Kannski eru flestir veiðimenn skriðnir í vetrarhýðið, en fyrir okkur sem erum ennþá vakandi er ýmislegt áhugavert að gerast þrátt fyrir að veiðitímabilinu sé að mestu lokið. Sem dæmi um frábæra haust skemmtun má nefna að urriðinn á Þingvöllum, og eflaust víðar, sýnir sínar flottustu hliðar þessa dagana þegar hann leitar upp í Öxará til hrygningar. Stórkostlegt að sjá þá í bunkum í ánni, þó þeir hafi nú verið með rólegasta móti í kuldanum í gær þegar við hjónin renndum upp eftir. Í örstuttu spjalli við Jóhannes Sturlaugsson sem var við merkingar vildi hann þó meina að krafturinn mundi færast í hann aftur um næstu helgi þegar hlýnaði.
Fyrir þá sem ekki vilja eða hafa tök á að skoða urriðann á Þingvöllum má svo alltaf ylja sér innandyra við að fletta haustútgáfum veftímaritanna sem eru einmitt að hellast yfir okkur þessa dagana. Margt fróðlegt á ferðinni þar.
Þegar spurningin kemur upp um það hvort taumurinn eigi að vera undir eða ofaná, þ.e. vatnsfilmunni þá getur þú svo sem farið sömu leið og Kolbeinn kafteinn gerði, slegið í og úr eða bara svipt ofan af þér sænginni og látið slag standa. Nei, ég er ekki alveg búinn að missa mig. Poly-taumar fljóta gjarnan frekar á yfirborðinu heldur en Fluorcarbon taumar. Þetta liggur í eðlisþyngd efnisins. Eðlisþyngd Flurocarbon er meiri heldur en H2O og því sekkur taumurinn. Eðlisþyngd polyefna er aftur á móti svipuð eða minni en H2O og því fljóta þeir taumar.
Polytaumur
Poly-taumar eru ennþá langsamlega útbreiddastir og fyrir því eru einfaldar ástæður. Þeir kosta minna, eru slitsterkari og fást í fjölda stífleika, nokkuð sem alls ekki allir framleiðendur taka sérstaklega fram á umbúðum tauma og taumaefnis.
Ókost poly-tauma varðandi sökk má auðveldlega ráða bót á, berðu mold eða plöntuleifar á tauminn áður en þú notar hann, þá sekkur kvikindið. Auðvitað eru líka til flottar krukkur í veiðiverslunum sem innihalda ‘sérstakan’ leir til þessara nota, þitt er valið.
Fluorcarbon
Flurocarbon taumar sækja sífellt í sig veðrið en hafa enn ekki náð poly-taumum í sveigjanleika og styrkleika. Aftur á móti eru þeir sterkri á svellinu þegar kemur að styrk gagnvart efnafræðilegum áhrifum. Þeir þola seltu mun betur en poly-taumar og þar að auki eru þeir því sem næst glærir sem er auðvitað kostur þar sem menn hafa trú á taumafælni fiska. Með tíð og tíma lærist mönnum að vinna bug á enn einum ókosti fluorcarbon, þ.e. hnútunum. Þeir vilja slitna undir álagi, efnið er stökkara og meiri vandvirkni þarf við hnútana. Einföld leið er t.d. að fjölga vafningum í hnútunum frá því sem maður hefur vanist með poly-efni. Fleiri vafningar og meiri hráki hjálpa oft mikið til.
Það er einhver bölvaður púki í mér í dag. Á sama tíma og laxveiði hefur hrunið um 39% á milli ára og laxveiðileyfi hafa hækkað um (örugglega) annað eins, gefa nýjustu tölur silungsveiðinnar á mínu heimili til kynna að útlagður kostnaður vegna leyfa hafi staðið í stað á milli ára en uppsveifla í afla sé rétt um 38%.
Ef svo fer sem horfir, að maður sé búinn að leggja stönginni þetta árið, þá standa aflatölur okkar hjóna í 108 bleikjum í ár á móti 73 í fyrra. Uppsveifla um 48%. Urriðar í ár eru 65 á móti 52 í fyrra, uppsveifla um 25%. Samtals gerir þetta 173 fiska í ár á móti 125 í fyrra og það gerir 38% uppsveiflu þrátt fyrir einstaklega kalt og langdregið vor.
Ummæli
15.10.2012 – Urriði: Gaman að heyra! Átti sjálfur svipað sumar, eyðslan stóð í stað ef litið er til veiðileyfakaupa en bensínkostnaður var þó töluvert meiri!
Svar: Já, ætli maður verði ekki að viðurkenna að ‘ferðakostnaður’ hafi eitthvað aukist á milli ára. Ætli maður skoði ekki dísel útgáfu við næstu endurnýjun jepplingsins, verst hvað stofnkostnaðurinn er töluvert hærri.
Þegar minnst varir getur allt nart og allar tökur gufað upp eins og dögg fyrir sólu. Og það er einmitt hún sem er líklegust til að eiga sökina á þessari uppgufun, sem sagt sólin. Vegna þess að silungurinn sér aðeins 1/8 þeirra litatóna sem við sjáum þá getur verið ansi stutt á milli þess að hann sér agnið okkar, fluguna og þess að hún einfaldlega hverfur sjónum hans í grámósku vatnsins. Oftast gerist þetta þegar sólin hverfur á bak við ský eða annað þéttara á himninum. Nokkuð sem við skynjum aðeins sem örlitla breytingu á litatón getur verið frávik upp á heilan lit í vatninu fyrir silunginum. Við þessu er tvennt til ráða. Annað hvort tekur þú þér pásu og bíður þess að sólin brjótist framundan skýinu eða þú skiptir um lit á agninu. Aðeins annað þessara ráða gefur þér von um fisk, þitt er valið.
Þeir sem lesið hafa þessa tauma-pistla mína hafa eflaust lagt saman tvo og tvo og náð einhverju í líkingu við fjóra. Ég hef nefnt óþol mitt gagnvart því að kaupa frammjókkandi tauma og þann kostnað sem af sí-endurteknum kaupum hlýst. Svo hef ég nefnt að ég hnýti á milli endanlegs taumaenda og taums til að drýgja hann. Þegar ég síðan held því fram að ég byrja á eigin taumum með efni 01X þá gæti nú samlagningin upp úr þessum greinum mínum farið að vefjast eitthvað fyrir mönnum. Útskýringa er eflaust þörf.
Fyrri part sumars kaupi ég mér nýjan 12‘ frammjókkandi polymid taum, ég á mér eina uppáhalds tegund sem ég hef snúið aftur til eftir nokkrar tilraunir með aðrar tegundir, en það í sjálfu sér skiptir ekki máli. Það sem skiptir máli er að ég kaupi taumaefni frá sama framleiðanda, sama plastefni. Það fyrsta sem ég geri við þennan nýja taum er að setja á hann fasta lykkju (sjá hér). Þegar ég hef síðan veitt nokkrum sinnum með þessum taum (segjum að hann sé 3X) tekið af honum og bætt taumaenda við eftir þörfum, þá kemur að því að ég verð að skeyta eins og 2‘ af 1X efni við hann áður en venjulegi 3X taumaendinn fer á. Svona tekst mér að endurnýta upphaflega tauminn vel frameftir sumri, svo lengi sem hann verður ekki fyrir einhverju tjóni, særist í grjóti eða það sem er skemmtilegra eitthvert skrímslið í vatninu hefur flækt hann svo rækilega að honum verður ekki viðbjargandi. Keyptur frammjókkandi taumur á sér langt líf ef maður á nokkra sverleika af taumaefni í vestinu.
Á umliðnum árum hefur mjög færst í vöxt að stöndug samtök stangveiðimanna og veiðifélög styrkja eða standa að alvöru rannsóknum á lífríki og þar með atferlishegðun fiska. Mér liggur við að segja að auðvitað eru þetta erlendir aðilar, hér heima hafa stangveiðifélögin víst ekki bolmagn til slíkrar peningaeyðslu. En, rannsóknir auka við þekkingu okkar og með þeim gætum við kortlagt brunnana áður en við dettum í þá. Sumt af þessum rannsóknum eru náttúrulega einskorðaðar við ákveðin vötn eða vatnasvæði erlendis en það má samt alltaf lesa einn og einn góðan punkt út úr þeim.
Sé þess einhver kostur að hreyfa sig sem minnst er það fyrsti kostur silungsins þegar kemur að fæðuöflun. Léleg fæða, jafnvel orkulítil sem er innan seilingar verður oftar fyrir valinu heldur en fæða sem útheimtir einhverja orkueyðslu.
Silungurinn er vel hæfur til þess að greina á milli raunverulegrar fæðu og þess sem er óætt með því einu að fylgjast með hreyfingu og atferli bráðarinnar. Hann rennur frekar á agn sem hreyfist líkt og raunveruleg bráð heldur en þá sem líkist henni en hreyfist ekki ‚eðlilega‘.
Sjónskyn silungs er ekki ósvipuð okkur mönnunum, nema þá helst snemma morguns og að kvöldi. Þá dofnar allt litaskin fisksins, hann verður næstum litblindur og því um að gera fyrir okkur að nota agn sem inniheldur hve skörpust skil ljósra og dökkra flata.
Óróleiki í vatni, þá helst í ám og lækjum truflar sjónsvið silungs verulega. Við bestu skilyrði sér fiskurinn u.þ.b. 20‘ (6 metra) frá sér þannig að hann greini þokkalega hvað er á ferðinni. Hann má aftur á móti ekki vera nema u.þ.b. 2‘ (60 sentímetrar) frá flugu #12 til að hann sjái hana þokkalega og geri atlögu að henni.
Mögulega getum við nýtt okkur eitthvað af þessu við hnýtingarborðið á komandi vetri.
Fyrir þá sem ekki vilja eða hafa tök á að skoða urriðann á Þingvöllum má svo alltaf ylja sér innandyra við að fletta haustútgáfum veftímaritanna sem eru einmitt að hellast yfir okkur þessa dagana. Margt fróðlegt á ferðinni þar.
FOS 