Þegar við vitum af honum, þ.e. silunginum á ákveðnum stað í vatninu er um að gera að laumast að honum, aftan frá. Jafnvel þótt sjónsvið silungsins sé í raun nokkuð vítt, oft talað um einhvern 90° vinkil upp á við, þá er dauður blettur aftan við hann sem við getum nýtt okkur þegar við þurfum að fikra okkur nær. Mundu bara að því dýpra sem hann liggur, þeim mun víðar sér hann. Láttu fara eins lítið fyrir þér og unnt er og þú kemst töluvert nálægt honum.
Höfundur:
Þær eru; ómótstæðilegar, smart, glæsilegar, þokkafullar og umfram allt augnayndi. Hverjar? Jú, klassísku straumflugurnar. Sjálfur fell ég oft og iðulega fyrir þeim þegar ég er á vafri um netið, get bara ekki hamið mig, sest niður og hnýti eins og tvær, þrjár, just for the fun of it. En, ég sit uppi með þessar flugur í boxinu mínu og finn sjaldnast praktísk not fyrir þær þegar í vatnið er komið.
Það er jú nokkuð útbreidd vitneskja að silungurinn leitar helst fæðu á botninum og þá oftast í líki lirfa, púpa eða kuðungs. Byrjaðu á botninum, þaðan liggja allar leiðir upp á við. Hnýttu púpur til veiða og láttu það eftir þér að hnýta litskrúðuga straumflugu, svona til að eiga.
Höfundur:
Við þekkjum það ágætlega að velja okkur flugu fyrir silunginn eftir því sem hann er að éta hverju sinni. En stundum er líka ágætt að hafa það í huga mismunandi árstíðir eiga sér sína liti. Snemma vors og síðla hausts gefa dökkar, jafnvel svartar flugur betur en þær skæru sem frekar eru orðaðar við bjart veður og ekki síst gróskuna í vötnunum á sumrin.
Allt vill lagið hafa, en sama lagið getur alveg virkað allt árið um kring ef við eigum það í mismunandi litbrigðum. Pheasant Tail, Héraeyra og t.d. Nobbler í mismunandi litbrigðum geta komið okkur töluvert langt árið um kring. Kannski eigum við að hnýta færri afbrigði, en í fleiri litum?
Höfundur:
Nú er þessi tími ársins þegar fingurgómarnir verða allir útstungnir og skrámur og rispur hér og þar. Nei, ég er ekki að tala um tannaför fiska eftir að hafa losað fluguna úr þeim, heldur þá ónáttúru mína að flækja fingrunum í öngulinn þegar ég er t.d. að ganga frá hringvafinni fjöður á flugu. En, það er til einfalt ráð við þessu og það er að hafa við hendina ‘Tubing’ slöngu t.d. Ultra Lace 1mm, klippa smá bút af henni og þræða upp á öngulinn þegar kemur að hættulegasta augnablikinu. Setjum öryggið á oddinn, það getur sparað margt ergelsið.
Höfundur:
Þegar kemur að því að velja flugulínu eru margir sem halda fast í litinn ‚sinn‘ og þá helst þegar um er að ræða flotlínur. Sjálfur var ég til að byrja með á því að línan ætti að vera græn eða grágræn, falla inn í litbrigði vatnsins. Með aukinni reynslu hef ég leyft mér að skipta um skoðun og vel núna lit sem ég sjálfur sé vel því fiskurinn verður alveg eins var við línu í felulit og þá sem er skærlit og áberandi. Viljandi skrifaði ég verður var við línuna því fiskurinn sér hana yfirleitt ekki heldur aðeins skugga hennar í vatninu eða á botninum. Snögg hreyfing línu á yfirborðinu hefur mun meiri áhrif til fælingar vegna skuggans heldur en gáruarnar sem hún framkallar.
Um sökklínur gilda aðeins aðrar reglur, í það minnsta hjá mér. Þar sem slíkar línur skerast niður í yfirráðasvæði fisksins vill ég að litur hennar samlagist vatninu eins vel og unnt er. Það er frekar auðvelt að fullnægja þessum dyntum þar sem framleiðendur senda sjaldnast frá sér sökklínur í öðrum litum en þeim sem felast vel í vatni.
Höfundur:
Rekið skiptir mestu
Spyrðu leiðsögumanninn „Hvað eru þeir að éta?“ og hann svarar líklega „Dautt rek“. Ef flugurnar þínar eru dregnar áfram af línunni mun silungurinn ekki aðeins fúlsa við þeim heldur beinlínis synda burt. Við horfðum aftur og aftur á það þegar við veiddum púpur í gegnum lyngur og grynningar. Viljandi breyttum við rekinu þannig að stundum var flugan eins og hundur í bandi, togandi í tauminn eða í dautt rek þar sem púpan flaut eðlilega í vatninu. Við hefðum ekki getað samið betra handrit; silungurinn sneiddi hjá og synti frá óeðlilegu reki en var jafn skjótur til að gaumgæfa eðlilegt rek. Kastið sjálft nær ekki nema einum tíunda af mikilvægi góðs reks. Lærðu að vippa línunni og stjórna rekinu og hálf baráttan er unnin.
Kirk Deeter
Loka hnykkurinn, þetta var síðasti pósturinn sem ég vann upp úr greinum Kirk Deeter. Ég vona að gestir bloggsins hafi haft jafn mikla ánægju af þessum hnitmiðuðu greinum hans og ég hef haft. Ef svo ólíklega vildi til að Kirk leggði leið sína á bloggið, þá færi ég honum bestu þakkir fyrir leyfið að birta þessar greinar hans.
19.02.2012 – Hilmar
Vel gert, Takk fyrir mig. Afar fróðlegt.
Höfundur:
FOS 