Og enn heldur maður áfram á að furða sig á dýrum merkurinnar, nú eru það apakettir. Þegar kemur að veiðinni þá apa ég oft ýmislegt eftir öðrum, stundum með árangri en oft ekki. Þannig er að þegar maður fær leiðbeiningar um góðan veiðistað, flugu eða veiðiaðferð, þá vantar oft eitthvað í jöfnuna. Góður staður með ákveðna flugu og ákveðnum inndrætti virkar mögulega mjög vel hjá einum en alls ekki hjá öðrum. Ein ástæða þessa getur einfaldlega verið að á meðan vinur minn er á staðnum og veiðir vel, þá er ég þar ekki. Til að gefa vini mínum frið, þá kem ég síðar og þá er veðrið kannski ekki það saman, tími sólarhringsins annar og þess vegna fæ ég ekki neitt með sömu flugu og inndrætti.
Um daginn fór ég í Veiðivötn, þann dásamlega stað. Í vopnabúrinu voru hægsökkvandi línur, sökktaumar og stórar þungar flugur. Leiðbeiningarnar sögðu mér að þessu ætti að koma niður, niður og helst ennþá neðar til að egna fyrir fiskinn. Apakötturinn ég fór eftir þessu en það gerist bara ekkert, eða næstum því. Ég fékk nart, og annað en svo festi ég í grjóti þannig að ég tapaði þeirri flugu. Ef einhver húkkar í gyltan Nobbler #4 í Litlasjó, þá er hann í boði mínu.
Það var ekki fyrr en ég frétti í gegnum veiðifélaga minn að menn væru að pikka upp fisk með því að nota léttar straumflugur í yfirborðinu á urrandi strippi að ég fór að taka fisk. Svona getur nú apakötturinn í manni farið illa með mann.
En ég kynntist líka öðrum apaketti í Veiðivötnum. Sá hafði komið sér fyrir með tvær kaststangir á töluverðri strandlengju, kannski þetta 250 – 300 m. langri og hljóp á milli þeirra eins og hann ætti lífið að leysa til að skipta um beitu og henda aftur út. Þegar við veiðifélagarnir höfðum græjað okkur fórum við nokkuð vel til hliðar við ytri stöngina hans og byrjuðum að veiða okkur frá þeim stað og út með ströndinni. Á einu augabragði var beitukóngurinn mættur við ytri stöngina, dró í land með miklum hraði og tók fram flugustöng og byrjaði að kasta langt og ákveðið í átt að veiðifélaga mínum. Ég staldraði við og reyndi að meta vegalengdina á milli félaga míns og mannsins og taldi hana yfirdrifna svo við værum ekki að ógna óðalinu sem hann hafði helgað sér. Samt sem áður tók hann til við að vaða ákveðið í átt að okkur og hélt áfram að kasta flugunni eins og hann ætti lífið að leysa.
Þá rann upp fyrir mér ljós, þessi ágæti veiðimaður var alveg eins mikill apaköttur og ég, nema hann hafði tekið upp siði himbrima á hreiðri, þandi út vængina og gerði sig eins breiðan og unnt var til að hræða okkur í burtu. Ég ber mikla virðingu fyrir himbrimanum þegar hann ver hreiður sitt þannig að við vikum kurteislega úr kastfæri þessa ágæta manns og skömmu síðar var hann á bak og burt með báðar kaststangirnar og fluguna. Óðalið stóð eftir, húsbónda- og væntanlega fisklaust eftir allan busluganginn. Ég vona að við höfum ekki stimplað okkur inn í Veiðivötnin sem uppáþrengjandi veiðidóna með því að koma okkur fyrir í grennd við þennan ágæta veiðimann en það er greinilega misjafnt mat manna á æskilegu bili á milli stanga. Því miður á ég ekki mynd af röð veiðimanna á Lönguströnd við Litlasjó til að birta hér, en þar var nokkuð þétt setinn bekkurinn og virtist fara vel á með mönnum þrátt fyrir nándina.
Það er ekki svo langt síðan að Landmannaleið (F225) var opnuð frá Landvegi og inn að Landmannalaugum og það sást svo sannanlega þessa þrjá daga sem við hjónin eyddum við Framvötnin. Víða nær snjór niður að vegi og á nokkrum stöðum er beinlínis ekið þar sem enn bráðnar þannig að vegir geta verið blautir, skornir og varasamir.
Því miður virðast lokanir ekki hafa aftrað mönnum frá því að leggja af stað á þessar slóðir og því miður sést það víða að menn hafa lent í vandræðum, ekið utan vega og þannig húðflúrað móður jörð til framtíðar. Nýleg, djúp og ruddaleg bílför má sjá víða að Fjallabaki og fæst þeirra munu nokkurn tíma gróa alveg um heilt. Í samtali mínu við landvörð að Fjallabaki kom fram að mikil og góð hugarfarsbreyting hefur átt sér stað hjá okkur Íslendingum en sama er ekki hægt að segja um alla erlenda ferðamenn. Mér finnst túrisminn heldur vera farinn að verða okkur dýrkeyptur ef háar fjársektir duga ekki lengur til að fæla menn frá utanvegaakstri. Það eru víst til þeir ferðamenn sem líta orðið á háar fjársektir sem óhjákvæmilegan kostnað við jeppaferðir um Ísland og einfaldlega borga, brosa og halda áfram leið sinni um Ísland, sama hvort vegur sé til staðar eða ekki.
Utanvegaakstur í nágrenni Löðmundar
Við hjónin tókum stefnuna á Fjallabak á miðvikudaginn og auðvitað tók sól og blíða á móti okkur þegar í Landmannahelli var komið. Þar sem stubburinn frá Landmannahelli austan Sátu var lokaður vegna bleytu og skemmda eftir utanvegaakstur þurftum við að taka krókinn inn að Sauðleysu og niður á Landmannaleið til að komast í vötnin við Dómadal og þar fyrir austan. Það var síðan á föstudag að vegurinn austan Sátu var opnaður, blautur og heldur óásjálegur, en fær.
Hrafnabjargavatn
Við byrjuðum fimmtudaginn á því að fara inn á Hrafnabjargavatni sem okkur hefur langað til að taka stöðuna á alveg frá því í fyrra að við komum að því í heldur miklum strekkingi. Eins og kunnugir vita þá er farið að vatninu um sama veg og liggur að Sauðleysuvatni en haldið áfram til norð-vesturs um Hellismannaleið, yfir sandana til norðurs og er þá komið að þessu einstaklega fallega vatni. Það þarf ekki að orðlengja upplifun okkar hjóna af þessu vatni. Það, eins og mörg önnur vötn á svæðinu hefur orðið bleikjunni að bráð eða bleikjan orðið offjölguninni að bráð. Sama hvort er, þarna er fiskurinn smár, smærri og einstaklega óásjálegur. Eftir að hafa eytt töluverðum tíma við vatnið og sannfærst um lélegt ástand bleikjunnar héldum við til baka heldur döpur í bragði og lögðum leið okkar austur að Frostastaðavatni.
Tveir þeir stærstu úr Hrafnabjargavatni
Að þessu sinni lögðum við leið okkar um Suðurnámshraun þar sem á okkur var kastað einhverri skemmtilegustu kveðju sem ég hef fengið um árabil; Hva, voðalega eruð þið sein á ferð? sagði kampakátur Ármaðurinn á milli þess sem hann landaði hverri fallegri bleikjunni á fætur annarar. Var þar á ferðinni enn annar undanfari Ármanna-hópsins sem væntanlegur var næsta dag. Eftir stutt spjall tókum við hjónin nokkuð hressilegan hring um hraunið og víkurnar. Það verður víst ekki sagt um Frostastaðavatnið að þar skorti fisk, en töluvert var hann nú samt á eftir áætlun hvað varðar holdafar og stærð. Það læddist að mér sá grunur að í víkunum að vestan væri meira af fiski sem væri nýkominn upp úr dýpinu, slæpingjar í lengri og mjórri kantinum sem enn ættu eftir að taka á sig nokkurt hold. Í víkunum að norðan og austan í hrauninu voru feitari og fallegri fiskar. Nokkuð meira af miðlungs og litlum fiski en færri stórir þannig að við enduðum í að setja 24 fiska í úrkast og tókum 34 til matar. Þessar tölur segja sitt um stærð fiskanna.
Föstudagurinn rann upp, bjartur og fagur eins og þeir gerast fallegastir að Fjallabaki. Við vorum svo sem ekkert að æsa okkur á fætur um morguninn, fengum okkur vel útilátinn morgun-hádegisverð og héldum síðan aftur í víkurnar við Frostastaðavatn. Að þessu sinni var ekkert mikið rápið á okkur, héldum okkur í nánast einni vík og spreyttum okkur á þurrflugum og púpum fram undir kvöldmat þegar tók fyrir alla veiði eins og svo oft áður. Við röltum þá til baka með afla dagsins en komum þó við í vatninu að norðan þar sem við höfum áður gert góða veiði. Sökum hárrar vatnsstöðu komumst við ekki að okkar þekktu veiðistöðum en tókum engu að síður nokkra fiska fram að hættumálum um 23:00 Það var einfaldlega ekki hægt að hætta þetta sem átti að verða síðasta kvöldið í þessari ferð. Af afla dagsins fóru 15 í úrkast og 50 til matar, heldur veglegri fiskar heldur en daginn áður.
Upphaflega höfðum við ætlað að fara heim þetta kvöld en við létum slag standa, skriðum sæl með daginn undir sæng og dreymdi farsæl viðbrögð á þurrflugu fram undir morgun þegar við vöknuðum við nokkuð hressilegan strekking úr norð-austri. Minnstu munaði að við létum undan, pökkuðum saman og héldum heim á leið en þegar 8 gallvaskir Ármenn höfðu farið af stað til veiða gátum við ekki annað en dregið vöðlurnar upp fyrir nafla og veitt líka. Ekki fórum við langt, kíktum á Löðmundarvatnið og lögðum leið okkar inn með bakkanum að norðan alveg að Tæpastíg. Um nokkurt skeið hefur bleikjan í vatninu legið undir því orði að vera heldur liðmörg og smá. Það er vissulega rétt, en í mér blundaði sú trú að stærri bleikja væri í vatninu en sú við vesturbakkann. Það kom einnig á daginn að það má gera ágæta veiði í vatninu því undan flötunum við Tæpastíg urðum við vör við töluvert af fiski og fyrsti fiskur konunnar var mjög falleg, tæplega punds bleikja, prýðilegur matfiskur. Að vísu var þetta aðeins lítill blettur sem vænlegur fiskur fannst á, meira af tittum inn að víkinni að norð-austan og svo tómir tittir við vesturbakkann eins og áður er getið. Það fór svo að við tókum 25 fiska samtals, þar af til matar 7 stk. sem er mun hærra hlutfall en áður hjá okkur. Það skildi þó aldrei vera að stofninn í vatninu sé að koma til, en grisjunar er þó greinilega þörf.
Eftir þessar vísindaveiðar í Löðmundarvatni, renndum við inn í Dómadal en stoppuðum heldur stutt þar sem vindurinn hafði aftur náð sér á strik. Við tókum því dótið okkar saman, endurnýjuðum ísinn í kæliboxin og héldum til byggða, sæl og ánægð með þessa fyrstu ferð okkar í Framvötnin á árinu. Það lágu ekki margir kílómetrar eftir okkur á malbikinu þegar við vorum farin að spá í hvenær við færum næst í vötnin, því eins og skáldið sagði; Óbyggðirnar kalla og ég verð að gegna þeim.
Það lá við að ég hoppaði hæð mína þegar ég renndi í fljótheitum yfir fréttir liðinnar viku. Loksins er að komast á skrið vitundarvakning um að banna dóna á veiðistöðum. Nú síðast var það Landssamband veiðifélaga sem vakti máls á þessu vandamáli. Veiðidónar eru til af ýmsum gerðum; Færðu þig, þetta er minn staður – Æ, það kemur einhver og tekur upp ruslið eftir mig, mamma? – Er ekki pláss fyrir einn enn á milli ykkar hjóna? og svo má lengi telja.
Að vísu rann fljótlega upp fyrir mér að mér hafði yfirsést einn bókstafur í fyrirsögninni, þetta voru víst drónar sem menn vildu banna. Jæja, það er alveg eins hægt að hella úr skálum reynslu sinnar af drónum eins og dónum. Eins skemmtileg og tæknin er, þá get ég alveg tekið undir með LV að drónar eiga lítið erindi á veiðistaði, nema þá veiðimenn og flugstjórar séu í þægilegri fjarlægð frá öðrum og valdi ekki ónæði með suði og lágflugi yfir hausum annarra.
Ég er annars lítið fyrir að setja boð og bönn um hitt og þetta sem í raun á að vera innifalið í almennri skynsemi og kurteisi. Það að raska kyrrð og ró næsta veiðimanns með óþarfa látum og nærgengi (nærgöngull, ganga nærri næsta manni) er einfaldlega eitthvað sem á ekki að þurfa að binda í lög og reglur. Mér er reyndar skapi nær að biðja menn um að horfa til himins á björtum degi á Þingvöllum eða inni á hálendi og leiða þá hugann að því hvort ekki sé rétt að setja einhverjar reglur um flug trukka yfir veiðistað, sjá grein mína frá í febrúar á þessu ári.
En vitaskuld verður eitthvað að gera, því á meðal okkar veiðimanna finnast ekki aðeins dónar og drónar, heldur einnig flón sem láta alltaf eins og þeir séu einir í heiminum. Það verður víst seint hægt að setja reglur sem banna þess háttar veiðimenn, við verðum víst bara að bíða eftir því að þeir þroski með sér smá kurteisi.
Eftir þrjá og hálfan dag, 610 km. akstur, frábæran félagsskap og ómældar ánægjustundir er árlegri Veiðivatnaferð okkar hjóna nú lokið. Það er næstum eins og Jóladagur, maður situr hérna uppi á sófa og hugleiðir allt það frábæra sem kom upp úr pökkunum, gleðst innra með sér og finnur fyrir ótrúlegu þakklæti fyrir að fá að taka þátt í veiðiferð þess frábæra hóps sem við vorum með.
Þriðjudagur
Eftir að hafa fengið nýjustu fréttir frá nokkrum félögum sem voru í vötnunum dagana á undan okkur, hófum við leika í Litlasjó. Í stað þess að fara alla leið inn á Lönguströnd létum við nægja að fara rétt innfyrir Litlutá og byrjuðum á hefðbundinn hátt; þungar flugur niður að botni. Við höfðum lítið, mjög lítið, bara ekkert upp úr krafsinu fyrstu klst. en svo varð skyndileg breyting rétt fyrir innan okkur. Þar höfðu tveir veiðimenn komið sér fyrir og í einu vetfangi fór allt af stað hjá þeim. Fiskur á í hverju kasti og heldur þyngdist brúnin á minni konu þegar annar þeirra landaði fimmta eða sjötta fiskinum án þess að hún yrði vör. Það endaði náttúrulega með því að hún óð í land og lagði leið sína til þeirra og tjáði þeim að henni þætti þetta bara ekkert fyndið lengur; Hvaða flugu eruð þið eiginlega með? Eins og við var að búast stóð ekki á svörum; Skiptir engu, kasta bara einhverju út og strippa hratt í yfirborðinu, hann tekur allt. Með þessar upplýsingar í farteskinu kom mín til baka, valdi Dentist úr fluguboxinu, kastaði út og fékk fisk. Til að gera langa, en afskaplega skemmtilega sögu stutta, þá skipti ég yfir í flotlínu, smellti Dentist undir og reyndi að hafa mig allan við að vinna upp forskot frúarinnar sem hún hafði náð á meðan ég stóð í skiptunum. Það var ekki stórt svæðið sem við höfðum til umráða en við nýttum það til hins ítrasta og færðum okkur alveg út á Litlutá þegar veiðimenn þar létu sig hverfa þegar líða tók á kvöldið. Sannkölluð veisla hjá okkur hjónum þetta fyrsta kvöld sem færði okkur allt í allt 28 fiska, fjórum náið ég að sleppa þannig að 24 fóru með okkur í hús. Stærsti fiskurinn var 6 pund og nokkrir vænir rétt þar fyrir neðan. Það voru heldur betur ánægð hjón sem reyndu að sofna þetta kvöld eftir síðbúinn kvöldverð með veiðifélögunum.
Litlisjór 30.6 – mínir til vinstri, frúarinnar til hægri.
Miðvikudagur
Heldur var þungbúið í Veiðivötnum á miðvikudaginn, alskýjað með nokkrum dropum á stangli og frekar svalt. Við og við rættist samt úr veðrinu og vonin kviknaði í brjóstum veiðimanna. Við byrjuðum í Litlasjó, trúlega með smá von í brjósti að þriðjudagurinn ætti sé bróður í miðvikudeginum. Svo reyndist þó ekki vera. Að vísu tók ég tvo fiska og frúin fimm, einum sleppt. Þegar við höfðum reynt öll trixin í bókinni; sökkva flugunni og draga lúshægt, miðlungs eða hratt án frekari árangurs, ákváðum við að renna inn í Suðurbotn Snjóölduvatns og sannreyna dásemdir þess. Jú, ég tók eina skemmtilega bleikju og við nutum þessa fallega staðs. Eigum eflaust eftir að fara þangað síðar.
Dásamlegt veður í Veiðivötnum
Fimmtudagur
Langavatn var, eftir því sem við komumst næst, lítið farið að gefa þetta sumrið en það aftraði okkur samt ekki að fara inn í Langavatnskrók og spreyta okkur við bleikjuna þar. Mér liggur við að segja að eins og venjulega þá fór frúin á kostum og ég sat eftir með sárt ennið og fisklaus þegar hún hafði náð þremur á bleikan Nobbler á hröðu strippi. Ég lagði því leið mína inn fyrir krókinn og skipti yfir í hefðbundar púpur. Það fór svo að ég náði þremur og frúin bætti einni við safnið.
Fjótlega upp úr hádegi fór heldur að kólna í veðri með dumbung og nokkrum vindi af óræðum áttum. Við kíktum samt í Stóra Fossvatn en fórum síðan í Litlasjó og tókum sitthvorn urriðan rétt innan við Litlutá. Já, ætli sá staður sé ekki kominn í ákveðið uppáhald hjá mér. Eftir að við höfðum þvælst nokkuð um og tekið stöðuna á öðrum veiðimönnum ákváðum við að skjótast upp í Hraunvötn sem greinilega allir höfðu yfirgefið fyrir kraðakið á Lönguströnd við Litlasjó. Ekki höfðum við erindi sem erfiði, hvorki í Jöklavík né Auganu og héldum því heim í hús, með smá viðkomu í Langavatni.
Stóra Fossvatn að kvöldi
Föstudagur
Það getur verið lýjandi að veiða marga daga í röð og ég er ekki frá því að einhver smávæginlega þreyta hafi verið farin að gera vart við sig á föstudaginn. Veðrið var ekki alveg að leika við okkur, svalt og enn kólnaði þegar þoka skall á mannskapinn. Almennt skilst mér að lítið hafi gefið þennan dag og sjálf eyddum við honum í Snjóölduvatni, Nýjavatni, Litla Breiðavatni. Litlasjó og Langavatni. Þetta varð dagur bleikjunnar. Nýjavatn færði okkur 7 bleikjur í smærri kanntinum og Langavatn 3 rétt um pundið. Ég má til með að nefna það að bleikjan í Langavatni hefur heldur betur tekið sig á í ræktinni. Hún er kröftug, feit og pattaraleg þetta sumarið og það er sannanlega þess virði að spreyta sig á henni.
Svona buðu Veiðivötn góða nótt
Þegar tók að húma að kvöldi þessa síðasta veiðidags okkar í Veiðivötnum reyndum við aðeins fyrir okkur á Síldarplaninu við Stóra Fossvatn en kyrrð og fegurð kvöldsins seyddi okkur til að festa stangirnar á bílinn, tylla okkur niður og njóta þess að vera ein í heiminum með stöku kríu, urriðanum í vatninu og þessari undraveröld sem Veiðivötn geta verið á góðu kvöldi. Flottur punktur yfir i-ið á frábærri ferð. Takk fyrir okkur.
FOS 