Í tilefni af Febrúarflugum ætlar Stangaveiðifélag Akureyrar að bjóða gestum og gangandi upp á tvö hnýtingakvöld í Brekkuskóla 2. febrúar og 9. febrúar kl 19:30-21:30.
Kennarar verða þeir Jón Bragi Gunnarsson og Guðmundur Ármann Sigurjónsson. Áhugasamir eru hvattir til að taka með sér græjur en vitaskuld verða áhöld og efni til staðar fyrir þá sem enn hafa ekki fjárfest í slíku. Aðgangur er ókeypis en óskað er eftir að þátttakendur staðfesti mætingu með því að senda póst á svak@svak.is og nýta þá tækifærið til að láta vita hvort þeir óski eftir áhöldum og efni.
FOS mælir sterklega með því að áhugasamir bregðist fljótt og vel við og nýti sér þetta kostaboð SVAK.
Ef þú ert enn að velta fyrir þér Febrúarflugum eða hvernig þú getur lagt þitt að mörkum, þá er eins líklegt að svarið sé að finna hérna á FOS.
Ef ég gæti bara haldið mig við örfá ráð sem ég hef lesið eða fengið frá kunningjum mínum varðandi hnýtingar, þá væri lífið við þvinguna trúlega miklu auðveldara. Auðvitað hefur eitthvað af þessu síast inn í gegnum árin, en enn þann dag í dag stend ég mig að því að gleyma nokkrum þeirra.
Varðandi skipulagið, þá stend ég mig reyndar mjög vel í að skipuleggja hnýtingarefnið mitt. Dett reyndar oft og iðulega niður í sjálfsvitundardund og raða efninu í skúffunum, sem er undarlegt því það er alveg sama hve oft ég raða, alltaf hefur einhver komist í dótið mitt og ruglað öllu. Hef húsálfinn grunaðan um að vera áhugamann um fjaðrir, þræði, kúlur og þess háttar. En, þegar kemur að því að setjast niður og hnýta, þá vantar oft og iðulega uppá skipulagninguna. Ég er kannski hálfnaður með einhverja flugu þegar ég uppgötva að mig vantar eitthvað í hana og þarf að leggja allt frá mér, opna skúffu eða box og þá er tempóið farið út um þúfur. Mikið vildi ég að ég gæti raðað öllu efninu skipulega á borðið áður en ég byrja að hnýta.
Þó ótrúlegt megi virðast, þá hugsa ég stundum. Bara ekki alltaf áður en ég byrja að framkvæma og það getur komið mér í koll. Eins og til dæmis þegar ég í miðju kafi þarf að fara einhverja fjallabaksleið til því að koma efninu á réttan stað á fluguna. Ég hef svo sem verið að temja mér að hnýta eina flugu og telja sjálfum mér trú um að hún sé tilraunaflugan, þurfi ekki að vera upp á punkt og prik en oftar en ekki gæti ég ekki alveg nógu vel að því að leggja bestu aðferðina á minnið. Það er nefnilega þannig að hver vill sitt lagið hafa við að hnýta og jafnvel þó maður hafi einhvern snilling fyrir framan sig (í raunheimum eða á skjánum) þá er ekkert víst að manni sé tamt að hnýta alveg eins og viðkomandi og þá er oft betra að leyfa snillingnum að taka fram úr manni og hugsa síðan hvernig manni sjálfum þætt hentugast að gera hlutina.
Ég er ekki handstór maður, bara svona í meðallagi og því eru feitir fingur ekki nein fyrirstaða fyrir því að hafa hnýtingarskærin föst í hendi, en því er nú öðru nær. Enn er ég að þverskallast við og leggja þau frá mér um leið og ég hef klippt eitthvað, þarf svo að fálma eftir þeim næst þegar ég ætla að klippa, jafnvel að taka augun af flugunni til að finna þau á bak við eitthvað dót á borðinu. Það bregst reyndar ekki að í hvert skipti sem ég þarf að sækja skærin, þá man ég eftir því hvað Eddi Klippikrumla var flinkur að klippa, enda þurfti hann aldrei að taka upp skærin. Verst er að á meðan ég hugsa þetta, legg ég skærin frá mér og endurtek því vitleysuna í sífellu.
Mikil lifandis skelfingar upplifun var það um daginn að hlusta á sjálfan mig tuða fyrir framan tölvuna um flugu sem ég sá á samfélagsmiðlunum. Í anda er ég ennþá 28 ára, en það virðist vera sem hvorki líkami né heilabú séu á sama máli og ég. Þegar ég opnaði munninn sem jákvæður og umburðarlyndur maður á besta aldri, þá braust einhver úrillur gamall karl fram á varir mínar og sá hafði allt á hornum sér.
Fyrir nokkrum árum síðan, svona um það bil þegar ég var að byrja að fikta við fluguhnýtingar, þá fékk ég tilsögn frá mér miklu eldri manni og mikið óskaplega þótti mér vænt um það þegar hann settist á móti mér. Hann sagði mér ekki til, hann spurði mig spurninga eins og Hvers vegna gerir þú þetta svona? eða Af hverju velur þú þessa fjöður? og þegar ég hafði svarað, í þau fáu skipti sem ég hafði svar á reiðum höndum, þá sagði hann mér hvernig hann mundi gera hlutina og hvers vegna hann veldi allt aðra fjöður en þá sem ég hafði valið.
Þessi góði maður var hreintrúar, bæði á æðri máttarvöld og fluguhnýtingar, jafnvel svo að stundum var ég ekki viss hvort hann gerði nokkurn greinamun á heilagri ritningu eða fluguuppskriftum, hvað þá þekktum fluguhnýturum eða postulunum. Hann sat alltaf fastur við sinn keip ef ég brá út frá upphaflegri uppskrift og var óbilandi í því að benda mér á að svona var flugan ekki upphaflega. Það var hreint ekki þannig að hann væri mótfallinn því að bregða út frá uppskriftinni, hann var miklu frekar að leita eftir því að ég færði rök fyrir breytingunni. Oft nægði mér að segja eitthvað á þá leið að mér þætti hún veiðnari svona eða svona og hann var sáttur. Ég komst jafnvel upp með að velja allt annað efni í fluguna eða hnýta straumflugu sem votflugu, laxaflugu sem silungaflugu. Það eina sem ég varð að passa var að færa rök fyrir breytingunni og geta hennar.
Svo rammt hefur kveðið að þessum fyrstu kynnum okkar að ég hef tamið mér það síðan að taka það fram að umrædd fluga sem ég hef breytt og birt eða skrifað um, sé ekki samkvæmt uppskrift. Geta þess hverju ég hef breytt og jafnvel færa rök fyrir því, þó það sé ekki nema að mér finnist betur fara á þessu frekar en öðru. Ég breyti oft út frá uppskrift, því flugurnar verða jú fyrst og fremst að ganga í augun á veiðimanninum, annars er ekki von á að hann veiði nokkurn skapaðan hlut á hana.
Það varð mér sem sagt umhugsunarefni um daginn að ég tók upp á því að fussa og sveia þegar ég sá flugu á samfélagsmiðlunum þar sem hnýtarinn hafi notað gullkúlu í stað kopars í landsfræga flugu. Gamli úrilli karlinn braust fram á varir mínar og var hreint ekki uppbyggilegur í orðavali. Ég held að best fari á því að biðja sjálfan mig afsökunar á þessu, það sem ég hefði viljað sagt hafa er að þarna hefði hnýtarinn mátt taka það fram að honum þætti eða reynsla hans sé, að viðkomandi fluga veiði eða líti betur út með gulli heldur en kopar. En hvers vegna fór þetta svona í taugarnar á gamla karlinum? Jú, kannski vegna þess að skömmu síðar höfðu fleiri hnýtarar apað eftir þessari mynd, látið glepjast af gullinu og einn þeirra þrætti meira að segja fyrir að flugan hefði upprunalega verið með koparkúlu.
Til að kippa 28 ára gömlum sjálfum mér niður á jörðina sendi ég vinkonu minni, henni Gervi Greind mynd af mér um daginn og bað hana um að stílfæra hana í anda 60 ára gamals pirripúka. Er að spá í að ramma hana inn og hafa við tölvuna mína, en held mig samt við það álit mitt að það fari betur á því að geta breytinga sem menn gera á flugum. Mín vegna má alveg sleppa því að bæta afbrigði eða útfærsla við heiti flugunnar, það segir sig sjálft ef fráviks er getið.
Nú eru aðeins rétt rúmar tvær vikur í að Febrúarflugur vakni eftir 11 mánaða dvala sinn. Á síðasta ári var gerð tilraun til ákveðins afturhvarfs í tilhögun Febrúarflugna og eftirláta þátttakendum og stuðningsaðilum að efna til áhugaverðra og skemmtilegra viðburða í febrúar. Undirtektirnar voru slíkar að sjaldan, ef í nokkurn tíma, hefur annað eins verið á boðstólum í febrúar sem áhugafólki um flugur og fluguhnýtingar stóð til boða og því hefur verið ákveðið að hafa sama háttinn á að þessu sinni. FOS og Febrúarflugur munu því einbeita sér að utanumhaldi viðburðarins hér á síðunni og hópinum á Facebook, en eftirláta öðrum að standa fyrir og bjóða upp á áhugaverða viðburði í febrúar.
Febrúarflugur hafa alla tíð fylgt sama sniði og FOS, eru ókeypis, óhagnaðardrifnar, óháðar öllu og öllum og fyrst og fremst drifnar áfram af því markmiði að hvetja til fluguhnýtinga og gefa hnýturum tækifæri til að sækja sér leiðsögn reyndari hnýtara eða álits þeirra á verkum sínum með einföldum og auðveldum hætti.
Ef þú vilt leggja þitt að mörkum, þá einfaldlega gerist þú meðlimur hópsins á Facebook (sjá hér) og póstar einhverju af því sem þú hnýtir í febrúar, flóknara er það nú ekki. Ef þú vilt styðja við Febrúarflugur, þá getur þú nálgast allar upplýsingar um mögulega tilhögun þess með því að smella hérna.
Ef þú hefur einhverjar spurningar eða hugmyndir fram að færa, þá er þér velkomið að senda okkur línu með því að smella hérna.
Febrúarflugur eru hugarfóstur Kristjáns Friðrikssonar, rétt eins og FOS.IS -vefs um ýmislegt og allskonar um flugur, veiðistaði og stangveiði almennt.
Það kemur helst fyrir í febrúar að ég heimsæki aðra hnýtara og eyði með þeim kvöldstund eða hluta úr degi. Annars húki ég oftast einn við hnýtingar heima við, gjarnan við skrifborðið mitt með einhvern snillinginn á skjánum og eyði álíka mörgum augnablikum við að stöðva myndbandið eins og ég eyði við hnýtingarnar sjálfar. Í báðum þessum tilfellum grípur stundum einhver örvæntingafullur latínó gæi um sig innra með mér og ég keyri hnýtingarnar alveg upp að hámarkshraða og enda þar af leiðandi skjálfandir úti í skurði með allt í klessu. Það má, en það er oftast óþarfi.
Það er nefnilega mikill munur á hámarkshraða og æskilegum hraða. Hið fyrra á við um hnýtara sem hafa hnýtt í áraraðir, einhverja hundruði af viðkomandi flugu og eru jafnvel atvinnumenn. Þeir hafa allt efnið tilbúið við höndina og þurfa aldrei að hugsa um hvað kemur næst. Er þetta rétt efni, hvaða krókur er þetta eða eitthvað annað.
Þegar maður ekur úti á þjóðvegi þar sem hámarkshraðinn er 80 eða 90 km þá er ekki óalgengt að það birtist svona blátt skilti með hvítum tölustöfum áður en komið er að krappri beygju (40, 50 eða 60 km æskilegur hraði) og maður hægir á sér. Í fluguhnýtingum getur þessi beygja verið óþjált efni sem flækist um puttana, vængur sem þarf að sitja rétt eða hringvaf úr einhverjum ræfli sem aldrei leggst almennilega. Kannski er ég einn um að upplifa mig stundum með nefið fullt af ryki eftir að Speedy Gonzales hefur spítt fram úr mér, en það verður bara að hafa það. Ég held nefnilega að það sé engin skömm af því að fara sér hægt þangað til maður hefur náð góðum tökum á hnýtingum. Þetta er kannski eitthvað sem byrjendur í fluguhnýtingum þyrftu að hafa í huga, æfingin skapar meistarann.
Fyrr eða síðar, jafnvel reglulega, gera hnýtarar sér grein fyrir því að mistök eru óhjákvæmilegur fylgifiskur fluguhnýtinga. Jafnvel þegar maður hefur mælt allt rétt, stillt efnið af á milli fingra sér eða á krókinum og vefur hnýtingaþræðinum um efnið, þá gerist eitthvað sem verður þess valdandi að allt fer úrskeiðis. Hvað er þá til ráða?
Sumir missa sig og orðaflaumur fúkyrða flæðir óhindrað, aðrir hrista bara hausinn og skilja hvorki upp né niður í því hvað gerðist eiginlega. Þá er gott að muna eftir gamla góða Reply-takkanum, spóla aðeins til baka í huganum og rifja upp hvað maður gerði vitlaust.
Ef svo illa vill til að það er ekki hægt að vinda ofan af vandamálinu, þá er tvennt í stöðunni. Annars vegar er hægt að láta sig hafa það og treysta á að fiskurinn sjái illa eða hann hafi alls ekki sama fegurðarskyn og maður sjálfur, klára einhverja ómynd af flugunni og setja hana til hliðar í fluguboxinu. Í mínu tilfelli verða þannig flugur oftast síðastar fyrir valinu í veiði eða þá hreinlega aldrei settar undir, þannig að núorðið verður síðari kosturinn oftast fyrir valinu, þ.e. að ég ýti aftur á Replay-takkann.
Með því að ýta tvisvar á Replay-takkann, þá tekur maður fram hárbeitt rakvélablaðið eða glersköfuna og hreinlega sker allt efnið af krókinum og byrjar upp á nýtt. Í 99% tilfella er krókurinn dýrasti partur flugunnar og ef þú ert ekki að nota handónýta króka sem særast auðveldlega, þá er einfaldast að byrja upp á nýtt.
Hversu oft geri ég einhver mistök í hnýtingum? Tja, svona tvisvar til þrisvar á ári, en ef ég á að vera fullkomlega hreinskilinn, þá gerist það miklu oftar en ég vil í nokkurn tíma viðurkenna.
