Fluguveiði – Síða 32

Heill sveipur af mat

6. mars 2014

Lífríkið

Upp

Forsíða

Púpa rykmýs

Er virkilega hægt að segja að ‚heill sveipur af mat‘ sé á ferðinni? Jú, það er virkilega hægt og það er ekki langt þangað til að við getum orðið vitni að þessu. Á þeim stöðum sem mýflugan er mest áberandi í vötnunum okkar er lífríkið heldur í rauðari kantinum núna. Lirfur mýflugunnar halda sig sem fastast, í eiginlegri merkinu þess orðs, á botninum. Rauðar og áberandi eru þær eins og negldar niður á botninn en þess er ekki eins langt að bíða og menn gætu haldið að þær losi sig upp af botninum þegar þær taka út næsta síðustu umbreytingu sína, frá lirfu til púpu.

Það er síðan púpan sem brýst um á leið sinni upp að yfirborðinu þar sem hún tekur síðustu umbreytingu sína í flugu. Stök fluga æsir örugglega ekki stóran fisk til töku á leið sinni upp að yfirborðinu, en öðru máli gegnir þegar þær eru margar saman í hóp. En púpurnar taka alls ekki upp á því í hópum að losa sig af botninum og brjótast upp að yfirborðinu. Klak flugunnar er nokkuð dreift í vatninu, jafnvel innan ákveðinna staða í vatninu sem hlýna fyrr en aðrir. Þegar við verðum vör við flugu á yfirborðinu, svona í heilum sveipum og dökka flekki púpuhylkja við bakkana, þá er það straumurinn í vatninu sem hefur þjappað dreifðu klaki saman á einn stað eða í sveip á yfirborðinu. Það er undir þessum kringumstæðum að stóri fiskurinn tekur sig til og úðar í sig flugunni. Fram að þeim tíma á sá litli sviðið. Svei mér, mig dreymir heila sveipi af mat…..

Höfundur:

Kristján Friðriksson
Flesta dreymir

4. mars 2014

Fréttir

Upp

Forsíða

Þingvallavatn

Núna þegar vorið er alveg á næsta leiti, dreymir veiðimenn. Enn og aftur koma fréttamiðlar mér á óvart og birta fullyrðingar um veiðimenn og drauma þeirra fyrir sumarið. Ef eitthvað er að marka fréttir síðustu vikna, þá bíð ég nú spenntur eftir því að bleyta færi í Þingvallavatni, annað hvort með skynsamlegum hætti eða fyrir einhverja tugi þúsunda. Í það minnsta má lesa sem svo að ég stefni á vatnið með það eitt í huga að krækja í fisk sem er rétt um það bil að rétta úr kútinum eftir afhroð sem hann beið eftir að hrygningarstöðvum hans í Efra-Sogi var sópað í gegnum Steingrímsstöð og niður í Úlfljótsvatn hérna um árið.

Mikið rétt, ég hef farið á Þingvöll og elst við ísaldarurriðann og ég skammast mín bara ekkert fyrir það. Að vísu er árstíminn í fréttaflutninginum ekki sá sem ég þekki, ég stefni á að skoða hann í október eins og undanfarin ár, ekki í apríl eða maí.

Ég veit ekki nákvæmlega hver fjöldi veiðimanna er sem heimsækir Þingvallavatn á ári hverju, en þeir skipta væntanlega einhverjum tugum eða hundruðum, jafnvel þúsundum. Nú er ég að tala um þá sem heimsækja Þingvallavatn innan Þjóðgarðs, ekki í einkalandi eða útleigðu opinberu landi. Í hreinskilni sagt veit ég ekki hvar allir þessir veiðimenn eru sem leggja stund á urriðaveiði í Þingvallavatni, þeir eru í það minnsta aldrei nálægir þegar ég er á staðnum. Þeir einu sem ég hef orðið var við eru rólegheita síðdegis- og helgarveiðimenn sem skreppa á Þingvöll til að ná sér í eina og eina bleikju í soðið. Hinar blóði drifnu strendur stórslátrunar urriðans hafa aldrei borið fyrir augu mér og vonandi gera þær það aldrei.

Þvert ofan í það sem fréttir hafa borið með sér og ýmsir munnhoggist yfir á spjallvefjum, þá ætla ég að leyfa mér að fullyrða að langsamlega stærstur hluti veiðimanna sem heimsækir Þingvöll ber meiri virðingu fyrir náttúrunni en svo að þeir séu að eltast við umræddan urriða. Á sömu forsendum leyfi ég mér að fullyrða að umgengni innan Þjóðgarðs tók stórstígum framförum á síðasta ári eftir sameiginlegt átak veiðimanna og Þjóðgarðsins. Og hverjar eru svo forsendurnar fyrir þessum fullyrðingum mínum? Jú, mín eigin upplifum þann tíma sem ég hef eytt á Þingvöllum á umliðnum árum. Nokkuð sem engin getur tekið frá mér og ég stefni ótrauðu á í sumar til að ná mér í eina eða fleiri bleikjur. Viltu vita hvar ég veiði þær? Kíktu þá hingað.

Höfundur:

Kristján Friðriksson
Massi af græjum

3. febrúar 2014

Veiðitækni

Upp

Forsíða

Vá, þarf maður allt þetta var ég spurður þegar nýgræðingurinn kíkti í skottið á bílnum mínum um daginn. Ég verð nú eiginlega að játa að ég roðnaði, í það minnsta inni í mér, því ég hélt í einlægni að ég væri ekki þessi græjufíkill að útbúnaðurinn minn gæti kallast ‚allt þetta‘. Ég leit yfir dótið mitt og …… allt í lagi ég var með nokkra hluti sem ég þurfti ekki endilega á að halda. Það var kannski ofrausn að vera með öll þrjú geymsluboxin mín, litlu vestisboxin hefðu örugglega dugað. Svo var ég með stangarhaldarana, þeir hefðu mátt verða eftir, þetta var jú aðeins ferð í eitt ákveðið vatn og ekki langt á milli veiðistað. Veiðivestið varð ég hafa með, vind- og vatnshelda jakkann líka. Svona eftir á að hyggja var kannski ekki þörf á vöðlunum, við veiddum algjörlega frá bakka í þessari ferð. Fyrst veðurspáin gekk eftir var eiginlega óþarfi að taka með mér léttu stöngina, #7 var eina sem dugði í þessu bölvaða roki. Háfurinn minn var auðvitað með í för, hnífurinn líka og netapokinn. Og til að sóða ekki út allan bílinn var ég með gamla kubba-kæliboxið undir aflann. Fékk að vísu bara eina bröndu þennan dag sem rúmaðist í nestispoka nr.2, ekki sóðaskapur af henni.

Óskilamunur við Hítarvatn

Svo rifjaðist upp fyrir mér veiðiferðin sem ég fór um árið, næstum allslaus. Ég vaknaði snemma einn morguninn og ákvað að renna vestur á bóginn í blíðunni. Svo mikið var ég að flýta mér að eitt og annað gleymdist. Ég gleymdi t.d. veiðivestinu og þar með; taumaklippum, taumaefni, taumum og flugum. Ég greip að vísu létta og þyngri stöng, en aðeins hjólið á þá þyngri. Flest allt annað var ég með og til einhverrar lukku var geymsluboxið með straumflugunum í veiðitöskunni. Svo var ég auðvitað með nestið mitt, ekki gleymir maður nesti á leið í veiðiferð. Ekki leyst mér nú á blikuna þegar ég var komin á áfangastað, eina 140 km. að heiman. Ég rétt vogaði mér að píra augun á hjólið og vonaði heitt og innilega að ég hefði gleymt að taka tauminn og taumaefnið af línunni í lok síðustu ferðar. Fjúkk, það stóðst. Þar bjargaði letin mér og ég hafði til umráða rétt rúm 9 fet af taum og taumenda. Ekki var nú útlit fyrir að ég gæti skipt oft um flugu þennan daginn og viti menn, þetta dugði mér. Að vísu varð ég að veiða allt á straumflugu en mér tókst að landa tveimur bleikjum og sleppti tveimur öðrum til viðbótar. Já, það má komast af með aðeins minna af græjum en maður heldur.

Höfundur:

Kristján Friðriksson
Lækur hjalar ……

30. janúar 2014

Veiðitækni

Upp

Forsíða

Þegar kemur að litlu ánum okkar, sem í hreinskilni sagt eru nú oft ekkert annað en lækir, þá eru nokkur atriði sem rétt er að hafa í huga. Ég ætla mér ekkert að fara í einhverja upptalningu á öllum þeim atriðum sem nefnd hafa verið í gegnum tíðina, bara rétt aðeins að tæpa á því sem ég upplifði sjálfur síðasta sumar.

Það er eins gott að gæta þess að vera ekki mikið á trampinu á bakkanum. Það er ótrúlegt hvað titringurinn undan fótum okkar getur borist í lítilli á eða læk. Eins eru skuggar okkar og stangarinnar beinlínis eins og viðvörunarflögg í augum fisksins.

Einhvers staðar las ég að maður verður að taka sig niður um nokkrar stærðir og atferli þegar maður á við fisk í litlum læk. Sjálfur hef ég svo sannanlega reynt þetta á eigin skinni. Bölvaður gassagangurinn fældi margan góðan silunginn undan mér í sumar sem leið. Hefði maður nú aðeins getað slakað á og látið aðeins minna fyrir manni fara, þá er aldrei að vita nema fleiri fiskar hefðu legið í háfi en raunin varð á.

Það sama, þ.e. að við verðum að skera niður um nokkrar stærðir á einnig við um græjurnar okkar. Það er nú svo að flestar flugustangir á markaðnum í dag eru framleiddar með það fyrir augum að ná lengra og hraðar. Hvorugt þessa skiptir máli í litlum lækjum. Þá þurfum við á einhverju að halda sem er mjúkt og létt. Að veiða með hraðri stöng í litlum læk, t.d. Hólmsá í Heiðmörk er eins og að skjóta mýflugu með fallbyssu. Trúðu mér, ég lét glepjast í roki og tók #7 með mér í sumar sem leið og ég gerði ekkert annað en kasta of langt og of þungt. Léttur búnaður, meiri nákvæmni og styttri köst. Og línan á hreint ekki að vera einhver dúndra með ógnarlöngum skothaus, hvað þá sökklína, ekki einu sinni hægsökkvandi. Klassísk flotlína, létt og lipur er línan sem þú átt að taka upp.

Lítill lækur kallar á lítillæti veiðimannsins. Sumir bloggarar leggja ofuráherslu á þekkingu veiðimannsins á réttu flugunum, stórkostlega kasttækni, sérhannaðar græjur en allt þetta er til lítils ef veiðimaðurinn heldur áfram að kasta, ekki bara flugu heldur einnig skugga á vatnið og vara fiskinn þannig við, langar leiðir að hann sé að koma, vopnaður öllu sem til á að taka. Vaddu eins og naut í flagi og þú veiðir ekki neitt. Laumastu og láttu lítið fyrir þér fara og þú getur meira að segja átt vona á fiski þótt þú þekkir ekki muninn á púpu og straumflugu, sért næstum með kústskaft í höndunum og kannt ekkert að kasta.

Lækur eða á?

Höfundur:

Kristján Friðriksson
Hinn straumurinn

21. janúar 2014

Veiðitækni

Upp

Forsíða

Lestu 100 greinar um silungsveiði í straumvatni og 95 þeirra segja þér að veiða andstreymis, þannig veiðir þú flesta silunga. Já, einmitt. Merkilegt hve silungur veiddist nú samt oft hér á Íslandi áður en menn kynntust andstreymisveiði. Það sem vantar e.t.v. inn í þessar 95 greinar er orðið ‚oftast‘ því þær aðstæður eru ekki óalgengar í straumvatni að veiðimaður getur ekki nálgast silunginn nema ofan straums.

Veiðifélagi minn s.l. sumar sýndi mér heldur betur að veiði með straumi getur borgað sig. Rétt ofan flúðar í lítilli á hafði ég tekið eftir skemmtilegum bolla sem vel gat leynt fiski en mér tókst ekki með nokkru móti að veiða þennan bolla andstreymis vegna straumþunga í flúðinni neðan hans. Svo fastur var ég í einhverri þessara 95 greina að mér kom ekki til hugar að laumast upp fyrir flúðina og renna í bollann. Eftir nokkur árangurslaus köst gafst ég upp og staulaðist upp á bakkann og hélt áfram upp með ánni. Nokkru síðar sá ég félaga minn á bakkanum þar sem hann rölti upp fyrir flúðina, langt upp fyrir flúðina. Með þurrflugu í nokkuð löngum taumi sá ég hvar hann renndi flugunni rétt í útjaðar aðal straumsins þannig að hún flaut niður eftir ánni, beint út á bollan sem ég hafði reynt við áður og …. BANG, flottur urriði hrifsaði fluguna af miklu offorsi. Eftir glaðhlakkalega löndun renndi félaginn flugunni aftur í útjaðar straumsins og fleytti henni þannig niður eftir ánni út á sama bollan …. BANG og annar urriði hrifsaði fluguna. Eftir þetta dettur mér ekki til hugar að halda því fram að andstreymisveiði eigi alltaf vinninginn. Það er alls ekki óalgengt að urriði sem er á leið upp á, hvíli sig eftir flúðasund einmitt í bollum sem verða oft til fyrir ofan flúðir og mjög erfitt er að nálgast andstreymis.

Hinn straumurinn

Ummæli

05.02.2014 – Urriði: Ég sé að það er greinilega þörf á því að ég haldi áfram að minna þig og aðra á að straumfluguveiði er málið! Ég hætti ekki fyrr en þú hefur séð ljósið og birtir pistil um dásemdir straumflugunnar 😉

Svar: Kannski ég grafi niður í minningabrunninn eftir straumflugu-augnabliki, þangað til treysti ég á komment frá þér, Svævarr Örn 🙂

Höfundur:

Kristján Friðriksson
Útsýnið yfir lækinn

15. janúar 2014

Ætið

Upp

Forsíða

Tweed

Þær eru næstum ljóðrænar, lýsingarnar af yfirvegaða veiðimanninum sem nálgast lækinn hægum, varfærnum skrefum rétt áður en hann tyllir sér niður í öruggri fjarlægð og gjóir augum eftir vatnsborðinu. Ef við bætum nú tweed jakka, hnébuxum og sixpensara við, þá er komin mynd úr handbók hins heiðarlega veiðimanns frá fyrrihluta 20. aldar. Þetta er einhver elsti veiðimaður sögunnar, hann er nefnilega enn í fullu fjöri rúmlega 100 árum síðar. Að vísu er hann komin í önnur föt en háttarlagið er enn það sama. Hann er að skima eftir ummerkjum fiskjar í læknum. Fyrstu merkin eru auðvitað uppitökur. Ef engar uppitökur er að sjá, þá má alltaf skima eftir skordýrum; tegund, stærð og háttalagi, því þau eru fæða fisksins.

Þegar veiðimaðurinn hefur náð að kortleggja lækinn hvað varðar lífið og gróður þá er stór partur eftir; straumurinn. Eins og nærri má geta er straumurinn ekki eins um allan læk og ekki er allur straumur fiskinum þóknanlegur. Annars erum við svolítið heft að því leiti til að við sjáum bara yfirborðið. Það sem getur virkað sem ólgandi straumur í okkar augum er hreint og beint stöðuvatn þar sem fiskurinn liggur. Svo má ekki gleyma þeim stöðum þar sem straumurinn á yfirborðinu verður að engu eða þar sem ekkert verður að straum. Dýpið í læknum hefur mikil áhrif á það hversu hratt vatnið rennur eins og nærri má geta. Sama má segja um breidd lækjarins. Allur fiskur vill súrefni og umfram allt fæðu án þess að þurfa að djöflast of mikið til að ná henni.

Gömul vísa verður aldrei of oft kveðin, skimaðu eftir því sem ekki að sjá við fyrstu sýn. Fæðan berst með strauminum og stundum er meira að segja hægt að veiða andstreymis undan straumi. Ha? Jú, þar sem straumurinn fer fyrir nes eða tá, snýst straumurinn stundum við og þar safnast oft fiskur saman í æti sem hefur þjappast saman.

Ummæli

12.01.2014 – Veiði-Eiður: Góður pistill Kristján! Það sem stendur hvað mest upp úr frá s.l sumri er þegar ég fór í litla bleikjuá á norðurlandi. Var búinn að skima eftir veiðilegum stað en fann engan. Stoppaði svo við litla “breiðu” sem var nú ekki beint veiðileg. En úti í henni miðri var spegill, svona einskonar “læna”. Ég starði lengi á hana og ákvað að lokum að prófa að kasta andstreymis og viti menn, 26 gleyptu púpuna áður en ég fékk nóg. Það var merkilegt að ef ég kastaði til hliðar við spegilinn þá gerðist ekkert, en ef ég hitti akkúrat í hann þá var nánast alltaf fiskur á.

Svar: Já, þeir lifa lengi í minningunni þessir staðir og augnablik þegar maður hittir akkúrat á. Stundum eru það aðeins örfáar tommur sem skilja að veiðistaðina og ‘dauðahafið’.

Höfundur:

Kristján Friðriksson