Það getur verið tvíeggjað að gefa ráð um stangveiði, staði eða aðferðir. Stundum er eins víst að engin ráð dugi þegar veiðigyðjan er ekki í stuði, veðurguðirnir leika einleik á rok og rigningu eða veiðimaðurinn fer ótroðnar slóðir og lendir utan veiðisvæðis. Þá getur ráðgjafinn lent á milli og verið kennt um ófarirnar.
Almennt eru veiðimenn hinir ljúfustu og tilbúnir að gefa góð ráð, jafnvel í tíma og ótíma, umbeðnir eða ekki. Fyrir utan þær óumbeðnu reynslusögur sem ég hef sett niður á þennan vef, þá kemur það annað slagið fyrir að mér berast sérstakar fyrirspurnir um góða veiðistaði. Þó ég sé ekkert sérstaklega hörundsár, þá svarar maður yfirleitt nægjanlega loðið og með nokkrum fyrirvörum þannig að ef illa fer verði manni ekki kennt um gæftaleysið.
Um daginn fékk ég beiðni um upplýsingar að barnvænu svæði, helst með fiski, fyrir tvo fisklausa unga veiðimenn með brennandi áhuga. Ég setti nokkra staði og aðferðir niður á blað og svaraði pabbanum og lagðist síðan á bæn, vonandi kæmi þetta að einhverju gagni. Og viti menn, nokkrum dögum síðar barst mér kveðja frá veiðimönnunum ungu; Meðalfellsvatnið klikkaði ekki.
Bræðurnir Daníel Hilmar (4 ára) og Ísak Heiðar (verður 6 ára á morgun)
Þessir bræður eiga örugglega eftir að koma fyrir á fleiri veiðimyndum í framtíðinni, flottir og þokkalega hamingjusamir með aflann úr Meðalfellsvatni. Það er ljóst hvað pabbi þeirra, Hilmar Hilmarsson kemur til með hafa fyrir stafni í sumar, hér hefur veiðibakterían komið sér hressilega fyrir. Ef eitthvað gefur ráðgjöf gildi, þá eru það þessi augnablik. Til hamingju strákar, vel gert.
Í tilefni að útkomu bókarinnar Vatnaveiði – árið um kring verður efnt til vísis að útgáfuhófi í Félagsheimili Ármanna, Árósum, Dugguvogi 13, miðvikudaginn 24.júní kl.17:30 Sjá staðetningu á korti hér.
Boðið verður upp kaffi og með því auk þess sem höfundur áritar bókina sem verður einmitt á kynningartilboði af þessu tilefni.
Gott væri að sem flestir sæju sér fært að boða þátttöku sína með skráningu á viðburðinn á Facebook sem opna má hér.
Eins og margir vita og þekkja af eigin raun, er Hraunsfjörðurinn s.k. snemmsumars vatn. Og það er ennþá svolítið snemmsumars hjá okkur þessa dagana og því tilvalið að smella stöngum í bíl og renna vestur á Snæfellsnes. Við fórum hefðbundna leið vestur á nesið og yfir það um Vatnaleið. Ekki var nú hægt að kvarta yfir veðrinu á föstudaginn, blíða, blíða og blíða hvar sem litið var. Að vísu var hitastigið ekki í hærri kantinum, en dugði þó til ef sofið var undir sæng og með teppi.
Hraunsfjörðurinn að kvöldi 13.júní
Laugardagurinn rann upp, bjartur og fagur og eftir staðgóðan bita var haldið af stað úr Berserkjahrauninu inn að vatni. Töluverður fjöldi veiðimanna hafði þegar raðað sér niður við víkina að norðan og út að Búðarnesi þannig að við lögðum land undir fót og röltum inn með nesinu til norðurs. Fyrsti fengur dagsins var ekki glæsilegur; flundra. Næsti fengur var ekkert skárri; önnur flundra þannig að brúnin var heldur farinn að þyngjast á mér. Var þessi óskapnaður búinn að leggja undir sig allan fjörðinn?
Þegar við svo fengum fregnir af því að víkverjar hefðu splittast upp og yfirgefið svæðið, héldum við sem leið lá út á nef Búðartanga rétt um kl.15 Það var eins og við manninn mælt að þremur korterum fyrir flóð fór að lifna yfir tilverunni. Fyrst kom ein þokkaleg hjá mér á Peacock kúluhaus með Orange skotti. Takið eftir; Orange skotti, það skiptir öllu. Skömmu síðar var tekið djúpt og af miklu afli. Eins og vera ber reisti ég stöngina til að tryggja fluguna og þá var eins og sá í neðra hefði verið leystur úr læðing. Ef takan var af afli, þá var það sem fylgdi á eftir af tífaldri fyrstu snertingu. Og svo varð allt laust. Heldur skjálfhentur dró ég inn og kannaði ástand taums, vitandi að flugan var á bak og burt, og komst þá að því að 8 punda taumurinn hafði tognað niður í fjórðung. Ég trúi því að þótt menn hefðu gengið í birgðir hákarlaveiðimanna í Bjarnarhöfn og fengið lánaðan útbúnað, þá hefði það ekki dugað til að koma þessari bleikju á land. Goðsögnin um Hraunsfjarðarskrímslið var fædd.
Frúin hóf sínar tökur með ódrætti af flundrugerð en tók síðan tvær mjög fínar sjóbleikjur áður en dagur leið að kveldi. Líkt og ég, glataði hún Peacock með Orange skotti eftir mjög snarpa töku sem bætti nokkrum slögum inn í hjartlínuritið hjá henni. Ég er sannfærður um að þar hafi fyrrnefnt Hraunsfjarðarskrímsli verið á ferð að bæta í Peacock safnið sitt. Frúin var samt með einhverjar undanbárur og vildi halda þeim valkosti á lofti að fleiri stórar bleikjur væru í firðinum, það væri alls ekki víst að þetta hefði verið sú sama og stal minni flugu. Þar sem ég er ekki mikið fyrir órökstuddar getgátur, hvað þá skröksögur, tel ég víst að einungis eitt skrímsli sé í firðinum, tvö væru of mikið og kynnu að fæla veiðimenn frá.
Dagurinn endaði sem sagt í fjórum hjá mér, tveimur hjá frúnni og samtals þremur flundrum sem verða ekki færðar til bókar.
Hraunsfjörður í blíðunni
Sunnudagurinn var tekinn snemma og þrátt fyrir áætlun um langan göngutúr um nágrennið varð minningin um sjóbleikjuna við Búðartanga öllu yfirsterkari og þangað vorum við mætt rétt upp úr kl.8 Heldur var nú rólegra yfir tökunum, stöku nart en tvær komu þó á land, ein hjá hvoru okkar og svo ein flundra til viðbótar hjá frúnni. Gönguferðin frestaðist því fram yfir hádegið, ég geri henni skil síðar.
Þrátt fyrir að hafa oft áður farið í Hraunsfjörðinn, held ég að þessi ferð hafi smellt honum endanlega inn á topp 10 listann hjá okkur. Veðrið, fiskurinn og makalaus náttúrufegurðin í Hraunsfirðinum lögðust á eitt og gerðu þessa ferð okkar að einni bestu veiðiferð á þessar slóðir til þessa.
Föst lykkja er eitthvað sem er á dagskránni í sumar. Fyrir löngu síðan rakst ég nokkuð groddaralega yfirlýsingu um kosti fastrar lykkju umfram hefðbundna fluguhnúta en ég lagði þessa grein frá mér með aðkenningu að vanþóknun. Ef til vill var það einstrengingslegt orðfærið sem stuðaði mig þannig að ég varð hálft í hvoru afhuga því að nota fasta lykkju. Samt sem áður hefur þetta blundað aðeins í mér og ‚væntanlegt‘ sumarið verður notað til þess að sannreyna kenninguna.
Oft hefur verið rætt um þrjár megin ástæður þess að nota fasta lykkju í stað fasts fluguhnúts. Fyrst hafa menn talið að hreyfing flugunnar í vatni verði eðlilegri ef tenging hennar við tauminn er ekki pinn-stíf og leiðandi í hreyfingum hennar. Þetta á víst ekki aðeins við um straumflugur, púpur og votflugur verða mun líflegri í lykkju heldur en föstum hnúti. Í sjálfu sér ættu þessi rök að duga til að prófa fasta lykkju, en fleiri hafa verið nefnd og má þar nefna að fluga sem leikur laus á taumi á auðveldara með að snúa kúluhausnum niður og sökkva þannig hraðar heldur en sú sem taumurinn heldur aftur af. Þetta eru nú einhver rök fyrir púpuveiðina á Þingvöllum.
Að síðustu má nefna það sem ég ætla sérstaklega að láta reyna á í sumar. Fastur hnútur í flugu er sagður veikari heldur en sá sem er aðeins á taumi. Sem sagt, það hefur verið fullyrt að fluga sem hnýtt er með fastri lykkju endist lengur og slitnar síður af taum heldur en hinar. Ekki að það hafi verið sérstakt vandamál í mínum huga hingað til að tapa flugu, þá verður spennandi að athuga þetta í sumar.
En hvernig er þá best að útbúa fasta lykkju? Einn hnútur hefur oftar en ekki verið nefndur til sögunnar og það er Non slip loop sem ég setti hér inn á síðuna fyrir löngu síðan. Nú er ekkert annað en ná sér í spotta og æfa sig fyrir sumarið.
FOS 