Ef ég þyrfti að leita að afsökun fyrir aflabresti þá hefði ég trúlega gripið til óheyrilegs hita og sólskyns í Hnappadalnum. Sem betur fer þá er engrar afsökunar þörf, það var alveg nóg af fiski þótt stærðin hefði mátt vera meiri. Þar sem mig bar að var eiginlega fiskur um allt, nema þá helst sunnan megin við Rif þar sem vatnshitinn fór vel yfir 16°C sem bleikju og urriða þykir víst í meira lagi.
Staðan á hitamælinum eftir að hafa legið í skugga
Stærð fiskanna var alveg frá því að vera Æ, nú er gróður á flugunni og upp í Þennan er nú alveg hægt að hirða, stærri voru þeir nú ekki. Þessi skortur á vænum fiskum vakti hjá mér spurninguna um það hvort stærri fiskurinn sé viðkvæmari fyrir hækkandi vatnshita heldur en sá smærri. Almennt var hitastig vatnsins frá 12 til 14°C og lækkaði lítið að kvöldi til sem gæti skýrt það að fiskur fór ekkert stækkandi þótt komið væri að sólarlagi.
Lítið svalar kvöld 18°C og vatnið enn 12°C
Það er alltaf skemmtilegt að komast í blönduð vötn þar sem jöfnum höndum er von á urriða og bleikju. Þá getur maður rifjað upp mismunandi flugur og inndrátt sem ætlað er að laða aðra hvora tegundina að. Ég leyfið mér að eyða töluverðum tíma á stað þar sem báðar tegundir eru á sama blettinum (rétt við Neðri-skúta, sjá kort) og gerði smá tilraun með Watson‘s Fancy púpu annars vegar og lítill svartan og gylltan Nobbler hins vegar. Reyndar var græðgi þessara stýra þannig að aflabrögð eftir mismunandi flugum var nánast engin. En inndrátturinn gerði útslagið svo ekki skeikaði nema einum fiski af 20. Óvísindaleg niðurstaða; Leoncie inndráttur (hálfgert stripp) skilaði 10 urriðum á meðan Halla Margrét (Hægt og hljótt) skilaði 9 bleikjum og einum urriða.
Vatnið í vatninu
Að eilífðar spurningu unnenda Hlíðarvatns í Hnappadal; Hvernig er vatnsstaðan? Hún er frekar í hærri kantinum miðað við árstíma. Rigningartíð undanfarinna vikna hefur væntanlega fyllt á vatnið, það er hærra í því heldur en þegar ég heimsótti það um páskana. Ég náði t.d. ekki að vaða út í skerin undir Fellsbrekku, eins gjarnan og hefði nú viljað það til að ná betur út í dýpið (kaldara vatn).
Væn bleikjaVænn urriði
Ég eyddi töluverðum tíma í að þræða Hraunið með þristinn minn í farteskinu og það er óhætt að segja að það er fiskur í öllum víkum, krókum og kimum sem eiga samgang við vatnið sjálft. Það kom skemmtilega á óvart að flestir fiskarnir sem ég flokkaði í Þennan er nú alveg hægt að hirða var að finna í Hrauninu og þeir voru alveg bráð skemmtilegir á létta stöngina. Eina sjáanlega afrennsli vatnsins þegar ekki rennur um Hraunholtaá er undir hraunið og það var töluverður straumur á milli pollanna, allt þar til það hvarf um gjótu eða bara beint inn í hraunið. Alltaf jafn magnað að sjá hve rennslið er mikið.
25 sm
Í heildina tók ég einhverja 30 – 40 fiska og flestir voru þeir af þessari stærð en ég hef fulla trú á að ef vatnið kólnar aðeins eða ský dregur fyrir sólu, þá hlaupi vænni fiskar á snærið hjá veiðimönnum og því enginn ástæða til ætla að einhverja stóra árganga vanti í vatnið. Allir fiskarnir voru í góðum holdum, heilbrigðir að sjá og tóku merkilega vel í, þrátt fyrir hitann.
Mjög síðbúinn hádegisverður
Hvað sem stærð fiska líður, þá er alltaf jafn frábært að veiða og gista í Hnappadalnum, slaka á og njóta þess einfaldlega að vera. Elda sér löðrandi kryddaða, 3ja hæða samloku, setjast niður í grængresið, berja frá sér flugur og njóta útsýnisins. Þá á sér stað ákveðin hugljómum þegar maður kveikir á því að stöku píp á ekki uppruna sinn í farsíma, heldur berst af næstu þúfu þar sem lóan situr og lætur ungana sína vita af mannaferðum. Náttúrulegt píp sem maður getur bara ekki látið framhjá sér fara og róar í stað þess að æsa.
Það hefur farið fáum fréttum af veiði í Framvötnum þetta sumarið og þar sem ég á bágt með að trúa því að þar sé lítil veiði, þá ákvað ég á heimleið minni úr Veiðivötnum að taka á mig krók og renna veg 208 frá Sigöldu og niður að gagnamótum F225 Landmannaleið og taka stöðuna á vötnunum.
Eitthvað hef ég séð af fyrirspurnum um færð og ástand 208, en því miður virðist enginn hafa séð sér fært að upplýsa að spottinn frá Sigöldu og niður að Bjallavaði er bara eins og venjulega; leiðinlegur og grófur. Þar fyrir neðan og alveg að gatnamótum F225 er hann ágætur, lítið um þvottabretti (enn sem komið er) og ekkert mikið af lausum sandi. F225 Landmannaleið frá Frostastaðavatni og að 26 Landvegi er bara mjög góður, en varasamur skorningur þar sem Dómadalshraun mætir Dómadal, betra að fara þar með varúð á minni bílum.
Ræsið á Helliskvísl, austan Landmannahellis
Vaðið á Helliskvísl austan við Landmannahelli sem var frekar leiðinlegt í fyrra er nú horfið og í stað þess komið þetta fína ræsi og því greið leið fyrir alla bíla inn að Landmannahelli úr austri. Sem fyrr er vað undir Sauðleysu yfir Helliskvísl og Rauðfossakvísl og þó þau hafi verið grunn og vel fær, þá geta þau breyst í vætutíð og því betra að hafa hugann við aksturinn yfir þau.
En að veiðinni og þá fyrst Blautuver. Það var stinnings kuldi af norðri og hitastigið ekki nema rétt um 6°C þegar ég staldraði við á bökkum Blautavers. Ég fylgdist aðeins með öndum á vatninu, sem ég hef sjaldan séð fleiri, þar sem þær köfuðu í gríð og erg á nokkrum stöðum. Minnugur hugljómunar og gullmola sem hraut af vörum félaga míns í Veiðivötnum; Þar sem er æti, þar er fiskur, ákvað ég að setja saman stöng og kasta litlum svörtum Nobbler þar sem þær voru að kafa. Á um 20 mín. tók ég 6 bleikjur sem samtals vógu 2 kg. Nokkrar vænar en aðrar í smærri kantinum. Það vantar sem sagt ekki æti, fisk né endur í Blautuver.
Næst lá leið mín að Dómadalsvatni sem skartaði sínu fegursta í skjóli Lifrarfjalla. Þó ég sæi ekkert lífsmark á vatninu, hvorki æti né fisk, þá lét ég slag standa og rölti aðeins inn með vatninu að vestan og hafði Gullbrá undir. Í öðru eða þriðja kasti var nartað, fjórða eða fimmta kasti var tekið og skömmu síðar lá 2,5 punda urriði á bakkanum. Nokkrum köstum síðar var tæplega 2ja punda urriði við hlið hans. Ef þetta hafa ekki verið síðustu fiskarnir í vatninu, þá mundi ég halda að þarna væri nóg af fiski og bara spursmál um að sækja þá.
Löðmundarvatn
Eftir margar ánægjustundir við Löðmundarvatn á liðnum árum við grisjun með netum, aðgerðir sem verulega skiptar skoðanir hafa risið um árangur síðan þær lognuðust út af, þá lék mér auðvitað forvitni á að vita um stöðuna á bleikjunni. Það má hver sem er átelja mig fyrir að nenna ekki að labba inn með vatninu að norðan, ég var einfaldlega búinn á því eftir Veiðivatnaferðina þannig að ég lét mér nægja að labba niður frá bílastæðinu og kasta nokkrum sinnum út á vatnið. Á innan við 15 mín. lágu tvær 1 punda bleikjur á bakkanum sem glöptust af Watson‘s Fancy púpu. Fallegar og vel haldnar bleikjur sem áður þurfti að hafa verulega fyrir að finna í þessu vatni.
Herbjarnarfellsvatn
Síðasta vatnið sem ég heimsótti var Herbjarnarfellsvatn og ég sat fast við minn keip og var ekkert að fótum troða umhverfið. Þess í stað fór ég niður beint fram undan bílastæðinu með Gullbrá undir og kastaði rétt aðeins upp í ölduna þar sem ég þóttist sjá einhvern viðsnúning fisks. Í öðru kasti var tekið græðgislega í fluguna, rétt eins og frændur hans í Veiðivötnum höfðu gert og eftir snarpa og fjöruga viðureign lá tæplega 3 punda, silfraður og pattaralegur urriði á bakkanum.
Útbúnaðurinn
Þess má geta að útbúnaður minn í þessari veiði var ekki fullur skrúði veiðimanna, heldur aðeins gönguskór og gallabuxur. Aðgengi að þessum vötnum er slíkt að það þarf ekki mikinn útbúnað svo sem vöðlur og tilheyrandi til að eiga ánægjulega stund við þau.
Ég lét þennan eina fisk í Herbjarnarvatni nægja, renndi inn að Landmannahelli, fyllti út veiðiskýrslu og átti síðan sérstaklega ánægjulegt samtal við ungan aðstoðarmann skálavarða sem kemur til með að eyða sumrinu við Landmannahelli. Hann sýndi mér í boxið sitt sem hann hafði sjálfur fyllt á í vetur, box sem margir væru stoltir af að hafa hnýtt og ég gaukaði að honum nokkrum flugum sem hafa gefið mér í Framvötnum. Það verður gaman að hitta þennan áhugasama dreng síðar í sumar og fá veiðisögur frá honum. Svo er náttúrulega massi af fiskum í vötnunum sem verður líka gaman að heilsa uppá.
Eitt örstutt að lokum, ég átti smá spjall við landvörð á leiðinni frá Sigöldu sem var í óða önn að raka yfir hjólför utan vega við 208. Mér þótti nóg um að heyra að á þessum spotta væru oft og iðulega 10 ummerki um utanvegaakstur. Það er nóg af útskotum eða breiðum vegum þar sem stöðva má bíla án þess að fara út fyrir veg. Þó gróðurinn í vegkanntinum virðist ekki merkilegur, þá er hann þarna og eigin ástæða til að vanvirða seiglu þessara plantna með því að troða þær undir hjólbörðum. Hættum þeim ósóma að aka yfir lítt eða betur gróið land.
Það var kátur karl sem vaknaði allt of snemma á laugardaginn, hellti sér upp á kaffi og beið og beið og beið og beið, þar til mál var komið að leggja af stað í samfloti við besta vin minn og veiðifélaga austur fyrir fjall. Ferðinni var heitið á söfnunarstað austur á Selfossi þar sem Skagagengið hefur haft til siðs að hittast og úðað í sig djúpsteiktum flygildisafurðum áður en lagt væri í spölinn um hreppa og þing inn að Veiðivötnum.
Þær voru ekki amalegar viðtökur veðurs og manna sem hópurinn fékk þegar rennt var í hlað við Varðberg, sólin glotti við ský, léttur andvari og bros á vörum hvers manns. Eftir hefðbundinn undirbúning var skipað til sængur, sem er þó algjörlega ónauðsynlegt þar sem kjarni hópsins á sér sitt fleti og yrði ekki haggað þaðan án átaka.
Þegar allir höfðu komið sér fyrir og dregið á sig veiðispjarir, skiptist hópurinn í þrjár fylkingar sem fóru að mestu í sitt hverja áttina. Við veiðifélagarnir renndum í rólegheitum inn með Litlasjó, stöldruðum meðal annars við á Litlutá og það var eins og við manninn mælt, þar var fiskur og eftir smá stund lágu fjórir þeirra, vel vænir í kælikistunni. Það sem mér þótti vænst um við þetta fyrsta stopp okkar var að þarna voru aðeins vænir fiskar á ferð og engin ástæða til að sleppa neinum þeirra sökum smæðar.
Áfram héldum við för, skönnuðum svæðið inn að Norðurbotni og virtum fyrir okkur þær breytingar sem orðið hafa við planið inni í botni, þ.e. að austan þar sem nefið hefur lengst töluvert til norðausturs og fengsæll veiðistaður inni í víkinni hefur horfið undir sand. Á ferð okkar til baka ákváðum við að stoppa við mörk Löngustrandar til suðurs, án þess þó að hafa séð til fiskjar og reyna fyrir okkur. Jú, þarna var fiskur að þvælast í einhverju æti og af mínum flugum þótti þeim girnilegast að eltast við eitthvað gyllt. Mig rámar í að þeim hafi þótt ólívugrænn Nobbler girnilegastur hjá veiðifélaga mínum, sel það þó ekki dýrar en mig rámar í, og leikar fóru þannig að þarna bættum við 6 stykkjum við í kistuna. Mér og veiðifélögum mínum hefur þótt forn frægð Löngustrandar heldur dalað hin síðari ár, en svo virtist vera sem þeir sem bættust í félagsskap okkar þarna og röðuðu sér inn á ströndina hafi allir verið í fiski og gert ágæta veiði. Það skyldi þó ekki vera að Langaströnd væri að taka upp fyrri háttu og gefa síðdegis?
Á leið okkar í hús, stöldruðum við rétt aðeins við á mörkum Hrauns og Fyrstuvíkur þar sem veiðifélagi minn varð var við hrekkjalóm sem tók nokkrum sinnum í en hætti svo alltaf við. Ég er ekki frá því að þar hafi gamall nartari verið á ferð, ekki alveg nógu svangur til að taka en langað í smá action og því verið að hrekkja félagann.
Það verður nú að játast að fyrsti dagurinn hefur ekki alltaf byrjað á þessum nótum hjá okkur og oft hefur þurft að grípa til málshátta eins og fall er farar heill eða sýnd veiði, en ekki gefin þegar komið hefur verið í hús að kvöldi fyrsta dags.
Það fer fáum sögum af veiði á öðrum degi túrsins. Eitthvað var Kári að sperra sig og hitastigið var ekki alveg það sama og fyrsta daginn. Við þvældumst á milli staða, þóttumst sjá fisk á nokkrum stöðum, ég þó aðallega. Alveg óvart lét ég út úr mér á einum stað að ég mætti hundur heita ef ekki væri fiskur þar. Þannig varð það að ég gekk undir nafni Kátur þann daginn til heiðurs frægasta hundi Veiðivatna. Niðurstaða dagsins var einn fiskur veiðifélaga míns á Eiðinu við Eyvík.
Það var rólegt yfir genginu þennan morgun, ungliðadeildin svaf værum blundi fram á morguninn eftir átök fyrri daga enda margir fiskar sem voru á samvisku þeirra eins og annarra í genginu. Þegar hér er komið sögu, breytist frásögnin í sögu Lone Ranger því veiðifélagi minn hvarf á braut og síðustu tvo dagana var ég einn á báti. Ég tók mig til og hélt í Norðurbotn Litlasjós. Mér skildist af kunningjum að Norðurbotninn hafi haldið óbreyttum hætti frá því í opnuninni, gefið fiska en heldur í smærri kantinum, þannig að ég lagði land undir fót og tölti út að Álftatanga. Á leið minni þóttist ég verða var við fisk á nokkrum stöðum, en stillti mig um að bleyta í færi, minnugur þess að stundum hefur það komið fyrir að maður er að þvælast með fisk fram og til baka á þessari leið. Að vísu sótti að mér smá efi þegar ég gekk fram hjá hverri byltunni á fætur annarri í öldurótinu, hvað ef hann væri nú farinn þegar ég væri á bakaleið?
Það var því í snarheitum að ég lagði flugu fyrir fyrstu merki um fisk þegar ég kom á Álftatanga og hún var tekin þungt og ákveðið. Öflugur fiskur sem tók stökkið, strikið út frá landi og ég þakkaði fyrir að hann stefndi í norðurátt þegar hann tók síðara stökkið og hvarf í djúpið annars hefði orðið sólmyrkvi á Álftatanga, svo stór var hann. Þetta eru kannski smá ýkjur, en þessi fiskur var hafði nokkurra ára reynslu í að losa sig við flugu og það laumaðist að mér sá grunur að hann hafi verið þarna einn á ferð, einmitt vegna kunnáttu sinnar í að losa sig. Það leið sem sagt dágóður tími áður en ég varð var við fisk aftur, raunar heil samloka og tveir kaffibollar auk nokkurra tilhæfulausra kasta út í dýpið. Svo lyngdi aðeins og ég náði örlítið lengra út frá tanganum á móti vindi. Til að gera landa sögu stutta, þá tók ég tvo afar væna fiska á Álftatanga, lagði síðan land undir fót og hélt til baka og endurtók leikinn á hverjum einasta tanga þaðan í frá á leið minni inn í Norðurbotn. Miðja vegu þurfti ég að tæma netið og rimpa saman saumsprettu sem gaf til kynna að það þyldi ekki 20 kg að óbreyttu.
Þegar nær planinu í Norðurbotni dró, hægðist aðeins á mér og þegar netið var orðið fullt og farið að síga óþyrmilega í sleppti ég síðasta staðnum og gekk snúðugt framhjá síðustu fiskunum sem ég sá að voru í æti, settist niður og kláraði nestið mitt. Deginum lauk ég með genginu sem safnast hafði saman við suðurenda Grænavatns í hreinu og kláru moki, svo miklu að löndunarstjórinn hafi ekki undan að hlaupa á milli manna með háfinn. Sjálfur var ég á rólegri nótunum, náði ekki alveg nógu langt út í ölduna með flugunni og kannski bara svolítið sáttur með mitt eftir daginn.
Vindur og smávægilegt sandrok dró eitthvað úr mér síðasta daginn og ég hélt í leiðangur í suðurvötnin. Heimsótti Ónýtavatn, Arnarpoll og Ónefndavatn án þess að verða var við fisk þrátt fyrir að grugg hafði safnast saman við bakkana þar sem aldan rótaði upp botninum. Raunar fannst mér gruggið vera meira ólífrænt heldur en lífrænt og hvergi varð ég var við hornsíli á bakkanum. Eftir staðgóðann miðdegisverð ákvað ég að halda aftur til norðurs með Litlasjó. Staldraði aðeins við á nokkrum stöðum; Fyrstuvík, Hrauninu, Litlutá og Lönguströnd, en ákvað síðan að athuga með síðasta veiðistaðinn sem ég sleppi deginum áður í Norðurbotni. Ég voga mér ekki að halda því fram að þeir hafi beðið eftir mér sem ég skildi eftir daginn áður en tveir rígvænir voru samt viðlátnir og fengu að gista í kælikassanum mínum í lok dags.
Eins og venjulega var þessi ferð með Skagagenginu hreint út sagt frábær, létt yfir mönnum, aflabrögð með besta móti og allir sáttir við sitt. Ég í það minnsta sofnaði sáttur síðasta kvöldið og hugsaði strax með tilhlökkun til næstu ferðar. Takk kærlega fyrir samveruna Skagagengið, vonandi sjáumst við ekki síðar en að ári.
Það eru skiptar skoðanir á öllu mögulegu, það vita flestir sem hafa opnað munninn og tjáð sig um eitt eða annað sem tengist stangveiði. Ég opna oft munninn, meira að segja stundum án þess að segja nokkurn skapaðan hlut. Það gerðist einmitt um daginn þegar ég sá veiðimann úti í vatni draga inn, húkka spúninum í neðstu lykkju og snúa sé hvatlega við og stefna í land. Þetta eitt og sér varð ekki til þess að ég opnaði muninn án hljóða, heldur það sem á eftir fór.
Ég sem samt opnaði munninn án þess að gefast tækifæri til að segja nokkurn skapaðan hlut áður en viðkomandi varð fótaskortur eða rák tána í grjót og steyptist fram fyrir sig. Ég hafi svo sem ekki neinar áhyggjur af því að veiðimaðurinn mundi drukkna, slíkt var dýpið ekki. Nei, ég hafði meiri áhyggjur af stönginni sem hann hélt á og lét vísa beint af augum. Við fallið vísaði stangartoppurinn skyndilega niður á við og ekki munaði ekki nema hársbreidd að hann rækist í bakkann og brotnaði. Það fór nú reyndar betur en á horfðist, veiðimaðurinn stóð ólaskaður upp en rennandi blautur. Sömu sögu var að segja um stöngina, hún slapp þótt litlu hefðu mátt muna.
Maður veit aldrei hvenær manni verður fótaskortur, sumir eru með svo kallaða flækjufætur og detta hreint út af engu, aðrir taka bara út sinn eðlilega skammt í lífinu af fótaskorti. Hvort heldur sem er, ef þú ert á labbi með veiðistöng, láttu hana vísa aftur og haltu bara laust um hana. Ef þér verður fótaskortur, þá einfaldlega sleppir þú stönginni og þú hefur tvær hendur lausar til að bera fyrir þig. Það eru líka mun minni líkur á að stöngin verði fyrir skakkaföll við það að falla óhindrað til jarðar heldur en ef hún rekur toppinn í fyrirstöðu eða þú haldir fast um hana og látir allan þunga þinn lenda á henni í fallinu.
Ekki er allt gull sem glóir og meira að segja gull getur látið á sjá. Gullið sem glóir oftast í höndum fluguveiðimanna er reyndar oftast meira í ætt við bronze eða nikkelhúðaðan málm. Það er misjafnt hve hratt krókarnir okkar láta á sjá, en jafnvel þeir bestu geta látið undan síga fyrir tímanns tönn. Bitið fer úr þeim, þeir geta bognað en algengast er þó að einhver partur þeirra fari að ryðga. Vissulega eiga margir ódýrari krókar það til að ryðga þegar minnst varir, ekki þó algilt, en meira að segja ryðfríir krókar geta orðið fyrir barðinu á nágrannaflugu í boxinu ef hún fer að ryðga. Almennt um flugur, á eiga þær það þó sameiginleg að endast betur ef við pössum upp á að leyfa þeim að þorna í lok veiðidags eða strax og heim er komið.
Sjaldnast er lognið til trafala á Íslandi og yfirleitt nægir að hafa boxið opið í nokkrar mínútur úti við til að þurrka flugurnar, vindurinn gerir sitt. Já, og ef svo ólíklega vill til að það sé einhver smá rigning, þá má alveg smokra opnu boxinu undir bílinn í smá tíma, jafnvel í miðri matar- eða kaffipásu og leyfa því að þorna þar. Bara muna eftir því áður en ekið er af stað.
Á flestum spólum taumaefnis eru skráðar ýmsar upplýsingar um eiginleika efnisins, s.s. úr hvaða plastefni taumurinn er gerður, hve mikið er á spólunni (yds / metrar), sverleiki efnisins (in / mm) og síðast, en ekki síst; slitstyrkur efnisins (lb / kg). Svo er þarna stundum eða oftast að finna einhverja tölu með X fyrir aftan sem ég styðst oftast við þegar ég ákveð hvaða taumaenda ég viljið hafa fyrir ákveðna flugu. Þumalputtareglan með X töluna er að deila í stærð flugunnar með þremur (3) og þá fær maður út c.a. X stærð taums. Dæmi: þar sem ég á ekki von á kröftugum fiski (sjóbirtingi eða urriða af stærri stærðinni) og er með flugu #12 í höndunum þá veldi ég taum 4X eða öllu heldur 3X (12/3=4).
Það eru til ýmsar töflur um samspil taumaenda og stærðir flugna, þar á meðal hér á FOS. Öllum þessum töflum ætti að taka með fyrirvara þegar kemur að vali taumaefnis og þá sérstaklega hvað varðar slitstyrkt efnis. Fyrir það fyrsta er slitstyrkur tauma afar mismunandi eftir hráefninu í þeim, framleiðendum og gerðum frá sama framleiðanda. Það er alltaf öruggast að lesa á spóluna sjálfa ef þú ert að velta fyrir þér vali á taum eða taumaenda miðað við fiskinn sem þú ert að eltast við. En þó þú veltir fyrir þér og lesir á spóluna, þá er ekki allt sagt sem skiptir máli, ekki heldur í einhverri töflu sem þú finnur á vefnum.
Ég á kunningja sem ferðast vítt og breytt um veraldarvefinn og hann á sér uppáhalds lendingarsíðu. Þar finnur hann allt sem hann þarf að vita um fluguveiði. Eini gallinn á síðunni er að hún er Bresk og allt sem rökstutt er á henni í orðum eða með huglægu mati, miðast við Bretland. Hann þóttist himinn hafa höndum tekið þegar hann fann samanburðartöflu þar sem mælt var með 4X taum, 0.18mm sverum taum í miðlungs urriða. Miðlungs urriði á Bretlandi er tittur á Íslandi og það kom mér því ekkert á óvart að hann lenti ítrekað í að slíta tauminn þegar hann setti í fisk sem var 5lb (pund). Auðvitað er alveg hægt að landa urriða sem er 5 pund á 4X taum en þá verður fiskurinn líka að vera dasaður eða veiðimaðurinn að taka afskaplega mjúkt á móti og vera með tilheyrandi mjúkar græjur. Það leiðinlega er að þá gæti viðureignin orðið löng og skemmtileg fyrir veiðimanninn, en hreint ekki skemmtileg fyrir fiskinn og ekki heppileg ef sleppa skal fiskinum, en það er önnur saga.
En gefum okkur að þessi kunningi minn hafi lesið á spóluna og valið taumaefni eftir því hver uppgefinn slitstyrkur efnisins væri. Segjum sem svo að hann sé á veiðislóð þar sem vænta má bleikju sem er á bilinu 2 til 3 pund. Bætum því við að þetta er vatn, ekki lækur eða á. Hann gruflar í spólunum sínum og rekst á spólu sem merkt er með slitstyrk 3.5lb (pund). Til gamans skulum við taka fram að þetta var 6X taumaefni, 0.15mm. Hann kastar út, leyfir flugunni að damla eða dregur löturhægt inn, fær töku, glímir við bleikjuna og landar henni í háfinn. Málið er dautt og bleikjan væntanlega líka, þetta er of góður (mat) fiskur til að sleppa.
Í næstu veiðiferð fer hann í allt annað vatn þar sem frændi bleikjunnar á heima og urriðinn er mögulega þekktur fyrir að vera fjörugur, vilja hasar og bregðast vel við. Svo skemmtilega vill til að í þessu vatni er helst að finna urriða í sömu stærð, 2 til 3 pund. Kunningi minn man alveg eftir flottu 3ja punda bleikjunni og velur sama taumaefni. Urriði tekur allt öðruvísi en flestar bleikjur gera og mér finnst líklegast að kunningi minn rjúki út í veiðibúð og kvarti yfir þessu rusl taumaefni sem honum var selt því þegar innar á spóluna kom, var það alónýtt og hrökk í sundur við hverja einustu töku eða í miðri viðureign.
Ef við kryfjum þennan slitstyrk tauma, þá er hann mældur með jöfnu, hægt aukandi átaki í einhverri græju þar sem ákveðin lengd af taumaefni er fest í á milli tveggja arma sem færast í sundur. Græjan stendur alveg föst á gólfinu, er ekkert að vinda upp á sig, rykkja í efnið eða breyta átakinu frá einni hlið til annarrar. Slitstyrkur tauma hefur ekkert með þyngd fisks að gera, ekki tegund hans eða atferli. Þetta er einfaldlega mæling á því hvenær taumurinn slitnar í græjunni. Ef þið trúið mér ekki eða viljið fræðast meira um þetta, þá er ágæta lýsingu IGFA á prófunum að finna hérna. Alveg burtséð frá efasemdum mínum um taumastyggð fiska, þá nota ég alltaf umtalsvert sveran taumaenda þar sem ég á von á sjóbirtingi eða sprækum urriða. Sem viðmið þá nota ég minnst 16 punda taum í vötnum uppi á hálendi, helst 20 punda og í vissum vötnum fer ég ekki neðar en 25 punda. Eftir að ég tók upp þetta viðmið, þá heyrir það til undantekninga að ósærður taumur gefi sig, um hnútana mína gildir allt annað mál. Og í guðanna bænum, ekki rugla saman taum í lax eða urriða/sjóbirting. Urriði í sömu stærð og lax á alltaf vinninginn í atorku og dugnaði við að taka á móti.
FOS 
