Og þá gefst öllum kostur á að reyna fyrir sér í Hlíðarvatni í Selvogi. Hvernig væri nú að koma sér snemma heim á menningarnótt, vakna hress og renna austur í Selvog og taka þátt í Hlíðarvatnsdeginum?
Eins og undanfarin ár bjóða veiðirétthafar gestum og gangandi að reyna fyrir sér í vatninu frá morgni til kvölds. Það skemmir væntanlega ekki að undanfarið hafa nokkrar vænar bleikjur veiðst í Selvoginum en í ljósi þeirra fiska er ef til vill ekki út vegi að geta þess að það er einfalt mál að sleppa fiski veiddum á flugu og það er einstaklega viðeigandi þegar hryggningarfiskur hleypur á snærið.
Viltu lesa þér til um Hlíðarvatn í Selvogi? Smelltu þá hér og lestu prýðilega umfjöllum Ármanna um vatnið eða náðu þér í Hlíðarvatnsbækling veiðirétthafanna hérna.
Bleikjuvottar við Hlíðarvatn – ljósm.Stefán Hjaltested
Gæði myndar þarf ekki alltaf að mæla í pixlum. Þessi mynd er í hæsta gæðaflokki í mínum huga, væntanlega aðeins vegna þess að þegar ég var á leið heim úr veiði þurfti ég að stoppa við gatnamót og þá var þetta útsýnið út um framrúðuna. Stangirnar á húddinu og þetta skilti í bakgrunni.
Það er sagt vera í 193 metra hæð yfir sjávarmáli og vera rétt um 1,6 ferkílómetrar að stærð. Ætli þetta séu mælingar fyrir eða eftir Múlastíflu? Sami vafi er um mesta skráða dýpi; 47 metrar. En hvað um það, við kíktum í Baulárvallavatnið á föstudagskvöldið, röltum vítt og breytt með bökkum þess á laugardag og kvöddum það svo í rigningu á sunnudag. Er eitthvað meira um þessa veiðiferð að segja? Nei, ekki nema ég laumast til að skrá einn urriða á mig og tvo á konuna en ekki voru þeir nú stórir. Raunar slepptum við bæði eitthvað af svo litlum tittum að orðið ‚tittur‘ er í raun ofrausn. Mér, og raunar veiðifélögum mínum líka, virðist ekkert ganga allt of vel með svona djúp vötn eins og Baulárvallavatn.
Kort af Baulárvallarvatni (2013)
Það er svo merkilegt að í Baulárvallavatn rennur fjöldi áa og lækja; Vatnaá úr Hraunsfjarðarvatni þegar Hraunsfjarðarstíflan er ekki lokuð í bak og fyrir, Moldargilsá úr Moldarmúla, Baulá sem á upptök sín í Elliðatindum, Draugagilsá úr Draugatjörnum og Rauðsteinalækur ofan úr Sátu. Hvort það renni síðan nokkur á úr vatninu er alsendis óvíst. Getur á verið á ef hún rennur í röri? Nei, ekki að mínu viti. Eitt er víst það rennur engin á í gamla árfarveginum sem er synd og skömm en svo sprettur væntanlega Straumfjarðaá fram undan stöðvarhúsi Múlavirkjunar. Það dylst víst engum að mér finnst lítið til um stíflur, sama hvort þær eru til raforkuframleiðslu eða vatnsmiðlunar í laxveiðiár.
Og enn ein myndin þar sem tveir uppáhalds bláu litirnir mínir koma fyrir. Einhver spurði mig hvort ég hefði tekið þessa mynd á tíma, skýin væru eitthvað svo hreyfð. Það hefði mátt ætla að sá hin sami hefði aldrei litið til lofts á Íslandi, skýin eru oftar en ekki á hreyfingu hérna.
Myndin er tekin við Frostastaðavatn, töluverður vindur í lofti frá norðri en niðri við vatnið var hann úr vestri og til að kóróna andstæðurnar sem er að finna á hálendinu var lofthitin vel á annan tug gráða þótt vatnið virki svolítið kalt að sjá. Dásamlegur staður.
Það er sorgarsaga að segja frá, en á ferðum mínum í sumar hef ég sjaldan séð jafn mikið af rusli við hin ýmsu vötn okkar Íslendinga heldur en núna. Girnis- og taumaflækjur ásamt ýmsu öðru rusli sem menn hafa borið með sér á bakkana liggja víða eins og hráviði fyrir manna og dýra fótum.
Samtýningur af bakkanum
Það er haft eftir land- og veiðivörðum við Þingvallavatn að það hafi orðið mikil bylting í umgengni veiðimanna þar á bæ eftir fyrirmyndar samkomulag sem gert var þar um bætta umgengni veiðimanna sl. vor. Það væri óskandi að sú hugarfarsbreyting sem átti sér greinilega stað við Þingvelli hefði náð betur til annarra veiðistaða á Íslandi þetta sumar.
Bjór- og gosdrykkjadósir, samlokupokar, tissjú og notaður salernispappír á bak við næsta stein er ekki óalgengt skraut annars fallegra veiðistaða og víða hefur þetta aukist verulega frá því sem áður var. Ég er ekki einn um þessa upplifun, fleiri veiðimenn hafa vakið máls á þessu við mig. Þetta er ekki aðeins til mikillar óprýði og rýrir verulega ánægju manns af útivist, heldur er þetta einnig stór hættulegt dýralífi við vötnin.
Nýlega var ég við Hítarvatn á Mýrum þar sem ég gekk fram á himbrima þar sem hann húkti í flæðarmálinu með girni vafið um höfuð, háls og gogg þannig að hann gat enga björg sér veitt.
Himmi frá Hítarvatni – Smellið fyrir stærri mynd
Svo var af fuglinum dregið að ég gat án fyrirhafnar fangað hann í háf og klippt girnið utan af honum þannig að honum varð ekki frekar meint af.
Dræsurnar sem ég náði að klippa af fuglinum voru væntanlega leifar gamallar festu í botni sem hafði slitnað, þó ekki víst þar sem svona girnisflækjur geta auðveldlega fokið út á vatnið og orðið sund- og vaðfuglum skeinuhættar.
Afklippurnar
Það er virkilega þörf á víðtækari vitundarvakningu meðal veiði- og útivistarfólks um almenna kurteisi við náttúruna okkar. Hvaða stefnu sem menn hafa í náttúruvernd, já eða stefnuleysi, þá er ekkert sem breytir því að við eigum ekki náttúruna, hún er hluti af arfleið sem okkur ber að skila í sama ef ekki betra ástandi til barnanna okkar. Að launum fáum við að njóta hennar og nýta með skynsamlegum hætti.
Vöðluvasinn
Ég hef áður haft orð á því að allt sem vil teljum nauðsynlegt að bera með okkur út í náttúruna, getum við einnig tekið með okkur heim. Þetta á ekki síst við um umbúðir og pappír sem sumir geta ekki verið án ef þeir skreppa afsíðis. Það er svo misjafnt hvað menn þurfa til þess að draga leifarnar með sér heim eða gæta þess að þær fjúki ekki ‚óvart‘ frá þeim. Sumum nægir vasinn á vöðlunum, aðrir þurfa heilu plastpokana, en eitt er víst, ef veiðimaður hefur þrótt til að bera eitthvað með sér á veiðistað ætti hann ekki að veiða svo lengi að hann skorti þrótt til að bera það sama með sér heim á leið.
Netapokinn
Sjálfur nota ég netapoka undir aflann, svona þegar hann gefst á annað borð, en eins og aflabrögðin hafa stundum verið í sumar hefur pokinn komið í aðrar en ekki síðri þarfir. Í pokann safna ég girnisflækjum, dósum og öðru drasli sem verður á vegi mínum og tæmi síðan í næsta rusladall, jafnvel þótt hann sé nokkra tugi km. í burtu. Það er ótrúlegt ruslið sem maður rekst á og hefur safnað þannig saman í sumar. Að vísu verð ég að játa að sumt týni ég ekki upp, þar á meðal er notaður salernispappír. Hann getur mamma þess sem notaði komið og sótt því stundum hef ég það á tilfinningunni að það sé það sem sumir bíði eftir að gerist. Sumir virðast aldrei vaxa upp úr því að mamma komi og taki til eftir þá.
Veiðimenn, reynum nú að vaxa upp úr barndóminum og sýnum meiri ábyrgð og umhyggju fyrir náttúrunni. Sú móðir er frábrugðin okkar, það erum við sem þurfum að gæta hennar.
Hún var nú ekkert svo rosaleg veðurspáin að maður yrði að hanga heima við alla helgina þannig að eftir snögga yfirferð spásvæða ákváðum við hjónin að renna vestur í Hítardal á laugardagsmorgun. Það var svo sem engin asi á okkur vestur og þá ekki heldur þegar við vorum komin á staðinn. Lögðum þó hraun undir fót og röltum inn með vatninu að austan. Á þessum tveimur mánuðum frá því við vorum síðast við Hítarvatn, hefur verið hleypt ansi duglega úr vatninu. Ætli við höfum ekki horft á allt að 1 metra lækkun á þessum tveimur mánuðum, það munar um minna. Mikil ósköp þarf laxinn í Hítará að drekka.
Það var nú ekki mikið um að vera hjá okkur þarna í hrauninu, utan smá narts hjá mér, ekkert hjá konunni. Maður er nú orðinn ýmsu vanur í sumar, svo þessi rólegheit voru ekkert til að æsa sig yfir. Á baka leiðinni stoppuðum við aðeins hjá polli, sem fyrir 2 mán. var vík, þar sem nokkrir unglingar voru að fíflast í flugum á yfirborðinu. Frúin gerði nokkrar skemmtilegar tilraunir til að leggja þurrflugu fyrir tittina og skemmti sér ágætlega við mislukkaðar tökur. Ég ákvað því að lengja aðeins í taumi og smella Black Gnat þurrflugu á endann. Eftir 2-3 köst tók þessi líka spræki urriði fluguna og smellti henni örugglega í neðri vörina. Ég gætti allrar varúðar en dró hann ákveðið að landi og hann reyndist þessi ljóngrimmi urriði vera 8 ……. sentímetrar og var vitaskuld sleppt. Þessi putti verður ekki einu sinni færður til bókar.
Skömmu áður en við gengum til náða þurfti ég, svona eins og gengur, að bregða mér niður að vatni og varð litið inn með ströndinni. Eitthvað vafðist steinn í flæðarmálinu fyrir mér og datt mér fyrst í hug að hópur fólks sem hafði verið í víkinni um daginn hefði tapað flíspeysu eða einhverju álíka þannig að ég rölti af stað til að kanna málið betur. Flíspeysan reyndist vera himbrimi sem lagst hafði fyrir í flæðarmálinu. Vitandi að himbrimi gengur sárasjaldan á land, fannst mér rétt að athuga þetta betur og kom þá í ljós að greyið var með girni vafið um og í gegnum gogginn þannig að hann gat nánast ekkert opnað hann og var heldur af fuglinum dregið.
Himmi frá Hítarvatni
Ég sótti háf og taumaklippur í snarhasti og í sameiningu tókst okkur hjónum að klippa girnisflækjurnar úr og utan af fuglinum. Himmi varð síðan frelsinu feginn og brölti út á vatnið, þar sem hann hélt sig skammt undan það sem eftir lifði kvölds við töluverðar fjaðrasnyrtingar og snurfuss. Að morgni var hann horfin til félaga sinna, vonandi farnast honum vel það sem eftir lifir sumars, óhultur fyrir sóðaskap veiðimanna. Því er ekki að leyna að þessi upplifun, þrátt fyrir ánægjuna af því að geta orðið varnarlausum fuglinum til bjargar var sár ef ekki beinlínis ömurleg þegar maður hugsar til þess ótrúlega skeytingaleysi sem veiðimenn viðhafa á veiðislóð. Girnisafgangar og taumaefni geta svo hæglega orðið banabiti fugla sé því einfaldlega fleygt hugsanalaust frá sér á bakkanum. Þessi upplifun varð mér umhugsunarefni í nokkra daga og ég mun gera henni betri skil í annarri færslu.
Við tókum sunnudaginn heldur rólega, röltum aðeins vestur með suðurbakkanum en án stórra tíðinda. Að vísu setti ég í tvær bleikjur, heldur grannar tökur þannig að báðir sluppu eftir skamma viðureign. Ég verð að segja að mér hlýnaði svolítið um hjartaræturnar að finna þær þarna því ég hef ekki orðið var við bleikju í Hítarvatninu í síðustu skipti sem við höfum heimsótt það.
Þar sem nokkuð var liðið á daginn, ákváðum við að taka okkur saman og renna heim á leið, vera komin heim á sómasamlegum tíma svona einu sinni.
Himmi – frelsinu feginn
Veiðitölur ársins
Bleikjur í ferð
Bleikjur alls
Urriðar í ferð
Urriðar alls
Fj.ferða
0 / 0
19 / 24
0 / 0
7 / 24
34
Ummæli
14.08.2013 – Sigurgeir Sigurpálsson:Vel gert, sorglegt þegar menn geta ekki stungið fisléttu girninu í vasa og komið svo í ruslatunnu.
15.08.2013 – Siggi Kr.: Mér finnst þetta hafa verið að aukast mikið undanfarin ár að maður gangi fram á girnisflækjur á bakkanum sem virðast jafnvel vera af hálfu hjólunum. Og ekki getur maður klínt þessu á blessað veiðikortið, eins og svo oft er reynt að gera því ég hef líka orðið var við aukinn veiðisóðaskap á svæðum sem eru ekki í kortinu og jafnvel langt inni á hálendi. Ég vil gjarnan benda fólki á græjur sem eru gagngert til að geyma svona girinstubba og hvet menn til að splæsa í svoleiðis. Og ég tek undir með Sigurgeiri að þetta var vel gert að frelsa Himma!
FOS 