Ég skrifa þessa ferð á daginn í dag, sunnudag, þótt við höfum í raun verið að veiða hálfan laugardag og hálfan sunnudag. Við sem sagt, renndum austur í Holtahrepp sem heitir víst orðið Ásahreppur og bönkuðum uppá að Gíslholti. Það er skemmst frá að segja að skv. venju var auðfengið leyfi til veiða, hefur að vísu hækkar frá því í fyrra, stöngin nú á 1.000 kr.
Nokkur strekkingur var á laugardaginn og vorum við hjónin því róleg við vagnin fyrir miðju vatni að sunnan, gerðum okkur e.t.v. einhverjar vonir um að hann lægði með kvöldinu, sem brást þó. Ég rölti þó fljótlega inn með vatninu til vesturs og varð fljótlega var við fisk, titti sem sóttu stíft í Pheasant. Ekki kom þó fiskur á fyrr en aflaklóin mætti á staðinn og brá sömu flugu undir og fékk urriða. Ekki stór, en hirtur þó. Á meðan gafst ég upp á sífelldu narti og setti Higa’s SOS undir og fékk þessa líka…… rosalega litlu bleikju sem fékk líf. Eitthvað fór hungrið að segja til sín fyrr en venjulega þannig að við röltum okkur aftur inn að vagni og byrjuðum að hita grillið. Á meðan smellti frúin maðki undir flot og henti út til að hafa eitthvað annað en dásamlegt útsýnið til að glápa á. Og viti menn, fyrsti alvöru fiskurinn, rúmlega punds urriði gerði sér ánamaðk að góðu af hlaðborði Tótu.
Eftir kvöldmat reyndum við aðeins fyrir okkur í Vestra Gíslholtsvatni, kannski meira svona til að sval forvitninni, en urðum ekki vör við fisk. Reyndar vorum við búin að heyra það frá ábúanda Gíslholtsvatns að vatnið gæfi stóra, mjög stóra fiska, en þeir væru heldur liðfærri en í Austara vatninu og ekki alltaf auðvelt að hitta á þá.
Sunnudagurinn rann upp og stóð undir nafni. Glampandi sól og heldur stilltara heldur en á laugardaginn. Með morgunkaffinu fékkst enn einn urriðinn á maðk sem frúin vill endilega að verði skrifaður á mig þar sem ég henti flotinu út fyrir hana. Fiskurinn lét mikið til sín taka þarna undir bakkanum hjá okkur, svo mjög að við gáfumst upp og smelltum okkur í vöðlurnar og létum vaða. Ég verð nú að viðurkenna að þegar ég var búinn að fá enn einn bleikjutittinn á Pólskan Pheasant varð mér hugsað til ferðar okkar hjóna í vatnið í fyrra. Ég er bara ekki að smella með þessu vatni. Frúin æfði viðbragðsflýti með þurrflugu og uppskar heilmikla æfingu þar til þokkaleg bleikja sat loks föst. Eftir piknik í hádeginu röltum við aftur vestur með bakkanum og ég ákvað að láta Pheasant alveg vera, hann færði mér bara titti, og setti Higa’s SOS undir. Já, takk fleiri tittir. Ég sem sagt fékk ekki einn einasta fisk sem ég hirti á flugu í þessari ferð. Konan hirti tvo og svo þessir tveir á maðkinn.
Við höfðum spurnir af því að vatnið hefði komið afskaplega hægt til þetta sumarið, mun síðar en í fyrra. Það munar reyndar tæpum mánuði á ferð okkar í ár og í fyrra. Í fyrra var töluverður gróður komin til í vatninu á löngum kafla meðfram suðurbakkanum, en í ár, mánuði síðar, var þar nánast ekki stingandi strá/stör. Það er svolítið sláandi að sjá það svona berlega hve vorið hefur verið okkur kalt þetta árið.
Hann var nú ekki alveg eins fiskinn í kvöld, hann Reynir Ólafsson vinnufélagi minn, eins og hann var í Fnjóská í fyrra að ég held. Hvorki gæs né fiskur kom á hjá honum í kvöld þegar hann við þriðja mann ásamt mér og konunni minni skruppum í ónefnt vatn í nágrenni borgarinnar.
Aðstæðurnar voru auðvitað ekki alveg 100%, bölvað rok og vatnið eins argasti brimgarður. En eitthvað urðum við hjónin vör, reyndar töluvert á tímabili og svo fór á endanum að ég mér tókst að setja í urriða rétt um pundið. Annars var það einkennilegt hve mikið var af narti og laufléttum tökum sem erfitt var að bregðast við í öllum ölduganginum. Það var meira eins og fiskurinn væri pirraður eða úrillur í öllum hamaganginum í veðrinu og væri bara á glefsinu, frekar en taka ákveðið sér til matar.
Ef einhver er að velta þessari mynd fyrir sér, þá er hún hrein og klár sönnun þess að góður veiðimaður getur allt með góðri flugustöng, meira að segja krækt í gæs í miðri laxveiði.
Ég er ekki alveg viss hvaða hugmynd ég hafði í kollinum af Arnarvatnsheiðinni áður en við hjónin lögðum í hann á föstudaginn, en ég er nokkuð viss um að sú mynd sem blasti við mér í kvöldstillunni þegar upp á heiðina var komið var ekki sú sem ég hefði gert mér af svæðinu. Rétt eins og um önnur heiðarlönd okkar er nánast ekki hægt að finna orð sem lýsa þessu öllu. Kannski engin furða að nokkur fegurstu kvæða okkar Íslendinga eiga uppruna sinn til óspilltra heiðanna.
Við tókum laugardaginn rólega, e.t.v. örlítið lúin eftir vinnuvikuna og síðan 4 klst. ferðalagið upp á Arnarvatnsheiði síðla föstudags. Þegar við loksins höfðum okkur af stað ákváðum við að fara stutt, reyna að kynnast svæðinu og stefndum því á Langalón með það í huga að rölta síðan með Austurá yfir í Þúfulón.
Austurá við Langalón
Þegar við höfðum rölt frá veginum og niður að innstreymi Austurár í lónið, blasti þessi líka fallegi hylur við okkur. Frúin settir í nokkuð hressilegan fisk eftir örfá köst, en sá var ekki á því að leika sér og hvarf á braut með Watson’s Fancy straumflugu og þokkalegan hluta af taumaefni og sást ekki eftir það. Eftir töluverðar tilraunir tókst mér að setja nokkuð óvænt í fisk með rauðum Nobbler. Fiskurinn tók umsvifalaust strikið niður í hylinn og hélt sig þar og niður eftir hylnum þangað til mér tókst að þreyta hann svo að upp kom hann á bakinu. Það var ekki fyrr en þá að ég gerði mér grein fyrir hversu rosalegur þessi urriði var, 8 pund og ekkert nema vöðvar og skolturinn.
Lítið urðum við vör við annan fisk á þessum slóðum þannig að við lögðum leið okkar norður með vatninu og með Austurá yfir í Þúfulón. Ekki urðum við vör við einn einasta fisk alla þessa leið og ekki heldur í Þúfulóni sem okkur báðum þykir einkennilegt m.v. allt það ferska og súrefnisríka vatns sem streymdi í lónið. Og ekki var skortur á fæðu, hornsíli, flugur og púpur í þúsundavís, en ekki einn einasti fiskur.
Þar sem halla tók degi, tókum við okkur upp og prófuðum fyrir okkur í Sesseljuvík í Arnarvatni stóra svona rétt áður en við héldum heim í vagninn, helmingurinn af okkur þokkalega sáttur við daginn.
Arnarvatn stóra – veiðihúsin og fellihýsið okkar á bakkanum
Sunnudagurinn rann upp, eins fallegur og hugsast gat og við tókum okkur saman og stefndum á Austara Grandavatn. Höfðum það fyrir satt að vatnið kæmi einna fyrst til af vötnunum á heiðinni, en hefði verið eitthvað seint til þetta vorið, kannski væri það hrokkið í gang. Og mikið hélt ég að svo væri þegar ég náði 2ja. punda bleikju á Peacock eftir skamma stund í norð-austur horni vatnsins, en það var nú öðru nær. Við eyddum töluverum tíma í vatninu eftir þetta en urðum ekki frekar vör þannig að við ákváðum að prófa fyrir okkur í Litlavatni þar sem Austuá á upptök sín og rennur til Langalóns. Skemmst er frá því að segja að við urðum ekki vör í vatninu og ekki heldur í ánni alla leið niður í Langalón. Að vísu setti í ég bleikjutitt í ‘uppáhalds hylnum mínum’ en ekki söguna meir. Frúin smellti þá þurrflugu undir, Blue Dun og rölti til baka upp Austuá í átt að Litlavatni. Loksins, loksins kom þá að því að hún fengi fisk í þessari ferð og þá tvo frekar en einn á nákvæmlega sama staðnum í ánni. Flottir pundarar sem tókur ákveðið þurrfluguna þegar hún fleytti henni yfir poll fyrir ofan flúðir, ofarlega í ánni. Glæsilegt og verður örugglega síst til þess að hún verði afhuga þurrflugum.
Ferðin hjá okkur endaði því í þessum fjórum fiskum til matar og einum sleppt. Þegar ég kvittaði í veiðibókina hjá Eiríki veiðiverði að morgni 17. sá ég að flestir sem höfðu haft helgardvöl á heiðinni voru búnir að taka sig upp og ekki voru nú veiðitölur manna neitt til að hrópa húrra fyrir. Eins og kom fram í spjalli okkar Eiríks hefur heiðin komið rólega inn þessa rúmu viku sem liðin er af tímabilinu en hún hlýtur að fara að smella inn hvað úr hverju. Eitt er víst, við hjónin náðum ekki að reyna fyrir okkur í nema örlitlum hluta þess vatnasvæðis sem tilheyrir Arnarvatni og Tvídægru þannig að trúlega liggur leið okkar þangað upp eftir aftur, þótt síðar verði og þá helst í þann tíma sem flugan er ekki alveg eins ágeng eins og hún var um helgina. Snögg talning leiddi 24 flugnabit í ljós á undirrituðum sem svíða all hressilega núna þegar heim er komið og bólgna með hverri mínútunni sem líður.
Veiðitölur ársins
Bleikjur í ferð
Bleikjur alls
Urriðar í ferð
Urriðar alls
Fj.ferða
0 / 2
0 / 2
2 / 1
3 / 9
19
Ummæli
Siggi Kr. – 17.06.2013: Innrennslið í Langalón. Þetta er nákvæmlega sami staður og ég tók 2 – 2.5 kg urriða laugardaginn á undan. (Innsk. Kristjáns: Lesið um veiðiferð Sigga og félaga hér) Þá var það stuttur orange nobbler og fiskurinn á í fyrsta kasti. Austuráin er skemmtilegt svæði sem ég bara verð að skoða nánar og okkur fannst það reyndar svolítið skondið félögunum að við fengum tvo jafnstóra fiska (og svo eitthvað af minni fiskum), annan þarna næstum efst í ánni og hinn á neðsta veiðistað svæðisins
Svar: Ég hafði einmitt orð á því við konuna á leiðinni heim í dag að það væri eflaust skemmtilegt að þræða ánna eins og hægt væri. Það verður örugglega einhvern tímann af því. Annars ætti maður víst að vera rólegur í loforðum um að kanna þetta eða hitt. Undarlegt hvað tíminn fýkur hjá þessa dagana. En, mikið er ég sammála þér Siggi, þetta er alveg frábært svæði.
Siggi Kr. – 18.03.2013: Var búið að opna veginn inn að Skammá og Réttarvatni þegar þið voruð þarna og voru enn einhverjir skaflar í kringum Arnarvatn stóra?
Svar: Nei, það var ekki búið að opna veginn, formlega. Heyrði á Eiríki veiðiverði að það ætti að skoða með opnun núna um miðja viku. Veit reyndar að einhverjir fóru inn að Réttarvatni á sunnudag á ofur-jeppum og gerðu einhverja veiði. Enn voru stöku skaflar í Sesseljuvíkinni, gengt veiðihúsunum og ég veit að einhverjir náðu fiski þar undan á laugardag. Annars var nú mestur snjór óðum að hverfa. Ertu bara strax farinn að plana framhaldsferð? Heyrði í dag frá einum sem lá í tjaldi um helgina við Austuránna gengt Hólmavatni. Þeir gerðu ágæta veiði, það fylgdi samt sögunni að oft hefði nú verið meira um fisk, hvað sem það nú þýðir.
Siggi Kr. – 19.06.2013: Já veistu ég bara held að ég sé farinn að plana framhaldsferð
Svar: Mikið skil ég þig vel, ef ekki væri fyrir tímaskort í augnablikinu, þá væri ég trúlega í Austuránni núna.
Urriði – 20.06.2013: Kommon!!! 8 punda urriði (til hamingju) en engin mynd af flykkinu???
Svar: Neibb, það er þegar allt of mikið af myndum á netinu af svona stórum kvikindum. Það er önnur hver myndavél á landinu útkámuð eftir fisk sem hefur verið rekinn upp í linsuna 🙂 Satt best að segja hafði ég ekki rænu á því að taka mynd, bara settist niður og barðist við að ná hjartslættinum niður.
Urriði – 20.06.2013: Þú þekkir mig nú kannski ekki persónulega en lít ég út eins og einhver sem er kominn með nóg af stórfiskamyndum? Held að það sama gildi um aðra veiðimenn, annars óska ég þér aftur til hamingju með fenginn
Ég og vinnufélagi minn gerðum okkur ferð í ónefnt vatn í nágrenni Reykjavíkur eftir vinnu í dag. Eins og ég hef nú dásamað veðurspár í gegnum tíðina, þá gekk spáin í dag ekki alveg eftir, og þó. Það var spáð hæglætis veðri og hita. Jú, hitinn var þarna en rigningin var ekkert hæglæti til að byrja með. Það var ekki fyrr en undir kl.20 að hætti að rigna og þá fóru jú fiskarnir á stjá. Við náðum fimm urriðum, undirritaður tveimur í pottinn og einum sleppt og félagi minn tveimur í pottinn. Ekki var stærðin þó alveg sú sama og ég hef átt að venjast í þessu vatni, en fínir matfiskar þó. Félagi minn átti flotta innkomu með sína tvo, hans fyrsta ferð í þetta vatn sem við erum svo heppnir að hafa leyfi í frá vinnufélaga okkar. Fín ferð og vatnið á eflaust eftir að koma sterkt inn í sumar þegar það hefur hlýnað aðeins.
Veðurspá…. er sniðugt fyrirbæri. Það var spáð þetta 3-6 dropum á Snæfellsnesi austanverðu og merkilegt nokk gengu þessir þrír dropar eftir en ekki bólaði á þessum 6 nema rétt aðeins aðfararnótt laugardags og svo mjög stutta stund á laugardagskvöldið. Annars skartaði Hítardalurinn sínu fegursta og maður átti alltaf hálft í hvoru von á að hann fylltist af veiðiþyrstum mönnum og konum, en það var merkilega lítil aðsókn um helgina.
Á laugardagsmorgun afréðum við hjónin að renna vestur fyrir Hólm og ganga frá stíflunni inn með vatninu að vestan. Við vorum á eftir, undan og innan um hóp kátra veiðimanna sem voru í 19. árlegu veiðiferð sinni í Hítarvatn og það var að heyra á tali þeirra að þeir hefðu aldrei séð jafn lítið til fiskjar eins og þetta árið. Já, það fór svo sem ekki mikið fyrir fiskinum á land þennan 1,5 km. frá stíflu og inn að Votuklif sem við hjónin príluðum upp fyrir höfða eða til baka með bakkanum. Mér skilst að aðeins einn fiskur hafi komið á land hjá þeim 9-10 veiðimönnum sem eyddu 4 tímum á vesturbakkanum á laugardag. Fiskurinn svo sem sýndi sig, en það reyndist flestu erfiðara að fá hann til að taka. Það var eins gott að við hjónin vorum með íslenskt fjallalamb með okkur á grillið, annars hefðum við soltið þetta kvöldið. Eitthvað fréttum við af reitingi í hrauninu austan Hólms þannig að við íhuguðum alvarlega að setja stefnuna í átt að Foxufelli næsta morgun.
Þokuslæðingur um miðnættið
Ef laugardagurinn byrjaði fagur þá gaf sunnudagurinn honum ekkert eftir og við skelltum í okkur staðgóðum morgunmat og lögðum land undir fót. Ekki veit ég nákvæmlega hvað víkin heitir, ef hún heitir þá eitthvað yfir höfuð, sem við enduðum í og að segja til um vegalengd í hana er nánast ómögulegt því leiðin frá Hólmi var u.þ.b. 1,2 km skv. GPS tækinu, en leiðin heim var aðeins 1 km. Skýring? Jú, það eru svo margir ‘stígar’ í hrauninu að fyrir ókunnuga eins og okkur var ekkert mál að velja rangan stíg aðra leiðina og einhvern réttari hina. En, hvað um það. Ég hafði það nokkuð sterkt á tilfinningunni að fiskurinn væri eitthvað viðmótsþýðari þarna í hrauninu heldur en við vestur bakkann og það reyndist vera. Eftir stutta stund setti ég í alveg þokkalegan urriða á Higa’s SOS bara östutt frá bakka. Nokkru síðar var fiskleysismúr konunnar rofinn þegar hún náði einum á agnar litla mýflugu púpu. Ég bætti svo einum titt við sem fékk líf og öðrum sem fór í netið, þeim fyrri til samlætis.
Í rólegheitum röltum við síðan til baka að Hólmi, tókum okkur saman og renndum heim á leið. Þessi veiðiferð varð enn ein sönnun þess að það þarf ekki marga fiska til að eiga eftirminninlegar og frábærar veiðiferðir.
Það er bara svo gott að komast aðeins út fyrir malbikið og þá er náttúrulega frábært að hafa nokkur af bestu veiðivötnunum innan klst. frá heimilinu. Smá skreppur í blíðunni upp að Úlfljótsvatni. Jú, veðrið var alveg ágætt en mikið rosalega munar miklu á hitastigi vatnanna okkar hér við bæjardyrnar. Eins hlý og Meðalfells-og Elliðavatn eru að verða þessa dagana og allt lífríkið að komast á skrið, þá munar örugglega tveimur vikum á þeim og Úlfljótsvatni. Fín byrjun á afsökun? Nei, bara staðreynd, en það er alltaf jafn gaman að koma inn fyrir Steingrímsstöð og að Veiðitanga þó maður fái ekki einu sinni töku.
Held að það sama gildi um aðra veiðimenn, annars óska ég þér aftur til hamingju með fenginn 
FOS 