Ég fer ekkert dult með það að þetta er ein af uppáhalds myndunum mínum hin síðari ár, Að ramba á stein með þremur vorflugulirfum í næstum 100% samhliða línum er nokkuð sem gerist ekki á hverjum degi.
Það er ekki laust við að eftirmyndin, Peacock Kolbeins Grímssonar, blikkni nú samt í samanburði við þessa meistarasmíð náttúrunnar. En þannig er því nú farið um flest sem við mennirnir búum til og sækir sér fyrirmyndir í náttúruna.
Klassísk blá með mosa, skýjum og sól í bakið. Hér er ekkert falið, allt nokkuð augljóst í Hítardalnum.
Grátt
Hér er aftur allt grátt og maður veit í raun ekkert á hverju maður getur átt von þarna handan Foxufells í Hítardal. Sami dalur, sama vatn, allt annar staður og ég er viss um að fiskurinn hagaði sér allt öðruvísi þessa tvo daga.
Þær fóru mjög seint fram úr í dag, bleikjurnar í Hlíðarvatni í Selvogi. Raunar fór aðeins ein þeirra fram úr eftir því sem ég fékk best séð og hún var eiginlega ekki til viðræðu. Mig grunar nú helst að aust-suðaustan áttin sem beljaði á vatninu í gær frá kl.15 og vel fram yfir miðnættið hafi eitthvað sett blessaðar bleikjurnar úr stuði þarna í Selvoginum.
Við reyndum fyrir okkur á ýmsum stöðum við vatnið, allt frá Réttarnesinu og inn að Hlíðarey, án árangurs frá því um kl.8:30 og fram yfir kvöldmat. Annars var ekkert út á veðrið að setja í dag, þvert á móti, það var alveg frábært.
Og svona að lokum; Þú sem gleymdir niðursuðudósinni þinni með niðursoðinni þorskalifur, ekki hafa áhyggjur, ég fann hana og kom henni í ruslið. Þú ættir kannski að venja þig á að klára matinn þinn því ekki dettur mér í hug að þú hafi verið að beita þessu því þú veist væntanlega alveg eins vel og ég að öll beituveiði er bönnuð í Hlíðarvatni.
Eins gott að maður á svona mynd af einu uppáhalds vatnanna, Hlíðarvatni í Hnappadal því allt of sjaldan nýtir maður þessar frábæru morgunstillur á milli kl. 04 og 06. Þá sjaldan það gerist er eiginlega ekki annað hægt en smella eins og einni mynd af blíðunni.
Jafnvel þegar maður leggur einn í langferð til að veiða þá er alltaf von á veiðifélaga. Þessi smyrill veiddi töluvert betur og fallegar heldur en ég uppi við Langavatn í Borgarbyggð. Myndina varð ég að taka af töluverðu færi því honum var ekkert of vel við mig þarna á hans heimavelli.
Til að ná flottustu augnablikunum hefði ég væntanlega þurft að vera með einhverja ofurlinsu og margfallt dýrari búnað en ég á, en einföld myndin hér að ofan nægir mér til að kveikja á minningunni um þá loftfimleika sem hann sýndi á sínum veiðum þennan eftirmiðdag.
Eitthvað finnst mér eins og veiðiárið hjá mörgum sé orðið svolítið sölnað þessa dagana. Það er ekki laust við að maður sakni veiðifrétta á bloggsíðunum.
Þótt veðrið hafi e.t.v. ekki leikið alveg við okkur veiðimennina síðustu vikur, þá eru í það minnsta 20 dagar eftir af tímabilinu, 30 í mörgum vötnum og haustið er oft góður tími í vatnaveiði. Svo má ekki gleyma birtinginum, hann er að koma sterkur inn núna.