Lukku Pésinn ég fékk símtal fyrir síðustu helgi; “Langar þig að veiða með mér í opnuninni?” var sagt á hinum endanum. Þegar ég hafði náð andanum, stóð ekki á svarinu og þannig atvikaðist það að á sunnudagsmorgun vorum við félagarnir saman á leið í opnun Veiðivatna.

Miðað við undanfarin ár var veðurspá með besta móti, hiti og léttur andvari í kortunum, eitthvað sem ekki hefur verið árvisst hingað til. Þannig að við klárum veðurfréttir strax, þá var hreint út sagt frábært veður á okkur fyrstu tvo dagana, hitastig á bilinu 16 til 18°C og sú gula heimsótti menn og málleysingja mestan part þessara daga enda var það mál margra gamalreyndra Veiðivatna karla og kerlinga að önnur eins blíða í opnun væri ekki í manna minnum.

Eftir að hafa komið færanlega veiðihúsinu fyrir gengt Stóra skálanum, kastað hátíðarkveðju á vini og kunningja, héldum við af stað í fullkomnum rólegheitum inn að Litlasjó. Veðrið lék við menn og það fór ekkert á milli mála að vötnin höfðu notið hlýinda síðustu dagana fyrir opnun, lífríkið rokið af stað og flestar strendur báru þess merki að Stóra Toppflugan hafði tekið vel við sér. Vatnshæð í Litlasjó við opnun var nærri meðallagi, kannski þó rétt undir og alls staðar fært án þess að bleyta dekk, lesist sem svo að vegurinn fyrir Hermannsvík er allur á þurru.

Það blundaði með okkur félögunum minning frá því í fyrra þegar við gerðum gott mót í Norðurbotninum og því stefndum við ómeðvitað þangað, en þar sem við vorum sérlega slakir á olíugjöfinni voru eiginlega öll stæði bókuð þegar við mættum á staðinn. Við afréðum því að renna úr Botni og norður í Stóra Hraunvatn. Í spjalli á leiðinni fékk ég loks heiti á þennan vegslóða frá Litlasjó, austur og norður með Nyrsta Hraunvatni og að Hraunfelli við Stóra Hraunvatn; Jagerslóðinn var það heillin því það ku taka eina Jagerflösku fyrir fullmannaðan bíl að keyra þessa leið.

Fyrsti fiskurinn sem ég tók í þessari ferð kom á land í Stóra Hraunvatni skömmu eftir að við mættum á staðinn. Fallegur og sérlega feitur urriði sem hafði greinilega átt góða daga um ævina og á örugglega eftir að bragðast vel. Heilt yfir voru allir fiskar sem við settum í afar vel haldnir, þótt hlutfall fiska sem féllu undir viðmið okkar að taka með okkur heim var nokkuð hátt. Það kann að vera að við höfum sett okkur hátt viðmið, en öllum fiski sem ekki náði 1,5 til 2 pundum var sleppt á umhugsunar og þeir voru að líkindum 50 sem þannig fengu tækifæri til að vaxa aðeins meira eða gleðja þá sem höfðu lægra viðmið heldur en við. Það kann að hljóma illa, en mér fannst full mikið af undirmáls urriða vera innan um það sem ég sá á aðgerðarborðinu þessa daga. Vissulega getur þurft að taka fisk sem kokgleypir beitu eða spún, en flugufiski má auðveldlega sleppa í meira mæli en margir gerðu. Það er aftur á móti sjálfgefið að fækka bleikjum eins og mögulegt er í öllum vötnum sem hún hefur tekið sér bólfestu í á svæðinu.

Úr Stóra Hraunvatni fórum við yfir í Litlasjó þar sem margir gerðu gott mót í Hermannsvík og nágrenni, mikið af fiski af mismunandi stærðum sem komu á land en ekki þyngdist kæliboxið okkar mikið á þeim slóðum og við færðum okkur fljótlega um set. Á stefnulausri ferð okkar á milli veiðistaða vorum við í fiski á nær öllum stöðum sem við drápum niður fæti. Það var t.d. mikið af fiski við Litlutá og í Norðurbotni, minna annars staðar og ekki urðum við varir í Grænavatni, enda stoppuðum við þar stutt.

Besta, og lang skemmtilegasta stoppið okkar var á mánudagskvöldið við Stóra Hraunvatn. Við höfðum heyrt af töluverði veiði í Auganu á sunnudaginn þannig að við vorum vel vakandi fyrir ummerkjum um fisk þegar við renndum að því. Að vísu þóttist ég sjá merki um fisk, en það var nú ekki þar sem við áttum hreint út sagt frábæra stund. Nei, þegar við stoppuðum og fengum okkur kaffibolla og skimuðum Stóra Hraunvatnið, sáum við vöðu af fiski í vatninu, stórar skvettur og stökk utar, en mikið líf rétt í kastfæri þannig að við beindum flugum okkar á þær slóðir. Þegar ég segi flugum okkar, þá var það raunar ein fluga sem við báðir notuðum með hreint frábærum árangri og aðeins þessi eina fluga; Gullbrá – gul.

Eftir að félagi minn, sem býr að mun lengri köstum en ég hef almennt yfir að ráða hafði tekið hvern fiskinn á fætur öðrum (man ekki nákvæmlega töluna) þá tók hann mig aðeins til bæna og bætti aðeins við kaststílinn minn meiri krafti, ákveðni og tímasetningum sem dugði heldur betur fyrir mig, og fiskarnir fóru að raðast inn að mér fannst eftir að mér tókst að bæta 1 – 2 metrum við kastið. Jú, stundum þarf löng köst og það sannaði sig þarna.

Þegar kula tók með kvöldinu dró verulega úr lífinu þannig að við festum stangir í haldara, fengum okkur kaffisopa og kættumst í sameiningu yfir frábæru kvöldi. Rétt í þá mund sem við ætluðum að setjast inn í bílinn, hófumst leikar að nýju í vatninu. Úff, það getur verið erfið ákvörðun að sleppa því að kasta á fisk sem er jafn ákveðinn í ætisleit og þarna var, en þar sem við vorum orðnir saddir af fisku og miklu meira en sáttir við lífið og tilveruna, þá ákváðum við að snúa baki við vatninu, settumst inn í bíl og héldum í náttstað. Stundum er einfaldlega nóg að eiga frábærar minningar og það er ekki endilega fjöldi fiska sem skapar þær, heldur upplifunin af þeim sem maður glímir við. Þegar upp var staðið þá tókum við 16 fiska með okkur til byggða, en eins og áður segir vorum við drjúgir í sleppingum þannig að þessar tvær stangir okkar voru með 66 fiska í opnuninni.

Ef eitthvað var gegnum gangandi og segja má að hafi einkennt þessa ferð okkar félaganna var það almenn rólegheit, innri friður og gleði að vera á staðnum. Gleðin og ánægjan kom í svo stórum skömmtum frá umhverfinu að það var óþarfi að innbirgða hana úr flösku, þó merkum áföngum hafi að vísu verið fagnað að hætti Austurrískra víngerðarmanna og vökvatapi mætt með stöku fljótandi brauði úr bauk. Það verður þó að viðurkennast að við hófsemdar mennirnir á sykur, þurftum samt að beita okkur sjálfsblekkingu þegar við gæddum okkur á ‚sykurlausum‘ súkkulaði hjúpuðum kanilsnúðum með kaffinu í ferðinni. Það er með ólíkindum hvað hægt er að fá mikið magn af sykri til að tolla saman í einum snúð.

Takk, Jón Ingi fyrir að bjóða mér með, þetta var ferð sem verður lengi í minnum höfð. Til ykkar allra sem ég hitti og átti spjall við; takk fyrir samveruna, og til ykkar hinna sem eigið eftir að fara í Vötnin; þau eru heldur betur kominn í gang, þetta verður veisla.