Í lok árs er ekki úr vegi að líta yfir farinn veg og geta þess sem gert hefur verið. Inn á fos.is slæddust tæplega 85.000 gestir á árinu. Ef síðan hefði náð 90.000 heimsóknum hefði hún náð hálfri milljón gesta á þeim árum sem hún hefur verið í loftinu, en það náðist ekki alveg nú fyrir áramót. Þessi aðsókn verður samt að teljast nokkuð góð fyrir einn grúskara að ná. Takk, öll þið sem heimsóttuð grúskið mitt á árinu, ég vonast til að geta haldið þessu áfram á næsta ári og reyni sífellt að gera betur.
Það væri reyndar ekki úr vegi að þakka gestum síðunnar á fleiri tungumálum heldur en íslensku því töluverður fjöldi heimsækir hana reglulega frá Bandaríkjunum, Kanada, Noregi, Þýskalandi, Danmörku og Bretlandi svo eitthvað sé nefnt. Margir þessara gesta fylgjast með síðunni á samfélagsmiðlum, s.s. Twitter (64), Facebook (378), G+ (234) og Instagram (125) auk þeirra 58 sem eru áskrifendur að síðunni og fá tölvupóst í hvert skipti sem nýjar færslur birtast.
Á árinu birtust hér tæplega 300 færslur og nú þegar bíða 100 birtingar á næsta ári. Þar á meðal eru nokkrar spennandi flugur til að hnýta, umfjöllun um nokkur vötn og svo ýmislegt annað grúsk. Hér eftir sem hingað til verður allt efni síðunnar aðgengilegt lesendum án endurgjalds. Síðunni hefur aldrei verið ætlað að skapa tekjur og yfirleitt hefur hún þurft einhverja meðgjöf úr vasa eigandans eða velviljaðra auglýsenda sem hafa hlaupið undir bagga og styrkt úthaldið við og við.
Á þessu ári stóð fos.is fyrir viðburði á Facebook sem heitir Febrúarflugur þar sem hnýtarar lögðu til 390 flugur á 29 dögum og kepptu um fjölmörg vegleg verðlaun. Með viðburðinum fylgdust á annað hundrað manns og eftir því sem ég hef hlerað þá þótti flestum þetta hin besta skemmtun og því hefur verið ákveðið að endurtaka leikinn 2017. Áhugasamir geta þegar skráð sig til leiks á Facebook með því að smella hérna. Endanlegt fyrirkomulag viðburðarins er að taka á sig mynd og verður kynnt von bráðar.
Nokkrar tilraunir voru gerðar á árinu sem er að líða til að kalla eftir efni frá áhugasömum; fréttum, upplýsingum um unga og efnilega veiðimenn eða hverju því sem stangveiðifélög og klúbbar vildu koma á framfæri. Undirtektir voru fáar en góðar og því er líkt um þessa síðu og fleiri sem fjalla um veiði, aðstandendur verða mest að útbúa efnið sjálfir. Eftir sem áður er einstaklingum, stangveiðifélögum og fyrirtækjum velkomið að senda mér efni til umfjöllunar eða kynningar, svo fremi það eigi erindi til stangveiðimanna, flugugrúskara og aðra þá sem heimsækja vefinn.
Að lokum vil ég enn og aftur þakka gestum mínum fyrir samfylgdina á árinu sem er að líða og megi komandi ár verða ykkur öllum farsælt veiðiár.
Það er víst ekki einleikið hvað við veiðifélagarnir erum alltaf heppin með veður. Eins og áður hefur komið fyrir, þá vorum við veiðifélagarnir vinsamlegast beðnir um að vera ekki heima við einn dag um þessa helgi. Sunnudagurinn varð fyrir valinu og við lögðumst í veðurspár. Ég var nú ekkert sérstaklega bjartsýnn á mikla veiði þegar ég rakst á þessi veðurtákn í kortunum fyrir sunnudaginn
Hvað um það, við drifum okkur á fætur fyrir allar aldir, hituðum vatn í kaffi, smurðum samlokur, stungu þessu öllu í bakpoka og vorum mætt upp við Landmannahelli rétt upp úr kl.9 á sunnudagsmorguninn.
Eftir stutt spjall við staðarhaldara, m.a. um slakar heimtur á veiðiskýrslum, þá tókum við stefnuna á Frostastaðavatn. Að vísu fórum við ekki nema hálfa leið í fyrstu atrennu því við ákváðum að kanna ástand slóðans inn að Eskihlíðarvatni, þ.e. þess sem liggur úr Dómadal. Að mínu mati er þetta einhver fallegasta leið að veiðivatni sem hægt er að finna sunnan Tungnaár. Þar sem slóðinn fikrar sig upp á Dómadalshraun liggur hann á milli hraundranga sem eflaust geta skotið einhverjum skelk í bringu í rökkrinu. Maður getur vel skilið tilvist gamalla ófreskjusagna þaðan sem svona landslag er að finna.
Eskihlíðarvatn – Löðmundur í baksýn, Lifrarfjöll til vinstri
Það verður ekki af Eskihlíðarvatni skafið að þar er nægur fiskur. Rétt eftir að við höfðum rennt niður að vatni og komið okkur í veiðigallana, hófu bleikjurnar uppitökur rétt undan syðstu víkinni og þær héldust þar til við höfðum veitt nægju okkar af sýnishornum fiskistofnsins. Það var ekki eins og haustið væri gengið í garð á þessum slóðum, flugan klaktist í þúsundavís og bleikjan velti sér í ætinu. Það verður aftur á móti ekki sagt að bleikjan þarna sé stór, liðmörg er hún væntanlega og það æti sem vatnið gefur af sér nægir engan veginn til að brauðfæða hana svo vel sé. Fullþroska bleikja í vatninu virðist vera rétt um 20 sm. og getur þá haldið áfram að fjölga stofninum, eins og ekki sé nóg komið. Ekkert að vaxtalagi hennar, höfuðið í samræmi við búklengd en öll mjög smágerð. Einhvers staðar las ég að þar sem sverfur að bleikjunni hvað fæðu varðar, þá grípur náttúran inní og sér til þess að hlutfallslega fleiri hrygnur komast á legg heldur en hængar. Ef eitthvað er að marka tilraunaveiði okkar á sunnudaginn, þá styður hún þessa kenningu. Af þeim 16 bleikjum sem við tókum upp úr vatninu voru aðeins tveir hængar. Stærsta var rétt innan við 25 sm. en flestar rétt undir 20 sm. Það var langþráður draumur að heimsækja Eskihlíðarvatn og við eigum eflaust eftir að heimsækja það aftur, þó ekki væri nema fyrir náttúrufegurðina þarna. Veðrið? Það var ekkert í líkingu við spánna, hreint út sagt frábært.
Við suðurenda Eskihlíðarvatns
Eftir ferð okkar inn að Eskihlíðarvatni héldum við áfram í austur, inn að Frostavatni. Vatnið tók á móti okkur af stillingu, varla að það gáraði og við ákváðum að taka stöðuna á víkunum undir Suðurnámshrauni. Eftir að hafa gegnið úr skugga um að fyrstu tvær, þrjár víkurnar væru algjörlega lausar við fisk, lögðum við leið okkar að innstu vík. Eitthvað óvanalega rólegt var yfir öllu og eftir nokkrar tilraunir á hefðbundnum stöðum, varð ég aðeins var við einn fisk sem tók hressilega en losaði sig fljótlega af. Það lá í loftinu að við héldum leiðar okkar, svo dapurlegt var ástandið. Ég kíkti samt aðeins innar í víkina og þar lágu þær, blessaðar bleikjurnar í mestu makindum. Einhverjar þeirra voru komnar í stuðið, byrjaðar að pússa botninn, en flestar gerðu lítið annað en veiða sér eitt og eitt hornsíli, kroppa í bobba eða taka flugu eftir því sem þær klöktust. Þarna var þá kominn aðeins önnur kynslóð bleikju heldur en við fundum í fyrri ferðum okkar í sumar. Þessar voru öllu þroskaðri, stærri og feitari. Flestar á bilinu 1,5 til rúmlega 2 pund.
Frostastaðavatn 11.sept. 2016
Þegar ég segi að þær lægju þarna í mestu makindum sínum, þá var það svo að við þurftum að hafa töluvert fyrir því að ná fiskinum upp úr sófanum og taka flugur okkar. Ég held að ég fari ekki með mikið fleipur þegar ég segi að allar gerðir, litir og stærðir af eggjandi og pirrandi flugum hafi verið reyndar. Sumar gáfu einn til tvo fiska, svo þurfti að skipta um taktík og reyna einhverja aðra flugu. Svona gekk þetta þar fullreynt var og við skildum þá eftir sem ekki varð haggað. Þegar degi tók að halla, héldum við til baka inn úr hrauninu því við vildum helst ekki vera á einhverju brölti þar í svarta myrkri. Við ákváðum að stoppa örstutt í austustu vík hraunsins og reyna orange Nobbler þar í ljósaskiptunum. Og viti menn, þótt við sæjum ekki einn einasta fisk, pikkuðum við upp þó nokkrar þokkalegar bleikjur sem greinilega stóðust ekki UV hnýttan Nobbler. Veðrið? Ef þetta er haustveður, þá má vera haust allan ársins hring fyrir mér.
Eftir að hafa skotið veiðiskýrslunni í póstkassann við gatnamótin inn að Landmannahelli, héldum við heim á leið, meira en sátt við þessa haustlita óvissuferð að Fjallabaki. Miðað við allt klak flugunnar og tökuvilja bleikjunnar, er ekkert sem bendir til að veturinn sé á næsta leiti á þessum slóðum. Nú spáir hlýnandi í næstu viku og fyrirséð að suðrænar lægðir leggi leið sína upp að Íslandi þannig að það er greinilega nægur tími til stefnu fyrir þá sem ekki eru enn svo þreyttir eftir veiðisumarið að þeir hafi hug á að komast í góða vatnaveiði.
Ef einhver heldur að það sé snúður á mér eftir veiðiferð helgarinnar, þá er það nú ekki svo. Þannig að það sé fært strax til bókar, þá fékk ég eina 25 sm. bleikju á laugardagskvöldið og svo ekki söguna meir. En, ég er miklu meira en sáttur við ferð okkar veiðifélaganna í Hlíðarvatn í Selvogi.
Hlíðarvatn í Selvogi – 4. sept .2016
Eins og sjá má skartaði Selvogurinn sínu fegursta um helgina, þótt sunnudagurinn hefði mátt vera örlítið hæglátari framan af heldur en raunin varð á. Bleikjurnar tóku á móti okkur á laugardaginn með ærslafullum skvettum og greinilega í töluverðu tökustuði í Botnavíkinni. Frúin setti í fyrsta fisk, sem var aðeins of lítill á pönnuna og fékk því líf. Ég setti í næsta, sem sömuleiðis stóðst ekki mál sem varð honum til lífs, en svo tók frúin öll völd og smellti í þrjár sem smellpassa á pönnuna, rétt pláss fyrir smjör og nokkrar hvítlaukssneiðar með flökunum. Nýjar kartöflur úr garðinum og það verður veisla á morgun. Vel að merkja, bleikjurnar tóku Peacock með orange skotti í stærð #12 og #14. Við þurftum reyndar ekki að bíða eftir því að opna þær til að sjá hvað þær voru að éta því þegar frúin hugaði að fiskinetinu sem lá í fjöruborðinu, var það svart af marfló, nokkuð sem ég hef ekki áður séð við Hlíðarvatn.
Það er eiginlega ekki einleikið hvað veðrið hefur leikið við okkur í sumar og sunnudagurinn varð eiginlega engin undantekning þar frá. Veðurspáin hljóðaði upp á töluverða rigningu, svona eins og 10 dropa á korti, en þeir urðu nú bara 10 droparnir sem smelltu sér niður í Selvogin rétt á meðan við létum renna á könnuna um morguninn. Að vísu var vindurinn eitthvað svipað og spáð var, þannig að við tókum bara sjöurnar með okkur út að Skollapollum, inn í Botnavík, Stakkavík og út að Hlíðarey. Eitthvað varð frúin vör við fisk, smá nart og stöku bleikja sýndi sig, en ég var algjörlega lánlaus, ekki eitt nart og virtist missa af öllum byltum bleikjunnar í yfirborðinu. Svona eru bara sumir dagar í veiði, stundum gengur bara ekkert upp, í það minnsta hjá mér.
Við Stakkavík
Þegar við höfðum tekið veiðistangirnar saman í lok dags, vopnuðumst við öðrum tækjum og tólum og héldum til annarskonar veiða. Frúin kíkti til berja, vopnuð berjatínum og ég skaut á allt sem fyrir varð með myndavélum. Það stóð á endum að þegar veiðitíma okkar lauk, stillti vind svo um munaði og þá fóru flugur á stjá, gárurnar hurfu í Stakkavíkinni og ég er handviss um að þeir sem áttu veiði á eftir okkur, hafa fengið að kynnast tökustuði bleikjunnar, rétt eins og við urðum vitni að á laugardagskvöldið. Svo lengi sem flugurnar klekjast og fara á stjá, þá er bleikjan í Hlíðarvatni til í tuskið.
‚Það lyktar svolítið af hausti núna‘ var haft á orði þegar ég keypti leyfi að Hraunholtum á laugardaginn. Já, það var svolítið haust í lofti, en dásamlegt veður innan við bílrúðuna. Það er bara eins og aðeins ein vindátt sé þekkt við Hlíðarvatn, af norð-austri, og um helgina tók Kári sig til og blés köldu úr þeirri átt, svo köldu að stóru fiskarnir í vatninu tóku sér frí, lögðust á botninn og létu eiginlega ekki sjá sig.
Hlíðarvatn að kvöldi 27. ágúst 2016
Við höfðum verið vöruð við því að enn hefði lækkað í vatninu og hvött til að taka með okkur vatn á brúsa, en ekki óraði okkur fyrir þeirri sjón sem mætti okkur við Jónsbúð á laugardaginn. Aðeins smá pollur eftir fyrir framan veiðihúsið og töluvert langt í næsta vatn. Að vísu höfum við komið að vatninu enn lægra, en þá var það við austurenda þess, þannig að okkur brá nokkuð við þá sjón sem mætti okkur að vestan. Hvað um það, við komum okkur fyrir innan við Jónsbúð og héldum til veiða. Kraftaveiðar, uppásnúningar og bakköst voru það sem þurfti til að koma flugunni út á vatnið á laugardaginn. Vindurinn náði næstum tveimur tölustöfum í m/sek. og blés einmitt á kasthöndina þar sem við vorum við vatnið. Ef það hefði verið vatn í vatninu frá Rifi og inn að Álftatanga, þá gæti ég sagst hafa þrætt alla ströndina, en þá væri ég að ljúga. Þess í stað röltum við frá eðlilegu fjöruborði og út að vatninu á nokkrum völdum stöðum á þessari leið og náðum að særa upp nokkra fiska á laugardaginn, stærsta um pundið, aðra nokkru minni.
Útsýnið úr Fellsbrekku til norðurs – þarna ættu að vera stöku hólmar og sker, ekki stöku pollar
Aðfararnótt sunnudags kólnaði heldur betur þannig að slaknandi vindur sem sunnudagurinn bauð uppá fór fyrir lítið og fiskurinn var mjög tregur eftir rok og kulda næturinnar. Aðeins ein bleikja hafði komið á land um þrjúleitið þegar við pökkuðum saman, kíktum til berja og renndum síðan heim á leið. En, það er alls ekki þar með sagt að vetur sé genginn í garð í Hnappadalnum, hann spái hlýnandi seinni part vikunnar og Hlíðarvatn hefur oft gefið vel langt inn í haustið.
Þær eru orðnar ófáar ferðirnar sem við veiðifélagarnir höfum farið í Framvötnin síðla sumars og nú liggur enn ein í gagnabankanum. Það er víst ekki hægt að segja að við höfum brunað inn að Landmannahelli á föstudaginn, við lötruðum þetta öllu heldur þar sem Landmannaleið er heldur farin að láta á sjá eftir alla traffíkinna í sumar. Á endanum komumst við þetta heilu og höldnu með veiðihúsið í eftirdragi eins og venjulega, settum það upp og héldum inn að Herbjarnarfellsvatni. Hljómar kunnuglega, já. Svona hefur þetta stundum verið hjá okkur, skjótumst fyrsta kvöldið okkar í annað hvort Löðmundarvatn eða Herbjarnarfellsvatn. Í stuttu máli, þá gekk mér ekkert sérstaklega vel, frúin setti í tvo fallega og ég rétt marði að setja í einn áður en rökkrið skall á okkur.
Bómull á himni við Landmannahelli
Það var nú ekki annað hægt en segja að laugardagurinn rynni upp bjartur og fagur, hreint ekki eins og sumrinu sé farið að halla að Fjallabaki. Við ákváðum að renna inn að Frostastöðum og taka stöðuna á vatninu. Mér skilst að óþarfi sé að geta afla úr Frostastaðavatni, svo pottþétt hefur veiðin þar verið í sumar og laugardagurinn varð engin undantekning. Víkurnar í Suðurnámshrauni gáfu, gáfu og gáfu. Flugur dagsins; Peacock með orange skotti, Higa‘s SOS og Orange Nobbler. Það voru því nokkur kíló sem fóru í bakpokann sem ég spennti á mig í lok dags og rölti með út að bílastæði að austan. Við veiðifélagarnir vorum sammála um að bleikjan hefur heldur tekið sig á í mataræði í sumar, étið vel og dafnað eftir því. Minna af undirmálsfiski og aðeins örfáir slápar inn á milli. Heilt yfir, jafn stórir (miðlungs) fiskar og almennt betur haldnir en fyrr í sumar. Það má svo sem geta þess að nokkrar verulega fallegar og stærri bleikjur lentu í aðgerð eftir þennan dag, þær leynast þarna líka, þessar vænu.
Löðmundarvatn til suð-vesturs
Sunnudagurinn var ekki alveg eins sólríkur og laugardagurinn, fallegur samt og við gerðum okkur ferð inn að Löðmundarvatni til að kanna stöðuna á kóðinu þar. Það endaði reyndar með því að við veiðifélagarnir gengum hringinn í kringum vatnið og reyndum fyrir okkur á þó nokkrum stöðum. Þetta varð því enn eitt vatnið sem við höfum hringað í Framvötnum, alveg óvart. Það má með sanni segja að veiðistaðir við vatnið eru nokkrir, en afskaplega misjafnir. Þokkalegasti fiskurinn, í austanátt og dumbungi, var að norðan og norðaustan, en lélegasta veiðin var við vatnið að sunnan; ekki ein einasta branda kom þar á land. Heilt yfir tókum við eitthvað á fjórða tug fiska úr vatninu, þar af hæfir í harðfisk eitthvað um fjórðungur.
Eftir röltið kringum vatnið, stutt stopp og hádegisverð við Landmannahelli, héldum við inn að Herbjarnarfellsvatni og gerðum aðra tilraun við urriðann þar. Eitthvað virtist austanáttin hafa farið illa í þá félaga og þeir heldur sig afskaplega mikið til hlés þannig að við ákváðum að leita á náðir bleikjunnar í Frostastaðavatni, enn og aftur. Við komum okkur fyrir við Frostastaðahraun og smelltum í nokkrar bleikjur þar til kvöldi tók að halla og húmaði heldur snarlega. Það var þungt yfir og eiginlega komið svarta myrkur þegar við renndum í hlað við Landmannahelli, þreytt en afskaplega ánægð með göngu og veiði dagsins.
Aldrei þessu vant tókum við stangirnar ekkert fram heimferðadaginn, dunduðum okkur bara við að taka saman og gerðum stutta ferð enn lengri með því að kanna síðasta mögulega slóða að Eskihlíðarvatni, þ.e. þann sem áður lá að vatninu skammt frá Bjallavaði við Tungnaá. Sá góði slóði er ekki lengur til, löngu sandi fylltur og ekki fær neinum venjulegum 4×4 bílum. Þar með er það ljóst, það verður að leggjast í nokkra göngu til að kanna ástand Eskihlíðarvatns. Það bíður betri tíma.
Það var ekki veðurspáin sem réð því í þetta skiptið hvert við færum í veiði og það var kannski eins gott. Þar sem við áttum erindi í Borgarfjörðin á mánudagskvöldið, varð gamall kunningi okkar fyrir valinu, Langavatn. Veðurspáin fyrir svæðið hljóðaði reyndar upp á töluverðan vind af norðri, en það gekk heldur betur ekki eftir. Geinilega mikill munur á vindaspá fyrir Bröttubrekku og rauninni við Langavatn. Það eru alveg að verða tvö ár síðan við fórum síðast að Langavatni og því virkilega tími til kominn að taka stöðuna á vatninu aftur. Undir það síðasta þótti okkur fiskurinn heldur rýr og mikið af smábleikju á rápi, svo við gáfum vatninu eiginlega frí þangað til nú á sunnudaginn.
Dagurinn var tekinn snemma og við vorum mætt á Beilárvelli rétt upp úr kl.10 með vagn og alles. Við höfðum haft spurnir af því að mikið hefði lækkað í vatninu, sem reyndust orð að sönnu. Eitthvað hefur laxinn í Langá verið þyrstur þetta sumrið, mikið búið að fella vatnið og víða þurrt þar sem áður voru veiðistaðir. Hvað um það, með lækkuðu yfirborði koma líka nýir staðir í ljós og oft auðveldara að nálgast dýpiskanta úti í vatninu. Svo mikið hefur lækkað í vatninu að aka mátti á þurru inn að botni þess að norðan, nokkuð sem okkur hafði langað lengi til.
Á leiðinni til baka úr botninum voru stangirnar teknar fram og nokkrir staðir kannaðir frá Stórusteinum og að Barónsvík. Veiðifélaginn setti í ágæta bleikju undir Múlabrekkum en ég varð lítið var við fisk, en aulaðist þess í stað að missa fótanna og enda hálfur úti. Þetta kennir manni að vera ekki að spranga um á hálum steinum á sandölum eins og fífl. Þóttist góður að hafa sloppið með óbrotna limi og stöng eftir aulaskapinn. Eftir hrakfarir þessar klæddi ég mig í vöðlur og viðeigandi skótau og óð út að dýpiskantinum undan Beilárvöllum. Það kom þægilega á óvart að fiskurinn á þessum slóðum var af viðunandi stærð og vel haldinn í þetta skiptið. Að vísu var nokkuð um smælki innan um, en ég hirti fjóra fiska yfir um daginn og veiðifélagi minn sex, allt ágætir matfiskar. Fluga dagsins var væntanlega orange Nobbler eins og svo oft áður þetta sumarið. Annars kláruðum við daginn með því að tölta til berja og settum einhver blá- og krækiber í sitthvort ílátið. Það verður því bleikja í matinn í vikunni og í eftirrétt; skyr með rjóma og haug af berjum.
Langavatn frá Beilárvöllum
Mánudagurinn rann upp með þessari líka blíðu og við gerðum okkur ferð inn að Múlabrekkum þar sem veiðifélagi minn setti í hverja glæsilega bleikjuna á fætur annarri með því að sökkva flugum vel út í dýpið, nokkuð sem er ekki eins auðvelt þegar hátt stendur í vatninu. Á meðan frúin dundaði sér við að raða inn bleikjum, rölti ég um á mínu gatslitnu vöðluskóm og varð lítið var við fisk, sama hvar ég sökkti sömu flugum og hún, svartur Nobbler og Bleik og blá gáfum mér ekkert en náði þó að særa einn upp með orange Nobbler. Til að ljúka deginum reyndum við aðeins fyrir okkur í Barónsvík án árangurs en í sárabót kláruðum við ferðina fram undan Beilárvöllum þar sem ég setti í þrjár vænar bleikjur. Það hallaði töluvert á mig í þessari veiðiferð, frúin með fleiri fiska og að vanda; miklu fallegri.
Það er samdóma álit okkar hjóna að vatnið hefur heldur rétt úr kútinum, fiskurinn vænni heldur en oft áður og meira af nýtilegum fiski innan um. Kannski ræður lækkað vatnsborð þar einhverju, en við höfum svo sem komið að vatninu lægra og ekki fengið eins góða fiska og þessa daga. Það voru því nokkuð sáttir veiðifélagar sem héldu heim á leið seinnipart mánudags með smá krók um Borgarfjörðinn. Enginn rosalegur aðgerðakvíði, en 24 bleikjur verður víst að teljast gott á einum og hálfum degi.
FOS 