Ef ég væri með fimm þumalputta gæti ég gefið fimm þumalputtareglur fyrir frábærri silungsveiði í vötnum. Hve frábært væri það? Ég hef ekki einu sinni tölu á öllum þeim 5 – 10 pottþéttu ráðum sem maður hefur lesið í gegnum tíðina, en ef ég ætti að velja 2 – 3 þau bestu yrðu þessi væntanlega fyrir valinu:
Ekki skjóta rótum er trúlega besta ráðið sem ég hef nokkurn tíma komist yfir. Ef maður er búinn að reyna við pottþétta staðinn í 10, 20 eða 30 mín. án þess að verða var, þá er eitthvað að. Flugan getur verið röng, skiptu um flugu. Ekki skjóta rótum í fluguboxinu. Svo getur staðsetningin verið röng. Ekki skjóta rótum í sömu sporum, hreyfðu þig.
Ekki vanmeta litlar púpur því skordýralífið er yfir höfuð miklu smærra í sniðum heldur en við teljum það vera. Eins pirrandi og litlar flugur (#16 og smærri) geta verið þegar við erum að hnýta þær, þá eru þetta oft risavaxin skordýr. Taktu uppáhalds fluguna þína sem er e.t.v. í stærð #12 og hnýttu hana líka í #16 og #18. Jafnvel í #20 ef þú átt gott stækkunargler. Þegar því er lokið, notaðu þessar litlu.
Ekki trúa öllu sem þú lest því allt sem hefur verið skrifað um fluguveiði kemur frá dauðlegum mönnum og dauðlegum mönnum hættir til að skjátlast. Sjálfur á ég það til að standa eins og rótarskotinn drumbur á sama stað svo klukkutímum skiptir og er bara nokkuð sáttur við það. Svo hef ég líka skipt upp í brjálæðislega stærð á flugu eftir ítrekað ‚ekkert að gerast‘ og fengið flotta fiska. Ég held svei mér að það sé ekki til ein einasta pottþétt regla í veiðinni.
Ummæli
Gústaf – 27.06.2013: Er ekki eina reglan sem maður þarf að muna að það séu engar reglur til að muna 😉
Ég skrifa þessa ferð á daginn í dag, sunnudag, þótt við höfum í raun verið að veiða hálfan laugardag og hálfan sunnudag. Við sem sagt, renndum austur í Holtahrepp sem heitir víst orðið Ásahreppur og bönkuðum uppá að Gíslholti. Það er skemmst frá að segja að skv. venju var auðfengið leyfi til veiða, hefur að vísu hækkar frá því í fyrra, stöngin nú á 1.000 kr.
Nokkur strekkingur var á laugardaginn og vorum við hjónin því róleg við vagnin fyrir miðju vatni að sunnan, gerðum okkur e.t.v. einhverjar vonir um að hann lægði með kvöldinu, sem brást þó. Ég rölti þó fljótlega inn með vatninu til vesturs og varð fljótlega var við fisk, titti sem sóttu stíft í Pheasant. Ekki kom þó fiskur á fyrr en aflaklóin mætti á staðinn og brá sömu flugu undir og fékk urriða. Ekki stór, en hirtur þó. Á meðan gafst ég upp á sífelldu narti og setti Higa’s SOS undir og fékk þessa líka…… rosalega litlu bleikju sem fékk líf. Eitthvað fór hungrið að segja til sín fyrr en venjulega þannig að við röltum okkur aftur inn að vagni og byrjuðum að hita grillið. Á meðan smellti frúin maðki undir flot og henti út til að hafa eitthvað annað en dásamlegt útsýnið til að glápa á. Og viti menn, fyrsti alvöru fiskurinn, rúmlega punds urriði gerði sér ánamaðk að góðu af hlaðborði Tótu.
Eftir kvöldmat reyndum við aðeins fyrir okkur í Vestra Gíslholtsvatni, kannski meira svona til að sval forvitninni, en urðum ekki vör við fisk. Reyndar vorum við búin að heyra það frá ábúanda Gíslholtsvatns að vatnið gæfi stóra, mjög stóra fiska, en þeir væru heldur liðfærri en í Austara vatninu og ekki alltaf auðvelt að hitta á þá.
Sunnudagurinn rann upp og stóð undir nafni. Glampandi sól og heldur stilltara heldur en á laugardaginn. Með morgunkaffinu fékkst enn einn urriðinn á maðk sem frúin vill endilega að verði skrifaður á mig þar sem ég henti flotinu út fyrir hana. Fiskurinn lét mikið til sín taka þarna undir bakkanum hjá okkur, svo mjög að við gáfumst upp og smelltum okkur í vöðlurnar og létum vaða. Ég verð nú að viðurkenna að þegar ég var búinn að fá enn einn bleikjutittinn á Pólskan Pheasant varð mér hugsað til ferðar okkar hjóna í vatnið í fyrra. Ég er bara ekki að smella með þessu vatni. Frúin æfði viðbragðsflýti með þurrflugu og uppskar heilmikla æfingu þar til þokkaleg bleikja sat loks föst. Eftir piknik í hádeginu röltum við aftur vestur með bakkanum og ég ákvað að láta Pheasant alveg vera, hann færði mér bara titti, og setti Higa’s SOS undir. Já, takk fleiri tittir. Ég sem sagt fékk ekki einn einasta fisk sem ég hirti á flugu í þessari ferð. Konan hirti tvo og svo þessir tveir á maðkinn.
Við höfðum spurnir af því að vatnið hefði komið afskaplega hægt til þetta sumarið, mun síðar en í fyrra. Það munar reyndar tæpum mánuði á ferð okkar í ár og í fyrra. Í fyrra var töluverður gróður komin til í vatninu á löngum kafla meðfram suðurbakkanum, en í ár, mánuði síðar, var þar nánast ekki stingandi strá/stör. Það er svolítið sláandi að sjá það svona berlega hve vorið hefur verið okkur kalt þetta árið.
Það getur verið nógu skemmtilegt að grípa myndavélina þegar lífríkið bregður á leik. Það sannaði sig við Arnarvatn stóra nýlega þegar konan stjórnaði brúðuleikhúsi með Orange Nobbler í aðalhlutverki. Að vísu er þessi klippa ekki í einhverjum súper gæðum, tekin á venjulega vasamyndavél, Sony CyberShot í gegnum Polaroid veiðigleraugun mín.
Ef vel er að gáð má sjá að svo lengi sem flugan hreyfðist á svipuðum hraða og fiskurinn var hún í raun látin í friði, en um leið og einhver afbrigðileg hegðun skaut upp kollinum var látið til skarar skríða og ráðist á hana, stundum heldur óvægilega. Snemma breygist krókurinn og ráðdýrseðli urriðans er greinilega meðfætt og ekki virtist stærð flugunnar flækjast neitt mikið fyrir tittunum sem sumir náðu henni ekki nema til hálfs í lengd.
Og hvað má svo sem ráða af þessu? Jú, ef fullorðin fiskur hagar sér eitthvað í líkingu við ungviðið er kannski eins gott að draga Nobblerinn inn með rykkjum og skrykkjum.
Hann var nú ekki alveg eins fiskinn í kvöld, hann Reynir Ólafsson vinnufélagi minn, eins og hann var í Fnjóská í fyrra að ég held. Hvorki gæs né fiskur kom á hjá honum í kvöld þegar hann við þriðja mann ásamt mér og konunni minni skruppum í ónefnt vatn í nágrenni borgarinnar.
Aðstæðurnar voru auðvitað ekki alveg 100%, bölvað rok og vatnið eins argasti brimgarður. En eitthvað urðum við hjónin vör, reyndar töluvert á tímabili og svo fór á endanum að ég mér tókst að setja í urriða rétt um pundið. Annars var það einkennilegt hve mikið var af narti og laufléttum tökum sem erfitt var að bregðast við í öllum ölduganginum. Það var meira eins og fiskurinn væri pirraður eða úrillur í öllum hamaganginum í veðrinu og væri bara á glefsinu, frekar en taka ákveðið sér til matar.
Ef einhver er að velta þessari mynd fyrir sér, þá er hún hrein og klár sönnun þess að góður veiðimaður getur allt með góðri flugustöng, meira að segja krækt í gæs í miðri laxveiði.
Ég er ekki alveg viss hvaða hugmynd ég hafði í kollinum af Arnarvatnsheiðinni áður en við hjónin lögðum í hann á föstudaginn, en ég er nokkuð viss um að sú mynd sem blasti við mér í kvöldstillunni þegar upp á heiðina var komið var ekki sú sem ég hefði gert mér af svæðinu. Rétt eins og um önnur heiðarlönd okkar er nánast ekki hægt að finna orð sem lýsa þessu öllu. Kannski engin furða að nokkur fegurstu kvæða okkar Íslendinga eiga uppruna sinn til óspilltra heiðanna.
Við tókum laugardaginn rólega, e.t.v. örlítið lúin eftir vinnuvikuna og síðan 4 klst. ferðalagið upp á Arnarvatnsheiði síðla föstudags. Þegar við loksins höfðum okkur af stað ákváðum við að fara stutt, reyna að kynnast svæðinu og stefndum því á Langalón með það í huga að rölta síðan með Austurá yfir í Þúfulón.
Austurá við Langalón
Þegar við höfðum rölt frá veginum og niður að innstreymi Austurár í lónið, blasti þessi líka fallegi hylur við okkur. Frúin settir í nokkuð hressilegan fisk eftir örfá köst, en sá var ekki á því að leika sér og hvarf á braut með Watson’s Fancy straumflugu og þokkalegan hluta af taumaefni og sást ekki eftir það. Eftir töluverðar tilraunir tókst mér að setja nokkuð óvænt í fisk með rauðum Nobbler. Fiskurinn tók umsvifalaust strikið niður í hylinn og hélt sig þar og niður eftir hylnum þangað til mér tókst að þreyta hann svo að upp kom hann á bakinu. Það var ekki fyrr en þá að ég gerði mér grein fyrir hversu rosalegur þessi urriði var, 8 pund og ekkert nema vöðvar og skolturinn.
Lítið urðum við vör við annan fisk á þessum slóðum þannig að við lögðum leið okkar norður með vatninu og með Austurá yfir í Þúfulón. Ekki urðum við vör við einn einasta fisk alla þessa leið og ekki heldur í Þúfulóni sem okkur báðum þykir einkennilegt m.v. allt það ferska og súrefnisríka vatns sem streymdi í lónið. Og ekki var skortur á fæðu, hornsíli, flugur og púpur í þúsundavís, en ekki einn einasti fiskur.
Þar sem halla tók degi, tókum við okkur upp og prófuðum fyrir okkur í Sesseljuvík í Arnarvatni stóra svona rétt áður en við héldum heim í vagninn, helmingurinn af okkur þokkalega sáttur við daginn.
Arnarvatn stóra – veiðihúsin og fellihýsið okkar á bakkanum
Sunnudagurinn rann upp, eins fallegur og hugsast gat og við tókum okkur saman og stefndum á Austara Grandavatn. Höfðum það fyrir satt að vatnið kæmi einna fyrst til af vötnunum á heiðinni, en hefði verið eitthvað seint til þetta vorið, kannski væri það hrokkið í gang. Og mikið hélt ég að svo væri þegar ég náði 2ja. punda bleikju á Peacock eftir skamma stund í norð-austur horni vatnsins, en það var nú öðru nær. Við eyddum töluverum tíma í vatninu eftir þetta en urðum ekki frekar vör þannig að við ákváðum að prófa fyrir okkur í Litlavatni þar sem Austuá á upptök sín og rennur til Langalóns. Skemmst er frá því að segja að við urðum ekki vör í vatninu og ekki heldur í ánni alla leið niður í Langalón. Að vísu setti í ég bleikjutitt í ‘uppáhalds hylnum mínum’ en ekki söguna meir. Frúin smellti þá þurrflugu undir, Blue Dun og rölti til baka upp Austuá í átt að Litlavatni. Loksins, loksins kom þá að því að hún fengi fisk í þessari ferð og þá tvo frekar en einn á nákvæmlega sama staðnum í ánni. Flottir pundarar sem tókur ákveðið þurrfluguna þegar hún fleytti henni yfir poll fyrir ofan flúðir, ofarlega í ánni. Glæsilegt og verður örugglega síst til þess að hún verði afhuga þurrflugum.
Ferðin hjá okkur endaði því í þessum fjórum fiskum til matar og einum sleppt. Þegar ég kvittaði í veiðibókina hjá Eiríki veiðiverði að morgni 17. sá ég að flestir sem höfðu haft helgardvöl á heiðinni voru búnir að taka sig upp og ekki voru nú veiðitölur manna neitt til að hrópa húrra fyrir. Eins og kom fram í spjalli okkar Eiríks hefur heiðin komið rólega inn þessa rúmu viku sem liðin er af tímabilinu en hún hlýtur að fara að smella inn hvað úr hverju. Eitt er víst, við hjónin náðum ekki að reyna fyrir okkur í nema örlitlum hluta þess vatnasvæðis sem tilheyrir Arnarvatni og Tvídægru þannig að trúlega liggur leið okkar þangað upp eftir aftur, þótt síðar verði og þá helst í þann tíma sem flugan er ekki alveg eins ágeng eins og hún var um helgina. Snögg talning leiddi 24 flugnabit í ljós á undirrituðum sem svíða all hressilega núna þegar heim er komið og bólgna með hverri mínútunni sem líður.
Veiðitölur ársins
Bleikjur í ferð
Bleikjur alls
Urriðar í ferð
Urriðar alls
Fj.ferða
0 / 2
0 / 2
2 / 1
3 / 9
19
Ummæli
Siggi Kr. – 17.06.2013: Innrennslið í Langalón. Þetta er nákvæmlega sami staður og ég tók 2 – 2.5 kg urriða laugardaginn á undan. (Innsk. Kristjáns: Lesið um veiðiferð Sigga og félaga hér) Þá var það stuttur orange nobbler og fiskurinn á í fyrsta kasti. Austuráin er skemmtilegt svæði sem ég bara verð að skoða nánar og okkur fannst það reyndar svolítið skondið félögunum að við fengum tvo jafnstóra fiska (og svo eitthvað af minni fiskum), annan þarna næstum efst í ánni og hinn á neðsta veiðistað svæðisins
Svar: Ég hafði einmitt orð á því við konuna á leiðinni heim í dag að það væri eflaust skemmtilegt að þræða ánna eins og hægt væri. Það verður örugglega einhvern tímann af því. Annars ætti maður víst að vera rólegur í loforðum um að kanna þetta eða hitt. Undarlegt hvað tíminn fýkur hjá þessa dagana. En, mikið er ég sammála þér Siggi, þetta er alveg frábært svæði.
Siggi Kr. – 18.03.2013: Var búið að opna veginn inn að Skammá og Réttarvatni þegar þið voruð þarna og voru enn einhverjir skaflar í kringum Arnarvatn stóra?
Svar: Nei, það var ekki búið að opna veginn, formlega. Heyrði á Eiríki veiðiverði að það ætti að skoða með opnun núna um miðja viku. Veit reyndar að einhverjir fóru inn að Réttarvatni á sunnudag á ofur-jeppum og gerðu einhverja veiði. Enn voru stöku skaflar í Sesseljuvíkinni, gengt veiðihúsunum og ég veit að einhverjir náðu fiski þar undan á laugardag. Annars var nú mestur snjór óðum að hverfa. Ertu bara strax farinn að plana framhaldsferð? Heyrði í dag frá einum sem lá í tjaldi um helgina við Austuránna gengt Hólmavatni. Þeir gerðu ágæta veiði, það fylgdi samt sögunni að oft hefði nú verið meira um fisk, hvað sem það nú þýðir.
Siggi Kr. – 19.06.2013: Já veistu ég bara held að ég sé farinn að plana framhaldsferð
Svar: Mikið skil ég þig vel, ef ekki væri fyrir tímaskort í augnablikinu, þá væri ég trúlega í Austuránni núna.
Urriði – 20.06.2013: Kommon!!! 8 punda urriði (til hamingju) en engin mynd af flykkinu???
Svar: Neibb, það er þegar allt of mikið af myndum á netinu af svona stórum kvikindum. Það er önnur hver myndavél á landinu útkámuð eftir fisk sem hefur verið rekinn upp í linsuna 🙂 Satt best að segja hafði ég ekki rænu á því að taka mynd, bara settist niður og barðist við að ná hjartslættinum niður.
Urriði – 20.06.2013: Þú þekkir mig nú kannski ekki persónulega en lít ég út eins og einhver sem er kominn með nóg af stórfiskamyndum? Held að það sama gildi um aðra veiðimenn, annars óska ég þér aftur til hamingju með fenginn
Á vafri mínu í gegnum saumaskrín konunnar rakst ég á þetta litla kvikindi í nokkrum útgáfum og datt strax í hug hvort ekki væri alveg grá upplagt að festa eitt svona við klippurnar á veiðivestinu. Því er nú einu sinni þannig farið að með aldrinum virðast augun á flugunum skreppa eitthvað saman. Hérna um árið var enginn vandi að hnýta flugu #16 á taumaenda, en eitthvað er þetta farið að vefjast fyrir manni hin síðari ár. Þetta einfalda apparat getur hjálpað verulega við verkið. Hver veit nema auka-eintak leynist í næsta saumaskríni?
Ummæli
Sigurgeir Sigurpálsson – 26.06.2013: Það er einhver að selja þetta á bland.is á 1990,- kr minnir mig.
Held að það sama gildi um aðra veiðimenn, annars óska ég þér aftur til hamingju með fenginn 
FOS 