Bráðdrepandi fluga sem fyrir löngu er búin að sanna sig. Mér liggur við að segja að hún eigi það til að skipa einhvers konar heiðurssess hjá sumum veiðimönnum, hvort sem það er nú verðskuldað eða bara hefð. Ég þekki einn veiðimann sem fékk sinn fyrsta fisk á flugu, einmitt á Black Ghost og eftir það hefur nánast aldrei verið farið í veiði öðruvísi en hann fari undir í lengri eða skemmri tíma. Auðvitað hefur þessi fluga þá gefið viðkomandi veiðimanni marga fiska. Ég hnýti drauginn í stærðum 6 og niður í 12 fyrir þennan aðila, með og án orange ívafi í vængfjöður því stundum er hann spennandi þannig en stundum ekki.
Náskyldur ættingi Pheasant Tail, Pheasant, er alltaf í boxum okkar hjóna. Til að byrja með var hann aðeins í mínu boxi, en fljótlega fluttu nokkrir þeirra sig um í set í box frúarinnar og hafa átt fasta búsetu þar síðan, nánast lögheimili. Afskaplega einfaldur í hnýtingu og líkt og náfrændi hans, Pheasant Tail dugir hann undir ýmsum kringumstæðum. Ég hnýti hann í stærðum; 8, 10, 12, 14 og 16, bæði á beina króka og grubber. Það eru einhverjar tiktúrur í mér að hnýta hann aðeins með koparkúlu og byggja örlítið undir fjaðrirnar næst hausnum með brúnu ullargarni. Það hefur kannski ekkert að segja, en þannig líður mér betur með hann.
Mér er það stórlega til efs að nokkur silungsveiðimaður fari til veiða án þess að vera með eitthvert eitt eða fleiri afbrigði af Pheasant Tail í farteskinu. Ég er yfirleitt með nokkur afbrigði í boxinu og helst fer ég aldrei af stað án þess að vera með uppáhaldið mitt með; Pheasant Tail með kúluhaus, hringvöfðu skeggi og rauðum kraga. Klassískur er hann líka með og svo Pólskur þar sem rauðum broddi er bætt við. Fyrir konuna hef ég svo bætt örfáum rauðum fjöðrum í skottið, þannig vill hún hafa hann. Svona er nú smekkur manna misjafn og eitt er víst, þessi fluga væri aldrei til í öllum þessum afbrigðum ef smekkur fiskanna væri ekki álíka misjafn. Uppskriftirnar; Pólskur og original og svo er bara um að gera að bregða út af og prófa eitthvað nýtt.
Pheasant Tail – Kúluhausar
Ummæli
Urriði – 26.01.2013: Bara svo þú vitir það þá veiðist ekkert á PT með svona hringvöfðu skeggi! Það er bara svoleiðis! En svona í alvöru þá eru þettar flottar flugur hjá þér og örugglega ein best uppfærða veiðisíðan svona yfir háveturinn!
Svar: Ljótt að heyra, Urriði. Þú verður að kenna urriðunum þínum, þarna fyrir austan betri siði. Frændur þeirra hérna fyrir sunnan eru alveg vitlausir í þessa 🙂
Annar af bekknum er sjálfur Kibbi (Ormurinn Kibbi). Þó ég hafi valið Kibba í boxið mitt, þá er hann ekkert endilega heilagur. Það eru nefnilega svo margar flugur sem svipar verulega til hans að oft verður það hálf vandræðalegt að nefna þær réttum nöfnum, þessar svörtu úr vínyl rib sem finnast í boxum nánast allra veiðimanna.
Þessar flugur hnýti ég jafnt á grubber og beina öngla. Ég kannast ekki við að þyngja þær neitt umfram kúluna, en hef heyrt að sumir leggi drjúgt undir vínylinn af blýi til að koma þeim örugglega niður í kalt Þingvallavatnið. Sjálfum finnst mér alltaf skemmtilegast að draga hann löturhægt inn, jafnvel láta hann liggja vel og lengi áður en ég hreyfi við honum. Uppskriftina má nálgast hér.
Kibbi – Stærðir 10,12,14
Ummæli
12.01.2013 – Stefán Hjaltested: Fyrir mér heitir þessi púpa ekkert annað en Mobuto með rauðum kraga.
Svar:Stórkostlegt að þú skuli nefna þetta. Þegar ég var rétt ný sýktur af veiðidellunni fór ég í veiðivöruverslun hér í bænum og bað um‘.. svona svartan Mobuto með kraga‘. Ef ég hef í einhvern tíma viljað sökkva niður um gólfið, þá var það þegar ég sá hneykslunina í svip afgreiðslumannsins þegar hann svaraði mér þurrlega ‘Mobuto er ekki með kraga’ og þar með var málið dautt af hans hálfu. Svona getum við greinilega alltaf nefnt sama hlutinn mörgum nöfnum. En fyrst Mobuto kom til umræðu, þá er uppskrift af honum hérna.
Núna er maður að hamast við að fylla á fluguboxin fyrir næsta sumar. Næstu vikurnar ætla ég að gefa lesendum smá innsýn í það sem ég er að hnýta hverju sinni með því að velja eina flugu á viku og fjalla smávegins um hana hérna á síðunni.
Fyrst af bekknum er Black Zulu. Klassísk silungafluga sem hefur fylgt okkur flugunördunum í fjölda ára, stendur alltaf fyrir sínu, líkist engu en samt öllu. Mér hefur hún gefið best í stærðum #10 og niður í #14. Ég veit um nokkra sem hnýta hana enn smærri og hef prófað hana þannig, en einhverra hluta vegna ekki tekist að festa hana þannig í fiski. Þegar sagt er að hún líkist engu en samt öllu, verður mér alltaf hugsað til Galdralapparinnar og systur hennar hér sunnan heiða, Þerrilöpp. Kannski er það bara áberandi rauða skottið sem kveikir þetta hjá mér. Hvað sem því líður verður Black Zulu í boxinu mínu í sumar. Uppskriftina má nálgast hér.
Þurrflugur eiga ekki endilega að sitja á yfirborðinu, sumar liggja nokkuð djúpt, sumar sýna aðeins örlítinn hluta upp úr vatnsborðinu.
Þegar mikið klak er í gangi, þá getur verið gott að hafa óreglu á reglunni um að berja ekki vatnið endalaust. Samkeppni flugunnar okkar er gríðarleg í miklu klaki og rétt að gefa hverri flugu aukinn séns áður en maður skipti út. Í þessu eru síðan auðvitað til þeir sem skipta oftar en hönd verður á fest.
Hvað varðar stærð þurrflugna, þá eru skoðanir jafn skiptar og mennirnir eru margir. Ég veit svei mér ekki hvaða pól ég á að taka í þetta næsta sumar. En eitt má lesa frá mörgum sem skeggræða flugnastærðir og það er að ef tökurnar eru groddaralegar og flugan festist ekki í fiskinum, þá er um að gera að minnka þær. Samdóma virðast menn vera í því að fiskurinn taki litlar flugur frekar með því að súpa þær léttilega af yfirborðinu og þá eru meiri líkur á að hún festist heldur en í látunum þegar hann tekur þær í beinni árás. Ég er ekki frá því að þegar ég hugsa til sumarsins sem leið og þeirra mis-taka sem ég varð vitni að hjá veiðifélaga mínum, þá voru það þessar áköfu sem helst misfórust og því hefði e.t.v. verið ráð að minnka fluguna. Ætli ég raði ekki í box fyrir næsta sumar í stærðum #12 – #20, kannski með áhersluna á #12 og #14.
FOS 