Flottur dagur við Hlíðarvatn í Selvogi í dag. Töluverður fjöldi og létt yfir mönnum við vatnið. Greinilegt að góðar aflafréttir síðustu vikna hafa létt ákveðnum áhyggjum, enda ástæða til. Nú er bara að hífa vatnið upp um nokkur sæti á vinsældarlista veiðimanna þannig að það taki þann sess sem því ber. Ótrúlega slök ástundun það sem af er sumri við þessa perlu silungsveiðinnar.
Þétt staðið á Réttarnesinu
Við hjónin renndum suðurleiðina, komum við í Njarðvík (heitir víst Reykjanesbær í dag) og pikkuðum upp einn nýgræðing sem reyndist síðan standa sig alveg eins og hetja á flugustönginni. Held svei mér þá að okkur hafi tekist að sýkja hann af bakteríunni. Fáum sögum fór af aflabrögðum okkar við Réttina og Réttarnesið, tengdasonurinn varð að vísu var, frúin setti í eina flotta og viðbragðsfljóta sem losaði sig af í hvelli en ég var alveg eins og álfur út úr hól. Það var ekki fyrr en við færðum okkur inn að Hústanga að það hljóp á snærið hjá mér, ekki stór en fiskur samt.
Á heimleiðinni renndum við aðeins við í Hlíð hjá SVH og töldum úr gestabókinni, 52 kvittuðu fyrir heimsókn á þeim bæ og skv. afspurn var annað eins hjá Ármönnum og Árblik. Flottur dagur og frábært framtak veiðifélaganna eitt árið enn. Takk fyrir okkur.
Það er sagt vera í 193 metra hæð yfir sjávarmáli og vera rétt um 1,6 ferkílómetrar að stærð. Ætli þetta séu mælingar fyrir eða eftir Múlastíflu? Sami vafi er um mesta skráða dýpi; 47 metrar. En hvað um það, við kíktum í Baulárvallavatnið á föstudagskvöldið, röltum vítt og breytt með bökkum þess á laugardag og kvöddum það svo í rigningu á sunnudag. Er eitthvað meira um þessa veiðiferð að segja? Nei, ekki nema ég laumast til að skrá einn urriða á mig og tvo á konuna en ekki voru þeir nú stórir. Raunar slepptum við bæði eitthvað af svo litlum tittum að orðið ‚tittur‘ er í raun ofrausn. Mér, og raunar veiðifélögum mínum líka, virðist ekkert ganga allt of vel með svona djúp vötn eins og Baulárvallavatn.
Kort af Baulárvallarvatni (2013)
Það er svo merkilegt að í Baulárvallavatn rennur fjöldi áa og lækja; Vatnaá úr Hraunsfjarðarvatni þegar Hraunsfjarðarstíflan er ekki lokuð í bak og fyrir, Moldargilsá úr Moldarmúla, Baulá sem á upptök sín í Elliðatindum, Draugagilsá úr Draugatjörnum og Rauðsteinalækur ofan úr Sátu. Hvort það renni síðan nokkur á úr vatninu er alsendis óvíst. Getur á verið á ef hún rennur í röri? Nei, ekki að mínu viti. Eitt er víst það rennur engin á í gamla árfarveginum sem er synd og skömm en svo sprettur væntanlega Straumfjarðaá fram undan stöðvarhúsi Múlavirkjunar. Það dylst víst engum að mér finnst lítið til um stíflur, sama hvort þær eru til raforkuframleiðslu eða vatnsmiðlunar í laxveiðiár.
Hún var nú ekkert svo rosaleg veðurspáin að maður yrði að hanga heima við alla helgina þannig að eftir snögga yfirferð spásvæða ákváðum við hjónin að renna vestur í Hítardal á laugardagsmorgun. Það var svo sem engin asi á okkur vestur og þá ekki heldur þegar við vorum komin á staðinn. Lögðum þó hraun undir fót og röltum inn með vatninu að austan. Á þessum tveimur mánuðum frá því við vorum síðast við Hítarvatn, hefur verið hleypt ansi duglega úr vatninu. Ætli við höfum ekki horft á allt að 1 metra lækkun á þessum tveimur mánuðum, það munar um minna. Mikil ósköp þarf laxinn í Hítará að drekka.
Það var nú ekki mikið um að vera hjá okkur þarna í hrauninu, utan smá narts hjá mér, ekkert hjá konunni. Maður er nú orðinn ýmsu vanur í sumar, svo þessi rólegheit voru ekkert til að æsa sig yfir. Á baka leiðinni stoppuðum við aðeins hjá polli, sem fyrir 2 mán. var vík, þar sem nokkrir unglingar voru að fíflast í flugum á yfirborðinu. Frúin gerði nokkrar skemmtilegar tilraunir til að leggja þurrflugu fyrir tittina og skemmti sér ágætlega við mislukkaðar tökur. Ég ákvað því að lengja aðeins í taumi og smella Black Gnat þurrflugu á endann. Eftir 2-3 köst tók þessi líka spræki urriði fluguna og smellti henni örugglega í neðri vörina. Ég gætti allrar varúðar en dró hann ákveðið að landi og hann reyndist þessi ljóngrimmi urriði vera 8 ……. sentímetrar og var vitaskuld sleppt. Þessi putti verður ekki einu sinni færður til bókar.
Skömmu áður en við gengum til náða þurfti ég, svona eins og gengur, að bregða mér niður að vatni og varð litið inn með ströndinni. Eitthvað vafðist steinn í flæðarmálinu fyrir mér og datt mér fyrst í hug að hópur fólks sem hafði verið í víkinni um daginn hefði tapað flíspeysu eða einhverju álíka þannig að ég rölti af stað til að kanna málið betur. Flíspeysan reyndist vera himbrimi sem lagst hafði fyrir í flæðarmálinu. Vitandi að himbrimi gengur sárasjaldan á land, fannst mér rétt að athuga þetta betur og kom þá í ljós að greyið var með girni vafið um og í gegnum gogginn þannig að hann gat nánast ekkert opnað hann og var heldur af fuglinum dregið.
Himmi frá Hítarvatni
Ég sótti háf og taumaklippur í snarhasti og í sameiningu tókst okkur hjónum að klippa girnisflækjurnar úr og utan af fuglinum. Himmi varð síðan frelsinu feginn og brölti út á vatnið, þar sem hann hélt sig skammt undan það sem eftir lifði kvölds við töluverðar fjaðrasnyrtingar og snurfuss. Að morgni var hann horfin til félaga sinna, vonandi farnast honum vel það sem eftir lifir sumars, óhultur fyrir sóðaskap veiðimanna. Því er ekki að leyna að þessi upplifun, þrátt fyrir ánægjuna af því að geta orðið varnarlausum fuglinum til bjargar var sár ef ekki beinlínis ömurleg þegar maður hugsar til þess ótrúlega skeytingaleysi sem veiðimenn viðhafa á veiðislóð. Girnisafgangar og taumaefni geta svo hæglega orðið banabiti fugla sé því einfaldlega fleygt hugsanalaust frá sér á bakkanum. Þessi upplifun varð mér umhugsunarefni í nokkra daga og ég mun gera henni betri skil í annarri færslu.
Við tókum sunnudaginn heldur rólega, röltum aðeins vestur með suðurbakkanum en án stórra tíðinda. Að vísu setti ég í tvær bleikjur, heldur grannar tökur þannig að báðir sluppu eftir skamma viðureign. Ég verð að segja að mér hlýnaði svolítið um hjartaræturnar að finna þær þarna því ég hef ekki orðið var við bleikju í Hítarvatninu í síðustu skipti sem við höfum heimsótt það.
Þar sem nokkuð var liðið á daginn, ákváðum við að taka okkur saman og renna heim á leið, vera komin heim á sómasamlegum tíma svona einu sinni.
Himmi – frelsinu feginn
Veiðitölur ársins
Bleikjur í ferð
Bleikjur alls
Urriðar í ferð
Urriðar alls
Fj.ferða
0 / 0
19 / 24
0 / 0
7 / 24
34
Ummæli
14.08.2013 – Sigurgeir Sigurpálsson:Vel gert, sorglegt þegar menn geta ekki stungið fisléttu girninu í vasa og komið svo í ruslatunnu.
15.08.2013 – Siggi Kr.: Mér finnst þetta hafa verið að aukast mikið undanfarin ár að maður gangi fram á girnisflækjur á bakkanum sem virðast jafnvel vera af hálfu hjólunum. Og ekki getur maður klínt þessu á blessað veiðikortið, eins og svo oft er reynt að gera því ég hef líka orðið var við aukinn veiðisóðaskap á svæðum sem eru ekki í kortinu og jafnvel langt inni á hálendi. Ég vil gjarnan benda fólki á græjur sem eru gagngert til að geyma svona girinstubba og hvet menn til að splæsa í svoleiðis. Og ég tek undir með Sigurgeiri að þetta var vel gert að frelsa Himma!
Það er hverjum manni holt að kíkja annað slagið lagið út fyrir þægindahringinn sinn og athuga hvað leynist þarna úti. Þar sem ekkert ákveðið var á döfinni þessa helgi sló ég til og festi mér fjórar stangir í Brúará fyrir landi Spóastaða á sunnudaginn og bauð Mosó-genginu með. Já, karlinn dró upp um sig vöðlurnar, steig frá vatnsbakkanum og smakkaði á einhverju aðeins stærra en lækjarsprænu eða smá-á. Væntingar? Jú, týna sem fæstum flugum og prófa nokkrar veiðiaðferðir sem maður hefur í raun bara lesið um í gegnum tíðina en ekki prófað sjálfur að neinu ráði. Ég átti nú ekki von á að maður gæti notað gamla Ölfusárós-trikkið; pungsökku og maðk lengst út í á, en maðkur var nú samt tekinn með en hann kom óhreyfður aftur í bæinn. Til að fyrirbyggja allan misskilning og útkljá það mál strax þá sá ég ekki einn fisk, varð ég ekki varð, fékk ég ekki einu sinni högg og kom því með öngulinn í rassinum heim úr þessari ferð. En, rosalega sáttur og ánægður með daginn.
Fyrst örlítið um staðsetningu og aðbúnað. Heiman frá mér í höfuðborginni er ferðalagið austur í Tungur rétt um klst. og þá er maður lentur á bakkanum. Aðstaða öll til fyrirmyndar, kofi með salernisaðstöðu til afnota fyrir veiðimenn og sjálfsagt að slá upp tjaldi eða ferðavagni í grennd við kofan vilji menn veiða fleiri en einn dag í senn.
En aftur að ferðinni. Við skiptum liði 2×2 stangir og við hjónin byrjuðum uppi við Dynjanda, hún fyrir ofan foss en ég fyrir neðan. Í sem fæstum orðum þá eyddi ég nokkrum tíma í að finna mig og réttu fluguna til að geta veitt þessa djúpu hylji og ála í öllum þessum straum. Það tókst (svona að mestu) á endanum því þegar maður er farinn að festa í botni, þetta 8-9 metra niðri í iðunni er maður væntanlega farinn að veiða nógu djúpt. Ég rölti síðan upp fyrir foss og tók aðeins í að veiða bollana fyrir ofan fossbrún sem frúin hafði barið án árangurs. Rosalega skemmtilegt svæði og ég verð að játa að ég fékk svolítið kikk út úr því að veiða flúðirnar og þennan straum.
Næst skutumst við niður á Breiðabakka, en stoppuðum stutt þar, lognið hreyfðist aðeins of mikið þarna niðri á breiðunni. Kíktum því inn að brúnni og könnuðum svæðið á milli Ferjumýrar og Ferjunefs. Flottir staðir og bjóða pottþétt upp á fisk undir réttum kringumstæðum, en við hittum engan þeirra. Á meðan við skoðuðum þessa staði tókst bróður mínum að næla í flotta bleikju rétt neðan Klapparinnar á flugu sem gæti verið óskilgreint afkvæmi orange- og svarts- nobblers.
Eftir smá pásu og tilheyrandi í veiðikofanum skoðuðum við og reyndum fyrir okkur ofan við Kerlingavíkina og niður að Ferjunefi. Flottir staðir og veiðilegir, í það minnsta eins og mitt vit nær til og ég hefði gjarnan viljað láta reyna betur á andstreymisveiði þarna en vindátt og styrkur bauð bara alls ekki upp á slíkt. Náði í skásta falli 45° upp í straum en svo kom að línustjórnun, úff. Það er greinilega eitthvað sem ég verð að vinna í ef ég ætla aftur í jafn straumharða á.
Eftir nokkuð góða síðdegispásu kíktum við öll í sameiningu á staðina undir veiðikofanum þar sem frúin varð heldur betur vör við fisk. Sá tók nú samt ekki Krókinn en var mikið að snuddast í honum og sýndi sig í loftköstum þess á milli. Við lukum síðan deginum á Breiðabakka þar sem Mosó-flot með maðki undir fékk loks að njóta sín og maður fékk smá heima-tilfinningu því þessi staður minnir um margt á vatnaveiði. Á heildina litið er ég mjög sáttur við þessa ferð og þessi á er skemmtileg blanda veiðistaða fyrir byrjanda eins og mig og ég væri alveg til í að kíkja á hana síðar, e.t.v. síðla ágúst eða í september sem mér skilst að gefi oft ágætlega á þessum slóðum. Ekki fælir verðlagningin mann frá því að huga að þessum árstíma; 3.300 – 4.300 fyrir stangardaginn sem er náttúrulega bara með því besta sem gerist.
Veðurspáin sveik ekki í morgun frekar en fyrri daginn. Hann spáði töluverðum blæstri og það stóðs. Það eina sem kannski klikkaði var að við vorum ekki eins snemma á ferðinni eins og við hefðum þurft til hefðum við viljað njóta kyrrðarinnar á Þingvöllum. Þegar við mættum á staðinn u.þ.b. mitt á milli kl. 7 og 8 var þegar maður við mann á Snáðanum, töluverður reitingur inni í Vatnsvik og eitthvað dreifðara á öðrum veiðistöðum.
Það vildi okkur e.t.v. til happs að einn þeirra sem var á Nautatanga var tímabundinn og var rétt við það að renna af hólmi þegar við komum. Sá hafði verið við frá um kl. 5 og séð mikið af bleikju alveg uppi í harðalandi en átt mjög erfitt með að finna réttu fluguna á hana. Með þessa vitneskju í farteskinu lögðum við leið okkar út á tangann og drógum út línur og það stóð á endum, hann tók líka við að draga í vind hann Kári. En, eftir nokkur köst með klassískum Peacock festi ég í einhverjum gróðri að því er mér fannst og var því ekkert að hafa fyrir því að reisa stöngina heldur dróg bara inn með nokkuð ákveðnum togum. Er þá ekki gróðurinn bara þessi fína bleikja sem ég auðvitað missti af þar sem ég lagði slaka í línuna á milli toga. Fyrst þessi vildi Peacock var ég ekkert að breyta um, hélt áfram og setti í eina alveg þokkalega skömmu síðar. Og enn hélt bleikjan áfram að sýna Peacock áhuga og eftir nokkrar naumar tökur setti ég í eina alveg þræl fína en tókst með einhverjum bölvuðum aulaskap að missa hana rétt í þann mund sem ég tók háfinn fram til að landa henni.
Svekktur og sár, mest á sjálfum mér, setti ég Watson’s Fancy púpu á og varð ekki var, reyndi svo með Pheasant og varð ekki heldur var þannig að aftur fór klassískur Peacock á og ég fékk tvær mjög naumar tökur fram til að verða kl.10 þegar vindur hafði tekið sig verulega upp og hálendi Íslands geystist fram yfir Hrafnabjörg og skellti sér niður á vatnið sem þétt mistur. Eftir kaffi og með því ákváðum við að láta gott heita enda skemmtilegur veiðidagur á morgun fram undan og engin ástæða til að slíta sér út í baráttu við Kára.
Hvort sem maður var nú eitthvað fúll yfir aflabresti í Haukadalsvatni eða bara vegna þess að lognið í Dölunum tók upp á þeim óskunda að vaða áfram með einhverjum æðibunugangi, þá tókum við hjónin okkur upp nokkru fyrir hádegið á sunnudag og héldum heim á leið, eða þannig sko.
Þegar við vorum komin niður af Bröttubrekku var veðrið eiginlega orðið miklu meira en skaplegt svo við ákváðum eftir smá vangaveltur að skjótast upp að Langavatni til að geta sagt að við hefðum komið þangað þetta árið. Frábært veður, mikið vatn og alveg tilvalið að byrja úti á Beilárvöllum. Að vísu fannst mér að fiskurinn sem var að sýna sig væri þessi sem verður því miður að teljast ‚venjulegi‘ fiskurinn á þessum slóðum; murta eða smávaxin bleikja. Ég er reyndar einn af þeim sem telja stærri fisk vera í vatninu, en bara ekki inni við Beilárvelli eða undir Torfhvalastöðum (sæluhúsinu).
Eftir að frúin hafði eitthvað verið að atast í smælkinu með þurrflugu og stöku púpu, ákváðum við að renna inn fyrir sæluhúsið. Að vísu er vegurinn ekki upp á marga fiska, en það þarf nú ekki að fara langt inn með vatninu til að komast í annan fisk. Það fékk ég að reyna þegar tekið var allharkalega í Svartan Zulu en mér tókst því miður ekki að setja hann fastann. Annað bar svo sem ekki til tíðinda í þessu stutta stoppi okkar en mikið væri ég til í að eyða eins og einum degi í rölt inn að botni með stöngina og valdar flugur í boxi. Ég er alveg sannfærður um að leiðin til baka yrði öllu þyngri, því fiskur er svo sannanlega í vatninu, það þarf aðeins að bera sig eftir honum.
Og enn og aftur gaf Langavatn myndavélinni minni færi á flottum skotum í kyrrðinni.
FOS 