Hin árlegi Hlíðarvatnsdagur verður n.k. sunnudag, 23. ágúst. Þennan dag bjóða stangveiðifélögin við Hlíðarvatn í Selvogi gestum og gangandi að veiða frítt í vatninu á sunnudaginn til kl.17 Ef ég þekki félaga stangveiðifélaganna rétt, þá verða nokkrir þeirra á staðnum, boðnir og búnir að leiðbeina ungum sem öldnum um bestu staðina, aðferðirnar og flugurnar. Vel að merkja, leyft agn í Hlíðarvatni er fluga og spónn og skrá ber allan afla hjá einhverju félaganna áður en haldið er heim á leið að kvöldi.
Þeim sem vilja undirbúa sig fyrir helgina er bent á umfjöllun um Hlíðarvatn hér á vefnum. Kennir þar ýmissa grasa og bendi ég sérstaklega á Hlíðarvatnsbæklinginn góða.
Ef maður tæki alltaf mark á veðurspánni, þá færi maður trúlega aldrei neitt. Ef það er ekki spáð brjáluðu veðri á áfangastað, þá er næsta víst að það er spáð klikkuðu veðri á leiðinni. En, það er líka hægt að skella skollaeyrum við öllum spám og taka stefnuna bara eitthvert út í bláinn eins og við hjónin gerðum á föstudaginn; Hraunsfjörður þrátt fyrir hundleiðinlega spá.
Hraunsfjörður 15.ágúst 2015
Við vorum mætt tímanlega í Berserkjahraunið til að fá okkur bita, draga á okkur vöðlur og rölta niður að vatni til að ná síðdegisflóðinu. Fyrir valinu varð að fara út með víkinni við Búðanes til suðurs. Vatnið skartaði sínu fegursta í blíðunni og fiskur um allt vatn, sjóreiður og lax að stökkva og ólmast í kvöldkyrrðinni. Eitthvað gekk okkur samt illa að ná athygli bleikjunnar, ýmsar flugur prófaðar þangað til mér tókst að setja í eina feita á Watson’s Fancy púpu með kúluhaus.
Eftir að veðurguðirnir höfðu haft sig örlítið í frammi á laugardagsmorguninn renndum við niður að stíflu og áttum mjög áhugavert spjall við innfæddan veiðimann sem fræddi okkur um ýmsa leyndardóma Hraunsfjarðar og göngur laxa og manna. Takk fyrir gott spjall, Rafn Ólafsson. Við röltum síðan eftir gömlu reiðgötunni inn að Búðanesi þar sem við reyndum fyrir okkur án árangurs í öllum tegundum veðurs; sól og blíðu (sjá mynd að ofan) ásamt rigningu og töluvert meiri rigningu fram eftir degi. Þegar fór að draga að háflóði síðdegis, héldum við til baka, fengum okkur bita og fórum aftur út með Búðavíkinni að sunnan. Áfram hélt laxinn að sýna loftfimleika og stöku sjóbleikja tók undir með léttum skvettum. Og sagan frá því kvöldið áður endurtók sig með þeirri undantekningu að frúin setti í tvo smálaxa sem hún sleppti og ég í einn sem einnig fékk líf. Bleikjan hélt áfram að reynast okkur erfið og það var ekki fyrr en frúin hafði náð sýnishorni af marfló sem ég paraði saman við minnsta Héraeyrað sem ég fann í boxinu mínu að mér tókst að setja í eina feita og fallega rétt áður en fór að falla út. Frábært kvöld, fallegt og rólegt.
Berserkjahraun 16. ágúst 2015
Sunnudagurinn vakti okkur með töluverðri vætu og heldur þungbúnum himni, þannig að við tókum lífinu bara með ró og héldum heim á leið upp úr miðjum degi, meira en sátt við þessa krossferð okkar gegn veðurspánni. Þess ber að geta að þegar við héldum heim á leið úr Berserkjahrauninu í logni og hlýju veðri (sjá mynd að ofan) sagði Vegagerðin 7 m/sek. og 7°C hita vera á Vatnaleið. Svona getur nú veðrið verið dásamlegt í og við Hraunsfjörðinn þótt veðurstöðvar í grennd séu á yfirsnúningi.
Ágæt uppskrift að steiktum kjúklingi er að rjóða hann vel og vandlega með Köd og grill og bæta síðan slatta af hvítlaukskryddi ofaná. Steikist í ofni í c.a. 1 klst. við 175°C, borið fram með köldu pastasalati eða hrísgrjónum, allt eftir smekk. Og hvað kemur þetta veiðiferð dagsins við? Jú, það fékkst ekki branda upp úr Þingvallavatni hjá okkur hjónum í dag, hvað þá úr öðru vatni sem við heimsóttum eftir snautlega ferð í Þjóðgarðinn. Kvöldverður fjölskyldunnar verður því ofnsteiktur kjúklingur í stað pönnusteikst silungs.
EKKI afli dagsins
Það var svo sem ekkert út á veðrið að setja, dásamlegt í alla staði og við fengum vel útilátinn skammt af D-vítamíni ofan á ánægjuna að vera úti við stóran part úr deginum. Svo mörg voru þau orð…..
Síðustu daga hefur einn af karakterum Ladda skotið rótum í hausnum á mér. Man ekki í svipin hvað sá heitir, en ég beið og ég beið og ég beið eftir því að rigningunni slotaði aðeins í Ljósavatnsskarði síðustu daga þannig að ég kæmist þar í veiði. Það var eins og sunnlenskt sumar hefði skotist norður fyrir heiðar og tekið sér bólfestu í og við Eyjafjörðinn. Í gær var mér nóg boðið, tók hatt minn og staf og renndi inn að Ljósavatni. Þar sem leið mín lá frá Hrafnagili í Eyjafirði, ók ég í gegnum þokuloft, aðeins meira þokuloft, svarta þoku og aðeins svartari þoku þar til við vesturenda Ljósavatns, að það rofaði til. Jibbí, biðin bar árangur og litla veiðihjartað mitt tók kipp þegar ég sá fisk í flugu skammt undan bakkanum.
Þetta heitir að fagna of snemma því þegar ég hafði skráð kortið að Krossi og fengið eintak af veiðiskýrslu hafði þokan smokrað sér niður úr Víkurskarði, þvert yfir Fnjóskadalinn og niður í Ljósavatnsskarð. Jæja, ætli hún hangi ekki bara við vestanvert vatnið, hugsaði ég mér þegar ég kom mér fyrir á ströndinni við útfall Djúpár. Ég horfði löngunaraugum á faldana sem mynduðust á vatninu þar sem Geitá rennur í vatnið, mjög veiðilegur staður. Víkur nú aftur sögunni að þokunni sem á þessum tímapunkti hafði ákveðið að verða að skúraleiðingum við vestanvert vatnið og hafði á þegar vafið sig nokkuð þétt utan um mig þarna við austurbakkan. Svona rétt um það bil sem ég þurfti að vinda úr veiðihúfunni var ég kominn að Geitá. Nokkur árangurslaus köst og fluguskiptingar, Peacock með orange skotti komin undir og þá var tekið í strauminum frá ánni. Flott taka og Ljósavatnsdrottningin lyfti sér upp á eina báruna, svona rétt mátulega til að leyfa mér að sjá hvernig bleikjurnar líta út fyrir norðan. Og þvílík drottning, feit og flott og alveg eldsnögg að hrækja út úr sér flugunni.
Eftir að hafa reynt árangurslaust að tæla heimsætu Ljósavatns til fylgilags við einhverja af flugunum mínum fór þokan að gerast óþægilega nærgöngul við undirfatnað minn, þéttist í sífellu unns hún var orðin að svo stórfeldri rigningu að vart mátti lengur greina mun lofts og lagar. Ég er ekki frá því að léttur norð-austan andvarinn hafi fært mér eitthvað af Þingeysku lofti, svo stórkallalegar lýsingar upphugsaði ég fyrir þessa frásögn mína á meðan ég rölti til baka að bílnum, vatt úr utanyfirflíkum og settist skjálfandi inn í bíl. Ég ætla aldrei að viðurkenna að það hafi verið vegna kulda og vosbúðar að ég skalf, það var þessi ótrúlega flotta bleikja sem slapp sem fékk veiðimanninn í mér til að nötra.
Ljósavatn og umrædd þoka áður en hún gerðist nærgöngul
Þegar sól og blíða gerir alvarlega vart við sig hérna á suð-vesturhorni landsins er fátt sem getur stoppað mann í að skjótast í veiði og þá eru Þingvellir fyrirtaks áfangastaður. Þrátt fyrir ýmsar annir á heimilinu létum við hjónin það eftir okkur að skjótast dagspart á Vellina. Við vorum greinilega ekki þau einu sem fengum þessa hugdettu því það var verulega margt um manninn á Þingvöllum í dag. Bíll við bíl á stæðunum og maður við mann á veiðistöðunum.
Við byrjuðum við enda Davíðsgjáar þar sem ég fékk smá forskot á Urriðadansinn þar sem einn af höfðingjum Þingvallavatns synti í makindum fram og til baka án þess svo mikið sem gjóa augunum á flugurnar sem ég bauð honum. Þegar mér var farið að leiðast þetta skeytingarleysi urriðans færðum við okkur inn að Grátum þar sem við gerum okkur vonir um að bleikjan væri eitthvað viðmótsþýðari. Svo reyndis líka vera því eftir tvö til þrjú köst var tekið harkalega í Peacock með orange skotti hjá mér. Eftir þokkalega baráttu lá glæsileg hryggna í netinu hjá mér, feit og pattaraleg. Við nánari skoðun sá ég strax að hún var kominn töluvert nálægt hrygningu og væntanlega nokkuð pökkuð af hrognum, eins og kom síðar á daginn. Þegar heim var komið kreisti ég hrognin í krukku, létt-saltaði og setti í ísskápinn. Sjáum til hvernig smakkast eftir nokkra daga.
Létt-söltuð bleikjuhrogn
Og þessi bleikja var ekki sú eina á svæðinu, því í dulítilli vík í grennd voru nokkrar stæðilega systur hennar að hafa sig til fyrir ferðalagið inn að Ólafsdrætti. Áhugaleysi þeirra á flugum var slíkt að ég tók upp myndavélina og skaut nokkrum skotum af þeim þar sem þær syntu um eins og sannkallaðar drottningar Þingvallavatns. Vonandi skilar stemningin sem ég upplifði við vatnið í dag til ykkar í gegnum þessa klippu.
Til margra ára höfum við heimsótt Hlíðarvatn í Hnappadal, stundum oft á ári en hin síðari ár aðeins einu sinni og ég geri ráð fyrir að þessi ferð helgarinnar verði sú eina á þessu ári. Oftast höfum við veitt fyrir landi Heggsstaða og svo var einnig í þetta skiptið. Undanfarin ár hefur slóðinn frá Heggsstöðum og inn að vatni verið torfarinn og ekki hefur hann skánað þetta sumrið. Það má segja að hingað til hafi tveir flöskuhálsar verið á leiðinni inn að vatni; mjótt ræsi í brekkurót á miðri leið og svo ræsið og brekkan niður að vatninu. Nú hefur enn einn farartálmi bæst við rétt fyrir innan bæ. Töluvert hefur runnið úr slóðanum rétt innan hliðs og eins gott að hafa þokkalega hæð undir lægsta punkt og ekki of langt á milli hjóla þegar farið er um þann part. Ég mundi segja að nú sé komin tími á að gera við þennan slóða eða þá að maður sæki sér veiðileyfi í Hraunholti eða Hallkelsstaðarhlíð.
Veðurspá helgarinnar fyrir þennan hluta Hnappadals var með ágætum, miklu betri en raunin varð á þegar inn að vatni var komið á föstudagskvöldið. Snörp norð-austanátt ýfði vatnið all þokkalega en við létum það ekki aftra okkur, settum skotlínur á stangirnar og reyndum fyrir okkur í svo sem tvo til þrjá tíma. Afraksturinn var heldur síðri en oft áður; frúin setti í fjóra fiska, tveimur sleppt og tveir hirtir. Sjálfur setti ég í fjóra, missti tvo (sem auðvitað voru stóri og miklir fiskar) og sleppti tveimur. Fleira bar ekki til tíðinda þetta kvöld og heldur vorum við köld þegar í vagnin var komið laust eftir miðnættið.
Um nóttina jók vind heldur hressilega og hitastig lækkaði enn meira. Eitthvað stilltist hann þó laust fyrir hádegi þannig að við reyndum enn og aftur fyrir okkur, en í þetta skiptið urðum við ekki vör við fisk. Það var eins og hann hefði komið sér tryggilega fyrir í dýpstu álum vatnins eftir rokið um nóttina. Talandi um dýpi, þá er vatnshæð Hlíðarvatns sígild umfjöllunarefni, ár eftir ár. Þetta sumarið er vatnsbúskapur með ágætum, vatnshæð með því mesta sem við höfum séð svona síðla sumars enda síðustu skaflar í nærliggjandi fjöllum rétt ný bráðnaðir en mikið ósköp hefur sumarið farið seint af stað. Fuglalíf hefur oft verið mikið og fallegt við vatnið en í þetta skiptið sáum við aðeins eitt himbrima par, enga svani og engar endur. Smáfuglar í vatnsborðinu voru að vísu nokkrir, en nágranni okkar í Illumýrargili, krían var hvergi sjáanleg.
Eftir að hafa kannað seiðabúskapinn í Illumýrargilslæk á laugardaginn og beðið þess árangurslaust að vind lægði héldum við heim á leið með þessa tvo fiska frúarinnar, frekar súr í bragði. En svona getur nú veiðin verið þegar snögglega kólnar.
Hann lætur ekki mikið yfir sér, Illumýrargilslækurinn sem renndur til Hlíðarvatn, en þarna eru mikilvægar uppeldisstöðvar urriða í vatninu. Til gamans er hér Örklippa sem ég setti saman um seiðin í læknum.
FOS 