Ég og vinnufélagi minn gerðum okkur ferð í ónefnt vatn í nágrenni Reykjavíkur eftir vinnu í dag. Eins og ég hef nú dásamað veðurspár í gegnum tíðina, þá gekk spáin í dag ekki alveg eftir, og þó. Það var spáð hæglætis veðri og hita. Jú, hitinn var þarna en rigningin var ekkert hæglæti til að byrja með. Það var ekki fyrr en undir kl.20 að hætti að rigna og þá fóru jú fiskarnir á stjá. Við náðum fimm urriðum, undirritaður tveimur í pottinn og einum sleppt og félagi minn tveimur í pottinn. Ekki var stærðin þó alveg sú sama og ég hef átt að venjast í þessu vatni, en fínir matfiskar þó. Félagi minn átti flotta innkomu með sína tvo, hans fyrsta ferð í þetta vatn sem við erum svo heppnir að hafa leyfi í frá vinnufélaga okkar. Fín ferð og vatnið á eflaust eftir að koma sterkt inn í sumar þegar það hefur hlýnað aðeins.
Nei, hér er engin bilun í gangi, bara hugleiðingar um óðagotið sem grípur mann stundum við veiðarnar. Það getur verið ótrúlega svekkjandi þegar maður tekur eftir fiskinum, aðeins of seint. Stundum væri alveg við hæfi að staldra aðeins við, gera hlé á inndrættinum, leyfa flugunni að sökkva í upphafsstöðu og hefja leika á ný. Auðvitað er misjafnt hvernig fiskurinn les hreyfingar flugunnar, en stundum er hún einfaldlega á of mikilli ferð fyrir hans smekk. Orkureikningurinn er einfaldlega neikvæður fyrir fiskinn, honum telst til að hann eyði of mikilli orku í að eltast við fluguna okkar miðað við þá orku sem hún inniheldur. Þá getur komið sér vel að gera hlé á inndrættinum, láta fluguna leika sig örmagna og viti menn, oftar en ekki ræðst fiskurinn til atlögu.
Veðurspá…. er sniðugt fyrirbæri. Það var spáð þetta 3-6 dropum á Snæfellsnesi austanverðu og merkilegt nokk gengu þessir þrír dropar eftir en ekki bólaði á þessum 6 nema rétt aðeins aðfararnótt laugardags og svo mjög stutta stund á laugardagskvöldið. Annars skartaði Hítardalurinn sínu fegursta og maður átti alltaf hálft í hvoru von á að hann fylltist af veiðiþyrstum mönnum og konum, en það var merkilega lítil aðsókn um helgina.
Á laugardagsmorgun afréðum við hjónin að renna vestur fyrir Hólm og ganga frá stíflunni inn með vatninu að vestan. Við vorum á eftir, undan og innan um hóp kátra veiðimanna sem voru í 19. árlegu veiðiferð sinni í Hítarvatn og það var að heyra á tali þeirra að þeir hefðu aldrei séð jafn lítið til fiskjar eins og þetta árið. Já, það fór svo sem ekki mikið fyrir fiskinum á land þennan 1,5 km. frá stíflu og inn að Votuklif sem við hjónin príluðum upp fyrir höfða eða til baka með bakkanum. Mér skilst að aðeins einn fiskur hafi komið á land hjá þeim 9-10 veiðimönnum sem eyddu 4 tímum á vesturbakkanum á laugardag. Fiskurinn svo sem sýndi sig, en það reyndist flestu erfiðara að fá hann til að taka. Það var eins gott að við hjónin vorum með íslenskt fjallalamb með okkur á grillið, annars hefðum við soltið þetta kvöldið. Eitthvað fréttum við af reitingi í hrauninu austan Hólms þannig að við íhuguðum alvarlega að setja stefnuna í átt að Foxufelli næsta morgun.
Þokuslæðingur um miðnættið
Ef laugardagurinn byrjaði fagur þá gaf sunnudagurinn honum ekkert eftir og við skelltum í okkur staðgóðum morgunmat og lögðum land undir fót. Ekki veit ég nákvæmlega hvað víkin heitir, ef hún heitir þá eitthvað yfir höfuð, sem við enduðum í og að segja til um vegalengd í hana er nánast ómögulegt því leiðin frá Hólmi var u.þ.b. 1,2 km skv. GPS tækinu, en leiðin heim var aðeins 1 km. Skýring? Jú, það eru svo margir ‘stígar’ í hrauninu að fyrir ókunnuga eins og okkur var ekkert mál að velja rangan stíg aðra leiðina og einhvern réttari hina. En, hvað um það. Ég hafði það nokkuð sterkt á tilfinningunni að fiskurinn væri eitthvað viðmótsþýðari þarna í hrauninu heldur en við vestur bakkann og það reyndist vera. Eftir stutta stund setti ég í alveg þokkalegan urriða á Higa’s SOS bara östutt frá bakka. Nokkru síðar var fiskleysismúr konunnar rofinn þegar hún náði einum á agnar litla mýflugu púpu. Ég bætti svo einum titt við sem fékk líf og öðrum sem fór í netið, þeim fyrri til samlætis.
Í rólegheitum röltum við síðan til baka að Hólmi, tókum okkur saman og renndum heim á leið. Þessi veiðiferð varð enn ein sönnun þess að það þarf ekki marga fiska til að eiga eftirminninlegar og frábærar veiðiferðir.
Það er bara svo gott að komast aðeins út fyrir malbikið og þá er náttúrulega frábært að hafa nokkur af bestu veiðivötnunum innan klst. frá heimilinu. Smá skreppur í blíðunni upp að Úlfljótsvatni. Jú, veðrið var alveg ágætt en mikið rosalega munar miklu á hitastigi vatnanna okkar hér við bæjardyrnar. Eins hlý og Meðalfells-og Elliðavatn eru að verða þessa dagana og allt lífríkið að komast á skrið, þá munar örugglega tveimur vikum á þeim og Úlfljótsvatni. Fín byrjun á afsökun? Nei, bara staðreynd, en það er alltaf jafn gaman að koma inn fyrir Steingrímsstöð og að Veiðitanga þó maður fái ekki einu sinni töku.
Reyndu á sjá fyrir þér vatnsborðið eins kyrrt og það mögulega getur orðið. Ekki sakar að skreyta hugarsmíðina með mynd af uppáhalds fjallinu þínu eða endalausum sjóndeildarhringnum. Umfram allt, það er kyrrð yfir myndinni. Þú ert með örsmáa púpu á þokkalega löngum taumi og svo….. flugulínan fer að haga sér einkennilega. Í stað þess að vísa beint áfram, með þessari litlu bungu rétt við endann þar sem hún sker yfirborðið, er allt í einu komin lauflétt sveigja á línuna. Ef maður hefur nú ekki orðið var við neitt nart, ekki einu sinni haft grunsemdir um slíkt, þá fer maður ósjálfrátt að velta vöngum; Er einhver straumur í vatninu þarna? Þú færð aldrei svar við þessu nema þú gerir eitthvað í málinu. Minnsta afbrigðilega hegðun línunnar á að kalla á viðbragð eins og t.d. að taka ákveðið í línu og draga u.þ.b. 4“ inn eða reisa stöngina eilítið. Ef ekkert gerist, þá er málið dautt og þú getur hugsað hvað hafi verið á ferðinni. Kannski er einmitt straumur í vatninu þarna og þá má nýta sér hann, kasta yfir hann og leyfa honum að bera fluguna þína sömu leið og hann ber annað æti. Nú, ef þú færð aftur á móti einhver viðbrögð þá er náttúrulega einhver á ferðinni þarna úti sem er ekki alveg áhugalaus um agnið þitt og þú þarft að hugsa næsta leik. Á ég að láta liggja eða á ég að draga meira inn. Umfram allt, merktu þér staðinn, taktu mið af fjallinu þínu eða steini við gagnstæðan bakka. Ef þér tekst ekki að góma fiskin í fyrstu atrennu, þá er um að gera að vita hvar hann nartaði og geta reynt við þann stað aftur.
Þegar ég var að fletta í gegnum nokkrar greinar þar sem menn lýstu mýfluguveiðum, þá fannst mér eitt alveg gegnum gangandi; varlega sögðu menn. En hvað er varlega? Eiga menn að skríða á maganum fram á bakkann, fela sig á bak við stein og kasta ofur-rólega með agnar smáum þurrflugum út á vatnið, helst án þess að hreyfa stöngina nokkurn skapaðan hlut? Ég þori alveg að viðurkenna að mér brá bara svolítið yfir allri þessari leynd sem átti að hvíla yfir mýfluguveiðum. Er þá ekki alveg eins gott að koma sér fyrir, móti sól, vera ekkert mikið á ferðinni og reyna að ná silunginum áður en mýflugurnar klekjast fyllilega út?
Blóðormur
Á meðan mýflugan heldur sig á botninum sem blóðormur er aðferðin einföld; kasta, leyfa að sökkva og bíða bara rosalega rólegur. Blóðormar eru nánast ekkert á ferðinni þannig að þetta er aldrei spurning um hraðan eða hægan inndrátt, ef þú vilt endilega draga inn (með öðrum orðum; ef þér fer að leiðast) þá ætti langur og rólegur inndráttur að vinna með þér, jafnvel góðar pásur á milli.
Þegar svo mýflugan nær næsta þroskastigi skiptum við yfir í Toppfluguna, Mýflugu eða grannann Mobuto með hvítum kraga, bara svona sem dæmi. Aðferðin er svipuð, nema nú má alveg prófa rykkjóttan inndrátt eða langan með pásu eða stutta kippi þegar flugan er alveg alveg komin upp að yfirborðinu. Annars hef ég örugglega líka heyrt að menn dragi ekkert, láti liggja eða djöflist eins og sá í neðra sé á hælum flugunnar. Kannski hreyfir mýpúpan sig þannig líka? Nei, annars, ég held ekki.
FOS 