Löðmundarvatn 27. júní 2020

Landmannaleið (F225) frá Landvegi (26) inn að Landmannalaugum opnaði kl.17:00 á föstudaginn. Það er ekki laust við að maður hafi verið að fylgjast töluvert grannt með því hvenær vegurinn opnaði og það verður að segjast að þetta er aðeins með seinni skipunum þetta árið, en á móti kemur að vel hefur tekist til, vegurinn góður og sérlega vel heflaður, sannkallað rennifæri frá Landvegi og alveg inn að gatnamótum F208 við Frostastaðavatn.

Dómadalur, nýr vegur til vinstri

Eftir hrellingar Dómadalsvatns á undanförnum árum, þá ætti Nýipollur í Dómadal ekki lengur að verða farartálmi að vori. Þetta vorið er hann öllu minni heldur en undanfarin ár og engin sjáanlegur samgangur á milli hans og Dómadalsvatns. Þar að auki hefur verið sett slaufa á Landmannaleið í Dómadal, vegurinn færður nær hlíðinni að sunnan og aðkoma að brekkunni upp á Dómadalshraun breytt. Þetta er einföld og snjöll leið til að halda veginum opnum og ætti að duga þótt Nýipollur taki upp á því að breiði aðeins úr sér.

Við veiðifélagarnir áttum mjög ákveðið erindi inn að Landmannahelli og þangað vorum við komin á föstudaginn rétt fyrir miðnættið. Jú, við fengum grænt ljós frá skálavörðum á mætingu, værum velkominn um leið og vegurinn opnaði. Smá viðvörun; það er mikil bráðnun í gangi að Fjallabaki um þessar mundir og bæði Rauðfosskvísl og Helliskvísl geta verið í ham þegar líða fer á daginn og því eins gott að fara varlega við vöðin undir Sauðleysu. Þetta á bæði við um vaðið til austurs í átt að Landmannalaugum og vöðin inn að Landmannahelli. Það örlar á sandbleytu við vaðið inn að Landmannahelli og því eins gott að skima það vel áður en lagt er í það.

Skafl og bleyta á tjaldsvæðinu

Það fór ekkert á milli mála á ferð okkar um Landmannaleið að það er allt svolítið með seinni skipunum þetta vorið. Töluverður snjór er enn í fjöllum og gróður víða brunninn undan klaka sem þegar hefur bráðnað. Við Landmannahelli var sama sagan, töluverður snjór í hlíðum Sátu og það er líka nokkur snjór við Landmannahelli, öllu meiri en við höfum séð í fyrstu ferðum okkar í gegnum árin. Tjaldsvæðið framan við hellinn er lokað og verður það einhverja viku(r) í viðbót. Þar er svo blautt undir og ofaná að ekki verður tjaldað eða farið inn á það með vagna alveg í bráð. Annað tjaldsvæði hefur verið tekið í gagnið og er það framan við skálann Gil. Það stæði er þó tæplega fyrir vagna og því rétt að ráðfæra sig við skálaverði áður en vagnar eru settir niður. Við t.d. settum okkar niður austan við skemmuna og ekki væsti um okkur þar á mölinni, þó í alfaraleið værum.

Skaflinn skammt austan Landmannahellis

Ég byrjaði laugardaginn á embættiserindum, tók stöðu á búnaði Ármanna sem er á staðnum en sá búnaður verður vonandi vel nýttur í sumar í Fiskirækt að Fjallabaki, m.ö.o. grisjun Löðmundarvatns. Eftir að hafa tekið vörutalningu og framkvæmt ástandsskoðun kíktum við á veginn austan Landmannahellis. Þar hefur einn vetrarskaflinn ekki enn gefið eftir, en vonandi verður þess ekki langt að bíða að hann hverfi og bílfært verður að Löðmundarvatni og þaðan niður á Landmannaleið við Kringlu.

Hér kemur svolítill kafli um akstur og ferðalög á þessum slóðum. Skafl eins og þessi við Landmannahelli er eflaust fær stærri bílum, en til að komast yfir hann þarf að fara upp og aftur niður. Þar mætir harðfennið mjög gljúpum jarðvegi og oft grónu landi. Það er blautt undir og þessi jarðvegur, hvernig sem hann er, skerst auðveldlega og tætist upp. Sumarið er sérstaklega stutt uppi á hálendi Íslands og ein ógætileg bílför geta skilið eftir sig ör til áratuga ef ekki er varlega farið. Ég skil vel óþreyju ferðalanga eftir því að komast um hálendið, en það ætti að vera einhverra daga virði að bíða þannig að umhverfið beri óþolinmæðinni ekki merki í áratugi. Meira að segja það sem virðist  við fyrstu sýn vera grófur melur getur verið þunn skán og undir gljúpur sandur eða leir þannig að hann skerst í sundur og bílar festa sig með tilheyrandi veseni og miklum skemmdum. Vinsamlegast virðið tilmæli land- og skálavarða á hálendinu og hlífið gróðri og torfærum slóðum rétt á meðan sumarið nær yfirhöndinni í þennan skamma tíma sem það varir. Þó ekki séu alltaf skýrar lokanir í gangi þá ætti skynsamleg hugsun að nægja til að hverfa frá ef fyrirséð er að skemmdir verða á gróðri eða slóðar of blautir.

Nýipollur í Dómadal

Eftir vettvangsskoðun við Landmannahelli, tókum við á okkur krók niður fyrir Sauðleysu og héldum um Kringlu inn að Dómadal. Vatnið í Dómadalsvatni var grænt af leysingavatni en vatnshæð vel innan marka og Nýipollur með minnsta móti. Vegurinn inn að Ljótapolli og Blautaveri var enn lokaður á laugardaginn, en fært var inn að vötnunum um línuveg frá F208 ofan við Hnausa. Töluverður krókur að fara, en vel þess virði fyrir veiðiþyrsta.

Lokað inn að Ljótapolli og Blautaveri

Það stendur vissulega hátt í Frostastaðavatni þetta vorið, en við höfum nú séð það verra. Nokkrir veiðimenn lögðu Veiðifélagi Landmanna lið og stunduðu grisjun í vatninu þegar við sáum til, en frítt er að veiða í Frostastaðavatni í sumar. Skila ber þó veiðiskýrslu til skálavarða í Landmannahelli eða í þar til ætlaða póstkassa við gatnamót F225 og F208 norðan vatnsins.

Frostastaðavatn – smellið fyrir stærri mynd

Eftir stutt stopp á Frostastaðahálsi lögðum við af stað til baka um Dómadalshraun, Dómadal og fyrir Kringlu inn að Landmannahelli. Þar sem við vorum beðin um að hlífa slóðanum inn að Herbjarnarfellsvatni varð ekkert úr heimsókn þangað að þessu sinni en ég græjaði mig upp og lagði land undir fót og labbaði inn í Löðmundarvatn á meðan veiðifélagi minn sagði pass og lagði hausinn á koddann.

Löðmundarvatn – smellið fyrir stærri mynd

Vatnið tók vel á móti mér að vanda, smá gára en ekkert til að kvarta yfir og ég ýtti varlega frá mér öllu ætinu sem flögraði þar um og setti toppflugupúpu undir. Þar sem mig bar fyrst að vatninu var lítið líf að sjá en þegar nær Löðmundi dró færðist líf í tuskurnar og fjör í leikana sem fóru þannig að ég landaði 24 vel höldnum bleikjum á stuttum tíma. Stórar voru þær e.t.v. ekki, nema þá þessi sem ég missti við háfinn, en allar fóru þær með mér til byggða og flestar þeirra eru nú að kæla sig í frystinum og bíða harðfiskgerðar í haust.

Löðmundarvatn – smellið fyrir stærri mynd

Þar sem við veiðifélagarnir höfðum öðrum hnöppum að hneppa, m.a. að gera og græja fyrir væntanlega Veiðivatnaferð, létum við gott heita upp úr kaffi á laugardaginn, pökkuðum saman og héldum í rólegheitunum aftur á malbikið. Það bíða okkar margir góðir dagar á hálendinu, vonandi verður þar ekkert sem sker í augu eftir þetta kalda og blauta vor.

Bleikjur í ferð
0 / 24
Bleikjur alls
3 / 32
Urriðar í ferð
0 / 0
Urriðar alls
3 / 7
Veiðiferðir
13 / 14

Sauðafellsvatn 26. júní 2020

Ég ætla ekki að segja að Sauðafellsvatn sé einhver biðstöð eftir næsta strætó, en á föstudaginn nýttum við tækifæri á meðan við biðum eftir því að lokið yrði við vegaviðgerðir að Fjallabaki og smelltum okkur í Sauðafellsvatn undir rótum Heklu.

Drottningin vakir yfir vatninu

Sala veiðileyfa í vatnið hófst í fyrra, en þá létum við það framhjá okkur fara að kíkja í það, en nú þótti okkur tilvalið að smella okkur á einn dag í vatninu. Staðsetning vatnsins við Landmannaleið er alveg tilvalin áfangastaður ef menn eru ekkert að flýta sér inn að Framvötnum. Næstu gistimöguleikar eru í Áfangagili skammt þar frá í norður.

Vatnið séð frá kambinum að norðan

Við vorum tiltölulega snemma á ferðinni á föstudaginn og það voru e.t.v. stærstu mistökin okkar. Kunnugir hafa sagt mér að fiskurinn í vatninu sé frekar seinn á fætur, drattist ekki upp á grynningar fyrr en síðdegis eða jafnvel seint á kvöldin og það gæti bara vel verið, því við urðum ekki vör við fisk fyrr en það nálgaðist seinna kaffi.

Séð til norðurs, trúlega Alda og Valafell í fjarska.

Vatnið liggur í skál rétt norðan við Heklu, austan Sauðfells og er ekki nema 0,6 km2 að flatarmáli. Hringurinn um vatnið er ekki nema u.þ.b. 2,8 km og hann fórum við til að kanna mögulega veiðistaði. Í stuttu máli; ákveðnir veiðistaðir eru frekar fáir að sjá, sem ræðst af því að vatnið liggur í sanddæld og mér er til efs að í þeirri dæld sé að finna einhverja þá misfellu, stein eða tanga sem gæti skapað ákveðinn veiðistað. Vatnið í heild sinni er einn stór veiðistaður og það er fiskurinn sjálfur í því sem stýrir því hvar hann lætur sjá sig. Að þessu sinni sáum við til fiskjar nyrst og austast í vatninu. Illu heilli vorum við einmitt stödd þarna mitt á milli þegar það gerðist og máttlaus eltingaleikur okkar við þær byltur skilaði ekki einu einasta höggi.

Vatnið allt, séð frá austurbakkanum, Sauðafell í baksýn – Smellir fyrir stærri mynd

Rétt um kl.20 brast þolinmæðina og við héldum til baka, sóttum vagninn okkar og héldum sem leið lá inn ný-opnaða Landmannaleið í átt að Framvötnum. Ef ég ætti að  mæla með einhverju sérstöku í þessu vatni, þá væri það góður skammtur af þolinmæði og bíða þess að fiskurinn komi upp úr dýpinu (sem er óþekkt) þegar skyggja fer. Eflaust er töluvert líf á grynningunum þegar svo ber undir, þarna er slatti af fiski af grimmum Grenlækjastofni sem getur alveg farið hamförum, að sögn.

Bleikjur í ferð
0 / 0
Bleikjur alls
3 / 8
Urriðar í ferð
0 / 0
Urriðar alls
3 / 7
Veiðiferðir
13 / 13

Hóp 20. og 21. júní 2020

Ferðasaga helgarinnar gæti verið sérstaklega stutt að þessu sinni. Við mættum á staðinn, spáðum í veðrið, böðuðum ógrynni af flugum á laugardaginn og annað eins í gær. Handlékum varlega örfáa fiska sem eiga vonandi langt líf fyrir höndum og fórum síðan heim.

Lengri útgáfan gæti verið eitthvað á þá leið að þegar við mættum vestan við Ásbjarnarnes á föstudaginn var töluverður blástur af norðri og við því á rólegri nótunum. Við komum okkur fyrir, sinntum húsverkum og settumst síðan út og nutum þess að vera á staðnum. Eitthvað bárum við saman bækur okkar og komumst að þeirri niðurstöðu að við höfðum trúlega aldrei áður verið jafn snemma sumars á ferðinni við Hóp, yfirleitt höfum við verið á ferðinni síðla sumars, lok ágúst eða september. Aðeins einu sinni er skráð ferð hjá okkur í júlí og því alls ekki á vísan að róa í þessari ferð.

Hópið séð frá Vaðhvammi – Smellið fyrir stærri mynd

Við vorum rétt svo komin á ról á laugardaginn þegar fyrstu veiðimenn voru mættir á staðinn. Gallvaskir félagar sem þræddu alla veiðistaði frá Bryggjunni og út að Bargatá. Þeir voru öllu duglegri heldur en við hvað varðar yfirferð og úthald, en því miður uppskáru þeir aðeins fjóra fiska á öllu þessu rölti sínu.

Við aftur á móti héldum nokkurri tryggð við okkar stað, fórum nánast beint á Vaðhvamm og vomuðum þar fram og til baka þar til sulturinn fór að sverfa að hjá okkur. Það er skemmst frá því að segja að undirritaður varð ekkert var, en veiðifélaginn handlék nokkra fiska sem allir fengur líf. Viðburðaríkasta augnablik veiðinnar var væntanlega rétt upp úr kl.15 þegar hlíðin tók að skjálfa allhressilega. Það var ekki fyrr en við vorum komin í vagninn að við sáum hvers kyns var, hressilegur skjálfti utan við Siglufjörð.

Eitthvað var nennan ekki mikil á laugardagskvöldið, þannig að tíminn var nýttur í að taka nokkrar ljósmyndir í safnið, endalaust blaður og fylgjast með fleiri fréttum af jarðhræringum í grennd. Við reyndar fundum hressilega fyrir kvöldmatarskjálftanum, bæði vagn og bíll sýndu listir sínar á fjöðrum þar sem þeir stóðu á vatnsbakkanum og ég er ekki frá því að ég hafði séð einhverja rykbólstra út með ströndinni þar sem stuðlabergið gnæfir í hlíðinni.

Sunnudagurinn byrjaði á hraðfara nótum úr norðri og við vorum ekkert að flýta okkur af stað, veðurspáin hélt því fram hann mundi lægja um og eftir hádegi, jafnvel fara að glenna sig örlítið með sól. Tíminn var nýttur til að yfirfara veiðihjól veiðifélaga míns, eitthvað var orðað að bremsan væri vanstillt eða eiginlega alveg óvirk deginum áður. Ekki að það reyndi mikið á bremsubúnað fyrir laugardagstittina, þá var nú betra að kíkja á gripinn. Fyrstu viðbrögð voru á neikvæðu nótunum; þetta er nú ekki eðlilegt, bölv… drasl er þetta og þar fram eftir götunum. Við nánari umhugsun komu orð eins og; tja, þetta er nú alveg ásættanlegt, bara eðlilegt o.s.frv. Orðavalið breyttist sem sagt aðeins þegar það rifjaðist upp fyrir okkur að blessað hjólið hefur þjónað veiðifélaga mínum af mikilli alúð undanfarin 6-8 ár og aldrei klikkað. Miðað við árafjölda og mikla notkun, verður það bara að teljast góð ending af ódýrasta hjólinu úr röðum viðkomandi vörumerkis. Það verður samt ekki hjá því komist að fjárfesta í nýju hjóli, þetta hjól fær sess sem aukahjól í næstu veiðiferðum.

Þegar óeirðin var farin að nálgast óbærileika, klæddi ég mig í vöðlur og jakka og lagði af stað í 500 metra vaðferð út Nesvíkina í átt að Þingeyrarrifi. Á þeirri leið minni varð ég var við ótrúlegan fjölda hornsíla í nokkrum litbrigðum, þannig að ekki vantaði ætið í vatnið. Stóri fiskurinn lét samt sem áður ekki sjá sig og það endaði með því að ég tók stefnuna að vesturbakkanum, tölti til baka að vagninum, sótti bílinn og pikkaði veiðifélaga minn upp í. Aftur var farið að Vaðhvammi þar sem við böðuðum aðeins fleiri flugur og hrekktum nokkra titti. Þegar veðurspáin brást endanlega um kaffileitið og það brast á með glampandi sól og hita upp á 23°C létum við gott heita, fengum okkur bita, pökkuðum saman og héldum heim á leið.

Bleikjur í ferð
0 / 0
Bleikjur alls
3 / 8
Urriðar í ferð
0 / 0
Urriðar alls
3 / 7
Veiðiferðir
12 / 12

Hítarvatn 17. júní 2020

Hvað er hátíðlegra á þessum degi heldur en fara út í guðs græna náttúruna og renna fyrir fisk? Ég veit það ekki og mér er eiginlega alveg sama, því við veiðifélagarnir tókum okkur til rétt um hádegið og renndum vestur í Hítardal.

Oft hefur dalurinn tekið vel á móti okkur, en sjaldan eins og í dag. Hann skartaði sínu fegursta, þó oft hafi hann verið grænni en einmitt núna. Hann er svona meira alveg út í blátt þessar vikurnar, því borðum hefur verið skotið í allar gáttir stíflunnar vestan við Hólm og það hefur hækkað MJÖG mikið í vatninu, við misjafnar undirtektir veiðimanna.

Fyrir rúmri viku síðan gerðum við stutt stopp í dalnum og virtum fyrir okkur umtalaða hækkun og ég játa það alveg að mér stóð eiginlega ekki á sama. Allir þekktir veiðistaðir voru horfnir niður í dýpið og vatn flæddi um allar koppagrundir austan við Hólm.

Hafi ég haft einhverjar áhyggjur af stöðunni áður, þá var líka alveg tilefni í áhyggjur í dag þar sem enn hefur hækkað í vatninu. Þar sem grængresið stakk sér upp í hrauninu áður, þar renna nú lækir í öfuga átt.

Þessi litli sæti lækur er einn þeirra sem rennur í öfuga átt. Hann rennur ekki til vatnsins eins og flestir aðrir á þessum slóðum, hann rennur úr því og inn á eitthvert besta tjaldstæðið í dalnum.

Og svona lítur tjaldstæðið út í dag, stöðuvatn sem hækkar og hækkar og nær nú yfir ansi drjúgan spöl af veginum austan við Hólm. Þá sem eiga erindi um þetta svæði, langar mig að biðja um að sleppa því alveg að böðlast yfir þetta stöðuvatn, ávinningurinn verður lítill í tíma talið en skemmdir á gróðir miklar.

En víkjum nú aftur að veiðiferð okkar í dag. Við sem sagt lögðum bílnum þarna einhversstaðar Langíburtistan og töltum drjúgan spöl niður að vatnsbakkanum, þ.e. þeim sem er núna við vatnið en var áður upp í miðri hlíð. Svolítið ýkt, en sagan er betri þannig. Það leið ekki á löngu þar til ég varð var við einhverja hreyfingu í vatninu og skömmu síðar var tekið hraustlega í fluguna, en sleppt jafn harðan. Takk, þetta var greinilega of hægur inndráttur og bleikjunni gafst því færi á að sleppa Higa‘s SOS sem var undir. Breyttur inndráttur, styttri og sneggri, og bleikjan stóðst ekki mátið. Þokkalegur fiskur kom á land og í fyrsta kasti eftir löndun var tekið aftur í fluguna. Jæja, þetta gæti bara orðið ágætis ferð.

Áður en lengra er haldið í frásögninni, skulum við fara á slóðir fyrri veiðiferða. Fyrir rúmu ári síðan ávann ég mér töluverðar óvinsældir veiðifélaga míns þegar ég fagnaði heldur ótæpilega hverjum þeim fiski sem ég náði umfram hana. Minnugur þeirra viðbragða og undirtekta sem ég fékk, þá fór ég hljóðlegar með þá fiska sem ég tók í Hítarvatni í dag. Ég var ekkert að telja þá hátt og snjallt eða vega þá og meta við hennar fiska, sem á sér einfalda skýringu sem sést best á aflatölum hér að neðan.

Þegar annað okkar hefði veitt nægju sína og sleppt því sem annars hefði horfið á pönnunni, þá tókum við félagarnir okkur upp og færðum okkur vestur fyrir Hólm til að bera saman upplifun okkar fyrir rúmri viku síðan við daginn í dag.

Vestan við Hólm er þessi stífla sem er nú nær alveg stífluð. Fyrir rúmri viku flaut rétt aðeins yfir hana og lítið sem ekkert lak út um lokurnar. En í dag, þá flaut vel yfir og eitthvað hafa borðið í lokunum látið undan öllum þeim massa af vatni sem safnast hefur saman. Manni verður e.t.v. spurn; hvað ætla menn að gera við allt þetta vatn? Mögulega vilja menn geyma vatnið fyrir Hítará, eiga það uppá að hlaupa ef það hættir nú alveg að rigna í sumar þannig að laxinn hafi nú eitthvað vatn til að hreyfa sig í? Kannski vilja menn eiga þetta til að skola hinn nýja Panamaskurð sem stendur til að grafa í gegnum skriðuna neðar í dalnum? Hvað veit ég, en hitt veit ég að við félagarnir áttum góðan dag við Hítarvatn í dag og við þurfum ekki að svelta á næstu dögum, ekki frekar en fiskarnir í Hítarvatni sem hafa greinilega úr nógu að moða sem berst til vatnsins þessa dagana.

Þeir lesendur sem  hafa dulda unun af því að bera veiðitölur okkar hjóna saman taka eftir því að nú hefur fjöldi ferða allt í einu orðið jafn, þ.e. 11 veiðiferðir. Þetta skýrist af því að í síðustu ferð okkar veiddi aðeins annað okkar á meðan hitt þóttist sinna embættisverkum.

Bleikjur í ferð
0 / 5
Bleikjur alls
3 / 8
Urriðar í ferð
0 / 1
Urriðar alls
3 / 7
Veiðiferðir
11 / 11

Hlíðarvatn í Hnappadal 6. – 7. júní 2020

Langþráðan ilm af sumri lagði fyrir vit okkar í Hnappadalnum á laugardaginn þegar við renndum inn að Jónsbúð Borgnesinga við Hlíðarvatn. Þörfin á veiðiferð var töluverð, en vinna fram til hádegis varð til þess að við vorum seint á ferð. Á leið okkar vestur Mýrar, með okkar færanlega veiðihús í eftirdragi, tóku að gerjast ýmsar hugmyndir um daginn. Það væri e.t.v. töluvert lægra í vatninu en fyrir ½ mánuði síðan, vatnið orðið hlýrra, fleiri fiskar á stjái en erfiðara að finna tjaldstæði. Það síðasta var náttúrulega einhver útgáfa af hirtu þinn helvítis tjakk því við höfðum ekkert fyrir okkur í því að bakkarnir væru ofsetnir veiðimönnum, en veðrið gaf nú samt tilefni til að ætla töluverða ásókn.

Þegar á staðinn var komið, þá kom hið sanna í ljós. Það var ekki eitt einasta tjald við vatnið, einn vagn að vísu en hann var við Jónsbúð. Vatnið hafði hlýnað, en það var hvorki að sjá fisk né að það hefði lækkað í vatninu. Þvert á móti, það hafi enn hækkað í vatninu og nú flaut yfir Rifið og þau fáu sker sem stóðu vel upp úr áður, möruðu í hálfu kafi. Nú hlýtur þessi snjór í fjöllunum austan Hnappadals eiginlega að vera búinn og vatnsborðið nær þekkilegri hæð.

Á myndinni hér að neðan ættu að vera nokkur sker. Hægra megin við miðju er það stærsta og hæsta, en það rétt aðeins marar þarna í hálfu kafi. Vatnsborðið hefur hækkað um 60 – 80 cm frá því við vorum við vatnið 23. maí s.l. og langt því frá að vaðið yrði út frá Rifinu til norðurs í hraunið.

Hlíðarvatn frá Rifi og inn í botn – Smellið fyrir stærri mynd

Það var eins og sumarið væri virkilega komið í Hnappadalinn, hiti vel yfir lágmörkum og vindur ekkert til að væla yfir. Reyndar var hann nokkuð vestlægur sem er ekki algengt á þessum slóðum þannig að gamlir hundar sem helst eru vanir að eiga við hann úr norðaustri voru hálf vandræðalegir til að byrja með og þurftu fljótlega að taka sér pásu, matast og hugsa sitt ráð.

Úr varð að við töltum inn með Fellsbrekku að Svartaskúta, lengra komumst við ekki með vatninu og þar byrjuðum við kvöldið. Eftir ótilgreindan fjölda af töpuðum flugum, var loksins tekið í svartan Nobbler af mikilli hógværð. Jæja, ég hef þá lent á barnaheimilinu, hugsaði ég mér og losaði 20 cm urriða af flugunni. Þetta með töpuðu flugurnar kom til vegna þess að ég gerði mér enga grein fyrir botninum sem ég náði til. Undir venjulegum kringumstæðum ætti maður að geta veitt fram af nokkrum hraunköntum þarna, en ég get svarið það að allt þetta vatn hefur fært þá eitthvað til og þeir eru nú skreyttir ýmsum flugum úr farteski mínu.

Eftir að við höfðum gert ýmsar atrennur að fiski, sem við vel að merkja sáum aldrei, þá komst sú kjaftasaga á í okkar hópi (þar sem tveir veiðimenn koma saman, þar er hópur) að það væri svo mikið vatn í vatninu að fiskarnir hefðu beinlínis drukknað.

Þar sem ekkert fullvaxið líf virtist vera þarna við Svartaskúta, færðum við okkur aftur út að Rifi þar sem ég náði loks í mathæfan fisk á ólívulitaðan Nobbler og síðan annan úr ungliðahreyfingunni. Veiðifélaga mínum þótti minn matfiskur greinilega ekki nóg fyrir okkur tvö, þannig að hún setti í annan eins til að taka með heim.

00:30 aðfaranótt sunnudags

Það er til marks um veðurblíðuna að við vorum við vatnið fram á sunnudag, þ.e. klukkan var 00:30 þegar við hættum, fóru upp í vagn og gengum til náða eftir heitan kakóbolla með smá lögg útí. Sunnudagsmorguninn skyldi tekinn með trompi.

10:00 sunnudagsmorgun

Hann var jú alveg þokkalega fagur, en nú blés hann aðeins kröftugra af suðri, sem er enn ein óþekkt átt í Hnappadalnum þannig að við vorum eiginlega alveg úti á túni. Eftir nokkrar tilraunir á og við Rifið, létum við gott heita, tókum saman rétt í tæka tíð áður en fyrstu droparnir féllu. Það var létt yfir okkur á heimleiðinni, núna voru nefin full af sumri og útvistarhjörtun eru farin að slá örlítið örar.

Bleikjur í ferð
0 / 0
Bleikjur alls
3 / 3
Urriðar í ferð
1 / 3
Urriðar alls
3 / 6
Veiðiferðir
9 / 10

Brúará 1. júní 2020

Eins og maður hafi ekki fengið nóg af köldu vatni á sunnudaginn, þá var stefnan tekin á eitt slíkt sem rennur á mánudaginn, Brúará í Biskupstungum. Það eru nokkur ár síðan jómfrúarferðin var í Brúará og sú ferð var farin án þess að þekkja haus né sporð á þessari margrómuðu á. Uppskeran þá var lítil í fiskum talið, en reynslan kenndi manni að þarna þyrfti maður annað viðhorf og þekkingu heldur en í vatnaveiði.

Dagurinn var tekinn snemma á okkar mælikvarða og við vorum mætt í land Spóastaða rétt um kl.9 í alveg ágætis veðri. Við fyrstu sýn þótti mér nokkur litur á ánni og eitthvað var vatnsborðið hærra heldur en oft áður, þetta yrði krefjandi fyrir ókunnuga að eiga við. Til allrar lukku bar fljótlega að garði tvo nestisferðalanga í síðbúnum sunnudagsbíltúr rétt í þann mund sem við vorum að græja okkur. Annar þessara félaga okkar hafði töluverða reynslu af ánni og við gerðum okkar besta til að draga upp úr honum tips and tricks um það hvernig við ættum að bera okkur að, hvaða veiðistaðir væru álitlegir o.s.frv. Þegar maður lendir í svona flóði upplýsinga og ráðlegginga frá manni sem þekkir til og hefur gert góða veiði þarna, þá skilur á milli kjaftasagna og raunveruleika. Taumasverleiki, lengd og flugnaval dagsins var að mestu skv. ráðum þessa ágæta drengs og þá er aðeins við vanþekkingu mína að sakast þegar kemur að aflatölum. Vinsamlegast athugið að ef ég nefni ekki nart, tökur eða fisk á þeim veiðistöðum sem ég nefni hér á eftir, þá er það vísbending um að ekkert af framangreindu bar við á þeim slóðum.

Það er ekki ósnorturt útsýnið við Brúará

Við hófum leika rétt fyrir neðan Dynjanda undir efsta hluta Hrafnakletta. Skyggni í vatninu var heldur lítið þannig að hér var ekki um að ræða að kasta á bleikjuna þar sem hún sást, en ég þóttist sjá þarna nokkra álitlega staði og við létum slag standa. Eftir heldur rólega stund, fyrir utan örfáar flugubjörgunarferðir upp í klettana fyrir aftan okkur, færðum við okkur skv. leiðbeiningum niður fyrir Hrafnakletta og veiddum eins og fyrir okkur var lagt undir grasbökkunum, vel út í, að og meðfram bakkanum.

Efsti hluti Hrafnakletta

Þegar við vorum u.þ.b. hálfnuð niður að Kerlingarvík, snéri ég við og færði bílinn niður að téðri vík og veiddi mig upp eftir ánni til móts við veiðifélaga minn. Á leið minni voru nokkrir skemmtilegir staðir sem ég reyndi við, en þar sem við mættumst gerðum við hlé á veiðinni, fengum okkur kaffisopa og spáðum í spilin áður en við veiddum okkur í sameiningu niður fyrir Kerlingarvík. Fyrir áhugasama þá er alveg ágætis grasflöt við víkina þar sem ágætt er að teygja úr sér, taka góða nestispásu og virða fyrir sér óðinshana pikka upp æti á ánni.

Óðinshani – Uppáhalds fuglinn minn

Þegar hérna var komið sögu grunaði okkur að morgunvaktin á Breiðabakka hefði lokið sér af og því tókum við okkur upp og færðum okkur þangað. Breiðabakki ber nafn með rentu, breiður árfarvegurinn umlukinn grónum grasbökkum þar sem ekkert flækist fyrir í bakkastinu. Skömmu eftir að fyrstu flugurnar höfðu verið baðaðar bar að garði veiðimann sem hafði verið niðri við brú um morguninn og ekkert orðið var við fisk þar. Ekki þótti mér þetta lofa góðu fyrir það sem eftir lifði dags hjá mér, byrjandanum sem átti eiginlega engin trix eftir uppi í erminni. Það var því næstum jafn mikill fögnuður hjá mér og þessum ágæta veiðimanni, þegar hann setti í og landaði þessari líka flottu bleikju á nánast sömu uppsetningu og ég var með fyrir BAB (Kibba). Enn væri von.

Breiðabakki – Smellið fyrir stærri mynd

Vonin tók nú eitthvað að dvína eftir því sem leið á og að lokum færðum við okkur aftur upp að veiðikofa, fengum okkur hressingu og hugðumst veiða frá Klöpp og út að Ferjunefni þar til mál væri komið að tygja sig til heimferðar. Ég verð að viðurkenna að það örlaði á einhverri óeirð í mér þegar hingað var komið, þannig að ég staldraði stutt við á hverjum stað og fór frekar hratt yfir. Lengst staldraði ég við ákveðið grenitré sem hafði fangað flugu veiðifélaga míns, efst uppi í toppi.

En svo kom að því, fiskur hreyfði sig eftir flugu. Ekki hjá mér, heldur veiðifélaga mínum sem var rétt ofan við Klöppina. Ég settist niður og naut þess að horfa á atrennur fisksins við flugu og tökuvara félaga míns. Það var ekki fyrr en konan tók tökuvaran og kúlupúpuna af og setti smágerðan Langskegg undir að bleikjan tók af alvöru eftir að veiðifélaginn leyfið strauminum að færa fluguna fyrir bleikjuna. Hörku flott taka og á endanum lá þessi líka flotta 45 cm bleikja í netinu.

Eftir nokkrar tilraunir í viðbót við Klöppina, ef ské kynni að fleiri bleikjur væru þar á ferðinni, létum við gott heita, kvöddum Brúará og þökkuðum fyrir þennan prýðilega dag í Tungunum. Brúará heldur áfram að vera óunninn veiðistaður hjá mér, hvað sem síðar verður.

Fisklaus veiðimaður í lok dags
Bleikjur í ferð
1 / 0
Bleikjur alls
3 / 3
Urriðar í ferð
0 / 0
Urriðar alls
2 / 3
Veiðiferðir
8 / 9

Úlfljótsvatn 31. maí 2020

Þeir sem þekkja til Úlfljótsvatns fara nokkuð nærri um það að það er frekar kalt. Ekki eins kalt og Þingvallavatn, en kalt er það. Mér skilst að meðalhiti vatnsins ætti að vera eitthvað á bilinu 5 – 6 °C um mánaðarmótin maí, júní og það lét nærri að svo væri s.l. sunnudag. Í Hagavík var vatnið rétt rúmar 5°C og við utanverða Borgarvík var það tæpar 5°C sem sagt, örlítið undir meðalhita eins og flest vötn á landinu þetta vorið.

Hagavík

Þessir tveir staðir voru sem sagt þeir staðir sem við veiðifélagarnir heimsóttum í skreppnum okkar á sunnudaginn. Byrjuðum við Veiðitanga rétt utan við Hagavík og …. urðum ekki vör við fisk, en flugan var komin á kreik og smáfuglarnir gerðu sér hana á góðu þar sem hún kom upp eða settist á vatnið.

Flugur á ferð

Þarna stoppuðum við dágóða stund, en héldum síðan austur og suður fyrir vatnið, en stoppuðum ekkert á leiðinni, það voru greinilega fleiri veiðiþyrstir á ferðinni. Nánast hver einasti staður var setinn frá Grjótnesi og inn að kirkju, þannig að við fórum niður í Borgarvík og nutum þess að rigningunni sem dunið hafði á okkur í Hagavík hafði slotað.

Utan við Borgarvík

Þegar við höfðum teygt nægjanlega úr línunum okkar við Borgarvíkina og vorum að taka okkur saman, rifjaðist upp fyrir okkur upplifun frá því fyrir mjög mörgum árum síðan. Þannig var að mættum eitt sinn í Borgarvík, var þar veiðimaður að hætta sem hafði orðið mjög lítið ágengt og var heldur þungur á brún og ómyrkur í máli. Við vorum aftur á móti þokkalega vongóð, veðrið með ágætum og fluga á ferð. Eftir stutt orðaskipti við forvera okkar á staðnum, þá hvarf öll okkar von út í veður og vind þannig að maður beinlínis var orðinn niðurlútur þegar fyrsta fluga var hnýtt á tauminn og nennan til að vera á staðnum var horfinn áður en hún lenti á vatninu, slíkar voru bölbænir veiðimannsins ófarsæla um vatnið, veðrið og aðstæður allar.

Kría við Borgarvík

Kveikjan að þessari upprifjun var að þegar við vorum að pakka saman, komu ungir og gallvaskir veiðimenn niður í Borgarvík sem flúið höfðu mannmergðina og aflaskort austan við Skátasvæðið. Þrátt fyrir dræmar undirtektir við okkar flugunum, reyndum við að vera eins jákvæð og okkur var unnt. Í stað þess að mála skrattann á vegginn, þá tókum við þann pól í hæðina og okkur hefði að vísu ekkert orðið ágengt, en fiskurinn væri eflaust að bíða eftir þeim strákunum, allt gæti gerst og dagurinn væri fallegur og vatnið veiðilegt.

Fyrsta upplifun veiðimanna hefur mikið að segja um upplifun þeirra, vonandi hefur þeim strákunum gengið betur en okkur, en við héldum heim á leið með lungun full af fersku lofti og eins og eitt mýflugubit á handarbaki.

Bleikjur í ferð
0 / 0
Bleikjur alls
2 / 3
Urriðar í ferð
0 / 0
Urriðar alls
2 / 3
Veiðiferðir
7 / 8

Hlíðarvatn í Selvogi 25. maí 2020

Hefði maður nú haft dug í sér að vakna fyrir allar aldir í morgun, þá hefði maður kannski verið eitthvað fyrr á ferðinni en um kl. 9 í Selvoginum. Veðurspá morgunsins stóðs sem sagt ekki og það var miklu betra veður í Selvoginum í morgunsárið heldur en um var rætt. En, veðurspá er jú bara spá og ekki eru allir spámenn í sínu föðurlandi o.s.frv. þannig að maður snéri sér bara á hina hliðina við fyrsta rumsk í morgun.

Dagurinn byrjaði mjög skaplega, þokkaleg birta og vindur alveg viðráðanlegur. Sömu sögu má segja af hitastiginu. Það hefði því átt að vera allt í liði með okkur, en eitthvað sá Kári sig knúinn til að bæta í þegar leið á daginn og þegar svo rigningin hætti að vera á Stökustað og færði sig yfir í að vera Víðasthvar og eiginlega Mestmegnis, þá fór heldur að draga úr tökugleði fiska og veiðigleði manna. Það er orðið spurning um veiðiveður þegar himbriminn leita að skjóli frekar en fiski.

Í Guðrúnarvík

Nú hljómar þetta eins og allt hafi gengið okkur í mót í dag, en það var nú ekki svo. Frásögnin litast vitaskuld af því að sögumaðurinn veiddi ekki einn einasta fisk, bar skarðan hlut frá borði og uppskar endalausar glósur og varð vitni að umtalsverðum gorgeir tveggja veiðifélaga. Fyrsti fiskur dagsins kom á í Guðrúnarvík utanverðri, tittur sem fékk líf. Næsti fiskur kom á sama stað, hjá sama veiðimanni, og endar væntanlega á pönnunni á morgun með nægu smjöri. Síðan gerðist nánast ekki neitt nema stöku nart, af og til, en sjaldan þó. Yfir síðbúnum hádegisverði réð hópurinn ráðum sínum og úr varð að prófa á Réttarnesinu. Réð þar einhverju að undirritaður þóttist hafa trú á staðnum og hann lá ágætlega við vindátt.

Við Réttarnes

Raunar varð það nú svo að veiðifélagi minn og ektakvinna setti í og landaði mjög fallegri bleikju á Réttarnesinu á meðan ég hamaðist við að skipta um flugur, inndrátt og sökk eins og enginn væri morgundagurinn. Af þriðja manni er lítið að frétta nema það að forkunnar fögur bleikja í XXL stærð setti hann svo út af laginu að annað eins hefur ekki sést né frést í áraraðir. Snaggaralegt viðbragð og vel úthugsað kast reynist vera klúður frá upphafi til enda og sú stóra synti í hægðum sínum á brott á meðan viðkomandi eyddi töluverðum tíma í að finna upphaf og endi taums sem hafði vafið sig utan um öll 9 fetin af flugustönginni. Kannski er þessi lýsing örlítið stílfærð, en bleikjan var í það minnsta stór, mjög stór.

Þar sem sögumaður hefur litlu við þessar lýsingar að bæta, nema þá að þetta var í raun alveg frábær dagur, góður félagsskapur og mikið spaugað, þá kemur hér . á eftir efninu

Bleikjur í ferð
1 / 0
Bleikjur alls
2 / 3
Urriðar í ferð
0 / 0
Urriðar alls
2 / 3
Veiðiferðir
6 / 7

Hlíðarvatn í Hnappadal 23. maí 2020

Þegar kemur að því að velja orð yfir veðrið í Borgarfirði á laugardagsmorgun, þá dettur mér helst í hug þetta fallega og lítt notaða íslenska orð vindur. Með töluverðri jákvæðni má segja að það hafi verið gjóla í Skorradalnum nokkuð langt fram eftir laugardeginum, en þegar okkur veiðifélögunum fannst orðið nóg um að bíða þess að hann gengi niður, tókum við stefnuna á Hlíðarvatn í Hnappadal. Kannski væri hann stilltari þar, sjálfsblekkingin var algjör.

Miðað við hitatölur síðustu sólarhringa, þá gerðum við eiginlega ráð fyrir að vatnið hefði hlýnað nóg til að kveikja á einhverju skordýralífi í Hnappadalnum og það stóðst. Það var nóg af flugu; þerrilöpp, toppflugur og ýmislegt annað sem flögraði um eða feyktist til í gjólunni. Við byrjuðum á því að renna inn fyrir Jónsbúð, virtum fyrir okkur ölduhæð og einbeitta veiðimenn sem lögðu agn sitt fyrir fiskinn innan við Rifið. Berandi þá von í brjósti að vind mundi lægja þegar liði á daginn, ákváðum við byrja í vatninu að norðan undir Stekkjarholti þar sem meint útfall vatnsins til Hraunholtaár á að vera.

Útfallið til vinstri, vatnið allt til austurs, Hraunholtahnjúkar til hægri – Smellið fyrir stærri mynd

Við byrjuðum reyndar á því að tölta út á hraunið þar sem við áttum alveg eins von á að fiskurinn hefði bunkast upp í víkurnar í leit að æti. Annað hvort vorum við ekki á réttum slóðum, ekki með réttu flugurnar eða fiskurinn var bara hreint og beint ekki þar, þannig að við héldum til baka undir holtið og gerðum heiðarlegar tilraunir með ýmsar flugur. Það var ekki fyrr en veiðifélagi minn var kominn að litlum svörtum Nobbler í boxinu að fiskur tók.

Eins og mörgum öðrum veiðimönnum er farið, þá apaði ég eftir og hnýtti eins flugu á hjá mér. Já, það var greinilegt að þessi Nobbler var málið því eftir nokkur köst tók ég mjög svipaðan fisk, trúlega þann sama og hljóp á hjá frúnni. Þessi krúttlegi urriði fékk því enn annað tækifæri til að stækka aðeins, sjáum til hvort hann verði ekki kominn í matstærð þegar líður að hausti.

Á einhverjum tímapunkti þótti okkur líklegt að Kári væri þrotinn kröftum og ætlaði sér að setjast í helgan stein, þannig að við tókum okkur til og renndum aftur inn að Jónsbúð. Þar gerðum við nokkrar heiðarlegar tilraunir til þess að slæma flugum út á móti öldunni við Rifið, en án árangurs. Við færðum okkur því fljótlega sunnan á Rifið og veiddum inn í víkina gengt Jónsbúð. Sjálfur varð ég ekki var við fisk, en veiðifélaginn setti í þokkalega einsmáltíðs bleikju sem fékk síðar far með okkur til baka í bústaðinn.

Sem sagt; vindurinn var ekki vinur okkar á laugardaginn. Hitastigið var aftur á móti mjög ásættanlegt og flugan er komin á stjá við Hlíðarvatn í Hnappadal, þá fer þetta nú allt að koma. Já, fyrir áhugamenn um vatnshæðina, þá er hún í hefðbundnum gír miðað við árstíma, nokkuð hátt en það flæðir ekki yfir Rifið eins og stundum áður á þessum tíma.

Bleikjur í ferð
1 / 0
Bleikjur alls
1 / 3
Urriðar í ferð
1 / 1
Urriðar alls
2 / 3
Veiðiferðir
5 / 6

Hraunsfjörður 22. maí 2020

Veiðiferðir þetta vorið hafa ekki verið margar og það er víst endalaust hægt að telja upp ástæður þess, en nú var sænskur dagur á fimmtudaginn og við veiðifélagarnir þurftum virkilega á smá tilbreytingu að halda. Fyrir ykkur sem ekki vitið hvað sænskur dagur er, þá er það frídagur sem ber upp á fimmtu- eða þriðjudag og ætti því með réttu að færast til um einn dag til að lengja helgina.

Hvað um það, við félagarnir vorum svo heppnir að geta látið okkur hverfa í sumarbústað í Borgarfirðinum yfir þessa löngu helgi og vitaskuld tókum við stangirnar með, ef vorið gerði nú svo lítið að láta sjá sig eitthvað um helgina, sem það og gerði upp að vissu marki. Annars er það nú helst af vorkomu fyrir vestan að frétta að það er ekki von á neinni hraðasekt á þeim bænum, vorið fer sér afskaplega rólega í þessu öllu. Eitthvað hefur vantað upp á hitatölur og gróður ber þess alveg merki að það vantar smá yl í rótina, það sást ágætlega á ferð okkar vestur Snæfellsnesið á föstudaginn.

Annars tók Hraunsfjörðurinn á móti okkur með blíðu og það var nokkurt líf með veiðimönnum, meira að segja þeim sem höfðu veitt í kalsanum á fimmtudag og gist í Berserkjahrauninu um nóttina. Aðrir höfðu lagt land undir fót um morguninn eins og við og það var töluverður fjöldi veiðimanna á staðnum, bæði austan og vestan við fjörðinn.

Við töltum niður með Þórsá og út á Búðanesið þar sem við reyndum fyrir okkur í töluverðan tíma. Hægt og rólega færðum við okkur síðan til norðurs, heldur tíðindalítið rölt hjá mér en veiðifélagi minn fékk eina hörku töku á Krókinn. Sá fiskur var greinilega vel tenntur, því flugan fór beinlínis í tætlur og lítið eftir af henni annað en kúlan sem komin var aftur að agnhaldi og einhverjar tjásur af vínil.

Mér vitandi voru flestir í svipuð sporum og við, nema þá góður kunningi okkar af Skaganum sem gerði fanta fína veiði við eyjuna. Hjá honum komu á land 6 eða 8 fiskar og þar af einhverjar þær fallegustu bleikjur sem ég hef séð í langan tíma úr Hraunsfirðinum, feitar og fallegar. Það jaðraði við að maður yrði smá abbó, en fyrst og fremst samgladdist maður honum með þessa fallegu fiska.

Upp úr miðjum degi fór að blása nokkuð af norðri, þannig að við leituðum aftur á Búðanesið sunnanvert þar sem mjög ljósar flugur, eiginlega bara hvítar, nutu smá athygli fiskanna sem þar leyndust. Það fór svo að mér tókst að plata lítinn urriðatitt á agnarsmáan hvítan og rauðan Nobbler, en þar með er nú öll sagan af afla sögð. Eftir að hvatt gamla og nýja kunningja sem voru á staðnum, héldum við til baka fyrir kvöldmat. Hef ekki heyrt af veiði eftir að við fórum af staðnum, en fyrir mína parta var ég orðinn mettur af hraðfara súrefni að norðan, en mögulega hefur eitthvað hægt á því þegar leið á kvöldið.

Bleikjur í ferð
0 / 0
Bleikjur alls
0 / 3
Urriðar í ferð
0 / 1
Urriðar alls
12
Veiðiferðir
4 / 5

Hlíðarvatn 1. maí 2020

Hann byrjaði kaldur og var með vindsperring fram yfir hádegið. Vissulega eru teikn á lofti að vorið sé á næsta leiti í Selvoginum, en ég verð að viðurkenna að mér fannst eins og það vantaði eitthvað örlítið uppá það í gær. Í það minnsta framan af degi.

Í áraraðir hefur veiðifélagið mitt haft þann sið að stjórn og tilheyrandi nefnd opni Hlíðarvatn í Selvogi, en að þessu sinni var þetta örlítið snúnara. Það er nefnilega ákveðið samkomubann í gildi og það kom sjálfkrafa í veg fyrir samveru okkar fyrir opnun. Þess í stað var hver meðlimur útbúinn sínu nesti og rúmlega stangarlengd á milli manna.

Hefði ég sjálfur ekki átt eftir að klára smá viðvik í veiðihúsinu okkar, þá hefði ég væntanlega beðið af mér mesta vindsperringinn og kalsann sem var alveg fram undir hádegi. Þótt hitatölur á mæli hafi sagt að það væru 4°C þegar ég mætti árla dags, þá fannst mér eins og það vantaði eins og eitt bandstrik framan við þessa tölu. En, það réttist aðeins út hita þegar leið að hádegi og vindinn lægði.

Og um leið og hitatölur fóru að narta í 7°C þá tók líf að færast í bleikjuna sem sýndi sig um mest allt vatn. Sá veiðifélagi sem var næstur mér á Mosatanga fór hamförum og reddaði hverri máltíðinni á fætur annarri fyrir sitt fólk á meðan mér gekk lítið sem ekkert að tæla þetta syndandi sælgæti sem var á ferðinni. Ég gríp til gamalkunnugra afsakana, tökurnar voru grannar með eindæmum þannig að hálf freðinn eftir morguninn, missti ég af þeim eða var ekki nógu umburðarlyndur þegar kom að löndun þannig að ég tapaði einhverjum þannig líka. Tókst samt að setja tryggilega í tvær, en sleppti þeim vegna skorts á sentímetrum.

Þegar leið að kvöldi, vantaði ekki að umhverfið skartaði sínu fegursta, en það vantaði kannski örlítið upp á hitastigið þannig að aukið líf færðist í toppfluguna sem hafði aðeins látið sjá sig yfir heitasta tíma dagsins þegar bleikjurnar settu upp sína sýningu. Vorið er alveg á næsta leiti í Selvoginum, nokkrir góðir dagar í viðbót og veiðimenn fá sýnishorn og bragðprufur af bleikjunni í Hlíðarvatni.

Bleikjur í ferð
0 / 2
Bleikjur alls
0 / 3
Urriðar í ferð
00
Urriðar alls
1 / 1
Veiðiferðir
3 / 4

Hlíðarvatn 26. apríl 2020

Helgin fór að mestu í ýmislegt stúss við veiðihús Ármanna við Hlíðarvatn í Selvogi, þrífa og gera klárt fyrir sumarið. Þar sem þrifnaðaræðið fór út yfir öll velsæmismörk í gær, laugardag, og einhverju þurfti að stinga í þvottavél var bónusdagur hjá okkur hjónum í Selvoginum í dag. Eftir að hafa stússast við veiðihúsið í eins og hálfan skrifstofumannavinnudag, tókum við út ónotað veiðileyfi tiltektardagsins og brugðum okkur niður í Stakkavík sem ku geyma nokkrar fallegar bleikjur.

Stakkavík – smellið fyrir stærri mynd

Víkin skartaði sínu fegursta í sólinni í dag og stöku bleikjur stungu snjáldrinu upp úr vatninu, svona rétt aðeins til að smakka á sumrinu, en lítið meira en það. Það sem ég bauð þeim niðri í vatninu þótti ekkert sérstaklega gómsætt, aðeins ein þeirra gerði sig líklega til að festast á flugu, en trúlega hefur henni snúist hugur þegar bragðið á Krókinum var ekki eins og hún gerði ráð fyrir.

Eftir nokkrar tilraunir til viðbótar með aðrar flugur færðum við okkur yfir í Guðrúnarvík sem mér hefur alltaf komið sérstaklega vel saman við í upphafi sumars. Við höfðum haft spurnir af einhverjum bleikjum þar sem vildu ekkert sem að þeim hefði verið rétt, þannig að við ætluðum í smá skoðunarferð til að berja þessar elskur augum.

Það fór nú svo að mér tókst að plata eina af þessum matvöndu bleikjum til að taka Peacock með rauðu skotti. Áður en einhverjum dettur í hug að spyrja mig hvort þessi 50 sm. bleikja hafi fengið líf, þá er svarið; Já, hún fær framhaldslíf í mínum líkama, smjörsteikt með hvítlauk og nægu salti.

 

Bleikjur í ferð
01
Bleikjur alls
0 / 1
Urriðar í ferð
00
Urriðar alls
1 / 1
Veiðiferðir
33

Hraunsfjörður 23. apríl 2020

Sumardagurinn fyrsti, til lukku með hann og allt sumarið sem er framundan. Mér er eiginlega alveg sama hvað veðurfræðingar segja, þetta skal verða frábært sumar og mér fannst það persónulega byrja alveg ágætlega í dag. Veðrið var næstum alveg eins og sum sumur hafa verið, það skiptumst á skyn og skúrir, vindur og logn, glennur og glannaskapur.

Á vissum aldri gerist það að rúmið heldur manni ekki föngnum nema rétt fram að sólarupprás, maður er kominn á fætur fyrir allar aldir, stirður og næstum lurkum laminn eftir ekki nema örfárra klukkutíma svefn. Þannig var morguninn í morgun og það var ekki fyrr en á þriðja kaffibolla að hætti að braka í liðamótum sem ég vissi ekki einu sinni að væru til í kroppinum á mér. Þá er bara eitt að gera; drífa sig í veiði.

Fyrir valinu varð Hraunsfjörður, eins og svo oft áður þegar sumarið gengur í garð. Þessir fordæmalausu tímar, lesist sem túristalausu tímar, eru svo frábærir. Nú hefur maður eignast aftur sitt gatslitna malbik þjóðvegakerfisins og þarf ekki að deila því með nokkrum einasta manni. Maður getur næstum bara sagt bílnum að keyra vestur á Snæfellsnes og maður þarf ekkert að hafa áhyggjur af einhverjum bílaleigubíl sem er stopp næstum hálfur inni á veginum og fólki sem gónir eins og naut á nývirki á ósaltað hrossakjöt á fæti innan næstu girðingu. Sem sagt; við veiðifélagarnir renndum vestur á nesið í morgunsárið en stoppuðum reyndar við Langá, svona rétt aðeins til að þykjast vera túristar í eigin landi. Mig langaði reyndar rosalega mikið til að gera at í einhverjum og fara inn fyrir girðinguna sem á stóð ‚Aðgangur bannaður öðrum en veiðimönnum við Langá‘. Mér fannst ég uppfylla öll skilyrði þess að mega stíga inn fyrir girðinguna; veiðimaður (í það minnsta sjálfskipaður) og ég var við Langá. Mér tókst, með einum góðum kaffibolla og góni út í loftið að svæfa púkann sem rumskaði innra í mér, settist aftur inn í bílinn og hélt ferð minni áfram.

Hraunsfjörður tók á móti okkur um kl. 10 í blíðu, eða því sem næst. Hitastigið var í það minnsta vel yfir frostmarki, vindur ekki nálægt því að vera efni í gula viðvörun og úrkoman hefði ekki einu sinni getað orsakað smá spýju af skriðuföllum. Frábært veður til gönguferðar úr Berserkjahrauni, framhjá Réttinni og inn að Búðanesi. Dásamlegt veður og það fór bara batnandi eftir því sem leið á daginn.

Á einhverjum tímapunkti tókum við okkur pásu, gæddum okkur á heimasmurðum flatkökum með hangikjöti, aðeins meira kaffi, salamipylsu og góðum osti. Maður fann það hreint og beint að íslenska sumarið sogaðist niður í lungun á manni þar sem það kraumaði og kitlaði allar útivistataugar, snerti viðkvæmar veiðibakteríur sem tóku óðara við sér, fjölgaði hratt og breiddust út um allan kroppinn.

Ha? Ertu að bíða eftir veiðifréttum og tölum? Tja, þá verður þú að bíða aðeins lengur. Það er nefnilega alltaf hægt að finna eitthvað jákvætt við allar veiðiferðir. Það jákvæðasta við þessa veiðiferð, umfram allt það sem hér á undan er talið, var einfaldlega það að það var engin fiskilykt af hvorki háfum né netum á leiðinni heim, bara fullt að íslensku sumri sem gengið er í garð.

Bleikjur í ferð
0 / 0
Bleikjur alls
0 / 0
Urriðar í ferð
00
Urriðar alls
1 / 1
Veiðiferðir
22

Hólaá 17. apríl 2020

Síðustu ár hefur það verið þannig að fyrsti fiskur ársins hefur komið á hjá mér í rennandi vatni. Já, það er ýmislegt sem maður lætur sig hafa þegar vötnin eru enn undir ís og þolið fyrir fyrstu ferð sumarsins nær mörkum óbærileikans. Það er ekki algeng sjón að sjá undirritaðan standa við einhverja á með prik í höndum, en það gerðist sem sagt í gær.

Þörfin til að geta komist frá, út og notið þess einfaldlega að vera, varð til þess að veiðifélagi minn tók völdin á fimmtudagskvöldið og bókaði tvær síðustu lausu stangirnar í Hólaá við Laugarvatn á föstudaginn. Veiðisvæðið er sagt vera 5-6 km. langt þannig að hver veiðimaður gat haft nærri því heilan km. á milli sín og næsta manns. Svolítið öfgafull 2ja metra regla, en allur er varinn góður.

Við vorum svo sem ekkert að stressa okkur af stað á föstudagsmorguninn, vorum ekki mætt á svæði Austureyjar fyrr en vel að ganga kl.11. Veðurspáin var alveg þokkaleg, rigning og rok, en auðvitað klikkaði hún og úr varð léttur úði og í versta falli hægur vindur. Eitt smáatriði áður en lengra verður haldið, ef þú ert ekki á 4×4 bíl, veldu þér bílastæði áður en þú kemur að drullupollaskorningunum undir Selholti. Það er mjög mikil bleyta á svæðinu og síðasti spölurinn á vegslóðanum er vægast sagt illa farinn.

Hvað um það, við töltum beint af augum með stefnuna á Leitisgil og reyndum fyrir okkur rétt fyrir ofan Hólmann. Þegar ég segi ‚reyndum fyrir okkur‘ þá var það nú aðallega ég sem reyndi, veiðifélagi minn var ekkert að eyða of mörgum köstum í þetta, setti í þennan feita og fallega urriða í þriðja kasti.

Það var töluvert líf á þessum slóðum, en eitthvað létu tökur bíða eftir sér hjá mér. Uppfullur af nákvæmum lýsingum og myndum þeirra flugna sem aðrir veiðimenn höfuð notað í Hólaá síðustu daga, þá apaði ég e.t.v. full mikið eftir þeim og var aðallega með dökkar, jafnvel biksvartar flugur undir. Ég er enginn snillingur í rennandi vatni og það, ásamt ömurlega litlum undirtektum við flugnavali mínu, varð til þess að hugsanir mínar urðu nærri jafn svartar og flugurnar. Eftir matar- og kaffipásu, og mér liggur við að segja þrjúhundruð þrjátíu og þrjú köst, kom þessi á hjá mér sunnan við Heimastanef eftir að ég hafði misst einn í naumri töku.

Þegar hingað var komið, þá hafði ég orðið mér úti um upplýsingar um flugnaval annarra veiðimanna sem voru á staðnum og höfðu náð miklu meiri og tíðari samskiptum við urriðana heldur en ég. Úr varð að ég sveiflaði flugnavali mínu til um nokkrar raðir í boxinu og valdi fluguna hér að neðan.

Við eltum vatnið nokkuð niður fyrir Lambabyrgistanga, en það var eins og lífsmörk fiska færu þverrandi því neðar sem við töltum þannig að við snérum við og enduðum aftur uppi við Hólmann þar sem við enduðum daginn í næði, úthvíld á sál og notalega þreytt á líkama.

Nú er það svo, að ég finn lítið fyrir keppnisskapi í veiði og þrátt fyrir að aðrir veiðimenn væru með þetta 3-8 fiska hver, þá var ég virkilega sáttur við þann eina sem ég náði. Spilar þar eflaust mikið inn í að þessi vetur hefur verið lengi að líða, leiðinlegur hvað varðar veður og svo bættist þessi árans veira við rétt áður en vorið átti að hefja innreið sína. Það er eiginlega eins og vorið hafi hlýtt Víði, haldið sig í ákveðinni fjarlægð síðustu vikur en fer nú vonandi að slaka aðeins á og aflétta sjálfskipaðri einangrun sinni.

Bleikjur í ferð
0 / 0
Bleikjur alls
0 / 0
Urriðar í ferð
1 / 1
Urriðar alls
1 / 1
Veiðiferðir
1 / 1

Í lok árs 2019

Það er óhætt að segja að árið sem er að líða hefur ekki verið nein flugeldasýning hjá öllum þeim sem stunda stangveiði á Íslandi. Ég kvarta þó ekki yfir sumrinu, það var með ágætum hjá mér og mínum veiðifélaga enda engum alvarlegum vatnsskorti fyrir að fara í vatnaveiðinni. Þetta árið eyddum við þó nokkuð fleiri dögum en áður upp á hálendi við ýmis störf og veiðar. Aflatölurnar bera það e.t.v. ekki alveg með sér, en á því er sú skýring að umtalsverðum fjölda daga var varið í fiskiræktarstarf sem ekki er talið með í aflatölum hér á síðunni.

Að þessu sinni skipti ekki máli hvort meðaltal veiðiferða væri reiknað á milli bláu eða rauðu talnanna, þær bláu voru nokkuð hærri; 115 fiskar á móti 78 hjá rauða liðinu. Að vanda var júlí fengsælasti mánuðurinn, júní sérlega rólegur og veiði hætt snemma í september þar sem haustið gerði heldur snemma vart við sig uppi á hálendi.

Eins og sjá má hafa árin verið nokkuð brokkgeng hjá okkur veiðifélögunum og heldur hefur dregið úr afla hin síðari ár, en það stendur auðvitað til bóta á komandi sumri. Þannig að allrar sanngirni sé gætt, þá taka tölurnar hér að ofan ekki tillit til fjölda veiðidaga, aðeins afla.

Árið sem er að líða hefur fært tæplega 117.000 gesti inn á FOS.IS og sífellt fjölgar þeim sem fylgjast með því efni sem hér er matreitt að hætti veiðinördsins. Þetta er svipaður fjöldi eins og verið hefur á síðustu árum, síðan heldur sínum fasta hópi lesenda og fyrir það færum við ykkur okkar bestu þakkir.

Hin síðari ári hefur mest aukning í heimsóknum verið yfir sumarið og svo var einnig á þessu ári. Væntanlega má rekja það til aukinnar áherslu á umfjöllun um veiðistaði hér á síðunni, þótt flugur og fluguhnýtingar eigi ennþá vinninginn í fjölda greina. Það fer ekkert á milli mála þegar aðsóknin að síðunni er skoðuð að efnið er mis vinsælt eftir árstíma; flugur að vetri og veiðistaðir að vori og sumri.

Að vanda stóðum við fyrir Febrúarflugum á árinu og þar bar helst til tíðinda að fjöldi fylgjenda tók enn og aftur stökk á milli ára. Það verður spennandi að sjá hvað Febrúarflugur 2020 bera í skauti sér og með hvaða sniði þær verða næst.

Á ári komanda verður efnisval á vefnum með svipuðum hætti og verið hefur. Fjöldi greina verður sömuleiðis svipaður rétt um þrjár greinar á viku um ýmislegt það sem höfundi þykir skipta máli eða hann hefur áhuga á. Ein breyting verður þó strax og hún snertir einn vinsælasta hlekk síðunnar; dagatal ársins. Frá og með deginum í dag breytist útlit dagatalsins þannig að það líkis meira hefðbundinni flóðatöflu. Með þessu vonumst við til að koma til móts við þá sem notast við snjalltæki því eldra útlit var ekki sérlega vænt til aflestrar á smærri skjám. Flóðatöfluna má nálgast með því að smella hérna eða úr valmynd síðunnar Töflur – Flóðatafla.

Að þessu sögðu vil ég þakka öllum lesendum mínum fyrir samfylgdina á árinu sem er að líða og óska þeim gæfuríks nýs árs með ósk um enn fleiri samverustundir á vefnum á nýju ári og ánægjulegra veiðidaga á komandi sumri.

Hlíðarvatn í Hnappadal 29. sept. 2019

Það er ekki alltaf að haustið kemur svona hægt og hljótt. Mér skilst að mánuðurinn sem er að líða hafi slegið einhver blíðumet þegar á fyrstu dögunum og síðan þá hefur hann verið eintóm uppbót á sumarið. Reyndar er það víst svo að vitarnir á Veðurstofunni telja september til síðsumars, ekki hausts og það getur náttúrulega skýrt alla þessa blíðu.

Hvað um það, veðurspá helgarinnar hljóðaði upp á ýmist tilbrigði við dásamlegt veður og því þótti tilvalið að taka annan dag helgarinnar frá fyrir veiðiferð. Hvert? Þangað sem spáin vísaði manni, svo einfalt var það nú; Hlíðarvatn í Hnappadal.

Eftir að hafa endurheimt veiðifélaga minn á sunnudagsmorgun úr klóm mannræningja sem bar að dyrum á mínu heimili á laugardag, var þessi líka fallega morgunbirta nýtt til að renna fyrir Hvalfjörð og Hafnarfjall, vestur á Mýrar og inn Hnappadalinn. Þegar okkur bar að garði var hin óbrigðula norðaustanátt upp á sitt besta og jafnvel aðeins meira en það. Við ákváðum því að byrja undir Stekkjarholti (þeim sem ekki eru staðkunnugir er bent á ágætis kort af vatninu sem má finna hérna) í þeirri von að vindurinn væri eitthvað spakari þar um slóðir heldur en undir Fellsbrekku. Ég ætla nú ekki að segja að sú von hafi átt sér stoð í raunveruleikanum, en við reyndum nú samt fyrir okkur dágóða stund og annað okkar uppskar í það minnsta eitthvað af narti, áhugalaus að vísu en nartað samt.

Þegar vind tók að lægja færðum við okkur á gamalkunnar slóðir undir Fellsbrekkur og út á Rifið. Já, það er víst rétt að taka það fram að Hlíðarvatn í Hnappadal er komið aftur. Það brá sér í smá frí síðla sumars, hvarf næstum með öllu en er nú komið aftur og það flýtur meira að segja (næstum) yfir Rifið á kafla. Við vorum ekki búin að vera lengi að þegar félaga okkar úr veiðifélaginu bar að garði, vindbarinn í meiralagi og hann ásamt félögum sínum búinn að fá alveg nóg af strekkinginum skammt sunnan Heydals. Það sem mér fannst ennþá goluskítur var bara blíða í hans augum.

Við þræddum okkur fyrir Rifið og reyndum hinar ýmsu flugur, glötuðum töluverðum fjölda þeirra en eins og veiðifélagi minn orðaði það; Þú verður nú að hafa eitthvað að gera í vetur. Eftir smá kaffipásu töltum við inn undir Fellsbrekku og böðuðum nokkrar flugur til viðbótar og þar setti ég í eina fiska ferðarinnar. Sá var nú ekki til að hafa mörg orð um, fallegur þó með eindæmum og fékk líf. Ég hef hugsað mér að að vitja hans aftur næsta vor, tæpt að ég nái því þetta sumarið því vatnið lokar jú í dag 30. september.

Veiðifélagi minn hélt uppteknum hætti og glataði öllum þeim flugum sem stöldruðu augnablik við á taumendanum hjá henni. Ég fór að sjá sæng mína útbreidda og í huga mér var fjöldi hnýtingarkvölda framundan kominn vel á þriðja tug, þannig að ég lagði það ofurvarlega til um fimmleitið að við segðum þetta bara gott, tækjum okkur saman og héldum heim á leið.

Þessi tillaga var samþykkt, en fátt var nú rætt á meðan við gengum frá græjunum. Það var reyndar ekki fyrr en við vorum komin inn á Heydalsveg að það heyrðist hljóð úr horni; Það hefði nú verið gaman að fá eins og eina töku. Svo mörg voru þau orð og ekki fleira sagt í bili. Hvort þetta verður síðasta ferð okkar félaganna þetta sumarið, haustið eða hvað sem þessi árstíð annars heitir, veit ég ekki. Ég er í það minnsta ekki búinn að pakka græjunum niður og enn eru örfáar flugur eftir í einhverjum boxum.

Bleikjur í ferð
0 / 0
Bleikjur alls
58 / 74
Urriðar í ferð
01
Urriðar alls
19 / 42
Veiðiferðir
25 / 26

Herbjarnarfellsvatn 19. sept. 2019

Um síðustu helgi keyrðu veðurguðirnir generalprufu á veturinn að Fjallabaki sem heppnaðist með eindæmum vel. Á einni nóttu tókst þeim að loka tveimur fjallvegum í tvo sólarhringa og skjóta hálendisbúum og ferðalöngum skelk í bringu. En þetta var bara hvellur og í gær kvað við allt annan tón og milt haustið hafði aftur tekið öll völd að Fjallabaki. Tilvalinn dagur til ferðalags um ný-heflaða Landmannaleið frá Landvegi og inn að Landmannahelli. Já, þið lásuð rétt. Sérstakir áhugamenn um gamla þvottamenningu hafa nú um nokkurra vikna skeið lifað sig líkamlega inn í þjáningar fataplagga sem nuddað er við þvottabretti, en nú hefur Landmannaleið verið hefluð þannig að væntanlegt jólahangikjöt okkar kemst án þjáninga til byggða.

Það eimir vissulega en af hvelli síðustu helgar í fjallstoppum að Fjallabaki og Löðmundur hefur þegar tekið að máta felubúning sinn eins og sjá má á myndinni hér að neðan. Veðurspá helgarinnar er að vísu með eindæmum hástemmd þegar kemur að hitatölum, en vindur og rigning eru jú líka í kortunum. Það ætti því ekki að væsa um féð sem rekið verður innan úr Landmannalaugum og safnað í Sátu um og eftir næstu helgi.

Snjóskellur í Löðmundi

Við veiðifélagarnir renndum sem sagt þessa hraðbraut fjallvega í gær, skutumst inn að Landmannahelli og vorum rúmar tvær klukkustundir úr borg óttans í friðsæld Fjallabaks. Ef erindið hefði aðeins verið að renna fyrir fisk þá er hæpið að þetta ferðalag hafi borgað sig, en þar sem aðalerindið var allt annað, þá var veiðin bara bónus ofan á veðurblíðu og haustliti að Fjallabaki.

Að verki loknu við Landmannahelli renndum við enn og aftur inn að Herbjarnarfellsvatni, drógum á okkur vatnsheldan fatnað að ofan og neðan, settum saman stangir og óðum út í. Það er best að vera hreinskilinn og segja eins og er; ég hafði mjög lágstemmdar væntingar um undirtektir við flugurnar sem ég baðaði. Fljótlega varð þó ljóst að fiskurinn er enn í stuði í Herbjarnarfellsvatni og leikar fóru svo að við félagarnir tókum sitthvorn fiskinn og annar þeirra fékk síðan far í bæinn, þ.e. fiskurinn. Einhverjum skotum var þó beint að mér þegar ég sýndi fiskinn minn; Nú, hann er bara minni en sá sem ég sleppti eða Æ, hvað þetta er krúttlegur fiskur. Ég einsetti mér að láta þessar athugasemdir eins og vind um eyru þjóta og áforma fiskihlaðborð fyrir einn úr afla dagsins.

Ekki sá stærsti í sumar

Þessi fiskur er að öllum líkindum síðasti fiskur minn úr vötnunum að Fjallabaki þetta árið. Ég hef um árabil unnað Framvötnum og e.t.v. er afstaða mín til þessa svæðis lituð eldri myndum af vænni bleikjum heldur en margur maðurinn hefur veitt þar á síðustu árum. Þær eru nú samt þarna, galdurinn er aðeins að draga þær fram í dagsljósið og ég hef meira en fulla trú á því að það sé hægt og því hef ég tekið virkan þátt í Fiskirækt að Fjallabaki í sumar, samstarfsverkefni Ármanna og Veiðifélags Landmannaafréttar. Á þessu fyrsta sumri átaksins tókst öflugum hópi veiðimanna að grisja um ríflega 10.000 bleikjur í Löðmundarvatni einu. Slíkur fjöldi hefur aldrei áður verið tekið úr vatninu og ég bind miklar vonir við að árangur þessa komi strax í ljós næsta sumar. Hvað önnur vötn á svæðinu áhrærir þá hafa hreinu urriðavötnin verið að kom sterk inn í sumar og útlit fyrir komandi sumur er gott, mikið af fiski í vötnunum sem á eftir að stækka og gleðja veiðimenn og bragðlauka á næstu árum.

Bleikjur í ferð
0 / 0
Bleikjur alls
58 / 74
Urriðar í ferð
11
Urriðar alls
19 / 41
Veiðiferðir
24 / 25

Framvötn 5.- 8. sept. 2019

Það var vissulega farið varlega af stað, veðurspá skoðuð, skoðuð aftur, og aftur, og aftur. Það var eiginlega sami sperringurinn í spánni fyrir laugardaginn alla vikuna og það eina sem breyttist voru þessir 15 m/sek. sem fóru stundum upp í 18 m/sek. og stundum niður í 12 m/sek. En þegar mann langar á fjöll og veðurspáin er óhagstæð, þá verður maður bara að vera með plan B og það vorum við með; Hellismenn við Landmannahelli.

Sólsetur við Sauðleysu

Við fórum úr bænum fljótlega eftir hádegi á fimmtudag og vorum mætt tímanlega í blíðuna við Landmannahelli til þess að ná að leggja þrjár lagnir í Löðmundarvatn og renna síðan inn að Herbjarnarfellsvatni með stangirnar. Kvöldið var einstaklega fallegt og fiskur gerði vart við sig nánast um allt vatn, en tilfinning okkar fyrir vatninu hefur lengi verið sú að það sé dagvatn frekar en kvöldvatn og það var eins og fiskurinn vildi undirstrika þessa trú okkar og hætti fljótlega að vaka eftir að við mættum á bakkann. Öðru okkar tókst þó að setja í nokkra fiska, þar af einn sem fékk að fylgja okkur síðar til byggða.

Herbjarnarfellsvatn

Eftir það sem átti að vera snaggaraleg viðdvöl undir Löðmundi á föstudagsmorgun, vorum við ekki komin með stangir í hönd fyrr en seinnipart dags og tókum stefnuna á Dómadalsvatn. Kvöldið áður vorum við sammála um að heldur hefði lækkað í Herbjarnarfellsvatni frá síðustu ferð okkar, en okkur datt ekki í hug að helmingur Dómadalsvatns hefði gufað upp, já eða lekið niður. Frá bílastæðinu við Dómadalsvatn er yfirleitt ekki meir en 50 metra gangur að vatninu. Að þessu sinni voru metrarnir 210 og ef maður bætti tveimur metrum við, þá var maður dottinn ofan í skálina í vatninu, svo mikið hefur lækkað í vatninu. Það er af sem var fyrir tveimur árum síðan þegar Dómadalsvatnið flæddi yfir nánast allan Dómadalinn.

Löðmundarvatn á föstudaginn

Fljótlega eftir að við komum að vatninu varð mér brugðið. Standandi þarna á bakkanum með einhverja óræða flugu sökkvandi í skálina, gjammandi einhverja vitleysu við veiðifélaga minn sem tölti á bak við mig, var tekið allharkalega í og augljóst mál að þar var kvöldmatur fyrir fjóra á ferð. Eftir snarpa viðureign var matnum reddað og 2,5 pund af mögnuðum urriða lá í netinu. Úff, mér hefur næstum aldrei brugðið jafn mikið við nokkra skepnu eins og þessa, nema þá nokkrar mannskepnur sem allir vita jú að eru ófyrirsjáanleg kvikindi.

Við höfum áður gengið hringinn í kringum Dómadalsvatn, en á föstudaginn tók göngutúrinn ekki langa stund og þegar við vorum aftur komin til móts við bílastæðið tókum við sitthvorn vænan fiskinn til viðbótar í netin okkar eftir að hafa sleppt nokkrum framtíðar boltum á ferð okkar hringinn í kringum vatnið.

Dásamlegur laugardagurinn gekk í garð hjá okkur kl. 8:00 með hvelli, rétt eins og veðurspáin hafði sagt að yrði um hádegið. Eftir að hafa snarað vagninum niður og komið honum í skjól við Skemmuna, bönkuðum við uppá skála þar sem veiðifélagi okkar í Ármönnum gisti, settumst að, helltum upp á kaffi og spiluðum á spil þar til vindinn lægði upp úr hádegi. Þá var mál til komið að vitja um lagnir í Löðmundarvatni sem höfðu undið sig hressilega utan um bleikjurnar í rokinu. Tími er afstæður á fjöllum og mér fannst það ekki taka langan tíma að greiða úr þessum netum, en við vorum víst ekki búin að þessu bauki okkar fyrr en upp úr seinna kaffi sem við hjónin breyttum snarlega í snemmbúinn kvöldmat og fórum síðan aftur inn að Dómadalsvatni.

Eitthvað voru fiskarnir í fýlu við mig, ég varð nánast ekki var á meðan veiðifélagi minn setti í nokkra ungliða en tók þó einn þokkalega með sér úr vatninu þegar myrkrið var orðið slíkt að hvorki varð skipt um flugu né séð hvar köstin enduðu. Eitthvað vorum við félagarnir lúnir eftir daginn og fórum því snemma í bólið og sváfum af okkur morgunhana hópsins sem fór að vitja um netin rétt um kl. 7:00 á sunnudagsmorgun.

Rigningarleikir við Rauðfossa

Eftir snaggaralegan morgunverð mættum við til starfa og lukum verkum vel fyrir hádegið. Eftir hressingu fórum við í Herbjarnarfellsvatn, trú þeirri skoðun okkar það væri dagvatn. Nú bar svo við að fiskarnir í vatninu voru hreint ekki sammála okkur og héldu sig á allt öðrum slóðum heldur en við. Leikar fóru svo að við veiðifélagarnir urðum ekki varir við fisk og þegar degi fór að halla tókum við hafurtask okkar saman og héldum heim á leið með okkar 5 fiska og hausana fulla af fallegum haustmyndum af hálendinu og enn einni dásamlegri ferðinni ríkari.

Bleikjur í ferð
0 / 0
Bleikjur alls
58 / 74
Urriðar í ferð
32
Urriðar alls
1840
Veiðiferðir
2324

Þingvallavatn 31. ágúst 2019

Haustlitaferð, skreppur, laugardagsbíltúr. Það er eiginlega alveg sama hvað menn vilja kalla þessa ferð okkar veiðifélaganna inn að Arnarfelli á Þingvöllum. Það var frábært veður til útivistar, hressandi úði og hitastigið rétt mátulegt þannig að maður var ekki að rugla eitthvað í hitastiginu í vöðlunum.

Við Arnarfell

Auðvitað er þetta bara eitthvert orðagjálfur til að dreifa athyglinni frá því að ekki einn einasti fiskur kom á land, þótt annað okkar hefði vissulega orðið vart við fisk í víkinni austanverðri.

Vottur að hausti

En, það er farið að hausta örlítið á Völlunum, samt ekki eins mikið og ég hafði gert ráð fyrir. Vatnið hefur kólnað eða það held ég í það minnsta, gróðurinn er farinn að skarta skærari litum og það eru bláber, krækiber og hrútaber við hvert fótmál. Sem sagt, dagsparti vel varið í dag á Þingvöllum.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
0 / 0 58 / 74 0 / 0 15 / 38 22 / 23

Hóp – 23. og 24. ágúst 2019

Ef einhverju þykir síðasta ferðalag okkar veiðifélaganna hafa orðið heldur endasleppt, Bjarnarfjarðará og Langavatn, þá er sá hin sami hjartanlega sammála mér. Eitthvað var þar minnst á að við hefðum barið augum hvítfyssandi vötnin austan Vatnsness og snúið við, en þessa helgi var tóninn í spánni allt annar og því var stefnan tekin á Hóp í Húnaþingi strax eftir vinnu á fimmtudag.

Sólsetur við Hóp

Við vorum tiltölulega snemma á ferðinni, í það minnsta miðað við ferð okkar þangað á síðasta ári, sjá hér. Við vorum búin að kaupa veiðileyfi og setja vagninn niður fyrir kl. 22:00 þannig að við gátum notið þess að virða fyrir okkur sólsetrið og húmið færast yfir Hópið sem tók á móti okkur með stilltu og fallegu veðri. Sýningin var fagurlega talsett með margradda svanasöng utan af Ásbjarnarnesi, sem ég þó viðurkenni fúslega að mér fannst vera orðið að hálfgerðu gargi á öðrum og þriðja morgni. Skömmu eftir að aldimmt var orðið var okkur skotinn skelkur í bringu þegar sérlegur sendifulltrúi fiðurfénaðar á staðnum, hljóðlaus njósnari flaug rétt yfir hausamótunum á okkur þarna við Nesvíkina. Þessi líka myndarlega ugla hafði verið send út af örkinni til að kanna hvaða tvífætlingar væru þarna á ferð eða kannski var hún bara á höttunum eftir hagamúsum sem eflaust eru nokkrar þarna.

Regnbogi við Hóp

Föstudagurinn heilsaði okkur með regnboga og í þetta skiptið lét ég það alveg eiga sig að hugsa til þess hvort einhver fiskur leyndist við enda hans, tók fögrum fyrirheitum með mikilli varúð, minnugur þess að síðasti regnbogi var heldur lélegur fyrirboði. Við vorum tiltölulega snemma á ferðinni út að Vaðhvammi, tipluðum þetta í rólegheitunum á ójöfnum troðningnum og tipluðum þetta svo mjög að við misstum af Vaðhvammi og fórum heldur lengra en til stóð. Eftir að hafa snúið við sem næst Myrkurbjörgum fundum við loks rétta stæðið og fetuðum okkur niður að vatninu.

Það verður seint sagt að tekið hafi verið á móti okkur með miklum fögnuði, þ.e. annarra en þeirra sem voru langt undir veiðistærð. Við bakkann léku smáfiskarnir við hvern sinn fingur, hömuðust við að éta á sig grömm af mýflugum og öðru óræðu æti, en stærri fiskurinn lét bíða svolítið eftir sér. Önnur merki um líf voru helst eftir mink sem greinilega hafði skottast þarna eftir bakkanum í leit að æti fyrir skömmu.

Undir Vaðhvammi

Leikar fóru nú samt svo að um nónbil vorum við komin með 3,5 punda sjóbirting og þrjár bleikjur, stærsta 2,5 pund og tvær 1,5 pund. Þá var eins og skrúfað væri fyrir allan félagsskap fiska og við héldum til baka og fengum okkur í gogginn, þokkalega sátt við stærðir fiska þó fjöldinn væri ekki mikill. Flugurnar sem gáfu voru bleikur og orange Nobbler, sá fyrrnefndi á stuttan krók #12, sá síðari á #8 legglangan.

Við vorum ekkert að æsa okkur af stað aftur, létum líða úr okkur og nutum veðurblíðunnar og biðum í rólegheitunum eftir síðdegisskúrnum sem spáin fól í sér. En, eins og margoft hefur verið sagt við okkur, þetta er bara spá og hún brast í þetta skiptið, það rigndi bara ekkert, þannig að við kíktum út á Ásbjarnarnes og reyndum aðeins fyrir okkur við austanvert nesið, en tókum fljótlega stefnuna úr að Vaðhvammi.

Skýjafarið

Ef það var rólegt um morguninn, þá var enn rólegra um kvöldið. Við byrjuðum á því að rölta út með vatninu inn undir Myrkurbjörg, en þar var allt með einstaklega kyrrum kjörum og sannast sagna er ég ekki alveg viss hvar fiskurinn ætti að halda sig á því grunnsævi sem þarna er. Einhverra hluta vegna hafði ég þá trú að undir björgunum væri renna í vatninu, en hún fór alveg framhjá okkur. Við röltum síðan til baka, fengum okkur hressingu á bakkanum og skimuðum vatnið undir Vaðhvammi, án árangurs. Að endingu létum við slag standa, og börðum vatnið í nokkuð reglulegum takti með ýmsum flugum en enduðum á að setja sömu flugur undir og um morguninn og uppskárum sitt hvora bleikjuna. Vænar og vel haldnar, greinilega nýkomnar úr sjó því báðar voru þær lúsugar á stirtlunni. Þegar fór að húma, tókum við okkur upp og héldum heim í vagninn og máttum ekki vera seinni á ferðinni, því ég rétt náði að gera að fiskinum og pakka þeim á ís og þá var komið myrkur. Það er víst kominn þessi árstími þegar húmið staldrar stutt við og myrkrið skellur svolítið á manni.

Eftir að hafa verið vakinn með óhljóðum álftanna á laugardaginn, héldum við aftur út að Vaðhvammi með þá hugmynd í kollinum að staðurinn væri meiri morgun-staður heldur en síðdegis. Tja, það var nú nokkuð djúpt á undirtektum og það var ekki fyrr en eftir töluverðan tíma að mér tókst að narra einn birting á bleikan Nobbler. Vænn fiskur sem greinilega vissi ekki alveg hvort hann vildi vera fyrir utan eða innan ós því hann var greinilega nýkominn inn með lýs á bakinu.

Vænn birtingur úr Hópinu

Í leit minni að fiski lét ég verða að því að vaða út á rifið utan við Vaðhvamm og nokkur spotta eftir því til norðurs og svo aftur til suðurs. Það er ekki af umhverfinu skafið að þarna er fallegt og skemmtilegt að ná myndum af ströndinni frá þessu sjónarhorni. En af fiskum urðu ekki fleiri sögur að sinni.

Vaðhvammur og Myrkurbjörg, smellið fyrir stærri mynd

Eftir síðbúinn hádegisverð skutumst við niður á Blönduós, reyndar með það í huga að reyna fyrir okkur á nokkrum þekktum veiðistöðum að sunnan. Brá þá svo við að vegspottinn niður með Gljúfurá var lokaður með hliði og ég las ekki annað af skiltinu við hliðið að þarna væri öll umferð bönnuð öðrum en þeim sem ættu erindi að Gljúfurá á vegum veiðifélagsins. Þar sem við höfðum engan áhuga á að gerast sek um meintan veiðiþjófnað og vildum ómögulega troða öllum veiðimönnunum við Gljúfurá um tær, héldum við til baka og fórum út Ásbjarnarnesi með hug á Skollanesi. Talandi um lokuð og lítt árennileg hlið, þá var hliðið inn að Gottorp vitaskuld lokað eins og venjulega og allt merkt sem einkavegur o.s.frv. Við ákváðum því að leggja bílnum Ásbjarnarnes megin, trúlega þar sem heitir Mógrafarmelur og labba út með ströndinni í átt að Skollanesi.

Ásbjarnarnes, Vatnsdalsfjall í fjarska

Það vakti athygli okkar að það var mjög lítið líf í flæðarmálinu á ströndinni en þeim mun meiri ummerki ferfætlinga, bæði minka og melrakka. Við reyndum aðeins fyrir okkur úti á Skollanesi, með litlum áhuga þó þar sem nesið hentar ekkert endilega vel til fluguveiði, hátt og grýtt fram í vatnið. Mig grunar samt að þarna sé heppilegur staður til beituveiði og greinilegt að netaútgerð er eitthvað stunduð frá Skollanesi og þau net hafa gefið nýlega.

Eftir þennan annars ágæta göngutúr, létum við gott heita, settumst út við vagninn og leyfðum óræðum eiturgufum að losna í rólegheitunum úr vöðlunum og fórum síðan í bólið eftir að hafa notið gaggandi tófugelts rétt við vagninn okkar um kvöldið. Við sáum hana reyndar aldrei, en hún hafði greinilega frá ýmsu að segja en þagnaði um leið og hreyfingar varð vart við vagninn.

Þess skal getið í lokin að það sem byrjaði sem svanasöngur fagur á fimmtudagskvöldið og umbreyttist í óhljóð á laugardagsmorgun, var orðið að gargandi hávaða á sunnudaginn og einhverjar af þessum 68 álftum sem ég taldi á vatninu höfðu greinilega jafnað sig af innrás okkar og héldu til í næsta nágrenni við okkur um nóttina. Þær vöknuðu nokkuð snemma, trúlega til að vekja hanann á næsta bæ þannig að hann svæfi ekki yfir sig.

Við héldum síðan heim á leið fyrir hádegi á sunnudag, tiltölulega sátt við okkar hlut, sérstaklega með það í huga að veiddur fiskur í fyrra, er ekki gefin veiði í ár, en þeir sem sluppu í fyrra höfðu greinilega stækkað.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
3 / 3 58 / 74 0 / 2 15 / 38 21 / 22