Það getur alltaf komið fyrir að einhverjar pöddur vakni til lífsins í hnýtingarefninu, helst fjöðrunum. Einfalt ráð til að koma í veg fyrir þetta er að lauma einu og einu lárviðarlaufi inn á milli hnýtingarefnisins. Lárviðarlauf er skaðlaust en virkar sem ágætis pöddufæla.
Höfundur:
Ein af þeim flugum sem hafa skotist upp á stjörnuhimininn í fluguveiðinni er Moppan eða The Mop Fly sem kom fram á sjónarsviðið undir lok síðustu aldar vestur í Bandaríkjunum. Flestir veiðimenn og hnýtarar þekkja þessa flugu í einhverri þeirri mynd sem hún hefur tekið á sig frá því hún kom fyrst fram. Höfundur flugunnar er Jim Estes sem búsettur var á þeim tíma í Norður Karólínu. Að sögn er Jim sérstaklega uppátækjasamur hnýtari, fer ótroðnar slóðir og leitaði hráefnis á ólíklegustu stöðum. Efnið í Moppuna fann hann í s.k. Dollarstore, fannst það spennandi og prófaði það þegar heim var komið.
Upphaflega hnýtti Jim þessa flugu í ljósgrænum lit til að líkja eftir s.k. Sourwood ormi sem er algengur austanvert í Bandaríkjunum. Vissulega voru til nokkrar eftirlíkingar af þessum ormi í flugulíki, en Jim þótti þær óþarflega flóknar í hnýtingu og leitaði leiða til að einfalda hana. Það má fullyrða að mikið einfaldari gæti flugan ekki orðið.
Það er ákveðin tenging á milli Squirmito flugunnar og Moppunnar, þótt mörgum finnist sú tenging heldur léttvæg. Báðar falla þær í þann flokk sem höfundar þeirra kalla Trash flies eða Rusl-flugur, þ.e. þær eru hnýttar úr efni sem finnst víða og er ekkert sérstaklega ætlað til fluguhnýtinga, gjarnan eitthvað sem verður afgangs eða er ónýtt til sinna upprunalegu nota. Annað eiga þær sameiginlegt, þær hafa báðar lent á milli steins og sleggju þegar kemur að kærumálum í fluguveiðikeppnum, reyndar þeirri sömu með nokkurra ára millibili.
Sjálfur var ég fyrir mörgum árum afar trúr þessari flokkun flugunnar, þ.e. að hún væri rusl-fluga og hnýtti hana úr þykkum pípuhreinsara sem mér áskotnaðist sem afgangar einhvers föndurs á mínu heimili. Illu heilli voru þessir pípuhreinsarar aðeins í æpandi rauðum, bláum og grænum litum og ég veiddi aldrei neitt á þær flugur. Minni afbrigði sem ég hnýtti úr venjulegum pípuhreinsurum gáfu mér jafn marga fiska. Það er greinilega ekki sama hvaða rusl maður notar.
Eftir að flugan komst í hámæli og naut sífellt meiri og meiri vinsælda, þá urðu uppgrip í moppubransanum í byggingavöruverslunum vestan hafs. En það leið töluverður tími þar til þekktir fluguframleiðendur bitu á agnið. Nokkrir þeirra vildu hreint ekki sjá þessa flugu í sínum röðum, höfðu enga trú á þessari local flugu frá Karólínufylki. Það var ekki fyrr en löngu síðar að þessir framleiðendur tóku fluguna upp á sína arma og hófu framleiðslu og sölu á henni. Þeirra á meðal voru Umpqua og Montana Fly Company sem þannig misstu af mesta æðinu, en selja hana í dag í fjölda útfærslna.
Moppan líkir ágætlega eftir lirfu- og púpustigi fjölda skordýra og er hreint engin local fluga vestur í Bandaríkjunum lengur. Í dag finna hnýtarar hráefnið í þessa flugu í vel flestum verslunum, þar á meðal byggingavöruverslunum þar sem hægt er að kaupa lífstíðar lager af moppuþráðum, meira að segja í nokkrum mismunandi litum í einni og sömu moppunni. Nokkrir minni framleiðendur skúringamoppa brugðust við aukinni eftirspurn á sínum tíma og tóku upp á því að blanda saman bómullar- og fiberþráðum í ýmsum litum í moppurnar sínar og juku þannig sölutölur verulega. Það má því segja að moppuframleiðendur hafi stutt við bakið á hnýturum löngu áður en framleiðendum hnýtingarefnis datt í hug að bjóða staka moppuþræði til hnýtinga.
Í dag finnst þessi fluga í öllum mögulegum litum og útfærslum og kjaftasagan segir að þeir sem eiga lager af þessum flugum þurfi aldrei að kvíða aflatregðu.
Höfundur:
Hvort sem hnýtari þyngir búk flugunnar með þynnum eða vír, þá er mikilvægt að byggja vel undir þynginguna. Það er ekki síður mikilvægt að læsa þynginguna vel niður með hnýtingarþræði og mögulega lakki áður en hafist er handa við að byggja fluguna endanlega upp.
Höfundur:
Gamlar fréttir geta verið skemmtilegar, sérstaklega þegar maður les þær sem nýjar í dag. Ég var eitthvað að gauka á netinu í haust í leit að ítarefni fyrir smá greinarstúf sem ég var með í smíðum og þá datt ég niður á frétt um meintan vafasaman sigur Bandaríska unglingalandsliðsins á heimsmeistaramótinu í fluguveiðum. Greinin fjallaði um yfirburðastöðu liðsins sem talin var felast í Squirmy Wormy. Sitt sýndist hverjum um þessa flugu og það hvort leyfa hefði átt liðinu að nota þessa óþekktu jaðar-flugu. Ég staldraði aðeins við þessa athugasemd og fannst hún svolítið einkennileg, hafa ekki allir séð þessa flugu? Var hún ekki afhjúpuð á Íslandi sem leynivopnið árið 2018? Haldið ykkur nú fast; þessi grein sem ég var að lesa var frá árinu 2014 og þá hafði þessi umdeilda fluga þegar verið í fluguboxum veiðimanna í Norður Karólínu í á fjórða ár.
Nú verð ég að játa að ég tengdi ekki alveg strax að ég hef um árabil fylgst með höfundi þessarar flugu án þess að gera mér grein fyrir því sérstaklega. Þessi hnýtari, kastkennari, leiðsögumaður og fyrrum ambassador Orvis heitir Dave Hise, á og rekur Casters Flyshop vestur í Bandaríkjunum og hefur sent frá sér fjölda greina, skrifað í félagi við aðra nokkrar bækur og bæklinga um fluguveiði. Á sínum tíma, upp úr 2010 fór Dave ekkert sérstaklega leynt með tilraunir sínar með gúmmíteygjur og úr varð flugan Squirmito sem sver sig heldur betur í ætt San Juan orma sem Dave hefur útfært á ýmsa vegu. Dave hefur það orð á sér að vera einhver framsæknasti hnýtari vestan Atlantsála og fer gjarnan ótroðnar slóðir í hnýtingum og sjálfur telur hann sig vera ókrýndan konung Trash flies og vísar þar til áráttu sinnar að nota óhefðbundið efni í flugur, eins og t.d. að rekja upp gúmmíbolta og nota teygjurnar úr honum í flugu, þannig varð Squirmito til. Hvenær farið var að nota heitið Squirmy Wormy veit ég ekki, ég veit bara að Dave stendur nákvæmlega á sama um nafn flugunnar og hefur ekki gert minnstu tilraun til að sækja um einkaleyfi á henni, frekar en nokkurri annarri flugu sem hann hefur soðið saman.
Notkun flugunnar sprakk út í Evrópu eftir kæru Tékkneska landsliðið sem fór fram á að flugan yrði bönnuð í veiðikeppnum eftir fárið sem hún olli 2014. Sjálfur varð ég ekki var við þessa flugu hér heima fyrr en árið 2017 hjá nokkrum framúrstefnuhnýturum sem voru til í að prófa allt.
Svona flugur koma reglulega fram, flugur sem sprengja samfélagsmiðla og veiðiblogg. Menn skiptast í andstæðar fylkingar, með og á móti. Sumir beinlínis elska að hata þessa flugu, telja hana ómerkilega gervibeitu sem eigi ekkert skylt við flugur eins og þær eiga að vera. Aðrir benda á að það sé ekki til neinn staðall yfir flugur, allt sé leyfilegt og ef fluga veiðir, þá sé ekkert sem heitir að banna hana eða hægt sé að banna mönnum að kalla kvikindið flugu. Það er svo allt annar handleggur hvort mönnum þykir þessi fluga falleg, veiðileg eða yfir höfuð fiski bjóðandi. Hún er í það minnsta mjög óhefðbundin, en þó ekki. Eins og áður er getið, þá var höfundur hennar að leika sér að San Juan orminum þegar hún varð til og hún sver sig alveg í þá ætt.
Það verður samt ekki af þessari flugu tekið að hún virkar mjög vel undir vissum kringumstæðum, að sögn. Vissar kringumstæður eru reyndar mjög teygjanlegt hugtak (ég bara varð að nota þetta hérna). Flugan er frekar auðhnýtt og afar einföld í uppbyggingu, nokkuð sem fellur fiski yfirleitt vel í geð. Og þegar talað er um fiskinn, þá sverja margir veiðimenn að hún virkar í allan fisk; silung og lax.
Einhverra hluta vegna byrjuðu íslenskir veiðimenn helst á að nota þessa flugur í straumvatni en reyndu hana lítið í vatnaveiði. Kannski eru veiðimenn í straumvatni einfaldlega nýjungagjarnari heldur en íhaldssamir vatnaveiðimenn, en upphaflega var hún nú meira notuð í vötnum Norður Karólínu heldur en straumvatni. Þrátt fyrir allar deilur sem þessi fluga hefur valdið, þá eru nú mestar líkur á að hún teljist orðið til flugna og veiðimenn eru væntanlega hættir að pukrast með hana, meira að segja innan um hreintrúarmenn í fluguhnýtingum.
Höfundur:
Það má eflaust misskilja þessa fyrirsögn á ótal vegu, en það breytir því ekki að berrassaðir krókar eru hin mestu ódó þegar kemur að fluguhnýtingum. Það er frekar erfitt að klæða flugurnar í almennileg föt ef krókurinn er ekki kominn í nærbrækurnar.
Það að vefja legg króksins með hnýtingarþræði frá auga, aftur að bug og aftur til baka er eiginlega eins og klæða krókinn í nærfötin áður en maður setur hann í samkvæmisfötin. Gott undirlag úr hnýtingarþræði skapar stamt undirlag fyrir það hnýtingarefni sem síðar kemur. Þetta undirlag auðveldar ekki aðeins hnýtingarnar, það eykur viðloðun efnisins við krókinn, ekki síst ef maður setur eins og einn dropa af lími eða lakki á milli laga. Samspil þéttra vafninga og líms eykur endingu flugunnar til mikilla muna.
Höfundur:
Dádýrshali (e: bucktail) er ekki óalgengt efni í straumflugur. Sjálfur lenti ég ítrekað í því í árdaga minna hnýtinga að hárin úr halanum vildu vefjast óþarflega mikið utan um krókinn þegar ég hnýtti þau niður. Það var alveg saman hve mikið ég vandaði mig, alltaf vildi vængurinn breytast í hringvaf. Það var ekki fyrr en ég las það í einhverju spjalli að neðsti partur halahársins er holur og því vill hann vefjast svona í hring.
Ef þú lendir í svipuðum vandræðum, prófaðu þá að klippa 1/3 neðan af hárunum, það sem eftir stendur eru massíf hár og henta betur í væng og skott á straumflugu og eru til friðs þegar þau eru hnýtt niður.
Höfundur:
