Þriðja ferð mín inn að Veiðivötnum þetta árið yrði seint talin til markverðustu ferða sumarsins ef ég væri að meta veiðiferðir eftir afla. Það er nefnilega blessunarlega hægt að meta veiðiferðir á marga vegu og þegar ég gerði þessa ferð upp í huganum á leiðinni heim, þá er hún nú samt sem áður meðal tíu ánægjulegustu ferða sem ég hef farið á liðnum árum.
Stillt og fallegt veður við Tjaldvatn
Rólegheit er víst orðið sem helst er hægt að nota yfir okkur félagana sem héldum hópinn sem viðhengi fjölskylduferðar þriðja félaga okkar um helgina. Ég held að mér sé samt óhætt að segja að við tveir höfum verið ágætlega duglegir og lagt þó nokkra veiðistaði að fótum okkar um helgina, spænt upp taumaefni í metravís við tíð fluguskipti og prófað allar mögulegar útfærslur á inndrætti.
Horft til Höfðanns frá Álftatanga
Sjálfur lagði ég land undir fót og fór í 3 klst. gönguferð við Litlasjó, tölti úr Norðurbotninum og yfir í Djúpuvík, fór um allar víkur og tanga, staldraði við og kastaði nokkrum mismunandi flugum á hverjum stað án þess að verða var við fisk. Að vísu sá ég til nokkurra sem ólmuðust í æti þegar nær Ugganum dró, en þeir fiskar höfðu rænu á að vera vel utan kastfæris.
Horft til Höfðanns úr Fyrstuvík
Ég ætla ekki að voga mér að halda því fram að allir veiðimenn hafi verið jafn lánlausir og ég, en almennt var rólegt yfir þó vissulega hafi einhverjir hitt á fisk og gert þokkalega veiði. Sjálfur náði ég því afreki að fá ekki einn einasta fisk í þessari ferð og þetta var því ferð #2 sem ég fór fisklaus, en fullkomlega sáttur, heim úr Veiðivötnum. Ánægja af góðum félagsskap og góðum kynnum af fólki skal aldrei vanmeta, takk fyrir samveruna öll sem héldu til í og við Vatnaver og nágrenni yfir helgina.
Eins og margar aðrar frásagnir af veiði í Hlíðarvatni í Hnappadal, þá hefst þessi á nýjustu fréttum af vatnsstöðunni. Síðast þegar ég var í Hnappadalnum (9. júlí) þá var mjög gott vatn í Hlíðarvatni, í rauninni meira vatn heldur en þegar ég fór í vatnið 9. apríl. Nú er öldin önnur, það hefur lækkað verulega í vatninu og pollurinn fyrir framan Jónsbúð á nú ekki lengur samgang við vatnið og væntanlega er þess ekki langs að bíða að hann þorni upp.
Pollurinn fyrir framan Jónsbúð
Í öllu eðlilegu árferði og undir þessum kringumstæðum, þá ætti það að teljast ótvíræður plús að unnt sé að komast út í skerinn undir Fellsbrekku. Ég var ekki einn um að verða fyrir smávægilegum vonbrigðum með fjarveru matfiska við skerin, því þeir sem ég náði tali af voru allir sammála um að stærri fisk en 20 sm vantaði tilfinnanlega út af skerjunum.
Rifin undir Fellsbrekku
En nóg af vatnsstöðu og fjarveru fiska, eða hvað? Þau kvöld og heilan dag sem ég eyddi við vatnið með stöng í hönd, varð ég ekki var við eina einustu bleikju. Vissulega voru þekktar bleikjuslóðir nú langt upp í landi, en maður hefur nú áður veitt ágætlega þótt vatnið hafi hörfað eins og það hefur núna gert.
Leikur ljóss og skugga að kvöldi
Ég ætla svo sem ekkert að orðlengja þessa frásögn, það er ekki frá miklu að segja ef undan er skildir þessir 10 til 15 urriðar sem ég náði og fengu líf sökum smæðar. Umhverfið og veðrið var náttúrulega alveg frábært, hlýtt og notalegt, með gjólu á köflum sem kom sér ágætlega til að kæla sig niður á endalausri göngu eftir vatnsbakkanum í leit að þeim stóru eða í það minnsta stærri.
Þetta er nú alls ekki í fyrsta skiptið sem ég hef komið fisklaus heim úr Hlíðarvatni, en miðað við áratuga reynslu af vatninu í allri mögulegri vatnshæð, þá er þetta sumar trúlega það lélegasta sem ég hef upplifað. Er ég þá hættur að fara í Hlíðarvatn í Hnappadal? Nei, ekki aldeilis, þetta vatn á allt of sterk ítök í mér að ég farið að svíkjast um að heimsækja það.
Undanfarin 6 ár hef ég haldið í þá hefð að heimsækja Kvíslavatn á Sprengisandi í það minnsta einu sinni á ári, stundum oftar. Það er einfaldlega eitthvað við það að komast upp undir Hofsjökul í veiði og um síðustu helgi gaf veðurspáin þokkalegasta veður til kynna og ég stakk því af seinni part föstudags með mitt færanlega veiðihús í eftirdragi.
F26 eins og bókstafurinn gefur til kynna, er fjallvegur og maður getur átt á ýmsu von þegar líður á sumarið. Fyrir utan hefðbundin þvottabretti í flestum brekkum, þá var ástandið á veginum bara alveg þokkalegt og ég var nokkuð hefðbundin tíma af malbikinu og inn að Kvíslavatni, um það bil eina klukkustund. Framan af ferð var hið ágætasta veður, nærri því heiðskýrt en fljótlega eftir að ég var kominn yfir Köldukvísl fór að bæta í vind og ryk dró fyrir sólu. Raunar bætti jafnt og þétt í vind með kvöldinu og rétt um það bil sem ég tók á mig náðir um kl. 22 var farið að slá í 13 m/sek. og vagninn ruggaði mér kröftuglega í svefn.
Ég hef stundum tekið upp á því að blanda öðrum áhugamálum mínum inn í veiðisögur og í þessari sögu gefst tækifæri til að troða jarðfræði örlítið inn. Eftir að hafa verið vaggað í svefn á föstudagskvöldið, hrökk ég upp rétt fyrir miðnættið við það að vagninn vaggaði allt í einu í þvert á vindinn þegar tveir hressilegir jarðskjálftar riðu yfir. Ég var sem sagt áminntur, heldur óþægilega, á að ég hafði valið mér næturstað í nágrenni við Bárðarbungu í Vatnajökli og það sem meira var, einhverjum 200 metrum fyrir neðan yfirborð Hágöngulóns sem tekur jú við vatni úr Köldukvíslarjökli, skammt vestan Bárðarbungu. Hvað ef bungan á Bárði færi nú að gera einhvern óskunda? Tja, það væri þá ekkert við því að gera, hugsaði ég með mér og snéri mér á hina hliðina og vonaði að ekki mundir bæta enn meira í vind.
Eftir nokkra kaffibolla, ítrekaða stöðutöku á veðri ákvað ég að rölta undan vindinum út með víkinni þar sem lækurinn úr Svörtubotnum rennur til vatnsins. Í stuttu máli, þá var ekki einn einasta fisk að sjá sem var kannski ekkert skrítið miðað við báruna sem var á vatninu, alveg þangað til ég kom inn á sandfjöruna sem stundum hefur verið nefnd Skötustaðir. Skortur á örnefnum á þessum slóðum verður víst ekki leystur með öðrum hætti en gefa upp hnitin þar sem ég varð fyrst var við fisk N 64° 32′ 9“ W 18° 32′ 36“
Upp á ströndina stóð töluverð bára og ég byrjaði því á að reyna hefðbundnar urriðaflugur út í ölduna og draga þær snaggaralega inn. Þessum flugum var hreint ekki sinnt og það var ekki fyrr en ég lenti í einhverju brasi með línuna undir vöðluskónum sem varð þess valdandi að flugan sökk alveg niður á botn að ég fékk nart. Nú já, þarna ertu þá og ég skipti yfir í afbrigði af rauðum Nobbler, hnýtt á stuttan krók #12 og dró hann lötur hægt eftir botninum og þar með hófust leikar.
Afbrigði af Nobbler, stuttur krókur #12
Eftir að hafa tekið nokkra, misst fleiri og orðið var við töluvert áreiti á fluguna, hóf ég röltið út með ströndinni og alveg þangað sem gruggið tók við af tæru vatninu úr Svörtubotnum. Það er óhætt að segja að þarna var mjög mikið af fiski að gera sér það sem ég taldi vera skötuorm að góðu við botninn. Annað kom þó raunar á daginn þegar ég kíkti í þá 7 fiska sem ég tók á þessum slóðum. Ég fann aðeins einn skötuorm í þessum fiskum en allir voru þeir stappaðir af flugu og mýlirfu.
Aflinn fram að miðdegisverði (raunar bættist einn við eftir þessa mynd)
Eftir miðdegisverð lagðist ég í könnunarferð, renndi niður að útfalli Ölduvers og reyndi töluvert þar, án árangurs, rétt eins og víðar á leiðinni. Þegar ég endaði síðan hringferð mína niðri við Svarárós varð mér öllum lokið, ekki einn einasti fiskur í ósnum, ekkert nart þrátt fyrir tíð fluguskipti og mismunandi aðferðir. Ég ákvað því að prófa nokkrar auðhnýttar flugur sem ég hef verið að vinna með, helst til að sjá hvernig þær haga sér í vatni. Eftir að hafa prófað nokkrar dökkar í grugginu norðvestan við eyðið sem skilur að Svarárós og Kvíslavatn, þá var komið að einni sem ég hafði satt best að segja ekkert endilega trú á. En, svona getur maður mislesið aðstæður og umhverfið.
Hnýtt á legglangan krók #6, gengur undir vinnuheitinu White and silver straggle
Í stað þess að leyfa þessari flugu að sökkva, þá skipti ég yfir í flotlínu og hóf snaggaralegan inndrátt um leið og hún lenti. Og viti menn, í fyrsta kasti var flugan tekin rétt eftir að hún lenti og sá var hreint ekki sáttur við mistökin sín. Mér hafa alltaf fundist fiskarnir í Kvíslavatni vera hressir og til í tuskið, en þessi sló öll met, djöflaðist, stökk og setti hraðamet í allar áttir meðan hann krossaði vatnið fyrir framan mig. Eftir frábæra skemmtun í 10 mínútur náði ég undirtökunum og landaði vænum 3ja punda urriða. Auðvitað hélt ég áfram að prófa þessa flugu með sama inndrætti og í þriðja, fjórða kasti tók annar 2ja pundari og síðdeginu lauk ég síðan með 3,5 punda skemmtikrafti sem náði nær allri línunni út hjá mér áður en mér tókst að hemja hann á bremsunni.
Gruggbræðurnir þrír við Svartárós
Áður en ég hélt til baka í vagninn, settist ég niður með kaffibolla og naut þess í botn að horfa á umhverfið í kvöldstillunni og auðvitað hafði ég auga með því hvort fiskur léti sjá sig í Svartárósi, en það fór nú ekki svo, þannig að ég tuskaðist heim í vagn og tók kvöldinu bara rólega og endurraðaði í nokkur flugubox með kaldan við hendina.
Rólegheita síðdegi við Svarárós
Vinur allra veiðimanna, Himbriminn vakti mig frekar seint á sunnudaginn ( kl. 10 ) með ákalli sínu til spúsu sinnar og unga að drífa sig inn að hvíta ferlíkinu sem inni að Svörtubotnum, það væri fiskur að vaka þar. Það þurfti ekki marga kaffibolla áður en ég var kominn í vöðlurnar og hugsaði mér gott til glóðarinn að reyna fyrir mér í blíðunni á sömu slóðum og ég hafði byrjað laugardaginn á. Þá þegar var hitastigið komið fast að 20°C og sól skein skært á bak við skýin.
Spegill á sunnudegi
Að þessu sinni var allt annað uppi á teningnum, ekki litið við flugum á botninum enda var fluga á vatninu og víðast hvar var fiskur í uppitöku. Mér varð ósjálfrátt hugsað til flotlínunnar og ævintýrisins við Svartárós, en ég valdi að þessu sinni töluvert minni flugu og af öðrum toga. Frændur Kvíslaveitu urriðans, þeir sem eiga heima í Veiðivötnum, voru ansi sprækir þegar ég sýndi þeim sérlega einfalda kopar- og svartlitaða flugu fyrr í sumar. Eftir að hafa krafsað mig í gegnum nokkur box fann ég þá sem ég hafði í huga; óþyngd fluga með koparbúk og væng úr svartri lambsull.
Hnýtt á grubber #4 og gengur undir vinnuheitinu Copper sheep
Eftir að hafa tekið fjóra væna fiska, skipti ég um flugu. Já, stundum vill maður bara fá staðfestingu á því að hafa rambað á réttu fluguna og það má segja að það hafi ég fengið. Í að verða 1 klst. reyndi ég nokkrar aðrar flugur, þekktar og eigin skáldverk en það var ekki fyrr en ég nálgast aftur svarta flugu með kopar eða gulli að þær vöktu einhvern áhuga. Ég skipti því aftur í upphaflegu fluguna og það var eins og við manninn mælt, þeir fóru að taka og fjórir til viðbótar enduðu í netinu mínu. Eftir á að hyggja, þá getur líka verið að það hafi orðið smá hlé á tökum fiska eftir að mér heyrðist bíll vera að nálgast mig upp úr hádegi og vatnið hagaði sér eitthvað skringilega. Það var reyndar ekki fyrr en á heimleið að ég kveikti á útvarpinu og heyrði að það hefði verið snarpur kippur í Torfajökli kl. 12:44.
Afli sunnudagsins
Þegar klukkan var langt gengin í þrjú og mér tók að vaxa heildarafli helgarinn í augum, lét ég gott heita og hélt til baka í vagninn, fékk mér kröftugan miðdegisverð og settist út í blíðuna og naut þess sem var eftir af henni áður en ég tók hafurtask mitt og vagn saman og hélt heim á leið, miklu meira en sáttur við þessa ferð mína að Kvíslavatni.
Veiðiferð mín og nokkurra vina um helgina að Framvötnum hefur verið að valda mér nokkrum heilabrotum því hún var ekki í neinu samræmi við stutta vettvangsathugun sem ég gerði á nokkrum vötnum þar 5. júlí s.l. Þegar maður fær eitthvað á heilann, þá er annað hvort að rífa sig upp úr þankaganginum með einhverju sjokkerandi eða svala forvitninni og leita skýringa.
Hiti og daggarmark við Búrfell síðustu viku
Hvort sem mér hefur tekist að finna líklega skýringu eða ekki, þá ætla ég að láta hitasveiflur dags og nætur á veðurathugarstöð í grennd duga til að losa um þennan heilaorm sem gróf um sig í kollinum á mér. Miðað við mína upplifun á laugardaginn af ráfi mínu um bakka Blautavers og Frostastaðavatns í hátt í 20°C hita og síðan kvöldinu við Dómadalsvatn í 5°C, þá eru sveiflurnar á myndinni hér að ofan væntanlega aðeins ýktari í Framvötnum austanverðum heldur en á þessari veðurathugunarstöð. Þegar hitasveiflur dags og nætur eru 10°C og yfir, þá er mögulega ekki von á að silungurinn sé í miklu tökustuði eins og við sexmenningarnir upplifðum um helgina.
Ég og veiðifélagi minn mættum snemma við Landmannahelli á föstudaginn, settum upp vagninn og nutum blíðunnar og hádegisverðar úti undir beru lofti áður en við lögðum land undir fót og renndum austur að Blautuveri. Markmiðið var að næla í nokkrar bleikjur í harðfisk. Það lagði létt kul inn í verin frá Tungnaá úr norðri en við létum slag standa og renndum fyrir fisk. Svo það sé sagt strax, þá náðist markmið leiðangursinns hreint ekki. Ef mig misminnir ekki, þá voru þessir tveir urriðatittir sem ég náði einu fiskarnir sem létu á sér kræla þann tíma sem við eyddum við vatnið, bleikjan víðsfjarri og fluglinn var ekkert að hafa fyrir því að kafa eftir æti.
Sólsetur við Dómadalsvatn
Á leið okkar til baka renndum við inn að Dómadalsvatni með það í huga að láta nokkra urriða duga, en nei. Það fór nú ekki svo að urriðinn væri eitthvað viðlátinn og satt best að segja var vatnið sérstaklega líflaust að sjá. Svona til að hafa frá einhverju að segja, þá langar mig að hafa orð á því að það er lítið um fast land undir fótum á grynningunum að sunnan og vestan í vatninu. Þar sem á þessum slóðum hefur hingað til verið hægt að vaða örugglega út að dýpinu, þar eru drullupyttir við hvert fótmál sem tókst auðveldlega að fanga veiðimenn upp fyrir hné og jafnvel ofar og halda þeim föstum þannig að töluvert bras var á í það minnsta fimm veiðimönnum að losa sig. M.ö.o. farið varlega á þessum slóðum þar til botninn hefur náð að festa sig. Ég hef, á öllum þeim árum sem ég hef stundað Dómadalsvatn, ekki orðið var við botninn haga sér svona.
Laugardaginn byrjaði hópurinn í Blautaveri, veður var með ágætum en lítið líf, í raun ekkert á öllu því svæði sem ég skannaði sem var ríflega helmingur strandlengjunnar. Þar sem við veiðifélagarnir vorum forvitnir um ástand bleikjunnar í Frostastaðavatni eftir nokkur ár sem vatnið hefur verið grisjað af miklu harðfylgi, ákváðum við að renna þar við og kasta nokkrum vel völdum flugum fyrir fisk. Það er e.t.v. til marks um gæftaleysið að við þurfum bara hreint og beint að hafa fyrir því að ná sýnishornum bleikjunnar. Vel að merkja, þá lögðum við ekki land undir fót inn að hrauninu, létum ströndina undan bílastæðinu við Frostastaðaháls nægja, en það svæði hefur nú ekki verið þekkt fyrir aflatregðu. Tveir félagar okkar fóru reyndar inn í hraunið og gerðu ágæta veiði. Þrátt fyrir að stærð fiska væri í smærri kantinum, þá voru þeir vel haldnir og virtust ekki hafa soltið heilu hungri síðustu vikurnar. Það er vonandi að haldið verði áfram á þeirri vegferð grisjunar sem lagt hefur verið af stað í, hún virðist vera að skila árangri.
Þegar leið á daginn jókst vindur nokkuð og við félagarnir ákváðum að renna inn á Landmannahelli, fá okkur bita og viðra tær úr vöðlum. Á meðan sumir fengu sér kríu í vagninum, fór ég inn að Löðmundarvatni og tölti inn með hlíðinni að norðan, ef svo vildi til að þar væri þokkalegt skjól fyrir því sem ég hélt að væri norðan átt. Þegar inn með hlíðinni dró, var vindur eiginlega úr öllum áttum og töluverð ólga á vatninu og gárurnar vissu greinilega ekkert í hvaða átt þær ættu að stefna. Það var svipuð upplifun þar og í Frostastaðavatni, ég þurfti að hafa töluvert fyrir því að ná fiski og þeir voru allir í smærri kantinum. Voru reyndar vel haldnir og fallegir, en stærri fiskinn vantaði alveg á mínar flugur. Það kom á daginn að upplifun annarra í hópnum var á sama veg, erfiðlega gekk að ná fiskinum á sitt band, en þeir sem gáfu sig voru í ágætis standi.
Þegar Þyrnirós hafði klárað kríuna sína, ákváðum við að elta sólageislana sem náðu niður í Dómadalinn, taka jafnvel öruggu leiðina inn með vatninu að austan og athuga hvort fiskurinn væri eitthvað að gefa sig undir hlíðinni eins og oft hefur nú gerst síðdegis. Það kom á daginn að það var pínulítið líf á þeim slóðum. Ég fékk góða töku og veiðifélagi minn tók þokkalegan pundara, en þar með var sagan öll. Einn skrattakollur sýndi fimleika sína úti á vatninu miðju í smá stund, synti á móti öldunni og lét sjá sig reglulega í smá sund. Það var nú allt lífið sem við urðum vör við á leið okkar hringinn í kringum vatnið og þegar hitastigið var komið niður undir 5°C, þá létum við gott heita og fórum heim í vagninn, hituðum okkur kvöldverð og hituðum vagninn vel og vandlega fyrir nóttina.
Að Fjallabaki
Aflabrögð voru sem sagt með minnsta móti í þessari ferð og þegar vindkviður sunnudagsmorgunsins tóku sig til og lyftu tjaldvagni félaga okkar og færðu hann til um nokkra tugi sentímetra, þá létum við öll gott heita, tókum okkur saman og héldum til byggða. Ef ekki hefði verið fyrir frábæran og jákvæðan félagsskap í þessari ferð, þá hefði hún verið heldur endasleppt og maður farið sneyptur heim, en svona getur fallegt umhverfi og góður félagsskapur bjargað veiðiferð og ég var í það minnsta sáttur á leið minni yfir á malbikið. Takk öll fyrir samveruna á fjöllum.
Ef ég þyrfti að leita að afsökun fyrir aflabresti þá hefði ég trúlega gripið til óheyrilegs hita og sólskyns í Hnappadalnum. Sem betur fer þá er engrar afsökunar þörf, það var alveg nóg af fiski þótt stærðin hefði mátt vera meiri. Þar sem mig bar að var eiginlega fiskur um allt, nema þá helst sunnan megin við Rif þar sem vatnshitinn fór vel yfir 16°C sem bleikju og urriða þykir víst í meira lagi.
Staðan á hitamælinum eftir að hafa legið í skugga
Stærð fiskanna var alveg frá því að vera Æ, nú er gróður á flugunni og upp í Þennan er nú alveg hægt að hirða, stærri voru þeir nú ekki. Þessi skortur á vænum fiskum vakti hjá mér spurninguna um það hvort stærri fiskurinn sé viðkvæmari fyrir hækkandi vatnshita heldur en sá smærri. Almennt var hitastig vatnsins frá 12 til 14°C og lækkaði lítið að kvöldi til sem gæti skýrt það að fiskur fór ekkert stækkandi þótt komið væri að sólarlagi.
Lítið svalar kvöld 18°C og vatnið enn 12°C
Það er alltaf skemmtilegt að komast í blönduð vötn þar sem jöfnum höndum er von á urriða og bleikju. Þá getur maður rifjað upp mismunandi flugur og inndrátt sem ætlað er að laða aðra hvora tegundina að. Ég leyfið mér að eyða töluverðum tíma á stað þar sem báðar tegundir eru á sama blettinum (rétt við Neðri-skúta, sjá kort) og gerði smá tilraun með Watson‘s Fancy púpu annars vegar og lítill svartan og gylltan Nobbler hins vegar. Reyndar var græðgi þessara stýra þannig að aflabrögð eftir mismunandi flugum var nánast engin. En inndrátturinn gerði útslagið svo ekki skeikaði nema einum fiski af 20. Óvísindaleg niðurstaða; Leoncie inndráttur (hálfgert stripp) skilaði 10 urriðum á meðan Halla Margrét (Hægt og hljótt) skilaði 9 bleikjum og einum urriða.
Vatnið í vatninu
Að eilífðar spurningu unnenda Hlíðarvatns í Hnappadal; Hvernig er vatnsstaðan? Hún er frekar í hærri kantinum miðað við árstíma. Rigningartíð undanfarinna vikna hefur væntanlega fyllt á vatnið, það er hærra í því heldur en þegar ég heimsótti það um páskana. Ég náði t.d. ekki að vaða út í skerin undir Fellsbrekku, eins gjarnan og hefði nú viljað það til að ná betur út í dýpið (kaldara vatn).
Væn bleikjaVænn urriði
Ég eyddi töluverðum tíma í að þræða Hraunið með þristinn minn í farteskinu og það er óhætt að segja að það er fiskur í öllum víkum, krókum og kimum sem eiga samgang við vatnið sjálft. Það kom skemmtilega á óvart að flestir fiskarnir sem ég flokkaði í Þennan er nú alveg hægt að hirða var að finna í Hrauninu og þeir voru alveg bráð skemmtilegir á létta stöngina. Eina sjáanlega afrennsli vatnsins þegar ekki rennur um Hraunholtaá er undir hraunið og það var töluverður straumur á milli pollanna, allt þar til það hvarf um gjótu eða bara beint inn í hraunið. Alltaf jafn magnað að sjá hve rennslið er mikið.
25 sm
Í heildina tók ég einhverja 30 – 40 fiska og flestir voru þeir af þessari stærð en ég hef fulla trú á að ef vatnið kólnar aðeins eða ský dregur fyrir sólu, þá hlaupi vænni fiskar á snærið hjá veiðimönnum og því enginn ástæða til ætla að einhverja stóra árganga vanti í vatnið. Allir fiskarnir voru í góðum holdum, heilbrigðir að sjá og tóku merkilega vel í, þrátt fyrir hitann.
Mjög síðbúinn hádegisverður
Hvað sem stærð fiska líður, þá er alltaf jafn frábært að veiða og gista í Hnappadalnum, slaka á og njóta þess einfaldlega að vera. Elda sér löðrandi kryddaða, 3ja hæða samloku, setjast niður í grængresið, berja frá sér flugur og njóta útsýnisins. Þá á sér stað ákveðin hugljómum þegar maður kveikir á því að stöku píp á ekki uppruna sinn í farsíma, heldur berst af næstu þúfu þar sem lóan situr og lætur ungana sína vita af mannaferðum. Náttúrulegt píp sem maður getur bara ekki látið framhjá sér fara og róar í stað þess að æsa.
Það hefur farið fáum fréttum af veiði í Framvötnum þetta sumarið og þar sem ég á bágt með að trúa því að þar sé lítil veiði, þá ákvað ég á heimleið minni úr Veiðivötnum að taka á mig krók og renna veg 208 frá Sigöldu og niður að gagnamótum F225 Landmannaleið og taka stöðuna á vötnunum.
Eitthvað hef ég séð af fyrirspurnum um færð og ástand 208, en því miður virðist enginn hafa séð sér fært að upplýsa að spottinn frá Sigöldu og niður að Bjallavaði er bara eins og venjulega; leiðinlegur og grófur. Þar fyrir neðan og alveg að gatnamótum F225 er hann ágætur, lítið um þvottabretti (enn sem komið er) og ekkert mikið af lausum sandi. F225 Landmannaleið frá Frostastaðavatni og að 26 Landvegi er bara mjög góður, en varasamur skorningur þar sem Dómadalshraun mætir Dómadal, betra að fara þar með varúð á minni bílum.
Ræsið á Helliskvísl, austan Landmannahellis
Vaðið á Helliskvísl austan við Landmannahelli sem var frekar leiðinlegt í fyrra er nú horfið og í stað þess komið þetta fína ræsi og því greið leið fyrir alla bíla inn að Landmannahelli úr austri. Sem fyrr er vað undir Sauðleysu yfir Helliskvísl og Rauðfossakvísl og þó þau hafi verið grunn og vel fær, þá geta þau breyst í vætutíð og því betra að hafa hugann við aksturinn yfir þau.
En að veiðinni og þá fyrst Blautuver. Það var stinnings kuldi af norðri og hitastigið ekki nema rétt um 6°C þegar ég staldraði við á bökkum Blautavers. Ég fylgdist aðeins með öndum á vatninu, sem ég hef sjaldan séð fleiri, þar sem þær köfuðu í gríð og erg á nokkrum stöðum. Minnugur hugljómunar og gullmola sem hraut af vörum félaga míns í Veiðivötnum; Þar sem er æti, þar er fiskur, ákvað ég að setja saman stöng og kasta litlum svörtum Nobbler þar sem þær voru að kafa. Á um 20 mín. tók ég 6 bleikjur sem samtals vógu 2 kg. Nokkrar vænar en aðrar í smærri kantinum. Það vantar sem sagt ekki æti, fisk né endur í Blautuver.
Næst lá leið mín að Dómadalsvatni sem skartaði sínu fegursta í skjóli Lifrarfjalla. Þó ég sæi ekkert lífsmark á vatninu, hvorki æti né fisk, þá lét ég slag standa og rölti aðeins inn með vatninu að vestan og hafði Gullbrá undir. Í öðru eða þriðja kasti var nartað, fjórða eða fimmta kasti var tekið og skömmu síðar lá 2,5 punda urriði á bakkanum. Nokkrum köstum síðar var tæplega 2ja punda urriði við hlið hans. Ef þetta hafa ekki verið síðustu fiskarnir í vatninu, þá mundi ég halda að þarna væri nóg af fiski og bara spursmál um að sækja þá.
Löðmundarvatn
Eftir margar ánægjustundir við Löðmundarvatn á liðnum árum við grisjun með netum, aðgerðir sem verulega skiptar skoðanir hafa risið um árangur síðan þær lognuðust út af, þá lék mér auðvitað forvitni á að vita um stöðuna á bleikjunni. Það má hver sem er átelja mig fyrir að nenna ekki að labba inn með vatninu að norðan, ég var einfaldlega búinn á því eftir Veiðivatnaferðina þannig að ég lét mér nægja að labba niður frá bílastæðinu og kasta nokkrum sinnum út á vatnið. Á innan við 15 mín. lágu tvær 1 punda bleikjur á bakkanum sem glöptust af Watson‘s Fancy púpu. Fallegar og vel haldnar bleikjur sem áður þurfti að hafa verulega fyrir að finna í þessu vatni.
Herbjarnarfellsvatn
Síðasta vatnið sem ég heimsótti var Herbjarnarfellsvatn og ég sat fast við minn keip og var ekkert að fótum troða umhverfið. Þess í stað fór ég niður beint fram undan bílastæðinu með Gullbrá undir og kastaði rétt aðeins upp í ölduna þar sem ég þóttist sjá einhvern viðsnúning fisks. Í öðru kasti var tekið græðgislega í fluguna, rétt eins og frændur hans í Veiðivötnum höfðu gert og eftir snarpa og fjöruga viðureign lá tæplega 3 punda, silfraður og pattaralegur urriði á bakkanum.
Útbúnaðurinn
Þess má geta að útbúnaður minn í þessari veiði var ekki fullur skrúði veiðimanna, heldur aðeins gönguskór og gallabuxur. Aðgengi að þessum vötnum er slíkt að það þarf ekki mikinn útbúnað svo sem vöðlur og tilheyrandi til að eiga ánægjulega stund við þau.
Ég lét þennan eina fisk í Herbjarnarvatni nægja, renndi inn að Landmannahelli, fyllti út veiðiskýrslu og átti síðan sérstaklega ánægjulegt samtal við ungan aðstoðarmann skálavarða sem kemur til með að eyða sumrinu við Landmannahelli. Hann sýndi mér í boxið sitt sem hann hafði sjálfur fyllt á í vetur, box sem margir væru stoltir af að hafa hnýtt og ég gaukaði að honum nokkrum flugum sem hafa gefið mér í Framvötnum. Það verður gaman að hitta þennan áhugasama dreng síðar í sumar og fá veiðisögur frá honum. Svo er náttúrulega massi af fiskum í vötnunum sem verður líka gaman að heilsa uppá.
Eitt örstutt að lokum, ég átti smá spjall við landvörð á leiðinni frá Sigöldu sem var í óða önn að raka yfir hjólför utan vega við 208. Mér þótti nóg um að heyra að á þessum spotta væru oft og iðulega 10 ummerki um utanvegaakstur. Það er nóg af útskotum eða breiðum vegum þar sem stöðva má bíla án þess að fara út fyrir veg. Þó gróðurinn í vegkanntinum virðist ekki merkilegur, þá er hann þarna og eigin ástæða til að vanvirða seiglu þessara plantna með því að troða þær undir hjólbörðum. Hættum þeim ósóma að aka yfir lítt eða betur gróið land.
FOS 
