Kannski er það aðeins mín eigin upplifun eða þá að veiðimenn eru almennt farnir að slaka meira á við veiðarnar og læra að njóta þeirra. Auðvitað eru til þeir veiðimenn sem veiða aðeins aflans vegna, en ég er aðeins að færast frá magninu að lifuninni. Í sumar sem leið stóð ég sjálfan mig að því að una nokkuð sáttur við fáa fiska í hverri ferð svo fremi mér tækist að gera vel það sem ég var að dunda við; mýkri köst, nýjar flugur, nýir staðir. Nú kann einhver að segja sem svo að þetta sé allt ein stór afsökun fyrir lélegum aflabrögðum, en svo er nú ekki. Ég og veiðifélagi minn áttum margar góðar aflahrotur í sumar og gátum leyft okkur að slaka á og prófa ýmislegt eftir að mestu græðginni var svalað.
Hvort um sig leyfðum við okkur að líta upp frá vatnsfletinum þótt það kostaði mögulega að missa af naumri töku bleikjunnar, virða fyrir okkur hlíðina hinum megin við vatnið, fylgjast með hvítum skýjum við sjóndeildarhringinn eða leik ljóss og skugga á vatninu. Þrátt fyrir síðbúna sumarkomu reyndist sumarið fallegt eins og endranær og veiðiferðirnar almennt í blíðu þótt sumstaðar hafi blásið meira en annars staðar. Veiðimennska á Íslandi bíður okkur veröld sem gefst ekki víða, njótum og tökum með okkur ímynd hennar að hnýtingarborðinu í vetur þannig að afraksturinn verði í samræmi við hana.
Ég hef áður nefnt ágæti þess fyrir byrjendur og lengra komna að leita til kastkennara, þó ekki væri nema til þess að fríska upp á stílinn eða leiðrétta villur sem slæðst hafa inn yfir sumarið. Haustið er tæplega sá tími sem maður hugar mest um þetta, og þó. Ég einsetti mér síðla vetrar sem leið og langt fram eftir vori að taka nokkra tíma hjá góðum kastkennara til að lagfæra ýmislegt sem ég veit að hefur ekki verið í lagi hjá mér, en nú er komið haust og ekkert varð úr þessu hjá mér. Eftir langt vor kom loksins sumar og ég kom mér aldrei til kennara. En hvað er góður kastkennari?
Til að losna við þann óþarfa og umstang sem fylgir því að landa fiski er hægt að beita ýmsum ráðum. Hér á eftir fara fjögur ráð sem tryggja að þú þurfir ekki að láta reyna of mikið á bremsuna á hjólinu, rota fiskinn, blóðga og gera að:
Eftir erilsama viku í vinnunni er fátt betra heldur en smeygja sér í vöðlurnar, taka nokkur skref útí og baða flugur. Svona getur maður tekið jákvæða pólinn í hæðina þegar enginn fiskur kemur á land, ekki eitt einasta högg, en veðrið leikur við mann og haustlitirnir farnir að gægjast fram í náttúrunni. Annars hef ég grun um að Mosó gengið hafi bara gert nokkuð góða ferð í Hlíðarvatn í Hnappadal þrátt fyrir nokkurn vind og eru þau örugglega komin með tæplega 30 fiska á land þegar þetta er skrifað, og kvöldið eftir.
Sú skemmtilega nýbreytni stendur ungum veiðimönnum til boða að reyna fyrir sér í Hlíðarvatni í Selvogi núna á sunnudaginn, 4.sept. í boði veiðirétthafa vatnsins; 
Jæja, ekki varð dagsferð veiðifélagsins nein frægðarför, en ágæt samt. Í stuttu máli; fjórar bleikjur á land, tvær hjá kvennadeild Mosó á maðk (eins ræfilslegan og unnt var) og sitt hvor hjá okkur hjónunum, Héraeyra og Dentist þ.e. flugurnar ekki við hjónin. Vorum staðsett vestan við vatnið, nærri útfalli Langár og skimuðum allt svæðið frá útfalli og inn að syðri enda Langavatnsmúla. Hvorki smár né stór urriði lét sjá sig þannig að alvöru tilraunaveiði með hrognaflugur verður að bíða betri tíma. Áhrif vatnsmiðlunar í Langá og þar með lífríkið í vatninu voru nokkuð sláandi, yfirborðið hefur lækkað um hátt á annan metra frá því að við voru við vatnið í lok júlí enda vatni veitt ótæpilega í ánna. Slíkar sveiflur í vatnshæð verða eflaust til þess að fiskurinn færir sig um set og velur sér síður hentug búsvæði heldur en ella. Kjörlendi stórurriða og kuðungableikju stóðu nánast á þurru og maður fer að hallast að því að ‘Langavatn var eyðilagt með vatnsmiðlunarstíflunni’ eins og kemur fram í Stangaveiðihandbókinni 2.bindi, bls.95 .
FOS 