tveir fiskarnir sem notuðu Orange Nobbler sem varaskraut á þessum slóðum.

Ég viðurkenni það fúslega að eftir að hafa misst síðari fiskinn að ég var orðinn heldur svekktur og sár, þó mest út í sjálfan mig. Það lyftist þó nokkuð á mér brúnin þegar jólasveinninn mætti á staðinn og það heyrðist Hó, Hó, Hó frá veiðifélaga mínum og allt fór í keng hjá henni. Eftir töluverða viðureign kom sá urriði á land og þar með var urriðamúr þessarar veiðiferðar rofinn hjá henni.

Fljótlega eftir þetta töltum við til baka því við áttum stefnumót við holusteikt lambalæri í húsinu um nónbil. Það var ekki laust við að hugurinn reikaði ítrekað til þessara Orange Nobbler elskandi fiska á meðan ég gæddi mér á kræsingunum og því var viðbúið að við héldum aftur að Litlasjó til að klára þetta síðasta kvöld okkar í Veiðivötnum.

Haglél í byrjun júlí

Rétt um það bil sem við vorum komin yfir Hádegisöldu skall á okkur þessi líka grenjandi rigning og þegar á næstu öldu var komið hafði hún breyst í haglél og umhverfið tók skyndilega á sig hvíta haustliti. Við héldum þó ótrauð áfram inn að Botni og töltum af stað, nú skildi haldið alveg út á Álftatanga. Þegar þangað var komið skall á okkur þessi líka dásamlega rigning og hún stóð vel og lengi og náði að bleyta vel í okkur og kæla vatnið. Eftir nokkur tíma án þess að hafa fengið högg, héldum við til baka og í næstu vík fyrir norðan, þeirri sömu og segir áður frá, fékk ég eitt ákveðið nart, en síðan ekki söguna meir. Það voru því heldur sneyptir veiðifélagar sem héldu til baka inn að bílastæði þar sem félagar okkar höfðu komið sér fyrir og tekið nokkra fiska.

Þegar dró að tólfta tímanum, tókum við tvö okkur upp og héldum til baka með Litlasjó, stoppuðum við Litlutá þar sem annað okkar fékk smá nart og ég fékk töku en missti þriðja fiskinn þann daginn. Er þá lokið langri sögu af litlum veiðiskap okkar hjóna í Veiðivötnum og við taka vangaveltur mínar um breytingar á vötnunum.

Sólsetur í Veiðivötnum

Eftir þessa ferð stendur upp úr ótrúlega elja þriggja félaga okkar í hollinu. Þeir lögðu mikið land undir fót og voru duglegir að veiða og uppskáru eftir því. Langsamlega mest tóku þeir af fiski á spún, eitthvað á beitu en minnst á flugu þrátt fyrir töluverðar tilraunir. Aðrir, að okkur hjónum frátöldum, gerðu ágæta veiði og kropp hingað og þangað skilaði þeim töluverðum fjölda fiska, mest á spún og beitu. Af ástandi vatna og lífríkis finnst mér standa upp úr að hornsílið var alls ekki áberandi í Litlasjó frá Fyrstuvík og alveg út að Lönguströnd. Allt aðra sögu er að segja úr Austurbotnum þar sem það beinlínis kraumaði við bakkana. Byltur og veltur fiska voru mun færri, eiginlega mjög sjaldséð þetta árið. Þetta er allt annað en ég upplifði í fyrra og almennt voru þeir fiskar sem komu á land smærri heldur en þá og af þeim komu fleiri þetta árið á maðk heldur en aðra beitu eða agn, í það minnsta hjá þeim sem ég hafði spurnir af.

Ég velti því fyrir mér hvort það geti verið að vorið í Veiðivötnum sem var með fyrsta móti þetta árið, hafi fært fæðuna til í dagatalinu og þar með breytt hegðun fisksins þannig að okkur varð ekki fiska auðið á flugu. Eða, hefur veðrið síðustu 10 daga verið að gera okkur svona mikinn grikk að flugan var bara ekki á vinsældalista urriðans? Kannski er fiskurinn bara búinn að ná úr sér mestu svengdinni eftir veturinn og lífsklukkan þeirra er kominn nokkrar vikur fram úr dagatalinu? Eru hann lagstur hálfgert á meltuna og hefur sig lítið í frammi því í okkar hópi voru menn sammála um að það hefði verið lítið æti í fiskinum sem kom á land þrátt fyrir töluvert framboð. Það að margir fiskar létu glepjast af maðki gæti verið vísbending um að skötuormurinn sé kominn á stjá og þegar slíkt nammi er á boðstólum, þá lítur urriðinn ekkert við flugum sem líkja eftir hornsíli. Nú þarf ég að leggjast í fyrirspurnir og spyrja mér fróðari menn áður en ákvörðun verður tekin um að heimsækja vötnin aftur í sumar, því þrátt fyrir lítinn afla, þá leitar hugurinn þangað strax aftur þó maður sé bara rétt lentur heima. Mig dreymir enn um stóra fiska í fögru umhverfi.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
12 / 13 55 / 70 1 / 3 7 / 14 14 / 14

Framvötn 21. & 22. júní 2019

Um liðna helgi fórum við veiðifélagarnir í mikla og skemmtilega vísindaferð upp að Löðmundarvatni og tókum þátt í Fiskirækt að Fjallabaki, samstarfsverkefni Ármanna og Veiðifélags Landmannaafréttar. Þetta var meiri vinnuferð heldur en veiði, en samt tókst okkur að bleyta færi í Dómadalsvatni, Blautaveri og Herbjarnarfellsvatni.

Eftir að hafa komið ýmsu dóti fyrir á hinum ýmsu stöðum á föstudagskvöldið, brugðu við okkur í Dómadalsvatn og nutum þess að baða flugur á Sumarsólstöðum í allri kyrrðinni sem ríkti. Aflabrögð voru ekki neitt rosaleg, en saman tókst okkur að setja í þrjá spræka urriða sem við slepptum þó. Við stefnum ótrauð á að heimsækja þessa félaga aftur að ári og sjá þá hvort þeir hafi ekki stækkað aðeins.

Við Blautaver

Á milli vinnustunda í blíðunni á laugardag, smelltum við okkur í félagi við á annan tug Ármanna í Blautaver. Þetta varð nú ekki nein frægðarför, öðru okkar, þ.e. því sem ekki þurfti á því að halda, tókst að taka eina bleikju með, annars var allt frekar rólegt. Eins og kerlingin sagði um árið; Áður mér brá og átti þá trúlega við ævintýraveiðina fyrir viku síðan.

Eftir það sem taldist fullreynt við Blautaver, fórum við veiðifélagarnir inn að Herbjarnarfellsvatni þar sem við settum í sitt hvorn urriðann. Annar þeirra slóst síðar í för með okkur til Reykjavíkur, en hinn varð eftir og fær næði til að éta aðeins meira.

Meiri varð nú ekki stangveiðin um síðustu helgi, það verður bara betra og kannski meira næst.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
0 / 1 43 / 57 3 / 2 6 / 11 13 / 13

Framvötn 15.-17. júní 2019

Það er aldrei leiðinlegt að eiga erindi inn að Fjallabaki og þannig var því einmitt háttað á laugardaginn. Vegna undirbúnings fyrir Fiskiræktarstarf Ármanna og Veiðifélags Landmannaafréttar í sumar áttum við veiðifélagarnir erindi inn að Landmannahelli um helgina og því var ekki úr vegi að slá margar flugur í einu höggi og gera veiðiferð úr þessu ferðalagi okkar.

Laugardagurinn var tekinn tiltölulega snemma þannig að helgin nýttist til alls þess sem við vildum gera. Oftast höfum við félagarnir veðjað á Landmannaleið (F225) inn að Landmannahelli og það gerðum við á laugardaginn. Vegurinn var opnaður almennri umferð fyrir nokkrum vikum síðan og var enn í ágætis standi. Þó bar við að þeir kaflar sem bjóða upp á þvottabretti væru að vakna til lífsins, en voru ekki orðnir neitt óþolandi. Kaflinn inn að Sauðleysi var því í betra ástandi en í meðalári og við tóku kaflar í átt til Landmannalauga og Landmannahellis. Báðir þeir kaflar eru með því besta móti sem við höfum upplifað í háa herrans tíð. Trúlega munar þar mestu að þurrt var þegar þeir voru heflaðir og því hefur tekist að ná vel upp úr köntunum þannig að ofaníburður var til staðar. Vatn í Rauðfossakvísl og Helliskvísl var í meira lagi, þó ekkert til vansa ef varlega er farið yfir vöðin við Sauðleysi. Líkur hér frásögu af vegum og við tekur frásögn af veðri.

Veðrið að Fjallabaki var einstakt um helgina. Oftast erum við alltaf sátt við veðrið að Fjallabaki, en í þetta skiptið var ekkert út á það að setja. Hitastig að degi til um og yfir 20°C, eitthvað um hreyfingu á lofti sem var bara til bóta, en aldrei neitt rok. Óþarfi að hafa fleiri orð um blíðuna, snúum okkur þá að veiðinni.

Frostastaðavatn

Þegar við höfðum komið okkur fyrir á tjaldstæðinu við Landmannahelli, gert vart við okkur og fengið veiðiskýrslu hjá skálavörðum var stefnan tekin á Löðmundarvatn. Eins og fram hefur komið, þá er stefnt á að grisja í vatninu um rúmlega 1.700 kg. í sumar og það er svo sannanlega ekki vanþörf á. Þeir fiskar sem við tókum sem snöggvast úr því á laugardaginn voru ekki upp á marga fiska, þ.e. í grömmum talið. Meðalþyngd 100 – 125 gr. af meira og minna kynþroska bleikju. Já, það er töluvert verk fyrir höndum í Fiskirækt að Fjallabaki. Það skal strax fært til bókar að við félagarnir vorum sammála um að telja ekki til afla í sumar þá fiska sem við tækjum úr Löðmundarvatni eða Frostastaðavatni.

Talandi um Frostastaðavatn. Sem tilraun til að virkja veiðimenn og aðra náttúruunnendur í grisjun, þá er frítt að veiða í Frostastaðavatni í sumar, hvort heldur á stöng eða í net. Það eina sem veiðimenn þurfa að gera er að láta vita af sér hjá skálavörðum við Landmannahelli eða í Landmannalaugum og fá veiðiskýrslu sem skila ber í lok dags eða daga. Það er mikilvægur liður í grisjuninni að afli úr vatninu sé skráður þannig að unnt sé að meta áhrif grisjunarinnar. Fjöldi veiðimanna við Frostastaðavatn vakti athygli okkar yfir helgina og það er gott að veiðimenn taki svona vel í að leggja grisjuninni lið með þessum hætti. Persónulega langar mig þó til að biðja veiðimenn um að ganga vel um og umfram allt; varlega. Sumrin eru stutt á hálendinu og átroðningur á viðkvæmum gróðri utan göngustíga getur verið lengi að jafna sig á þessum slóðum.

Eftir heimsókn okkar í Löðmundarvatn renndum við austur að Kýlingavötnum svona rétt aðeins til að taka stöðuna á samskiptum vatnsins við Tungnaá. Eitthvað hefur sú gamla verið að snuddast inn í vötnin því þau voru nokkuð lituð sem og Tungnaá sjálf. Oft hefur áin og þar með vötnin verið nokkuð tærari snemmsumars, en því stjórna væntanlega mest bráð og leysing. Tíðarfar hefur trúlega verið hagstætt þeim efnum upp á síðkastið. Vel getur ræst úr á næstu vikum, en við verðum væntanlega bara aðeins að bíða þar til fiskurinn verður aðgengilegri í Kýlingavötnum.

Dómadalsvatn

Á leið okkar til baka að Landmannahelli stoppuðum við aðeins í Dómadalsvatni, en gerðum ekki stórt mót þar sökum mikils vatns. Vatnið var að mestu inni í vöðlum okkar hjóna þannig að við stoppuð ekkert rosalega lengi, þó nóg til að sjá stöku fisk velta sér og stökkva, en enginn þeirra var til í okkar flugur þannig að við drógum okkur snemma í vagninn.

Blautaver

Sunnudagurinn var flottur, mjög flottur að öllu leiti. Við vorum nú ekkert sérstaklega árrisul en vorum þó komin í Blautaver um hádegið og þar gerðust hlutirnir. Verin skörtuðu sínu fegursta, sól og blíða með stöku gáru og fiskur að vaka um allt vatn, vaðandi í æti upp í harða land. Við vorum lengi vel ein í heiminum þarna og nutum þess í ræmur að egna fyrir bleikjurnar sem voru ekkert lítið æstar í lítinn bleikan Nobbler. Þegar leið á daginn fór veiðimönnum að fjölga og ég held að ég megi fullyrða að allir hafi gert góða, ef ekki frábæra veiði þennan dag í Blautaveri og farið heim með fínan matfisk á bilinu 1 – 2 pund. Sjálf vorum við orðin miklu meira en mett upp úr seinna kaffi og vorum því komin heim í vagn um kl.18 eftir að hafa gert að og raða upp á nýtt í þá tvo kælikassa sem við höfðum með okkur. Þar sem kassarnir voru nýttir undir afla, var ekkert um annað ræða heldur en éta það sem þurfti að éta og það þýddi náttúrulega bara eitt, við fórum ekkert að veiða eftir kvöldmat. Södd, sæl og meira en ánægð með daginn sátum við bara úti og nutum þess að vera í kyrrðinni að Fjallabaki.

Kvöldsól við Landmannahelli

Við tókum Þjóðhátíðardaginn snemma og renndum aftur austur að Blautaveri, eins og við hefðum ekki fengið nóg daginn áður. Þar var ekki alveg sami ofstopinn í bleikjunni og daginn áður, en vænn og góður fiskur sem kom á flugurnar okkar í rólegheitunum um morguninn. E.t.v. vorum við eitthvað of snemma á ferðinni, vatnið var enn að lifna við eftir nóttina sem mig grunar að hafi verið í kaldara lagi þarna niðri við Tungnaá.

Heilt yfir var þetta dásamleg ferð inn að Framvötnum og eitt er víst, það eru ekki margir staðir sem eru jafn vel til þess fallnir til að hreinsa út amstur hversdagsins eins og að Fjallabaki.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
39 / 44 43 / 56 0 / 2 3 / 9 12 / 12

Hlíðarvatn í Selvogi 12. júní 2019

Harmkvælasaga mín af samskiptum við veiðigyðjuna hélt áfram í vikunni. Nú var komið að gyðju Hlíðarvatns í Selvogi að kenna mér lexíu í auðmýkt og hógværð. Forsaga þess tímabils sem stendur yfir um þessar mundir má rekja til einfalds hrekks sem ég lét út úr með við Hlíðarvatn í Hnappadal fyrir nokkrum vikum, sjá þessa færslu. Veiðigyðjan túlkaði gáleysislega upptalningu mína á fjölda fiska sem rembing og mont og nú er ég látinn gjalda þess í algjöru fiskleysi.

Við Kaldós

Eftir að hafa eitt s.l. Hvítasunnudegi við móttöku gesta við Hlíðarvatn í Selvogi var komið að því að veiða svolítið í vatninu, nokkuð sem mér gafst ekki tími til á sunnudaginn. Vel að merkja, veiðifélagi minn eyddi lunganu úr sunnudeginum við veiðar í Hlíðarvatni þannig að fjöldi veiðiferða hefur þar með verið jafnaður og aflatölur því fullkomlega samanburðarhæfar. Af fullkominni tillitssemi ætla ég ekki að minnast einu orði á afleysi hennar á sunnudaginn.

Fiskafóður undir Hlíð

En að veiðiferð okkar hjóna á þriðjudagskvöldið og fram á miðvikudag. Síðla þriðjudags héldum við af stað í Selvoginn, bíll pakkaður af græjum og gómsætu nesti sem hæfði tilefni. Selvogurinn tók á móti okkur með ágætis veðri, örlítlu kuli og hitastigi með ágætum. Eftir að hafa komið dóti fyrir í Hlíðarseli, veiðihúsi Ármanna, tókum við stefnuna á suðurströnd vatnsins með fyrsta stoppi á Brúarbreiðunni. Lítið var að frétta þar fyrir utan eina töku hjá veiðifélaganum þannig að við færðum okkur í Guðrúnarvíkina og á Flathólma. Enn færri fréttir þaðan þannig að við renndum í gegnum flugnagerið undir Hlíð en snérum við og fórum í Botnavík og Skollapolla þar sem veiðifélaginn opnaði reikning sumarsins í Hlíðarvatni með mjög fallegri bleikju sem tók Hatara útgáfu af mýpúpu. Þegar sólin gekk til viðar og máninn að spegla sig í Botnavíkinni, héldum við í hús, fengum okkur bita og fórum í koju.

Máninn á lofti og í Botnavík

Miðvikudagurinn rann upp, heiðskír og fagur með örlítið meira kuli úr því sem veiðifélaginn kallaði allar mögulegar vestlægar áttir sem raunar spönnuðu 360° og stundum úr öllum þessum áttum í einu. Þriðja stöngin sem mætti á slaginu kl. 8 fékk laufléttar leiðbeiningar um að fiskur hefði látið sjá sig í og við Urðarvíkina kvöldið áður og þangað fór hún í öruggum höndum. Við félagarnir fórum aftur á móti út á Mosatanga þar sem vestanáttin var einmitt af vestri um þær mundir og því ágætt að byrja þar.

Við Mosatanga

Sjaldan hefur Mosatanginn brugðist, en svo bregðast krosstré sem aðrir raftar og við færðum okkur yfir í Stakkavík sem skartaði sínu fegursta í glampandi sólinni. Ég óð víkina endilega frá vestri til austurs, alveg út að dýpinu utan við Gömluvör þar sem ég fékk jákvæðasta viðbragð ferðarinnar, örlítið nart. Þar sem lítið líf var að sjá í víkinni tókum við hádegishlé og skeggræddum næstu skref. Ákveðið var að leggja land undir fót, fara um Botnavík og Skollapolla út á Austurnes þar sem vestanáttin lék sér að því að vera úr áðurnefndum öllum áttum og af miklum eða ofsafengnum vindstyrk. Það er skemmst frá því að segja að auðvitað setti veiðifélagi minn í eina væna bleikju austur af nesinu á meðan ég sættist við örlög mín og þá lexíu sem veiðigyðjan var að kenna mér. Sannast sagna vissi ég upp á hár að ég mundi ekki fá fisk í þessari ferð. Í mér var sú tilfinning að svona mundi fara og ég var tilbúinn að sættast við það löngu áður en kom að hættumálum.

Á Austurnesi

Þær þrjár stangir sem voru á leyfum Ármanna þennan sólarhring náðu 10 fiskum sem verður að teljast harla gott, sérstaklega þegar þriðjungur stanganna náði ekki einni einustu bröndu. Smá skilaboð til veiðigyðjunnar; ég hef lært mína lexíu og skal passa mig betur í orði og athöfnum í næstu ferð.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
2 / 0 4 / 12 0 / 0 3 / 7 11 / 11

Þverá 8. júní 2019

Á leið okkar til baka af Sandártungu í Þjórsárdal er lítil, mjög lítil og nett á sem rennur til Þjórsár, Þverá við bæinn Fossnes. Ég veit ekki betur en þessi á eigi sér takmarkaða lífdaga, hún mun hverfa svo til öll undir uppistöðulón fyrirhugaðrar Hvammsvirkjunar í Þjórsá. Þessi litla og netta á geymir e.t.v. ekki marga fiska, en það eru alltaf einhverjir fiskar sem leið eiga um Þjórsá sem gera sig heimakomna í ós Þverár.

Þar sem það hentaði okkur ágætlega að koma við í Þverá á leið okkar úr Fossá og í Hlíðarvatn í Selvogi á laugardaginn, ákváðum við að láta slag standa og kaupa tvær stangir í hálfan dag. Líkt og á föstudaginn lék veðrið við okkur, heiðskírt og alveg ágætis hiti. Að vísu var einhver sperringur í Kára, en það skipti ekki mál, löng yrðu ekki köstin í stuttum ósi Þverár.

Ós Þverár til Þjórsár – Skarðsfjall í bakgrunni

M.v. myndir frá fyrri ferð okkar í Þverá, þá er minna vatn í Þjórsá og þar með ós Þverár heldur en þá, svo mikið minna að auðvelt var að vaða yfir ósinn bakkanna á milli. Eitthvað var nú heldur rólegt yfir fiski í ósnum, svo rólegt að við tókum ekkert eftir honum og mér liggur við að segja að það hafi ekki verið fiskur þar. Veiðifélagi minn var ekki á sama máli, því undir skoluðu röndinni yst í ósnum var tekið hressilega í hvíta Nobblerinn hennar. Því miður var staldrað stutt við, en nóg samt til að stöng svignaði og taka þurfti á. Fiskurinn sýndi sig aldrei og því getum við ekki sagt með vissu hvort þetta hafi verið urriði eða lax. Þetta eitt sannaði að ég hafði rangt fyrir mér, það er fiskur í og við ós Þverár þótt ég hafi ekki orðið var við hann.

Þjórsá og Hekla í bakgrunni – útsýni sem gæti horfið

Við stoppuðum heldur stutt við Þverá að þessu sinni, önnur erindi og útréttingar biðu okkar á Selfossi og í Selvoginum sem ég ætla að segja nánar frá síðar.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
0 / 0 2 / 12 0 / 0 3 / 7 9 / 10

Fossá 7. júní 2019

Þegar það kemur að mögnuðum veiðistöðum, þá held ég að Fossá uppi við Háafoss sé sá magnaðasti veiðistaður sem ég hef augum litið. Það hefur staðið til frá því í fyrra að fara upp að Háafossi, trítla (kaldhæðni) niður í gljúfrið og bleyta flugur undir fossinum. Á föstudaginn var komið að stóru stundinni, tilhlökkun var umtalsverð á heimilinu og við héldum af stað upp í Þjórsárdal strax eftir vinnu á fimmtudag.

Á tjaldstæðinu á Sandártungu í Þjórsárdal voru stöku hálf-freðnir túristar eftir undanfarnar kaldar nætur og svo við með okkar færanlega veiðihús. Við komum okkur fyrir, opnuðum bauk og belju og ég smellti í nokkrar flugur í síðustu geislum kvöldsólarinnar. Ekkert rugl og farið snemma í bólið, morguninn skildi tekinn með stæl, vel étið og lagt af stað upp að Háafossi.

Það eina sem hægt var að setja út á morguninn var að það var töluverður gustur af norðri með einhverju sem bar vott af skítakulda. Þá var bara að bæta á sig einhverjum fötum, sem við og gerðum eftir staðgóðan morgunmat. Eftir stutt ferðalag upp að Háafossi tók labbið við. Það skildi enginn vanmeta labb í vöðluskóm og fullum herklæðum niður í Fossárgljúfur. Leiðin er e.t.v. ekki löng en hæðarmunurinn er 128 metrar og þetta er langt því frá bein leið. Við hjónin erum e.t.v. ekki sérlega vön fjallgöngum, en á köflum var betra að hafa varan á því víða var laust undir fæti og sólar á vöðluskóm ekki endilega sérlega stamir.

Niður komumst við þó heilu á höldnu og það verður bara að segjast eins og er, umhverfið í gljúfrinu er hreint og beint stórkostlegt. Eftir að hafa setið um stund og dáðst að umhverfinu voru stangirnar settar saman og flugur og maður sjálfur baðaður. Já, það er eins gott að vera í vel vatnsheldum klæðnaði ef maður ætlar að veiða fosshylinn sjálfan. Pusið frá Háafossi er ekki neitt smáræði og það ferðast víða um gilið þegar því er að skipta.

Ég viðurkenni það fúslega að ég var með hálfum huga við veiðarnar, var eiginlega sama hvernig og hvert flugan flæmdist, ég einfaldlega naut þess 100% að vera á staðnum og njóta alls þess sem fyrir augun bar. Væntanlega er ekki mikið vatn í Fossá um þessar mundir, því farvegurinn var langt því frá jafn víðfeðmur og ýmsar myndir af ánni hafa borið með sér sem ég hef séð. Ég byrjaði vel fyrir neðan fosshylinn sjálfan og fikraði mig smátt og smátt að fossinum. Í stuttu máli; ég varð ekki var við fisk í þessari heimsókn minni upp að Háafossi. Allt aðra sögu er að segja af veiðifélaga mínum, hún fékk stóra bónusvinninginn og landaði tveimur afar fallegum urriðum úr fosshylnum.

Lesendum kann að þykja það stutt og snaggaralegt að ljúka þessari frásögn hérna, en því miður skortir mig orð og lýsingar til að ná þeirri upplifun minni af þessari heimsókn sem henni ber. Maður finnur einfaldlega fyrir ótrúlegri smæð og fyllist þvílíkri auðmýkt fyrir listasmíð náttúrunnar að orð fá því ekki lýst.

Eftir að við höfðum prílað aftur upp á fossbrúnina, settumst við niður til að ná andanum og þurfum töluverðan tíma til að raða saman öllum myndunum og upplifuninni sem þessi ferð okkar skildi eftir sig. Síðar héldum við niður í Þjórsárdal sjálfan, fórum á nokkra valda veiðistaði inn af Stöng en fleiri urðu ekki fiskarnir í þessari ferð, þó ég hafi orðið var við nokkra í Fossá. Ég held svei mér þá að hugurinn hafi verið enn allt of mikið á ferðinni eftir Háafoss til að geta fest sig endilega við veiði þó veður og á léki beinlínis við okkur.

Fyrir þá sem vilja upplifa eitthvað sérstakt, eignast ómetanlegar minningar, þá mæli ég með því að príla niður í Fossárgljúfur og baða flugur undir Háafossi.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
0 / 0 2 / 12 2 / 0 3 / 7 8 / 9

Hvar leka þær?

Það kann að hljóma einkennilega að spyrja hvar vöðlurnar leki, en af biturri reynslu þess sem hefur átt við lekar vöðlur, þá getur þessi spurning átt fullkomlega rétt á sér.

Ég var með vöðlur sem láku og þá er ég ekki að tala um neitt lítið. Annar sokkurinn á þeim var hreint og beint alltaf rennandi blautur, eða það hélt ég í það minnsta. Eftir að hafa skoðað hann vel og vandlega í nokkur skipti, þá bara fann ég ekki eitt einasta gat eða mögulegan leka á saumum. Allt slétt og fellt, hvergi ójöfnu að finna á þéttiborðum og ekkert sem gaf til kynna hvar hann væri að svíkja mig. Mér fannst nú samt að sokkinum nægði að sjá vatn til að fara að leka, svo heiftarlegt var ástandið.

Eftir að mesta heiftin var runnin af mér, þá fór ég að hugsa rökrétt. Fyrsta hugsun mín snérist náttúrulega um samspil kulda og raka.  Sokkar á vöðlum eru ekki alveg 100% af sömu þykkt og maður getur fundið fyrir kulda þar sem sokkarnir eru þynnstir. Ég mistúlkaði þennan kulda sem leka. Eftir að hafa sætt mig við þessa misgreiningu á leka sokksins, þá hófust vísindalega rannsóknir sem helst fólust í útilokunaraðferð og naflaskoðun. Sokkarnir láku ekki fyrr en ég óð í vatni sem náði u.þ.b. 10 sm. upp fyrir hné. Aha, það hlaut því að vera gat á skálminni á þeim slóðum. Eftir nákvæma skoðun á efni, þéttiborðum og saumum fannst, ekkert. Það var hvergi neitt að sjá sem gat verið gat. Þá kviknaði á perunni hjá mér og grein eins bloggkunningja míns rifjaðist upp fyrir mér.

Ég skrúfaði nokkuð sterka LED peru í perustæði og tróð inn í vöðlurnar. Fyrst kom ekkert merkilegt í ljós (til vinstri á mynd) en þegar ég renndi perunni meðfram saumunum þar sem ég taldi að lekinn leyndist, þá kom veikleiki í efninu í ljós (til hægri á mynd). Þessi veikleiki var ekki meiri en svo að hann sást hvorki utanfrá né innan, en með ljósaperuna á bak við kom hann berlega í ljós. Þarna lá hundurinn grafinn. Vatnið sullaðist þarna í gegnum efnið og inn undir þéttiborðann, lak í rólegheitum niður, niður, alveg niður í sokkinn sem að ósekju var grunaður um ódæðið. Einfalt lag af vöðlulími yfir veikleikann og málið var dautt.

Þetta með LED peruna skiptir máli því þær perur hitna alls ekki eins mikið og halogen eða glóperur og svíða því ekki efnið í vöðlunum. Ekkert sull með spritt eða fylla vöðlurnar af vatni, bara að kveikja á perunni.

Af hverju leka þær?

Það er einkennilegur andsk…. hvað þessar vöðlur vilja fara að leka með tímanum. Reyndar er tíminn afstæður þegar kemur að vöðlum, nýjar vöðlur geta í raun verið eldgamlar og gamlar vöðlur geta verið næstum því nýjar. Aldurinn snýst meira um notkun heldur en ár.

Það stendur víst einhvers staðar hér á vefnum að ég er óttalegur vöðluböðull og trúlega gildir það ennþá, en ég hef samt lagast með aldrinum. Ég þekki takmörk vaðlanna minna betur en áður, sumar hafa verið 3ja laga, aðrar 4ra og einhverjar hef ég eignast sem eru 5 laga. Mín reynsla er; þær þola meira hnjask því fleiri lög sem þær geyma, svona næstum því. Í mínu tilfelli eru það reyndar ekki sléttu og felldu fletirnir; framanverð læri, afturendinn eða skálmarnar sem eru hve óþægastar. Saumarnir og sokkarnir eru minn Akkilesarhæll og einmitt hællinn á sokkunum. Einhverra hluta vegna, þá vill hællinn helst taka upp á því að leka eða þá saumarnir í klofinu og niður með innanverðum lærunum. Áður fyrr var það afturendinn og tærnar sem voru hve leiðinlegastar. Nú hef ég lært það af biturri reynslu að setjast ekki hvar sem er niður, hvorki óvart né vísvitandi. Svo hef ég líka tekið mig á að klippa táneglurnar fyrir veiðiferðir og þá fór fremsti partur sokkanna að vera til friðs. Nú þarf ég bara að temja mér að passa betur upp á steina og sand í vöðluskónum þannig að sokkurinn haldi líka í hælinn.

Í öllum þeim greinum sem maður finnur á netinu um það hvernig maður getur lengt líftíma vaðlanna eru flestir sammála um að geyma þær aldrei samanbrotnar, blautar eða í loftþéttum umbúðum. Fjarri sólarljósi, sem er í sjálfu sér svolítið skondið en kannski ekki mikið vandamál hér á landi, og umfram allt ekki í of miklum hita, sem er heldur ekki vandamál um þessar mundir.

Ég hef það fyrir reglu að hengja vöðlurnar mínar upp á herðatré um leið og heim er komið, ásamt jökkum og vestum og eins og sést þá er dregið vandlega fyrir gluggann þannig að ekkert óþarfa sólarljós kemst að þeim.

Þrátt fyrir að ég hef rekist á einhverjar greinar þar sem minnst er á að þvo vöðlurnar í þvottavél, þá hef ég aldrei gert það, jafnvel þótt einhver undrameðöl séu til sem hægt er að úða á þær til að ná þeim vatnsþéttum eftir þvott. Ég bara trúi ekki á þau undrameðul sem eiga að ná því að endurnýja upprunalega vörn efnisins eftir duglegan rúnt í þvottavélinni. Ég hef látið mér nægja að þurrka af þeim með rökum klút eða svampi ef mér er farið að ofbjóða útgangurinn.

Hér áður fyrr var ég einlægur aðdáandi neoprene og brúkaði aðeins slíkar vöðlur. Eftir mjög hressilegt svitakast og endalaus vandræði með stígvélin á þeim, þá gafst ég upp og keypti mér betri ullarbrækur og skipti yfir í öndunarvöðlur. Óneitanlega litu þær út fyrir að vera þjálli og meðfærilegri, en ég gerði stór mistök í mínum fyrstu kaupum og þá meina ég stærðar mistök. Ég keypti þær í það minnsta tveimur númerum of stórar, var eitthvað hræddur um að ég kæmist ekki í þær verandi í þykkum ullarsokkum. Þær vöðlur tóku upp á því að leka á mettíma, einfaldlega vegna þess að þær krumpuðust í klofinu, á lærunum og langt niður eftir leggjunum. Krumpur í öndunarvöðlum eru ávísun á leka, bæði í efni og saumum. Eftir þessa bitru reynslu hef ég reynt að passa upp á það að kaupa vöðlur sem hæfa vexti og rúmmáli þess kropps sem í þær eiga að fara.

Eins og upphaf greinarinnar ber með sér, þá á ég samt sem áður lekar vöðlur, en þá kemur að viðgerðum, eða þá helst hvar viðgerðar er þörf. Meira um það síðar.

4. ára afmæli

Í dag á þetta litla og netta kríli mitt 4. ára afmæli. Ekki hefði mig grunað fyrir fjórum árum síðan að þetta skilgetna afkvæmi veiðidellunnar minnar næði því að lifa jafn góðu lífi og það hefur gert.

Enn þann dag í dag selst hún og það gleður mitt litla hjarta jafn mikið þegar ég sé hana í betri bókaverslunum og það sem meira er, hún er ekki rykfallin í hillunum.

Til þeirra sem gluggað hafa í bókina og eiga hana jafnvel; Takk fyrir samfylgdina í þessi fjögur ár.

Byrjendur eða lengra komnir?

Þegar ég skrifa þetta þá þykist ég heyra viðbrögð eins félaga míns sem lætur mig heyra það reglulega; Hvernig er það, veistu bara ekki neitt?  Við sumu er einfaldlega ekki hægt að finna eitthvað eitt svar og þessi spurning er einmitt slík. Ég er einn þeirra sem nota fjölda flugna sem hreina og klára afsökun, fyrir öllu. Ég er með allt of margar tegundir flugna í boxinu, en á sama tíma með allt of fáar stærðir og þyngdir. Þannig get ég borið því við að votflugan mín var heldur of stór eða lítil, eftir því sem hentar. Púpan var heldur lítil og létt og náði því ekki til fisksins á botninum. Þurrflugan var allt of stór sem er yfirleitt raunin vegna þess að ég sé ekki þessi litlu kríli.

Það eru til þeir veiðimenn sem eru aðeins með fjórar til fimm tegundir flugna í boxinu, samt er boxið fullt af flugum. Þeir hafa fundið sínar flugur og veiða aðeins á þær og ekkert annað. Kannski er það máttur netsins sem hefur orðið til þess að þessir veiðimenn eru mjög áberandi á ákveðnum vefjum og spjallsíðum. Ef maður er svo heppinn að fá að gjóa augunum yfir boxin þeirra, þá er ekki óalgengt að sjá ákveðið munstur.

Brúnar flugur af ættstofni Pheasant Tail eru nokkuð áberandi í stærðum frá agnarsmáu upp í það sem einhver kann að telja að jaðri við straumflugu. Flestar þeirra eru án sjáanlegs kúluhauss, en þyngdar engu að síður. Annað hvort með kúluna undir thoraxinum eða tungsten á búk. Raunar getur þessi röð einnig samanstaðið af hérum í öllum mögulegum útgáfum. Hérahár verður nefnilega meira brúnt en drapplitað þegar það blotnar.

Svo eru það þessar svörtu. Þarna getur allt mögulegt gerst. Sumir veðja alltaf á Hatara, þ.e. flugur úr svörtum vinyl og gildir þá einu hvort þeir setja skott, skottlok eða kraga á kvikindið. Þekktar flugur eru BAB, Krókurinn og Alma Rún. Þeir sem hafa ekki ánetjast leðri eða pleðri halda sig við hefðbundið efni og einn sem ég þekki er aðallega með Burton í svarta liðinu.

Glepjur manna eru misjafnlega glysgjarnar. Ein af skemmtilegri glamúr röðum sem ég hef séð samanstóð eingöngu úr Royal Coachman í öllum þeim mögulegu og ómögulegu útfærslum sem hnýtaranum datt í hug að sjóða saman. Allt frá sérstaklega skemmtilegum mjónum upp í feitar og pattaralegar flugur sem sóru sig í Zulu ættbálkinn. Svo geta menn haldið sig á hefðbundnari nótum og hnýtt Watson‘s Fancy púpur með og án kúluhauss, kraga eða ekki, mjóar, feitar og ofur stórar útgáfur sem líkjast Killer meira en honum Watson karlinum.

Fjórða, og síðasta röðin sem ég ætla að nefna, er hlaðin fulltrúum málma úr lotukerfinu. Ég hef oft velt því fyrir mér hvers vegna koparflugur eru jafn vinsælar hjá silunginum eins og raun ber vitni. Þessar flugur er hægt að hnýta úr öllum mögulegum afgöngum uppgefinna jólasería. Úr rauðum kopar, brúnum, grænum og gulum. Einu mega menn þó ekki gleyma, ef þessar flugur eiga að halda gula litnum, þá er eins gott að blanda sinki við koparinn og notast við brass. Það fellur síður á brass heldur en hreinan kopar. Þekktar flugur í þessari röð eru Koparmoli, Brassie og þeir félagar Copper John og Prince Nymph. Þær síðar nefndu geta reyndar allt eins átt heima í glepjuröðinni.

Er þetta byrjendaboxið eða fyrir lengra komna? Ég hef lúmskan grun um að byrjendaboxið gæti litið svona út, svo kemur þetta tímabil þar sem maður lætur glepjast af öllu mögulegu og yfirfyllir boxin. Ég er staddur þar, en þegar þroskinn færist yfir fækkar bæði flugum og boxum.

Sauðafellsvatn – ný og spennandi paradís

Veiðifélag Landmannaafréttar hefur opnað upplýsinga- og sölusíðu fyrir nýjan og sérstaklega áhugaverðan valkost fyrir fluguveiðimenn, Sauðafellsvatn við rætur Heklu.

Það hefur legið í loftinu í nokkurn tíma að Veiðifélagið kæmi þessu vatni í sölu eftir að rannsóknir þar leiddu í ljós að urriða af Grenlækjarstofni sem sleppt var í vatnið árið 1993 hefur reytt vel af á undanförnum árum og hefur náð að fjölga sér þrátt fyrir að ekkert að- eða frárennsli sé sjáanlegt við vatnið. Svo virðist vera sem fiskurinn hafi náð að nýta sér lindir í vatninu til að viðhalda stofninum.

Veiði hefst þann 18. júní og sala fer eingöngu fram á vefsíðunni saudafellsvatn.is sem og skráning í veiðibók. Það ber að fagna því að önnur eins perla og Sauðafellsvatnið er hafi nú komið á markaðinn og þá sérstaklega að aðeins er leyfð fluguveiði. Umferð báta á vatninu er bönnuð og það ætti því ekkert að geta truflað upplifun veiðimanna í kyrrðinni við rætur Heklu. Veiðivörslu annast ferðaþjónustan Áfangar ehf. sem staðsett er í Áfangagili, skammt norðan Sauðafellsvatns.

Kort af Sauðafellsvatni á FOS.IS

Allar nánari upplýsingar um vatnið má finna á vefnum saudafellsvatn.is og hér á FOS.IS því vitaskuld hefur þessari perlu verið bætt inn í önnur vötn sem fjallað eru um hér á vefnum.

Hlíðarvatn 26. maí

Á heimleið úr Hraunsfirði eru nokkur álitleg vötn, í það minnsta fyrir þá sem eiga heima sunnan Borgarfjarðar. Eitt þessara vatna kom inn á Veiðikortið nú nýlega en vatnið höfum við veiðifélagarnir stundar í mörg ár, Hlíðarvatn í Hnappadal og það heimsóttum við í gær, sunnudag eftir að hafa verið tvær nætur við Hraunsfjörðinn.

Þeim sem þekkja Hlíðarvatnið ætti ekki að koma á óvart þegar ég segi að vindáttin var af norð-austri þegar við renndum í hlað fyrir landi Hraunholta upp úr hádegi í gær. Þessi yndislega vindátt hefur tekið svo ótal oft á móti okkur í Hnappadalnum að vart verður talið. En, það skemmir ekki fyrir okkur því við þykjumst þekkja fiskinn í vatninu nokkuð ágætlega, þ.e. stofninn, því flestir þeirra einstaklinga sem við höfum farið höndum um hafa fylgt okkur heim í lok dags.

Rifið

Oft hefur nú vatnið verið meira á þessum árstíma heldur en það er um þessar mundir. Rifið stendur vel uppúr og það má ekki miklu muna að vaðfært sé að verða út í skerin undir Fellsbrekku. Eiðið út frá Rifi til norðurs var ekki alveg komið upp, en mig grunaði að það væri nóg fyrirstaða þannig að fiskurinn héldi sig þar í víkinni þannig að mér tókst að telja veiðifélaga minn á að tölta þangað í stað þess að rölta inn með vatninu í átt að Neðri-skúta.

Flugan sem fór undir var Orange Nobbler. Silungastofnarnir í vatninu hafa verið aldir upp við það í gegnum árin að vilja Orange Nobbler, hvort sem um er að ræða bleikju eða urriða. Af tómri frekju kom ég mér fyrir beint á móti vindi, slæmdi línunni út og leyfði flugunni að sökkva í ölduna. Tvö snaggaraleg tog og fyrsti fiskur var á, þokkaleg bleikja sem tók grimmt. Í kvikindisskap mínum kallaði ég nógu hátt „FYRSTI“ þannig að það barst veiðifélaga mínum örugglega þrátt fyrir rokið. Næsta kast, sama fluga, annar fiskur og auðvitað kalli ég „ANNAR“. Þriðja kast og ekkert gerðist. Fjórða kast og ég kallaði „ÞRIÐJI“ og skömmu síðar kallaði ég „FJÓRÐI“ en þá hætti ég líka því ég fann fyrir einkennilegum sviða á milli augnanna þar sem nístandi augnaráð veiðifélaga míns hitt mig fyrir. Áður en ég náði að hvísla „FIMMTI“ þá réttust aflatölurnar þegar frúin tók sinn fyrsta urriða í sumar og skömmu síðar bætti hún bleikju við.

Fiskarnir sem komu á land voru vel haldnir og virtust hafa haft nóg æti. Raunar voru þeir allir troðnir af bobba, ekki eitt einasta hornsíli í maga þeirra og flugu var nú ekki heldur fyrir að fara. Það er reyndar reynsla mín að það sé einhver bið eftir hornsílinu, en þegar það fer af stað þá er veisla úti á skerjunum.

Þetta var flott stutt stopp sem við gerðum í vatninu og eftir að við höfðum fengið okkur bita og skjalfest veiðinestið okkar og útsýnið, héldum við áfram för okkar heim eftir þessa fyrstu veiði-ferða-útilegu helgi sumarsins.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
1 / 1 2 / 12 1 / 5 1 / 7 7 / 8

Og veiðifélaginn þurfti að eiga síðasta orðið (eins og vanalega): Djös…..það er bara mjööööööög ljótt að segja svona…eða telja svona upphátt, eiginlega svo hátt að það þurfti að kalla 🙂Bíddu bara. (annars er þetta ekki mitt ár, er það nokkuð?)

Hraunsfjörður 24. & 25. maí

Við vorum að rifja það upp um helgina að fyrsta ferð okkar að vori með færanlega veiðihúsið okkar var þann 14. maí 2016 og þá var kalt yfir nóttina og hitinn yfir daginn rétt náði 12°C. Þrátt fyrir mjög lágar hitatölur í veðurspá helgarinnar, þ.e. yfir blá nóttina, þá létum við það ekki stoppa okkur á föstudaginn og renndum með allt okkar hafurtask vestur á Snæfellsnes. Bara til að hafa það á hreinu, þá náði hitastigið að degi til töluvert yfir 12°C, hrein og klár sumarblíða í firðinum.

Það var með eindæmum fallegt veður við Hraunsfjörðinn um kvöldmatarleitið á föstudag og við biðum ekki boðanna, heldur græjuðum okkur upp og töltum meðfram Þórsá út á Búðanes. Við gerðum nú e.t.v. ekki ráð fyrir að halda það út að bíða eftir síðdegisflóðinu um kl.23:00 + þann tíma sem það tæki að ná til Búðaness, en það fór nú svo að veðurblíðan, kyrrðin og vökur bleikjunnar héldu okkur við vatnið til að ganga tvö um nóttina. Afraksturinn var nú kannski ekki alveg í takt við þann tíma sem við eyddum við vatnið, tvær bleikjur sem ég vil reyndar meina að hafi slysast á sitt hvora fluguna því þær voru margar reyndar þetta kvöld í harðri samkeppni við órætt æti sem var í vatninu.

Við vorum mætt laust upp úr hádegi á laugardag í blíðskaparveðri niður að vatni og hugsuðum okkur heldur betur gott til glóðarinnar. Nú skyldum við ná árdegisflóðinu og máta nýjar og allt aðrar flugur. Við biðum og biðum, biðum aðeins lengur og örlítið meir eftir því að bleikjan léti sjá sig í björtu og fallegu veðrinu, en sýning var ekki í boði. Alla þessa bið notuðum við til að prófa hinar og þessar flugur, mismunandi inndrátt og dýpi, en við litlar undirtektir. Einhverjir tittir voru það eina sem við sáum og svo flundru veiðifélaga míns og eina bleikju sem fékk líf.

Einhverjum kann að þykja það slitin klisja að segja að veðrið, umhverfið og fegurðin hafi vegið upp fábrotin aflabrögð, en þannig var það nú samt hjá okkur á laugardaginn. Þrátt fyrir töluverða umferð við vatnið, þá náðum við ekki fréttum af aflabrögðum og flestir stoppuðu stutt við sýndist mér. Einn veiðimaður vakti þó aðdáun mína þar sem hann eyddi töluverðum tíma í að leiðsegja tveimur ungum veiðimönnum um lendur stangveiðinnar. Gaman að sjá upprennandi veiðimenn spreyta sig við bleikjuna. Næsta skref er síðan að kenna þessum ungu veiðimönnum að taka með sér ruslið.

Við létum föstudaginn og laugardaginn duga, tókum sunnudagsmorguninn í rólegheitum með vel útilögðum hádegisverði og héldum síðan heim á leið, reyndar með örstuttu stoppi á leiðinni. Meira síðar ……

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
1 / 2 1 / 11 / 0 0 / 2 6 / 7