Ýmislegt og allskonar um flugur, veiðistaði og stangveiði almennt.
Í tilefni að útkomu bókarinnar Vatnaveiði – árið um kring verður efnt til vísis að útgáfuhófi í Félagsheimili Ármanna, Árósum, Dugguvogi 13, miðvikudaginn 24.júní kl.17:30 Sjá staðetningu á korti hér.
Boðið verður upp kaffi og með því auk þess sem höfundur áritar bókina sem verður einmitt á kynningartilboði af þessu tilefni.
Gott væri að sem flestir sæju sér fært að boða þátttöku sína með skráningu á viðburðinn á Facebook sem opna má hér.
Allir velkomnir!
Höfundur:
Höfundur:
Eins og margir vita og þekkja af eigin raun, er Hraunsfjörðurinn s.k. snemmsumars vatn. Og það er ennþá svolítið snemmsumars hjá okkur þessa dagana og því tilvalið að smella stöngum í bíl og renna vestur á Snæfellsnes. Við fórum hefðbundna leið vestur á nesið og yfir það um Vatnaleið. Ekki var nú hægt að kvarta yfir veðrinu á föstudaginn, blíða, blíða og blíða hvar sem litið var. Að vísu var hitastigið ekki í hærri kantinum, en dugði þó til ef sofið var undir sæng og með teppi.
Laugardagurinn rann upp, bjartur og fagur og eftir staðgóðan bita var haldið af stað úr Berserkjahrauninu inn að vatni. Töluverður fjöldi veiðimanna hafði þegar raðað sér niður við víkina að norðan og út að Búðarnesi þannig að við lögðum land undir fót og röltum inn með nesinu til norðurs. Fyrsti fengur dagsins var ekki glæsilegur; flundra. Næsti fengur var ekkert skárri; önnur flundra þannig að brúnin var heldur farinn að þyngjast á mér. Var þessi óskapnaður búinn að leggja undir sig allan fjörðinn?
Þegar við svo fengum fregnir af því að víkverjar hefðu splittast upp og yfirgefið svæðið, héldum við sem leið lá út á nef Búðartanga rétt um kl.15 Það var eins og við manninn mælt að þremur korterum fyrir flóð fór að lifna yfir tilverunni. Fyrst kom ein þokkaleg hjá mér á Peacock kúluhaus með Orange skotti. Takið eftir; Orange skotti, það skiptir öllu. Skömmu síðar var tekið djúpt og af miklu afli. Eins og vera ber reisti ég stöngina til að tryggja fluguna og þá var eins og sá í neðra hefði verið leystur úr læðing. Ef takan var af afli, þá var það sem fylgdi á eftir af tífaldri fyrstu snertingu. Og svo varð allt laust. Heldur skjálfhentur dró ég inn og kannaði ástand taums, vitandi að flugan var á bak og burt, og komst þá að því að 8 punda taumurinn hafði tognað niður í fjórðung. Ég trúi því að þótt menn hefðu gengið í birgðir hákarlaveiðimanna í Bjarnarhöfn og fengið lánaðan útbúnað, þá hefði það ekki dugað til að koma þessari bleikju á land. Goðsögnin um Hraunsfjarðarskrímslið var fædd.
Frúin hóf sínar tökur með ódrætti af flundrugerð en tók síðan tvær mjög fínar sjóbleikjur áður en dagur leið að kveldi. Líkt og ég, glataði hún Peacock með Orange skotti eftir mjög snarpa töku sem bætti nokkrum slögum inn í hjartlínuritið hjá henni. Ég er sannfærður um að þar hafi fyrrnefnt Hraunsfjarðarskrímsli verið á ferð að bæta í Peacock safnið sitt. Frúin var samt með einhverjar undanbárur og vildi halda þeim valkosti á lofti að fleiri stórar bleikjur væru í firðinum, það væri alls ekki víst að þetta hefði verið sú sama og stal minni flugu. Þar sem ég er ekki mikið fyrir órökstuddar getgátur, hvað þá skröksögur, tel ég víst að einungis eitt skrímsli sé í firðinum, tvö væru of mikið og kynnu að fæla veiðimenn frá.
Dagurinn endaði sem sagt í fjórum hjá mér, tveimur hjá frúnni og samtals þremur flundrum sem verða ekki færðar til bókar.
Sunnudagurinn var tekinn snemma og þrátt fyrir áætlun um langan göngutúr um nágrennið varð minningin um sjóbleikjuna við Búðartanga öllu yfirsterkari og þangað vorum við mætt rétt upp úr kl.8 Heldur var nú rólegra yfir tökunum, stöku nart en tvær komu þó á land, ein hjá hvoru okkar og svo ein flundra til viðbótar hjá frúnni. Gönguferðin frestaðist því fram yfir hádegið, ég geri henni skil síðar.
Þrátt fyrir að hafa oft áður farið í Hraunsfjörðinn, held ég að þessi ferð hafi smellt honum endanlega inn á topp 10 listann hjá okkur. Veðrið, fiskurinn og makalaus náttúrufegurðin í Hraunsfirðinum lögðust á eitt og gerðu þessa ferð okkar að einni bestu veiðiferð á þessar slóðir til þessa.
| Bleikjur í ferð | Bleikjur alls | Urriðar í ferð | Urriðar alls | Fj.ferða |
|---|---|---|---|---|
| 3 / 5 | 8 / 11 | 0 / 0 | 0 / 4 | 5 / 8 |
Höfundur:
Höfundur:
Föst lykkja er eitthvað sem er á dagskránni í sumar. Fyrir löngu síðan rakst ég nokkuð groddaralega yfirlýsingu um kosti fastrar lykkju umfram hefðbundna fluguhnúta en ég lagði þessa grein frá mér með aðkenningu að vanþóknun. Ef til vill var það einstrengingslegt orðfærið sem stuðaði mig þannig að ég varð hálft í hvoru afhuga því að nota fasta lykkju. Samt sem áður hefur þetta blundað aðeins í mér og ‚væntanlegt‘ sumarið verður notað til þess að sannreyna kenninguna.
Oft hefur verið rætt um þrjár megin ástæður þess að nota fasta lykkju í stað fasts fluguhnúts. Fyrst hafa menn talið að hreyfing flugunnar í vatni verði eðlilegri ef tenging hennar við tauminn er ekki pinn-stíf og leiðandi í hreyfingum hennar. Þetta á víst ekki aðeins við um straumflugur, púpur og votflugur verða mun líflegri í lykkju heldur en föstum hnúti. Í sjálfu sér ættu þessi rök að duga til að prófa fasta lykkju, en fleiri hafa verið nefnd og má þar nefna að fluga sem leikur laus á taumi á auðveldara með að snúa kúluhausnum niður og sökkva þannig hraðar heldur en sú sem taumurinn heldur aftur af. Þetta eru nú einhver rök fyrir púpuveiðina á Þingvöllum.
Að síðustu má nefna það sem ég ætla sérstaklega að láta reyna á í sumar. Fastur hnútur í flugu er sagður veikari heldur en sá sem er aðeins á taumi. Sem sagt, það hefur verið fullyrt að fluga sem hnýtt er með fastri lykkju endist lengur og slitnar síður af taum heldur en hinar. Ekki að það hafi verið sérstakt vandamál í mínum huga hingað til að tapa flugu, þá verður spennandi að athuga þetta í sumar.
En hvernig er þá best að útbúa fasta lykkju? Einn hnútur hefur oftar en ekki verið nefndur til sögunnar og það er Non slip loop sem ég setti hér inn á síðuna fyrir löngu síðan. Nú er ekkert annað en ná sér í spotta og æfa sig fyrir sumarið.
Höfundur:
Sumarið hitti á helgi þetta árið, þ.e.a.s. ef ekkert verður nú meira úr því. Fyrsta ferð sumarsins á gamalkunnar slóðir, Gíslholtsvatn í Holtum. Við undum okkur austur fyrir fjall strax eftir vinnu á föstudaginn og byrjuðum umsvifalaust að vinda ofan af okkur. Gerðum lítið annað veiðitengt á föstudagskvöldið heldur en setja stangirnar saman, drógum okkur snemma í kojur og þóttumst ætla þeim mun fyrr á fætur.
Ég hef sagt það áður og segi það enn, það er svo frábært að komast út af malbikinu og leyfa stressinu að líða úr sér og það tókst heldur betur á laugardaginn. Okkur tókst að sofa af okkur fyrsta, annað og þriðja hanagal og fórum ekki framúr fyrr en að ganga 12. Haninn í Gíslholti var orðinn rámur af því að reyna að vekja okkur og gafst upp á endanum. Það sem maður getur sofið svona í útilegu, frábært.
Aldrei þessu vant langaði okkur að setja upp vagninn vestan við vatnið og auðvitað fengum við góðfúslegt leyfi til þess hjá ábúendum. Ætlunin var að reyna fyrir okkur meðfram bakkanum undir Gíslholtsfjalli, sem við og gerðum upp úr hádeginu og fram að seinna kaffi. Jú, við settum í samtals 5 bleikjur á þessu ráfi okkar út að tánni, en ekkert fór fyrir urriðanum. Við efumst aftur á móti ekki um að hann sé þarna á öðrum tímum dags og þá sérstaklega austast á ströndinni, margir skemmtilegir veiðistaðir þar. Bleikjan sem við kræktum í var öll í smærra lagi og ekki ólíklegt að henni sé að fjölga nokkur hressilega í vatninu, var nú nóg af henni fyrir.
Eftir ríkulegan kvöldverð og ágætis spjall við Sverri í Gíslholti um ofsetin vötn til heiða og á láglendi, ákváðum við að rölta inn með suðurbakka vatnsins og reyna fyrir okkur á kunnuglegum slóðum við vatnið. Það fór svo að ég setti í tvo prýðilega urriða og frúin í enn eina bleikjuna, undirmáls. Sæl og glöð með daginn, drógum við síðan sængur yfir höfuð og sofnuðum vært undir jarmi rolla og pípi mófugla, eitt og eitt rop úr rjúpu slæddist einnig með.
Sunnudagurinn rann upp og enn og aftur tókst okkur að sofa af okkur allar tilraunir hanans á bænum til að vekja okkur. Ekki var alveg eins heiðskýrt og á laugardeginum, en gott veður engu að síður og því röltum við í rólegheitum inn með vatninu að sunnan og þar settum við í þrjár bleikjur til viðbótar og þar af eina sem var hæf til matar.
Það kom fram í samtali okkar við Sverri að hugsanlega væri best að hirða alla bleikju sem kæmi á land, viðkoma hennar í vatninu væri slík að úr gæti orðið bleikjufár ef ekkert yrði að gert. Þegar kemur að þekkingu á ofsetnum vötnum eru ekki margir sem vita sínu viti eins vel og Sverrir og því ástæða til að huga að orðum hans. Við hjónin tókum í það minnst alla bleikju á land sem kom á hjá okkur, sumt nýtist í mat, annað ekki eins og gengur. Vonandi sjá veiðimenn sér fært að taka það með sér sem bítur á, það verður þá meira til skiptanna fyrir þær sem eftir verða í vatninu og bleikjan getur því orðið stærri.
| Bleikjur í ferð | Bleikjur alls | Urriðar í ferð | Urriðar alls | Fj.ferða |
|---|---|---|---|---|
| 5 / 4 | 5 / 4 | 0 / 2 | 0 / 4 | 4 / 7 |
Höfundur:
FOS 