Maður undirbýr sig alltaf eins og maður ætli að veiða fiskana frá því í fyrra. Fyrir þessa árlegu skipulögðu Veiðivatnaferð var fyllt á flugubox með gyltum flugum eins og þeim sem gáfu best í fyrra. Ólífugrænn Nobbler í nokkrum útfærslum fékk að fljóta með, minnugur þess sem gerðist síðasta kvöldsins okkar í Fyrstuvík og Orange Nobbler var auðvitað til í nokkrum útfærslum.

Fyrir ferðina fékk ég nokkrar fréttir frá þeim sem voru í Vötnunum í annarri viku og það verður nú bara að segjast að væntingavísitalan fór nokkuð niður á við eftir þær fréttir. Strekkingur að norðan, jafnvel kalsa rigning, lítið um veiði og þar fram eftir götunum. Veðrið þegar við renndum í hlað við Varðberg á mánudaginn var aftur á móti hið besta og vísitalan steig aðeins og það leið ekki á löngu þar til við vorum komin niður að Litlasjó. Útlitið var gott, eiginlega frábært og ýmsir þekktir veiðistaðir kannaðir allt frá Fyrstuvík og út að Lönguströnd. Það sem sló okkur eiginlega mest var að það sást ekki einn einasti fiskur í yfirborðinu, það var engu líkara heldur en vatnið væri beinlínis laust við allar lífverur sem hefðu sporð. Hvorki urriða né hornsíli var að sjá á þeim stöðum sem við stungum niður fæti og böðuðum flugur.

Við Litlasjó

Svipaða sögu var að segja úr Arnarpolli þar sem við stoppuðum smá tíma, fengum okkur bita og böðuðum flugur. Miðað við okkar reynslu af lítt sjáanlegu lífi í Litlasjó, þá hefði eitthvað lífsmark átt að vera í Arnarpolli, en svo var nú ekki á mánudaginn. Raunar vorum við sammála um að vatnið hafi verið í kaldara lagi, lítil fluga á ferðinni og ekkert sérstaklega spennandi að kæla sjálfan sig og væntingarnar niður á þeim slóðum þannig að við fórum snemma í hús og ég var vart lentur á koddanum þegar ég sveif inn í draumalandið og dreymdi stóra fiska í fögru umhverfi.

Við ákváðum að byrja þriðjudaginn í Stóra Hraunvatni, þræddum rifið við Augað, kíktum undir Gaukshöfða og fengum okkur kaffisopa í blíðunni áður en við fórum yfir á Álftanes ef fiskurinn hefði nú leitað þangað undan norðan andvaranum. Veiðifélagi minn fékk smá viðbragð við flugu inn af Álftanesi, en þar með er öll sú saga sögð. Þrátt fyrir þennan smávægilega áhuga, þá sáum við ekki til fiskjar og það var einkennilegur doði yfir vatninu.

Við Stóra Hraunvatn

Við gerðum síðan smá tilraun við Kvíslarvatn án árangurs áður en við héldum í hús og gæddum okkur á gómsætri og matarmikilli súpu sem félagar okkur buðu upp á. Vegna lengingar veiðitíma á svæðinu til kl.24:00, þá tók okkar hópur upp þá nýbreytni að mæla sér mót kl.15:00 í húsi og snæða saman í stað þess að gaufast við matseld langt fram í nóttina. Eftir þessa sameiginlega máltíð á þriðjudaginn héldum við aftur inn að Litlasjó, en í þetta skiptið fórum við í Austurbotna og töltum út og norður fyrir Uggann. Á þeim slóðum höfðu menn verið sérstaklega duglegir með spúninn kvöldið áður og við gerðum okkur ákveðnar vonir um að fiskurinn þar væri líka til í flugurnar okkar.

Við Litlasjó – séð frá Ugganum

Veðurblíðan var hreint út sagt með eindæmum og mergð hornsíla í víkinni inn af Eiðinu vakti sérstaka athygli okkar. Sílið var þá ekki allt dautt í Litlasjó eins og maður var svolítið hræddur um eftir árangurslausa leit okkar að því daginn áður. Þaðan sem við héldum til í grennd við Uggann á þriðjudagskvöldið mátti sjá mikið líf á vatninu miðju. Byltur og vökur lengst úti og við biðum spennt eftir því að þær færðust nær sem þær og gerðu eftir smá tíma. Það fór svo að ég tók tvo urriða á Orange Nobbler en fljótlega fór þó að draga í vind og áður en yfir lauk var kominn þung alda af norðvestri og tók fyrir alla fluguveiði hjá okkur, nokkuð sem mér fannst einkennilegt. Aftur á móti gerðu spúnamenn áfram góða veiði, en við tókum okkur saman og færðum okkur yfir í Gömluvík, smelltum góðmeti á pönnuna og heltum okkur upp á kaffi. Eftir nokkrar laufléttar tilraunir með flugur út með víkinni og yfir í Norsaravík, létum við gott heita og héldum í hús. Draumfarir mínar nóttina áður voru ekki við það að rætast.

Sólsetur við Gömluvík

Veðurspá miðvikudagsins gekk eftir og við tókum stefnuna á Skyggnisvatn um morguninn í léttri úrkomu þar sem við gerðum okkar hefðbundnu ágætis veiði. Eins og síðustu ár er bleikjan í vatninu vel haldin og það er nóg af henni, þannig að það hyllir undir nokkur harðfiskflök til heimilisins. Raunar er mikið af þessum fiski í mjög góðri matstærð, rauður og fallegur á holdið þannig að það getur alveg eins farið svo að eitthvað af honum endi á pönnunni. Hér langar mig að skjóta því inn að vegalengdin inn að Skyggnisvatni er ekki meiri en svo að hún er farin á 20 mín. sem er svipaður tími eins og inn í Norðurbotn á Litlasjó sem fæstir víla fyrir sér.

Eftir miðdegisverð hópsins héldum við veiðifélagarnir í örlitla óvissuferð til að svala forvitni okkar um vötnin sunnan Snjóölduvatns. Krókspollur er þarna ennþá og ekkert sjáanlegt rennsli úr honum eða samgangur við Tungnaá um þessar mundi. En för okkar var í raun heitið töluvert sunnar. Okkur lék forvitni á að vita hvernig staðan væri í Austurbjallavötnum. Óvíða er fegurra að Fjallabaki heldur en í Austurbjöllum. Norðan vatnanna skagar Snjóölduhorn til suðvesturs, handan vatnanna gnæfir Hnaus og sé horft beint til suðurs yfir Tungnaá má sjá Litlakýling, Gvendarhyrnu og Ölduna. Eins og staðan var á miðvikudaginn þá er Tungnaá mjög dugleg að lita vatnið í Austurbjallavötnum. Þétt, jökullituð rönd liggur með bakkanum frá ósi og alveg inn að vesturbakka vatnsins og vatnið í heild sinni er vel litað. Með öðrum orðum; það er óveiðanlegt en til að geta sagst hafa veitt það, þá böðuðum við skærlitaðar flugur um stund í vatninu áður en við héldum slóðann til baka að Snjóölduvatni. Já, vegurinn inn að Austurbjöllum. Hann hefur ekki verið heflaður í sumar en er vel fær öllum aldrifsbílum og ef menn eru ekki sérstaklega uppteknir við veiði, þá getur þessi spotti verið falleg og skemmtileg tilbreytni.

Austubjallavötn – lituð af Tungnaá

Eftir þessa skoðunarferð okkar héldum við inn í Fyrstuvík við Litlasjó og töldum okkur í vænlegri stöðu hvað varðar veður og hitastig. Ef allt hefði nú gegnið eftir þá hefðum við átt að lenda í skemmtilegri veiði í víkinni ásamt öllum hinum veiðimönnunum sem komu sér þar fyrir upp úr kvöldmat. Við vorum hreint ekki þau einu sem gerðu sér vonir um skemmtilegt kvöld. Auðvitað blundaði í manni endurminning frá því í fyrra af hressilegum tökum og góðum afla. En nú bar svo við að ekki eitt kvikindi kom á land og ég varð aðeins var við einn Veiðivatnahöfðingja á ferðinni, langt, langt utan kastfæris. Svo bregðast krosstré sem aðrir raftar, ekki er fiskurinn í ausuna kominn, ekki veiði upp á marga fiska og þar fram eftir götunum ef maður tekur málsháttasúpuna á þetta. Ég er greinilega ekki berdreyminn.

Það er nú svo einkennilegt að þótt urriðarnir hafi ekki verið að sliga netin okkar þessa daga í Veiðivötnum, þá var maður bara tiltölulega slakur á fimmtudaginn. Það var ekki kominn neinn umtalsverður pirringur í okkur, en vissulega hefðu fiskarnir mátt vera fleiri þannig að við ákváðum að breyta alveg til og prófa ókunnar slóðir. Minnug þess að hornsíli var mun meira áberandi við Uggann í Litlasjó og þar fyrir norðan, ákváðum við að byrja fimmtudaginn í Norðurbotnum og fikra okkur í átt að Ugganum.

Litlisjór – séð frá bílastæðinu í Botni

Örnefni á þessum slóðum eru ekki mörg, að því mér er kunnugt um, en tangar og rif eru nokkur á þessari leið og alveg þess vert að prófa veiði í víkum og út frá töngum sem þarna eru. Í fyrstu eða annarri vík sem á vegi okkar varð, fékk ég þessa einkennilegu tilfinningu að ég yrði að bregða Orange Nobbler út í vatnið. Það var að vísu ekkert líf að sjá, hvorki uppitaka né bylta, en út fór flugan og í öðru kast var tekið hressilega í hana og á land kom vænn urriði. Við héldum áfram för okkar að tanga sem er trúlega næstur Álftatanga. Eftir töluverðar tilraunir út frá tánni, bæði á móti gáru og undan henni, ákvað ég að tölta inn í víkina áveðurs. Eftir nokkrar tilraunir og fluguskipti var ég aftur kominn á Orange Nobbler og þá var tekið nokkuð hressilega í fluguna og greinilega fiskur á. Eftir að hafa tekið slaka af línunni var ljóst að þetta var hress gaur sem ætlaði ekki að gefa neitt eftir í baráttunni. Bremsan á hjólinu var stillt af og ég bjó mig undir að þreyta fiskinn. Við fyrstu roku stríkkaði heldur á línunni og …… allt laust. Eitthvað brast og þegar nánar var að gáð kom í ljós að 20 punda taumaendi var í sundur. Jæja, þetta getur gerst og ekkert við því að gera úr því sem komið var og ég endurnýjaði taum, endurnýjaði flugu og gekk úr skugga um að allir hnútar væru tryggir. Eftir nokkrar tilraunir og tilfærslur á sjálfum mér var flugan tekin aftur og nú af mun meiri krafti en áður. Ekkert gefið eftir og fiskurinn sökkti sér strax niður á botn og tók til við að draga línuna út af hjólinu. Þetta varð ekki löng viðureign því þegar fór að glitta í undirlínuna hjá mér, kom eitthvert högg á og allt varð laust. Í þetta skiptið hafði taumaendinn kubbast í sundur rétt ofan við fluguhnútinn og þar með voru þeir orðnir tveir fiskarnir sem notuðu Orange Nobbler sem varaskraut á þessum slóðum.

Ég viðurkenni það fúslega að eftir að hafa misst síðari fiskinn að ég var orðinn heldur svekktur og sár, þó mest út í sjálfan mig. Það lyftist þó nokkuð á mér brúnin þegar jólasveinninn mætti á staðinn og það heyrðist Hó, Hó, Hó frá veiðifélaga mínum og allt fór í keng hjá henni. Eftir töluverða viðureign kom sá urriði á land og þar með var urriðamúr þessarar veiðiferðar rofinn hjá henni.

Fljótlega eftir þetta töltum við til baka því við áttum stefnumót við holusteikt lambalæri í húsinu um nónbil. Það var ekki laust við að hugurinn reikaði ítrekað til þessara Orange Nobbler elskandi fiska á meðan ég gæddi mér á kræsingunum og því var viðbúið að við héldum aftur að Litlasjó til að klára þetta síðasta kvöld okkar í Veiðivötnum.

Haglél í byrjun júlí

Rétt um það bil sem við vorum komin yfir Hádegisöldu skall á okkur þessi líka grenjandi rigning og þegar á næstu öldu var komið hafði hún breyst í haglél og umhverfið tók skyndilega á sig hvíta haustliti. Við héldum þó ótrauð áfram inn að Botni og töltum af stað, nú skildi haldið alveg út á Álftatanga. Þegar þangað var komið skall á okkur þessi líka dásamlega rigning og hún stóð vel og lengi og náði að bleyta vel í okkur og kæla vatnið. Eftir nokkur tíma án þess að hafa fengið högg, héldum við til baka og í næstu vík fyrir norðan, þeirri sömu og segir áður frá, fékk ég eitt ákveðið nart, en síðan ekki söguna meir. Það voru því heldur sneyptir veiðifélagar sem héldu til baka inn að bílastæði þar sem félagar okkar höfðu komið sér fyrir og tekið nokkra fiska.

Þegar dró að tólfta tímanum, tókum við tvö okkur upp og héldum til baka með Litlasjó, stoppuðum við Litlutá þar sem annað okkar fékk smá nart og ég fékk töku en missti þriðja fiskinn þann daginn. Er þá lokið langri sögu af litlum veiðiskap okkar hjóna í Veiðivötnum og við taka vangaveltur mínar um breytingar á vötnunum.

Sólsetur í Veiðivötnum

Eftir þessa ferð stendur upp úr ótrúlega elja þriggja félaga okkar í hollinu. Þeir lögðu mikið land undir fót og voru duglegir að veiða og uppskáru eftir því. Langsamlega mest tóku þeir af fiski á spún, eitthvað á beitu en minnst á flugu þrátt fyrir töluverðar tilraunir. Aðrir, að okkur hjónum frátöldum, gerðu ágæta veiði og kropp hingað og þangað skilaði þeim töluverðum fjölda fiska, mest á spún og beitu. Af ástandi vatna og lífríkis finnst mér standa upp úr að hornsílið var alls ekki áberandi í Litlasjó frá Fyrstuvík og alveg út að Lönguströnd. Allt aðra sögu er að segja úr Austurbotnum þar sem það beinlínis kraumaði við bakkana. Byltur og veltur fiska voru mun færri, eiginlega mjög sjaldséð þetta árið. Þetta er allt annað en ég upplifði í fyrra og almennt voru þeir fiskar sem komu á land smærri heldur en þá og af þeim komu fleiri þetta árið á maðk heldur en aðra beitu eða agn, í það minnsta hjá þeim sem ég hafði spurnir af.

Ég velti því fyrir mér hvort það geti verið að vorið í Veiðivötnum sem var með fyrsta móti þetta árið, hafi fært fæðuna til í dagatalinu og þar með breytt hegðun fisksins þannig að okkur varð ekki fiska auðið á flugu. Eða, hefur veðrið síðustu 10 daga verið að gera okkur svona mikinn grikk að flugan var bara ekki á vinsældalista urriðans? Kannski er fiskurinn bara búinn að ná úr sér mestu svengdinni eftir veturinn og lífsklukkan þeirra er kominn nokkrar vikur fram úr dagatalinu? Eru hann lagstur hálfgert á meltuna og hefur sig lítið í frammi því í okkar hópi voru menn sammála um að það hefði verið lítið æti í fiskinum sem kom á land þrátt fyrir töluvert framboð. Það að margir fiskar létu glepjast af maðki gæti verið vísbending um að skötuormurinn sé kominn á stjá og þegar slíkt nammi er á boðstólum, þá lítur urriðinn ekkert við flugum sem líkja eftir hornsíli. Nú þarf ég að leggjast í fyrirspurnir og spyrja mér fróðari menn áður en ákvörðun verður tekin um að heimsækja vötnin aftur í sumar, því þrátt fyrir lítinn afla, þá leitar hugurinn þangað strax aftur þó maður sé bara rétt lentur heima. Mig dreymir enn um stóra fiska í fögru umhverfi.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
12 / 13 55 / 70 1 / 3 7 / 14 14 / 14

Senda ábendingu

Skráðu umbeðnar upplýsingar að neðan eða smelltu á smámynd til að skrá þig inn:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Breyta )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Breyta )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Breyta )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Breyta )

Tengist við %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.