Þriðja ferð mín inn að Veiðivötnum þetta árið yrði seint talin til markverðustu ferða sumarsins ef ég væri að meta veiðiferðir eftir afla. Það er nefnilega blessunarlega hægt að meta veiðiferðir á marga vegu og þegar ég gerði þessa ferð upp í huganum á leiðinni heim, þá er hún nú samt sem áður meðal tíu ánægjulegustu ferða sem ég hef farið á liðnum árum.

Rólegheit er víst orðið sem helst er hægt að nota yfir okkur félagana sem héldum hópinn sem viðhengi fjölskylduferðar þriðja félaga okkar um helgina. Ég held að mér sé samt óhætt að segja að við tveir höfum verið ágætlega duglegir og lagt þó nokkra veiðistaði að fótum okkar um helgina, spænt upp taumaefni í metravís við tíð fluguskipti og prófað allar mögulegar útfærslur á inndrætti.

Sjálfur lagði ég land undir fót og fór í 3 klst. gönguferð við Litlasjó, tölti úr Norðurbotninum og yfir í Djúpuvík, fór um allar víkur og tanga, staldraði við og kastaði nokkrum mismunandi flugum á hverjum stað án þess að verða var við fisk. Að vísu sá ég til nokkurra sem ólmuðust í æti þegar nær Ugganum dró, en þeir fiskar höfðu rænu á að vera vel utan kastfæris.

Ég ætla ekki að voga mér að halda því fram að allir veiðimenn hafi verið jafn lánlausir og ég, en almennt var rólegt yfir þó vissulega hafi einhverjir hitt á fisk og gert þokkalega veiði. Sjálfur náði ég því afreki að fá ekki einn einasta fisk í þessari ferð og þetta var því ferð #2 sem ég fór fisklaus, en fullkomlega sáttur, heim úr Veiðivötnum. Ánægja af góðum félagsskap og góðum kynnum af fólki skal aldrei vanmeta, takk fyrir samveruna öll sem héldu til í og við Vatnaver og nágrenni yfir helgina.