Það hefur verið rólegt yfir veiðiferðum síðustu vikur vegna anna í öðrum störfum, en til tilbreytingar þá smelltum við veiðifélagarnir okkur á laugardaginn í Hlíðarvatn í Selvogi. Farsíminn var skilinn eftir inni í veiðihúsi og þar með var 80% af áreitinu útilokað. Þau 20% sem útaf stóðu voru af mjög náttúrulegum uppruna og það var meira en nóg af því í loftinu í Selvoginum. Ef marka má það sem sloppið hefur upp úr vatninu af mýflugu þá er ætið yfirdrifið og bleikjan hefur haft úr nógu að moða síðustu daga.
Við mættum á föstudaginn í fyrirtaks veðri og það var rólegt yfir bleikjunni í vatninu, hún var ekkert að sýna sig og fáum sögum fór af veiði þeirra sem við hittum við vatnið. Eitthvað hafði Kári verið að sperra sig í hitanum í Selvoginum og það var eins og bleikjan hefði bara komið sér fyrir í svalanum niðri í vatninu, södd og sæl á meltunni.
Við fórum hring um vatnið, kíktum við á Brúarbreiðunni en köstuðum ekkert, bleyttum færi frá Urðarvík og út að Kaldós en urðum ekki vör við fisk. Við enduðum kvöldið á því að tölta út með Botnavík þar sem mér tókst að plata eina bleikju undir 30 cm á Krókinn #14. Fiskurinn fékk frelsi og flugan fékk frí því fljótlega eftir þetta röltum við í hús og tókum á nokkur náðir.
Þessi vakti yfir okkur aðfaranótt laugardags
Ég byrjaði laugardaginn á því að kíkja niður í Guðrúnarvík og á Gunnutanga þar sem ég er nú ekki frá því að eitthvert líf hafi verið með bleikjunni en því miður náði ég engri sönnun á land. Við fórum síðan út á Réttarnes og prófuðum þar í nokkur tíma áður en ég tók mér göngutúr inn að Gömluvör. Á leiðinni varð ég var við bleikju að veltast í æti beint suður af húsi Stakkavíkur, en náði ekki til hennar. Annað líf varð ég ekki var við fyrr en í Stakkavíkinni sjálfri þar sem sund- og veiðikennsla himbrimahjóna var í gangi.
Úr Stakkavík
Síðustu þurru mínútum dagsins eyddu við félagarnir síðan í Guðrúnarvík og þar í grennd en þegar hitaskúrir síðdegisins skullu hressilega á okkur, þá héldum við í hús, tók saman okkar hafurtask, þrifum og kvittuðum í veiði- og gestabók Hlíðarsels. Þrátt fyrir lítil aflabrögð var þetta kærkomin tilbreyting frá öðru stússi síðustu vikna.
Maður undirbýr sig alltaf eins og maður ætli að veiða fiskana frá því í fyrra. Fyrir þessa árlegu skipulögðu Veiðivatnaferð var fyllt á flugubox með gyltum flugum eins og þeim sem gáfu best í fyrra. Ólífugrænn Nobbler í nokkrum útfærslum fékk að fljóta með, minnugur þess sem gerðist síðasta kvöldsins okkar í Fyrstuvík og Orange Nobbler var auðvitað til í nokkrum útfærslum.
Fyrir ferðina fékk ég nokkrar fréttir frá þeim sem voru í Vötnunum í annarri viku og það verður nú bara að segjast að væntingavísitalan fór nokkuð niður á við eftir þær fréttir. Strekkingur að norðan, jafnvel kalsa rigning, lítið um veiði og þar fram eftir götunum. Veðrið þegar við renndum í hlað við Varðberg á mánudaginn var aftur á móti hið besta og vísitalan steig aðeins og það leið ekki á löngu þar til við vorum komin niður að Litlasjó. Útlitið var gott, eiginlega frábært og ýmsir þekktir veiðistaðir kannaðir allt frá Fyrstuvík og út að Lönguströnd. Það sem sló okkur eiginlega mest var að það sást ekki einn einasti fiskur í yfirborðinu, það var engu líkara heldur en vatnið væri beinlínis laust við allar lífverur sem hefðu sporð. Hvorki urriða né hornsíli var að sjá á þeim stöðum sem við stungum niður fæti og böðuðum flugur.
Við Litlasjó
Svipaða sögu var að segja úr Arnarpolli þar sem við stoppuðum smá tíma, fengum okkur bita og böðuðum flugur. Miðað við okkar reynslu af lítt sjáanlegu lífi í Litlasjó, þá hefði eitthvað lífsmark átt að vera í Arnarpolli, en svo var nú ekki á mánudaginn. Raunar vorum við sammála um að vatnið hafi verið í kaldara lagi, lítil fluga á ferðinni og ekkert sérstaklega spennandi að kæla sjálfan sig og væntingarnar niður á þeim slóðum þannig að við fórum snemma í hús og ég var vart lentur á koddanum þegar ég sveif inn í draumalandið og dreymdi stóra fiska í fögru umhverfi.
Við ákváðum að byrja þriðjudaginn í Stóra Hraunvatni, þræddum rifið við Augað, kíktum undir Gaukshöfða og fengum okkur kaffisopa í blíðunni áður en við fórum yfir á Álftanes ef fiskurinn hefði nú leitað þangað undan norðan andvaranum. Veiðifélagi minn fékk smá viðbragð við flugu inn af Álftanesi, en þar með er öll sú saga sögð. Þrátt fyrir þennan smávægilega áhuga, þá sáum við ekki til fiskjar og það var einkennilegur doði yfir vatninu.
Við Stóra Hraunvatn
Við gerðum síðan smá tilraun við Kvíslarvatn án árangurs áður en við héldum í hús og gæddum okkur á gómsætri og matarmikilli súpu sem félagar okkur buðu upp á. Vegna lengingar veiðitíma á svæðinu til kl.24:00, þá tók okkar hópur upp þá nýbreytni að mæla sér mót kl.15:00 í húsi og snæða saman í stað þess að gaufast við matseld langt fram í nóttina. Eftir þessa sameiginlega máltíð á þriðjudaginn héldum við aftur inn að Litlasjó, en í þetta skiptið fórum við í Austurbotna og töltum út og norður fyrir Uggann. Á þeim slóðum höfðu menn verið sérstaklega duglegir með spúninn kvöldið áður og við gerðum okkur ákveðnar vonir um að fiskurinn þar væri líka til í flugurnar okkar.
Við Litlasjó – séð frá Ugganum
Veðurblíðan var hreint út sagt með eindæmum og mergð hornsíla í víkinni inn af Eiðinu vakti sérstaka athygli okkar. Sílið var þá ekki allt dautt í Litlasjó eins og maður var svolítið hræddur um eftir árangurslausa leit okkar að því daginn áður. Þaðan sem við héldum til í grennd við Uggann á þriðjudagskvöldið mátti sjá mikið líf á vatninu miðju. Byltur og vökur lengst úti og við biðum spennt eftir því að þær færðust nær sem þær og gerðu eftir smá tíma. Það fór svo að ég tók tvo urriða á Orange Nobbler en fljótlega fór þó að draga í vind og áður en yfir lauk var kominn þung alda af norðvestri og tók fyrir alla fluguveiði hjá okkur, nokkuð sem mér fannst einkennilegt. Aftur á móti gerðu spúnamenn áfram góða veiði, en við tókum okkur saman og færðum okkur yfir í Gömluvík, smelltum góðmeti á pönnuna og heltum okkur upp á kaffi. Eftir nokkrar laufléttar tilraunir með flugur út með víkinni og yfir í Norsaravík, létum við gott heita og héldum í hús. Draumfarir mínar nóttina áður voru ekki við það að rætast.
Sólsetur við Gömluvík
Veðurspá miðvikudagsins gekk eftir og við tókum stefnuna á Skyggnisvatn um morguninn í léttri úrkomu þar sem við gerðum okkar hefðbundnu ágætis veiði. Eins og síðustu ár er bleikjan í vatninu vel haldin og það er nóg af henni, þannig að það hyllir undir nokkur harðfiskflök til heimilisins. Raunar er mikið af þessum fiski í mjög góðri matstærð, rauður og fallegur á holdið þannig að það getur alveg eins farið svo að eitthvað af honum endi á pönnunni. Hér langar mig að skjóta því inn að vegalengdin inn að Skyggnisvatni er ekki meiri en svo að hún er farin á 20 mín. sem er svipaður tími eins og inn í Norðurbotn á Litlasjó sem fæstir víla fyrir sér.
Eftir miðdegisverð hópsins héldum við veiðifélagarnir í örlitla óvissuferð til að svala forvitni okkar um vötnin sunnan Snjóölduvatns. Krókspollur er þarna ennþá og ekkert sjáanlegt rennsli úr honum eða samgangur við Tungnaá um þessar mundi. En för okkar var í raun heitið töluvert sunnar. Okkur lék forvitni á að vita hvernig staðan væri í Austurbjallavötnum. Óvíða er fegurra að Fjallabaki heldur en í Austurbjöllum. Norðan vatnanna skagar Snjóölduhorn til suðvesturs, handan vatnanna gnæfir Hnaus og sé horft beint til suðurs yfir Tungnaá má sjá Litlakýling, Gvendarhyrnu og Ölduna. Eins og staðan var á miðvikudaginn þá er Tungnaá mjög dugleg að lita vatnið í Austurbjallavötnum. Þétt, jökullituð rönd liggur með bakkanum frá ósi og alveg inn að vesturbakka vatnsins og vatnið í heild sinni er vel litað. Með öðrum orðum; það er óveiðanlegt en til að geta sagst hafa veitt það, þá böðuðum við skærlitaðar flugur um stund í vatninu áður en við héldum slóðann til baka að Snjóölduvatni. Já, vegurinn inn að Austurbjöllum. Hann hefur ekki verið heflaður í sumar en er vel fær öllum aldrifsbílum og ef menn eru ekki sérstaklega uppteknir við veiði, þá getur þessi spotti verið falleg og skemmtileg tilbreytni.
Austubjallavötn – lituð af Tungnaá
Eftir þessa skoðunarferð okkar héldum við inn í Fyrstuvík við Litlasjó og töldum okkur í vænlegri stöðu hvað varðar veður og hitastig. Ef allt hefði nú gegnið eftir þá hefðum við átt að lenda í skemmtilegri veiði í víkinni ásamt öllum hinum veiðimönnunum sem komu sér þar fyrir upp úr kvöldmat. Við vorum hreint ekki þau einu sem gerðu sér vonir um skemmtilegt kvöld. Auðvitað blundaði í manni endurminning frá því í fyrra af hressilegum tökum og góðum afla. En nú bar svo við að ekki eitt kvikindi kom á land og ég varð aðeins var við einn Veiðivatnahöfðingja á ferðinni, langt, langt utan kastfæris. Svo bregðast krosstré sem aðrir raftar, ekki er fiskurinn í ausuna kominn, ekki veiði upp á marga fiska og þar fram eftir götunum ef maður tekur málsháttasúpuna á þetta. Ég er greinilega ekki berdreyminn.
Það er nú svo einkennilegt að þótt urriðarnir hafi ekki verið að sliga netin okkar þessa daga í Veiðivötnum, þá var maður bara tiltölulega slakur á fimmtudaginn. Það var ekki kominn neinn umtalsverður pirringur í okkur, en vissulega hefðu fiskarnir mátt vera fleiri þannig að við ákváðum að breyta alveg til og prófa ókunnar slóðir. Minnug þess að hornsíli var mun meira áberandi við Uggann í Litlasjó og þar fyrir norðan, ákváðum við að byrja fimmtudaginn í Norðurbotnum og fikra okkur í átt að Ugganum.
Litlisjór – séð frá bílastæðinu í Botni
Örnefni á þessum slóðum eru ekki mörg, að því mér er kunnugt um, en tangar og rif eru nokkur á þessari leið og alveg þess vert að prófa veiði í víkum og út frá töngum sem þarna eru. Í fyrstu eða annarri vík sem á vegi okkar varð, fékk ég þessa einkennilegu tilfinningu að ég yrði að bregða Orange Nobbler út í vatnið. Það var að vísu ekkert líf að sjá, hvorki uppitaka né bylta, en út fór flugan og í öðru kast var tekið hressilega í hana og á land kom vænn urriði. Við héldum áfram för okkar að tanga sem er trúlega næstur Álftatanga. Eftir töluverðar tilraunir út frá tánni, bæði á móti gáru og undan henni, ákvað ég að tölta inn í víkina áveðurs. Eftir nokkrar tilraunir og fluguskipti var ég aftur kominn á Orange Nobbler og þá var tekið nokkuð hressilega í fluguna og greinilega fiskur á. Eftir að hafa tekið slaka af línunni var ljóst að þetta var hress gaur sem ætlaði ekki að gefa neitt eftir í baráttunni. Bremsan á hjólinu var stillt af og ég bjó mig undir að þreyta fiskinn. Við fyrstu roku stríkkaði heldur á línunni og …… allt laust. Eitthvað brast og þegar nánar var að gáð kom í ljós að 20 punda taumaendi var í sundur. Jæja, þetta getur gerst og ekkert við því að gera úr því sem komið var og ég endurnýjaði taum, endurnýjaði flugu og gekk úr skugga um að allir hnútar væru tryggir. Eftir nokkrar tilraunir og tilfærslur á sjálfum mér var flugan tekin aftur og nú af mun meiri krafti en áður. Ekkert gefið eftir og fiskurinn sökkti sér strax niður á botn og tók til við að draga línuna út af hjólinu. Þetta varð ekki löng viðureign því þegar fór að glitta í undirlínuna hjá mér, kom eitthvert högg á og allt varð laust. Í þetta skiptið hafði taumaendinn kubbast í sundur rétt ofan við fluguhnútinn og þar með voru þeir orðnir tveir fiskarnir sem notuðu Orange Nobbler sem varaskraut á þessum slóðum.
Ég viðurkenni það fúslega að eftir að hafa misst síðari fiskinn að ég var orðinn heldur svekktur og sár, þó mest út í sjálfan mig. Það lyftist þó nokkuð á mér brúnin þegar jólasveinninn mætti á staðinn og það heyrðist Hó, Hó, Hó frá veiðifélaga mínum og allt fór í keng hjá henni. Eftir töluverða viðureign kom sá urriði á land og þar með var urriðamúr þessarar veiðiferðar rofinn hjá henni.
Fljótlega eftir þetta töltum við til baka því við áttum stefnumót við holusteikt lambalæri í húsinu um nónbil. Það var ekki laust við að hugurinn reikaði ítrekað til þessara Orange Nobbler elskandi fiska á meðan ég gæddi mér á kræsingunum og því var viðbúið að við héldum aftur að Litlasjó til að klára þetta síðasta kvöld okkar í Veiðivötnum.
Haglél í byrjun júlí
Rétt um það bil sem við vorum komin yfir Hádegisöldu skall á okkur þessi líka grenjandi rigning og þegar á næstu öldu var komið hafði hún breyst í haglél og umhverfið tók skyndilega á sig hvíta haustliti. Við héldum þó ótrauð áfram inn að Botni og töltum af stað, nú skildi haldið alveg út á Álftatanga. Þegar þangað var komið skall á okkur þessi líka dásamlega rigning og hún stóð vel og lengi og náði að bleyta vel í okkur og kæla vatnið. Eftir nokkur tíma án þess að hafa fengið högg, héldum við til baka og í næstu vík fyrir norðan, þeirri sömu og segir áður frá, fékk ég eitt ákveðið nart, en síðan ekki söguna meir. Það voru því heldur sneyptir veiðifélagar sem héldu til baka inn að bílastæði þar sem félagar okkar höfðu komið sér fyrir og tekið nokkra fiska.
Þegar dró að tólfta tímanum, tókum við tvö okkur upp og héldum til baka með Litlasjó, stoppuðum við Litlutá þar sem annað okkar fékk smá nart og ég fékk töku en missti þriðja fiskinn þann daginn. Er þá lokið langri sögu af litlum veiðiskap okkar hjóna í Veiðivötnum og við taka vangaveltur mínar um breytingar á vötnunum.
Sólsetur í Veiðivötnum
Eftir þessa ferð stendur upp úr ótrúlega elja þriggja félaga okkar í hollinu. Þeir lögðu mikið land undir fót og voru duglegir að veiða og uppskáru eftir því. Langsamlega mest tóku þeir af fiski á spún, eitthvað á beitu en minnst á flugu þrátt fyrir töluverðar tilraunir. Aðrir, að okkur hjónum frátöldum, gerðu ágæta veiði og kropp hingað og þangað skilaði þeim töluverðum fjölda fiska, mest á spún og beitu. Af ástandi vatna og lífríkis finnst mér standa upp úr að hornsílið var alls ekki áberandi í Litlasjó frá Fyrstuvík og alveg út að Lönguströnd. Allt aðra sögu er að segja úr Austurbotnum þar sem það beinlínis kraumaði við bakkana. Byltur og veltur fiska voru mun færri, eiginlega mjög sjaldséð þetta árið. Þetta er allt annað en ég upplifði í fyrra og almennt voru þeir fiskar sem komu á land smærri heldur en þá og af þeim komu fleiri þetta árið á maðk heldur en aðra beitu eða agn, í það minnsta hjá þeim sem ég hafði spurnir af.
Ég velti því fyrir mér hvort það geti verið að vorið í Veiðivötnum sem var með fyrsta móti þetta árið, hafi fært fæðuna til í dagatalinu og þar með breytt hegðun fisksins þannig að okkur varð ekki fiska auðið á flugu. Eða, hefur veðrið síðustu 10 daga verið að gera okkur svona mikinn grikk að flugan var bara ekki á vinsældalista urriðans? Kannski er fiskurinn bara búinn að ná úr sér mestu svengdinni eftir veturinn og lífsklukkan þeirra er kominn nokkrar vikur fram úr dagatalinu? Eru hann lagstur hálfgert á meltuna og hefur sig lítið í frammi því í okkar hópi voru menn sammála um að það hefði verið lítið æti í fiskinum sem kom á land þrátt fyrir töluvert framboð. Það að margir fiskar létu glepjast af maðki gæti verið vísbending um að skötuormurinn sé kominn á stjá og þegar slíkt nammi er á boðstólum, þá lítur urriðinn ekkert við flugum sem líkja eftir hornsíli. Nú þarf ég að leggjast í fyrirspurnir og spyrja mér fróðari menn áður en ákvörðun verður tekin um að heimsækja vötnin aftur í sumar, því þrátt fyrir lítinn afla, þá leitar hugurinn þangað strax aftur þó maður sé bara rétt lentur heima. Mig dreymir enn um stóra fiska í fögru umhverfi.
Um liðna helgi fórum við veiðifélagarnir í mikla og skemmtilega vísindaferð upp að Löðmundarvatni og tókum þátt í Fiskirækt að Fjallabaki, samstarfsverkefni Ármanna og Veiðifélags Landmannaafréttar. Þetta var meiri vinnuferð heldur en veiði, en samt tókst okkur að bleyta færi í Dómadalsvatni, Blautaveri og Herbjarnarfellsvatni.
Eftir að hafa komið ýmsu dóti fyrir á hinum ýmsu stöðum á föstudagskvöldið, brugðu við okkur í Dómadalsvatn og nutum þess að baða flugur á Sumarsólstöðum í allri kyrrðinni sem ríkti. Aflabrögð voru ekki neitt rosaleg, en saman tókst okkur að setja í þrjá spræka urriða sem við slepptum þó. Við stefnum ótrauð á að heimsækja þessa félaga aftur að ári og sjá þá hvort þeir hafi ekki stækkað aðeins.
Við Blautaver
Á milli vinnustunda í blíðunni á laugardag, smelltum við okkur í félagi við á annan tug Ármanna í Blautaver. Þetta varð nú ekki nein frægðarför, öðru okkar, þ.e. því sem ekki þurfti á því að halda, tókst að taka eina bleikju með, annars var allt frekar rólegt. Eins og kerlingin sagði um árið; Áður mér brá og átti þá trúlega við ævintýraveiðina fyrir viku síðan.
Eftir það sem taldist fullreynt við Blautaver, fórum við veiðifélagarnir inn að Herbjarnarfellsvatni þar sem við settum í sitt hvorn urriðann. Annar þeirra slóst síðar í för með okkur til Reykjavíkur, en hinn varð eftir og fær næði til að éta aðeins meira.
Meiri varð nú ekki stangveiðin um síðustu helgi, það verður bara betra og kannski meira næst.
Það er aldrei leiðinlegt að eiga erindi inn að Fjallabaki og þannig var því einmitt háttað á laugardaginn. Vegna undirbúnings fyrir Fiskiræktarstarf Ármanna og Veiðifélags Landmannaafréttar í sumar áttum við veiðifélagarnir erindi inn að Landmannahelli um helgina og því var ekki úr vegi að slá margar flugur í einu höggi og gera veiðiferð úr þessu ferðalagi okkar.
Laugardagurinn var tekinn tiltölulega snemma þannig að helgin nýttist til alls þess sem við vildum gera. Oftast höfum við félagarnir veðjað á Landmannaleið (F225) inn að Landmannahelli og það gerðum við á laugardaginn. Vegurinn var opnaður almennri umferð fyrir nokkrum vikum síðan og var enn í ágætis standi. Þó bar við að þeir kaflar sem bjóða upp á þvottabretti væru að vakna til lífsins, en voru ekki orðnir neitt óþolandi. Kaflinn inn að Sauðleysi var því í betra ástandi en í meðalári og við tóku kaflar í átt til Landmannalauga og Landmannahellis. Báðir þeir kaflar eru með því besta móti sem við höfum upplifað í háa herrans tíð. Trúlega munar þar mestu að þurrt var þegar þeir voru heflaðir og því hefur tekist að ná vel upp úr köntunum þannig að ofaníburður var til staðar. Vatn í Rauðfossakvísl og Helliskvísl var í meira lagi, þó ekkert til vansa ef varlega er farið yfir vöðin við Sauðleysi. Líkur hér frásögu af vegum og við tekur frásögn af veðri.
Veðrið að Fjallabaki var einstakt um helgina. Oftast erum við alltaf sátt við veðrið að Fjallabaki, en í þetta skiptið var ekkert út á það að setja. Hitastig að degi til um og yfir 20°C, eitthvað um hreyfingu á lofti sem var bara til bóta, en aldrei neitt rok. Óþarfi að hafa fleiri orð um blíðuna, snúum okkur þá að veiðinni.
Frostastaðavatn
Þegar við höfðum komið okkur fyrir á tjaldstæðinu við Landmannahelli, gert vart við okkur og fengið veiðiskýrslu hjá skálavörðum var stefnan tekin á Löðmundarvatn. Eins og fram hefur komið, þá er stefnt á að grisja í vatninu um rúmlega 1.700 kg. í sumar og það er svo sannanlega ekki vanþörf á. Þeir fiskar sem við tókum sem snöggvast úr því á laugardaginn voru ekki upp á marga fiska, þ.e. í grömmum talið. Meðalþyngd 100 – 125 gr. af meira og minna kynþroska bleikju. Já, það er töluvert verk fyrir höndum í Fiskirækt að Fjallabaki. Það skal strax fært til bókar að við félagarnir vorum sammála um að telja ekki til afla í sumar þá fiska sem við tækjum úr Löðmundarvatni eða Frostastaðavatni.
Talandi um Frostastaðavatn. Sem tilraun til að virkja veiðimenn og aðra náttúruunnendur í grisjun, þá er frítt að veiða í Frostastaðavatni í sumar, hvort heldur á stöng eða í net. Það eina sem veiðimenn þurfa að gera er að láta vita af sér hjá skálavörðum við Landmannahelli eða í Landmannalaugum og fá veiðiskýrslu sem skila ber í lok dags eða daga. Það er mikilvægur liður í grisjuninni að afli úr vatninu sé skráður þannig að unnt sé að meta áhrif grisjunarinnar. Fjöldi veiðimanna við Frostastaðavatn vakti athygli okkar yfir helgina og það er gott að veiðimenn taki svona vel í að leggja grisjuninni lið með þessum hætti. Persónulega langar mig þó til að biðja veiðimenn um að ganga vel um og umfram allt; varlega. Sumrin eru stutt á hálendinu og átroðningur á viðkvæmum gróðri utan göngustíga getur verið lengi að jafna sig á þessum slóðum.
Eftir heimsókn okkar í Löðmundarvatn renndum við austur að Kýlingavötnum svona rétt aðeins til að taka stöðuna á samskiptum vatnsins við Tungnaá. Eitthvað hefur sú gamla verið að snuddast inn í vötnin því þau voru nokkuð lituð sem og Tungnaá sjálf. Oft hefur áin og þar með vötnin verið nokkuð tærari snemmsumars, en því stjórna væntanlega mest bráð og leysing. Tíðarfar hefur trúlega verið hagstætt þeim efnum upp á síðkastið. Vel getur ræst úr á næstu vikum, en við verðum væntanlega bara aðeins að bíða þar til fiskurinn verður aðgengilegri í Kýlingavötnum.
Dómadalsvatn
Á leið okkar til baka að Landmannahelli stoppuðum við aðeins í Dómadalsvatni, en gerðum ekki stórt mót þar sökum mikils vatns. Vatnið var að mestu inni í vöðlum okkar hjóna þannig að við stoppuð ekkert rosalega lengi, þó nóg til að sjá stöku fisk velta sér og stökkva, en enginn þeirra var til í okkar flugur þannig að við drógum okkur snemma í vagninn.
Blautaver
Sunnudagurinn var flottur, mjög flottur að öllu leiti. Við vorum nú ekkert sérstaklega árrisul en vorum þó komin í Blautaver um hádegið og þar gerðust hlutirnir. Verin skörtuðu sínu fegursta, sól og blíða með stöku gáru og fiskur að vaka um allt vatn, vaðandi í æti upp í harða land. Við vorum lengi vel ein í heiminum þarna og nutum þess í ræmur að egna fyrir bleikjurnar sem voru ekkert lítið æstar í lítinn bleikan Nobbler. Þegar leið á daginn fór veiðimönnum að fjölga og ég held að ég megi fullyrða að allir hafi gert góða, ef ekki frábæra veiði þennan dag í Blautaveri og farið heim með fínan matfisk á bilinu 1 – 2 pund. Sjálf vorum við orðin miklu meira en mett upp úr seinna kaffi og vorum því komin heim í vagn um kl.18 eftir að hafa gert að og raða upp á nýtt í þá tvo kælikassa sem við höfðum með okkur. Þar sem kassarnir voru nýttir undir afla, var ekkert um annað ræða heldur en éta það sem þurfti að éta og það þýddi náttúrulega bara eitt, við fórum ekkert að veiða eftir kvöldmat. Södd, sæl og meira en ánægð með daginn sátum við bara úti og nutum þess að vera í kyrrðinni að Fjallabaki.
Kvöldsól við Landmannahelli
Við tókum Þjóðhátíðardaginn snemma og renndum aftur austur að Blautaveri, eins og við hefðum ekki fengið nóg daginn áður. Þar var ekki alveg sami ofstopinn í bleikjunni og daginn áður, en vænn og góður fiskur sem kom á flugurnar okkar í rólegheitunum um morguninn. E.t.v. vorum við eitthvað of snemma á ferðinni, vatnið var enn að lifna við eftir nóttina sem mig grunar að hafi verið í kaldara lagi þarna niðri við Tungnaá.
Heilt yfir var þetta dásamleg ferð inn að Framvötnum og eitt er víst, það eru ekki margir staðir sem eru jafn vel til þess fallnir til að hreinsa út amstur hversdagsins eins og að Fjallabaki.
Harmkvælasaga mín af samskiptum við veiðigyðjuna hélt áfram í vikunni. Nú var komið að gyðju Hlíðarvatns í Selvogi að kenna mér lexíu í auðmýkt og hógværð. Forsaga þess tímabils sem stendur yfir um þessar mundir má rekja til einfalds hrekks sem ég lét út úr með við Hlíðarvatn í Hnappadal fyrir nokkrum vikum, sjá þessa færslu. Veiðigyðjan túlkaði gáleysislega upptalningu mína á fjölda fiska sem rembing og mont og nú er ég látinn gjalda þess í algjöru fiskleysi.
Við Kaldós
Eftir að hafa eitt s.l. Hvítasunnudegi við móttöku gesta við Hlíðarvatn í Selvogi var komið að því að veiða svolítið í vatninu, nokkuð sem mér gafst ekki tími til á sunnudaginn. Vel að merkja, veiðifélagi minn eyddi lunganu úr sunnudeginum við veiðar í Hlíðarvatni þannig að fjöldi veiðiferða hefur þar með verið jafnaður og aflatölur því fullkomlega samanburðarhæfar. Af fullkominni tillitssemi ætla ég ekki að minnast einu orði á afleysi hennar á sunnudaginn.
Fiskafóður undir Hlíð
En að veiðiferð okkar hjóna á þriðjudagskvöldið og fram á miðvikudag. Síðla þriðjudags héldum við af stað í Selvoginn, bíll pakkaður af græjum og gómsætu nesti sem hæfði tilefni. Selvogurinn tók á móti okkur með ágætis veðri, örlítlu kuli og hitastigi með ágætum. Eftir að hafa komið dóti fyrir í Hlíðarseli, veiðihúsi Ármanna, tókum við stefnuna á suðurströnd vatnsins með fyrsta stoppi á Brúarbreiðunni. Lítið var að frétta þar fyrir utan eina töku hjá veiðifélaganum þannig að við færðum okkur í Guðrúnarvíkina og á Flathólma. Enn færri fréttir þaðan þannig að við renndum í gegnum flugnagerið undir Hlíð en snérum við og fórum í Botnavík og Skollapolla þar sem veiðifélaginn opnaði reikning sumarsins í Hlíðarvatni með mjög fallegri bleikju sem tók Hatara útgáfu af mýpúpu. Þegar sólin gekk til viðar og máninn að spegla sig í Botnavíkinni, héldum við í hús, fengum okkur bita og fórum í koju.
Máninn á lofti og í Botnavík
Miðvikudagurinn rann upp, heiðskír og fagur með örlítið meira kuli úr því sem veiðifélaginn kallaði allar mögulegar vestlægar áttir sem raunar spönnuðu 360° og stundum úr öllum þessum áttum í einu. Þriðja stöngin sem mætti á slaginu kl. 8 fékk laufléttar leiðbeiningar um að fiskur hefði látið sjá sig í og við Urðarvíkina kvöldið áður og þangað fór hún í öruggum höndum. Við félagarnir fórum aftur á móti út á Mosatanga þar sem vestanáttin var einmitt af vestri um þær mundir og því ágætt að byrja þar.
Við Mosatanga
Sjaldan hefur Mosatanginn brugðist, en svo bregðast krosstré sem aðrir raftar og við færðum okkur yfir í Stakkavík sem skartaði sínu fegursta í glampandi sólinni. Ég óð víkina endilega frá vestri til austurs, alveg út að dýpinu utan við Gömluvör þar sem ég fékk jákvæðasta viðbragð ferðarinnar, örlítið nart. Þar sem lítið líf var að sjá í víkinni tókum við hádegishlé og skeggræddum næstu skref. Ákveðið var að leggja land undir fót, fara um Botnavík og Skollapolla út á Austurnes þar sem vestanáttin lék sér að því að vera úr áðurnefndum öllum áttum og af miklum eða ofsafengnum vindstyrk. Það er skemmst frá því að segja að auðvitað setti veiðifélagi minn í eina væna bleikju austur af nesinu á meðan ég sættist við örlög mín og þá lexíu sem veiðigyðjan var að kenna mér. Sannast sagna vissi ég upp á hár að ég mundi ekki fá fisk í þessari ferð. Í mér var sú tilfinning að svona mundi fara og ég var tilbúinn að sættast við það löngu áður en kom að hættumálum.
Á Austurnesi
Þær þrjár stangir sem voru á leyfum Ármanna þennan sólarhring náðu 10 fiskum sem verður að teljast harla gott, sérstaklega þegar þriðjungur stanganna náði ekki einni einustu bröndu. Smá skilaboð til veiðigyðjunnar; ég hef lært mína lexíu og skal passa mig betur í orði og athöfnum í næstu ferð.
Á leið okkar til baka af Sandártungu í Þjórsárdal er lítil, mjög lítil og nett á sem rennur til Þjórsár, Þverá við bæinn Fossnes. Ég veit ekki betur en þessi á eigi sér takmarkaða lífdaga, hún mun hverfa svo til öll undir uppistöðulón fyrirhugaðrar Hvammsvirkjunar í Þjórsá. Þessi litla og netta á geymir e.t.v. ekki marga fiska, en það eru alltaf einhverjir fiskar sem leið eiga um Þjórsá sem gera sig heimakomna í ós Þverár.
Þar sem það hentaði okkur ágætlega að koma við í Þverá á leið okkar úr Fossá og í Hlíðarvatn í Selvogi á laugardaginn, ákváðum við að láta slag standa og kaupa tvær stangir í hálfan dag. Líkt og á föstudaginn lék veðrið við okkur, heiðskírt og alveg ágætis hiti. Að vísu var einhver sperringur í Kára, en það skipti ekki mál, löng yrðu ekki köstin í stuttum ósi Þverár.
Ós Þverár til Þjórsár – Skarðsfjall í bakgrunni
M.v. myndir frá fyrri ferð okkar í Þverá, þá er minna vatn í Þjórsá og þar með ós Þverár heldur en þá, svo mikið minna að auðvelt var að vaða yfir ósinn bakkanna á milli. Eitthvað var nú heldur rólegt yfir fiski í ósnum, svo rólegt að við tókum ekkert eftir honum og mér liggur við að segja að það hafi ekki verið fiskur þar. Veiðifélagi minn var ekki á sama máli, því undir skoluðu röndinni yst í ósnum var tekið hressilega í hvíta Nobblerinn hennar. Því miður var staldrað stutt við, en nóg samt til að stöng svignaði og taka þurfti á. Fiskurinn sýndi sig aldrei og því getum við ekki sagt með vissu hvort þetta hafi verið urriði eða lax. Þetta eitt sannaði að ég hafði rangt fyrir mér, það er fiskur í og við ós Þverár þótt ég hafi ekki orðið var við hann.
Þjórsá og Hekla í bakgrunni – útsýni sem gæti horfið
Við stoppuðum heldur stutt við Þverá að þessu sinni, önnur erindi og útréttingar biðu okkar á Selfossi og í Selvoginum sem ég ætla að segja nánar frá síðar.
FOS 