Fluguveiði – Síða 66

Kafað í hegðun silungsins II

3. desember 2011

Fiskurinn

Upp

Forsíða

Þú missir af fjölda fiska

Einn besti leiðsögumaður í Colorado, Jeremy Hyatt prófaði púpuveiði með tökuvara. Ég sá hvar fiskurinn sogaði púpuna upp í sig og spítti henni aftur út úr sér eins og sólblómafræi. Hyatt sá aldrei hreyfingu á tökuvaranum, hvað þá að hann fyndi tökuna sjálfa. Hið fullkomna ‚dauða rek‘ þar sem púpan flýtur í vatninu án nokkurra áhrifa frá línu eða taum varð til þess að fleiri fiskar tóku en mistökum fjölgaði vegna slakans á línunni. Jafnvel bestu veiðimenn missa af meira en helmingi allra taka.

Upp á grínið fékk ég félaga minn, Antony Bartkowski til að kasta alveg skv. bókinni, vippa eftir kúnstarinnar reglum, en telja síðan aðeins upp að þremur og reisa þá stöngina eins og hann hefði fengið töku. Og viti menn, hann veiddi nokkra urriða með þessum hætti. Næst prófuðum við afbrigði af evrópskri púpuveiði. Veiðimaðurinn notar mikið þyngdar púpur, kastar beint upp í strauminn og beinlínis dregur fluguna niður ánna. Ég sá færri tökur, en veiddum fiskum fjölgaði.

Hvor er þá betri; brúnn eða bleikur? Góð málamiðlun væri að geta notað dautt rek, en með meiri tilfinningu fyrir ör-tökunum sem venjulega fara framhjá okkur.

Kirk Deeter

Kirk Deeter er ekki aðeins ritstjóri Field & Stream heldur og prýðilegur rithöfundur. Ein mest umtala handbók veiðimanna hin síðari ár The Little Red Book of Fly Fishing sem hann skrifaði í samvinnu við Charlie Meyers hefur vermt toppinn á öllum helstu vinsældalistum veiðimanna frá því hún kom út á síðasta ári, skildulesning veiðimanna.

Höfundur:

Kristján Friðriksson
Þurrt eða blautt

27. nóvember 2011

Veiðitækni

Upp

Forsíða

Nýlega las ég áhugaverða grein um samanburð fluguveiði með þurrflugu og púpum. Án þess endilega að taka undir það álit höfundar að púpuveiði sé langerfiðasta afbrigði fluguveiði, þá hafði hann nokkuð til síns máls þegar hann benti á þá staðreynd að veiði með þurrflugu ætti sér stað í tvívídd, þ.e. á yfirborði vatnsins í lágréttu plani á meðan púpuveiði væri í þrívídd þar sem dýpið bætist við sem þriðja víddin.

Það tók sjálfan mig nokkurn tíma að ná tökum á þriðju víddinni og ná að stilla mig, eða öllu heldur fluguna af í réttu dýpi. Þyngdar púpur, mikið þyngdar púpur og svo hægsökkvandi línur eða taumar (sem ég er enn ekki kominn upp á lagið með). Það tók mig síðan enn lengri tíma að ráða bót á enn öðru sem aðskilur þurrflugu- og púpuveiði, nefnilega blindunni. Þegar maður veiðir á yfirborðinu liggur bráðin svolítið í okkar heimi, við sjáum skordýrin á vatninu og getum valið okkur flugu eftir þeim. En þessu er ekki til að dreifa þegar kemur að púpuveiðinni. Við sjáum í fæstum tilfellum það sem fiskurinn er að éta rétt undir yfirborðinu eða á botninum. Til að ráða bót á þessu þurfum við að þekkja örlítið til aðstæðna í það og það skiptið, á hvaða stigi skordýrin eru og hvar þau leynast, í það minnsta þar til fyrsti fiskur er kominn á land og við getum skoðað magainnihald hans.

Svo er auðvitað enn eitt sem skilur þessar tvær aðferðir frá hvor annarri; fórnarkostnaðurinn. Á meðan þurrflugumaðurinn getur átt sér sína uppáhalds flugu í langan, langan, mjög langan tíma þá eiga púpurnar það til að festar í botninum og ekkert annað fyrir veiðimanninn að gera en að slíta. Það eru beinlínis margar púpur sem eiga að líkja svo eftir skordýrum á botni vatnsins að þær verður að veiða eins og botnvörpu og þá mega nú ekki margir steinar vera í veginum svo maður festi ekki stöku sinnum. Það er haft eftir reynsluboltum; Ef hún skrapar ekki botninn, þá ertu ekki að veiða nógu djúpt. Það má nú vera meiri þurrflugan sem skrapar botninn.

Höfundur:

Kristján Friðriksson
Kafað í hegðun silungsins I

24. nóvember 2011

Fiskurinn

Upp

Forsíða

Einhver besta grein sem ég hef rekist á um hegðun silungs undir áreiti veiðimanns birtist í tímaritinu Field & Stream árið 2007. Höfundur greinarinnar, ritstjórinn Kirk Deeter ásamt félögum sínum tók sig til og kannaði í eins mikilli nálægð og unnt var, hvernig silungurinn hagar sér í vatninu á meðan við stöndum á bakkanum og reynum að fanga hann á flugurnar okkar. Svo frábærar fundust mér þessar greinar að ég setti mig í samband við Kirk og fékk leyfi hans til að þýða greinina og birta hér á blogginu hjá mér. Afraksturinn birtist hér og svo næstu 9 vikur.

„Ég er 6 feta árásargjarn urriði, lúri við botninn í South Platter ánni í Colorado. Vatnið er frábært, ekki of mikið og ekki of lítið, 9°C og silfurtært. Ég held kyrru fyrir með hinum silungunum og fylgist með pöddunum fljóta hjá. Eina þeirra rekur framhjá rétt við hausinn á mér. Ég sný mér til að virða hana betur fyrir mér og….. húkkaður. Ég syndi upp að yfirborðinu og hræki út úr mér agninu. „Fjárinn Bruce, þú kræktir í mig aftur.“ Ég er að kanna hvernig silungurinn hagar sér og hvað hann gerir undir yfirborði árinnar. Og besta leiðin til að komast að þessu er, held ég, að taka á mig líki fisksins þannig að ég tók fram köfunargræjurnar og stökk útí. Þetta er það sem ég lærði:“

Falsköst rústa veiðinni

Mér tókst að renna mér út í strauminn án þess að styggja einn einasta silung. Þér létu sig loftbólurnar engu skipta, svo fremi ég hreyfði mig rólega. En um leið og Tom Romano ljósmyndari færði myndavélabómuna, jafnvel hægt og rólega yfir vatnsfletinum, þá hörfuðu fiskarnir í angist. Á einum tímapunkti bar skugga á vatnsflötinn og ég horfði á fiskana sökkva sér niður á milli steinanna á botninum. Þegar ég kom upp á yfirborðið spurði ég hvað hefði komið fyrir og strákarnir sögðu mér að bláhegri hefði flogið yfir ánna.

Þessu til áréttingar fylgdist ég með félaga mínum, Bruce Mardick taka nokkur falsköst yfir fiskinum. Þegar hann slæmdi línunni fram og til baka, beinlínis trylltust silungarnir og földu sig undir gagnstæðum bakka árinnar. Eftir að hafa leyft fiskinum að jafna sig, byrjaði hann aftur en nú með færri falsköstum, jafnvel veltiköstum sem ekki virtust fæla fiskinn. Niðurstaða: þú færð séns á einu, kannski tveimur falsköstum áður en fiskurinn verður var við þig. Reyndu að halda köstunum aftan við eða til hliðar við fiskinn, leyfðu aðeins síðasta falskastinu að beinast að fiskinum sjálfum.

Kirk Deeter

Þess má síðan geta að þeir félagar, Kirk Deeter og Tom Romano ritstýra einnig veftímaritinu Angling Trade þar sem finna má ýmsar ágætis greinar, alveg þess vert að gerast áskrifandi, ókeypis.

Höfundur:

Kristján Friðriksson
Stutt, langt, lengra?

18. nóvember 2011

Veiðitækni

Upp

Forsíða

Nú er það svo að ég hef ekki mikla reynslu af silungsveiði í ám eða lækjum, hef haldið mig að mestu við vötnin. En það kveikir auðvitað aðeins í manni þegar maður les um mismunandi aðferðir og nálgun veiðimanna þegar kemur að ám og lækjum.

Ég hef minnst á kosti þess að ráða við 20-30m köst með þokkalegri nákvæmi í vatnaveiði og einmitt þessi köst geta ráðið miklu um aflabrögð í ám. Það liggur í hlutarins eðli að andstreymisveiði hlýtur að stytta veiðitíma flugunnar verulega, þ.e. þann tíma sem flugan er virk í eða á vatninu. Straumurinn í ám ber fluguna aftur til okkar, oft á tíðum með meiri hraða en við högum inndrættinum í stöðuvatni, og því er það ótvíræður kostur að ráða við lengri köst og lengja þannig veiðitíma flugunnar í ánni.

Ég hef lesið þó nokkrar greinar þar sem fiskifræðingar útlista í smáatriðum hegðun silungsins gagnvart fæðunni. Það er ekki óalgengt að þessir fræðingar haldi því fram að silungurinn eigi það til að elta fæðuna töluverða vegalengd áður en hann lætur til skarar skríða. Reynsla mín úr vatnaveiði styður þetta í stórum dráttum því oftar en ekki hef ég frekar orðið var þegar ég dreg mig aðeins til baka inn á grynningar, frá dýpinu þar sem sá stóri heldur sig í öryggi þess. Þegar ég hef náð út í dýpið, dregið fluguna upp úr því og töluvert langt inn á grynningarnar, þá tekur fiskurinn. Með öðrum orðum; þegar ég hef lengt veiðitíma flugunnar.

En aftur að andstreymisveiðinni. Til að lengja veiðitíma flugunnar er ekki verra að ráða við örlítið lengri köst til að vera viss um að kasta upp fyrir silunginn (hann er nefnilega ekki með augu í hnakkanum) og gefa flugunni og fiskinum góðan tíma til að kynnast, því þá aukast líkurnar á því að silungurinn snúi sér undan straumi, fylgi flugunni og negli hana áður en við verðum að taka upp og kasta aftur.

Höfundur:

Kristján Friðriksson
Vestið

3. nóvember 2011

Veiðitækni

Upp

Forsíða

Að skyggnast í veiðivesti manna getur verið hálfgerð ævintýraferð og kennir þar margra grasa. Fluguveiðimaðurinn geymir þar auðvitað; flugur, jafnvel í nokkrum boxum, flatkjaft (forceps) til að losa flugu úr fiski, klippur til að hlífa tönnunum, veiðigleraugu, minnst þrjár mismunandi spólur af taumaefni (sjálfur er ég með 2x,3x og 4x) auk tauma í sömu stærðum, helst í taumaveski og auðvitað Veiðikortið.

Þessu til viðbótar eru svo margir með töskuna á bakkanum þar sem kennir enn fleiri grasa; vasaljós, vog og málband, minnisbók og blýantur (penninn gerir ekki sama gagn í bleytu og kulda), línuhreinsi, strokuleður til að þrífa taumana, hníf ef hann er ekki festur við beltið (sem allir nota þegar þeir eru í vöðlum) og til öryggis klósettpappír og kveikjara eða eldspítur til að kveikja í notuðum eyðublöðum. Nördarnir eru síðan með hitamæli, filmubox eða tilraunaglas til að greina magainnihaldið ásamt önglabrýni og keflishaldara með góðum 8/0 hnýtingarþræði til viðgerða.

Er ég að gleyma einhverju? Eflaust, og þá kemur sér vel að vera með minnisbókina og blýantinn, skrifað það niður sem vantar og koma því á framfæri við vini og ættingja fyrir afmæli og jól.

Höfundur:

Kristján Friðriksson
Leynivatnið, 22.okt.

22. október 2011

Veiði

Upp

Forsíða

Við hjónin stóðumst ekki mátið í dag og skutumst rétt út fyrir bæjarmörkin, veðrið var eins gott og hugsast getur að hausti. Eitthvað hafði vatnið kólnað lítillega frá síðustu helgi, en lífsmörk voru samt sem áður meiri en þá; vorflugur í tugatali á vatninu og silungurinn að vaka og úða í sig fyrir veturinn. Ég tók tvo í tveimur köstum á orange Nobbler og frúin einn á Peacock, þokkalegir fiskar á bilinu 1 – 1/2 pund. Hængurinn var ekkert farinn að skrýðast riðbúningi og hryggnurnar voru langt frá hryggningu, þéttar en ókynþroska ef marka má hrognabrækurnar sem voru afskaplega litlar. Líkt og um síðust helgi virtist fæðan samanstanda af sílum og lirfum, eitthvað af kuðungi líka.

Höfundur:

Kristján Friðriksson