Yfirleitt er ég ekki mikið fyrir að mæla með notkun á plasti umfram það sem bráðnauðsynlegt er. Að halda bílnum þokkalega þrifalegum eftir veiðitúrinn er aftur á móti að mínu mati bráðnauðsynlegt. Það er fátt leiðinlegra heldur en staðin fiskilykt, sérstaklega þegar hún læðist aftan að manni úr skottinu.
Það er aðallega þrennt sem getur tekið upp á því að anga nokkuð hressilega í bílnum á heimleiðinni; háfurinn, vettlingarnir og fiskipokinn. Auðvitað reynir maður að skola þokkalega úr háfnum áður en honum er stungið í skottið á bílnum, sömu sögu er að segja um fiskinetið, en það er eiginlega alveg sama hvað maður skolar vel, lyktin fer oftast ekki við fyrsta skol. Svipaða sögu er hægt að segja um vettlingana, ef eitthvað drekkur í sig fiskilyktina þá eru það þeir.
Þá getur komið sér vel að vera með góðan plastpoka í bílnum, stinga öllu í hann áður en lagt er af stað heim og tryggja sæmilega lokun. Bara alls ekki gleyma að tæma pokann og skola innihaldið þegar heim er komið. Slím og roðleifar af fiski eru fljót að gerjast og ekki þarf að líða langur tími þar til allt er ónýtt. Ég hef haft þá reglu að nota sem minnst af kemískum efnum við þrif á veiðarfærum, heitt vatn í vaski og svo út á snúru til þurrks (það rignir jú aldrei á Íslandi) og þá er maður í góðum málum þegar næst er haldið til veiða.
Það er ekki oft sem við veiðifélagarnir bregðum okkur í veiði og gistum í öðru en ferðavagninum okkar, en það kemur fyrir. Kvöld eitt í sumar, rétt í þann mund sem við vorum að taka okkur til í kvöldveiði, kom til mín nágranni á gististað, nokkuð einkennilegur á svip. Þarna var á ferðinni erlendur ferðalangur, veiðimaður í göngutúr um hálendi Íslands án stangar, nánast guðlast en förum ekki út í þá sálma.
Maðurinn virti útbúnaðinn fyrir sér og spurði kurteislega hvort við værum á leið í veiði. Ég játti því og spurði að bragði hvort hann væri veiðimaður. Jú, eitthvað fór fyrir því, hann hefði rétt ný lokið viku veiðiferð til Alaska og gert skemmtilega veiði. ‚En hvar veiðir maður hér?‘, spurði hann og skimaði í kringum sig. Ég átti örlítið erfitt með að finna viðeigandi svar, hefði helst viljað leiðrétta spurninguna og snúa henni við ‚Hvar veiðir maður ekki hér?‘ en ég lét það vera. Þess í stað svaraði ég því til að við hefðum hugsað okkur að skjótast þarna rétt yfir ásinn og renna fyrir urriða í gíg-vatninu sem væri þar undir fjallinu.
Það var víst í ævintýri H.C. Andersen, Eldfærunum, að hundurinn var með augu á stærð við undirskálar og það var u.þ.b. stærðin á augum ferðalangsins þegar ég lét þetta út úr mér. ‚Er fiskur í þessum vötnum sem ég er búinn að labba framhjá?‘, spurði hann loks, fullur vantrúar. Það var beinlínis sárt að horfa á mann greyið þegar ég svaraði honum því til að hér væri fiskur í nánast öllum vötnum og víða allt of mikið af honum, ‘Ertu ekki með veiðistöng með þér?‘ ‚Nei, ég athugaði með veiðileyfi áður en ég kom, en hætti alveg við þegar ég sá verðlagið‘, svaraði hann og leit heldur niðurlútur á gönguskóna sína. Mér datt helst í hug að hann væri að verðleggja þá og væri til í að láta þá upp í veiðistöng á staðnum.
Við enda regnbogans
Þessi stuttu kynni mín af þessum veiðimanni á villigötum og spjalli okkar næsta morgun færðu mér heim óþægilega staðreynd sem mig hafði samt grunað í nokkurn tíma. Orðspor íslenskrar veiðimenningar erlendis snýst um hátt verðlag, ekki náttúrufegurð eða almennt aðgengi að veiði á skynsamlegu verði. Það er víst eitthvað til í því að útlendingum finnist eins og við séum að selja fjársjóðinn við enda regnbogans, ekki veiðileyfi. Hér eru einhverjir svo sannanlega á villigötum.
Af Framvötnunum er það helst að frétta að Lifrarfjallavatn er komið inn á síðuna undir Framvötn og Vötnin. Raunar hef ég aðeins farið einu sinni í þetta vatn til veiða en um þá ferð má lesa hér.
Nú þegar veturinn er genginn í garð, þá horfir maður með söknuði til sumarsins sem leið. Einhverra hluta vegna er sumarið ein samfella blíðviðris í mínum huga og sjaldan jafn margir fiskar komið á land í eins góðu veðri. Nei, ég er ekki búsettur á norð-austurlandi og raunar fór ég ekkert norður yfir heiðar vegna annríkis hér fyrir sunnan og ekki austar en Klaustur.
En þar með er ekki sagt að allt sem ég upplifði s.l. sumar hafi verið mér byr í seglin. Nei, hreint ekki. Ég átti mínar fiskilausu stundir á meðan veiðifélagi minn setti í hvern fiskinn á fætur öðrum rétt við hlið mér. Ein slík stund kemur upp í huga mér; Langavatn í Veiðivötnum. Þarna stóðum við hjónin hlið við hlið í Langavatnskrika, bæði með stuttan bleikan nobble undir, hún með sægsökkvandi línu, ég með heldur hraðari. Ég tók svo sem fisk, en ég þurfti yfirleitt fimm köst áður en ég varð var, hún setti í fisk í hverju kasti. Þegar svo botninn datt endanlega úr veiðinni hjá mér, bauð frúin mér að reyna sína stöng og sinn stað. Þó það væru aðeins 4-5 metrar á milli okkar, lét ég til leiðast og setti mig bókstaflega í spor frúarinnar. Og viti menn, ekkert gerðist.
Í huga mér tók vísindaleg úttekt á aðstæðum og aðferðum við. Köstin okkar voru svipuð að lengd, stefnan sú sama, stóðum í sömu sporum og köstuðum til sömu áttar. Um mismun á búnaði var ekki að ræða þar sem ég var jú með hennar stöng, línu, taum og flugu. Hvað er þá eftir? Jú, inndrátturinn. Ég dró inn með mínum venjulega hætti sem hefur alveg dugað mér hingað til; miðlungs lengd með miðlungs hraða. Hún aftur á móti dró stutt, ótt og títt. Raunar má segja að á minn mælikvarða hafi hún verið að draga alveg brjálæðislega hratt.
Það er svo sem ekki hægt að segja að ég hafi misst svefn yfir þessari niðurstöðu minni, en mér var nokkuð oft hugsað til þessa þegar ég var á bleikjuslóð með bleikan nobbler undir það sem eftir lifði sumars. Svo kom aftur að því að ég fékk ekki fisk á meðan hún mokaði. Ég snéri mér örlítið undan og tók til við að herða töluvert á inndrættinum. Þegar ég var alveg við það að ná eigin þolmörkum var tekið með látum. Humm, jú kannski ég hafi alltaf dregið aðeins of hægt þegar bleikur er undir. Kannski má maður bara alls ekki gefa bleikjunni tíma til að virða þennan óskapnað fyrir sér sem bleikur nobbler er.
Inndráttur
Ummæli
18.11.2014 – Þórarinn (silungsveidi.is): Já, maður hefur nú verið þarna. Veiddi með mági mínum í Þingvallavatni úti í eyju í Vatnskotinu, á meðan ég fékk 4-5 fiska fékk hann 20 kíló! Hann er jú reyndar veiðikló en við vorum sem sagt hlið við hlið, með flotlínur, langan taum og svartar litlar flugur. Hef hugsað mikið um þetta og held að það hljóti í þessu tilfelli að vera mismunandi næmni og kannski sjötta skilningarvitið sem menn fá þegar þeir hafa veitt mikið. Hann hefur fundið tökurnar betur og fundið á sér hvenær hann ætti að reisa stöngina. Við höfum hugsanlega fengið jafn margar tökur en hann bara kippt í á réttum tíma.
Svar: Kannski er þetta einmitt það sem gerir stangveiðina svona skemmtilega og ekki hve síst að vera á tánum og fylgjst með öðrum, hvernig þeir bera sig að og hvað þeir gera.
Þótt vötnunum sunnan Tungnaár fjölgi ekkert í eiginlegri merkingu, þá fjölgar þeim hér á síðunni. Í dag datt Laufdalsvatn inn undir Framvötn og auðvitað á listann yfir öll vötnin.
Framvötn – smelltu á myndina til að skoða þau sem eru komin á vefinn
Á sínum tíma sagði leiðbeinandinn við litla karate strákinn; Wax on, wax off en í þetta skiptið látum við vaxið liggja. Þegar hausta tekur, er lag að huga að græjunum eftir sumarið. Haustið er að mörgu leiti miklu betri tími til að standsetja græjurnar fyrir næsta sumar heldur en að vorið því þá er sprengurinn oft svo mikill að komast í fyrstu veiðina að menn gefa sér ekki tíma til að yfirfara græjurnar eins vel og menn ættu að gera.
Eitt af því sem veiðimenn sinna e.t.v. ekki sem skildi eru samsetningar stanganna. Með tíð og tíma víkka hólkarnir þannig að vatn og óhreinindi eiga greiðari leið inn að kjarna stangarinnar heldur en æskilegt er. Auðvitað ættu allir að gæta að samsetningunum á meðan veitt er, sumir segja á hverjum hálfum tíma í veiði, aðrir láta sér nægja að þrýsta stönginni saman í hvert skipti sem skipt er um flugu eða hugað að taum.
Þegar búið er að yfirfara stöngina; lykkjur og kork, er ekki út vegi að rjóða örlitlu vaxi á samsetningarnar. Venjulegt kertavax er alveg prýðilegt til þessara nota og það þarf alls ekki mikið, oft er minna betra. Vaxið þjónar tvíþættum tilgangi. Fyrir það fyrsta þéttir það samsetningu og svo kemur það í veg fyrir að stöngin ‚grói‘ saman eins og stundum vill gerast, vax á samsetningu hindrar þennan samgróning.
FOS 