Ég skaust í Hólmsá síðdegis í gær, sem er eiginlega ekki í frásögu færandi því ég hef verið að skjótast þangað af og til í sumar, bara rétt sisvona til að komast út undir bert loft. Kosturinn við Hólmsá, fyrir höfuðborgarbúa, er náttúrulega sá að það stutt að fara og veiði innifalin í Veiðikortinu og þegar síðdegis- og kvöldstillur eru allt of freystandi til að láta þær framhjá sér fara, þá er Hólmsá góður kostur.
Kvöldstilla við Hólmsá
Ég hef ekki farið dult með þá trú mína að fiskarnir í Hólmsá séu búnir einhverju því skilningarviti sem varar þá sérstaklega við því að ég sé á leiðinni eða mættur á svæðið. Sérstaklega á þetta við þá fiska sem halda til neðan við Gunnarshólma og niður að Þjóðvegi 1. Fiskarnir ofan við Gunnarshólma virðast ekki hafa frétt af mér og þar hefur mér gengið snöggt um betur að lokka þá til að taka flugurnar mínar.
Oft hef ég séð fisk neðan Gunnarshólma, oftast aftan frá þegar þeir synda burt með sporðaköstum og látum. En, já ég er þver og hef í sumar lagt fiskana á þessu svæði í einelti og í gær kom að því að þolmörkum þeirra var náð, þeir nenntu ekki lengur að skjótast undan mér.
Urriði í Hólmsá
Þegar ég segi þeir, þá á ég við urriða sem hafa fasta búsetu í ánni, ekki stórvaxnari frændur þeirra sem eiga aðeins leið um Hólmsá upp í Nátthagavatn um þessar mundir og einhverjir veiðimenn virðast vera að eltast við, alveg frá Elliðavatni og upp í Nátthagavatn.
Snubbóttur um trýnið
Fyrsti fiskurinn sem var endanlega búinn að gefast upp á mér tók Krókinn #16 á ógnarlöngum Euro Nymphing taum á 11 feta þrist þannig að hann lét alveg finna vel fyrir sér. En, þegar upp á bakkann var komið þá fannst mér greyið heldur slappur og einkennilegur í útliti og sá grunur laumaðist að mér að þessi fiskur væri magn fiskur, þ.e. hefði verið veittur og sleppt aðeins of oft í sumar og jafnvel lengur.
Aðra fiska, sem allir voru töluvert minni, tók ég á þurrflugu eða hefðbunda votflugu sem ég smurði með þurrflugukremi þannig að þær létu gróðurinn í ánni í friði og stuðluðu þannig að jafnaðargeði mínu. Þegar sól fór að setjast, tölti ég til baka og það var ekki laust við að það hlakkaði í mér; mér tókst að þreyta þá. Nú er bara að finna sér nýtt svæði í Hólmsá til að sigra.
Einn af mörgum kostum Veiðikortsins er að það er hægt að skjótast í vötnin þegar manni hentar og víða er ekki lengra á milli vatna en svo að maður getur slegið saman einum bíltúr í veiðiferð í tvö eða fleiri vötn. Þetta gerðum við veiðifélagarnir til dæmis á heimleið okkar úr Hraunsfirðinum á sunnudaginn, við skutumst inn í Hítardal og freistuðum þess að ná einhverjum fiskum áður en Hítarvatn hverfur enn meira en orðið er. Það er óhætt að segja að það hefur lækkað verulega í vatninu í yfirstandandi þurrkatíð, það vantar á að giska 1.5 metra í vatnið frá því ég kíkti á það í byrjun júlí.
Hítarvatnið eins og það leggur sig
Eftir glampandi sól og hita í Hraunsfirðinum var bara hressandi að fá smá golu í andlitið í Hítardal og þræða ströndina austan Hólms þar sem nokkrir fiskar gerðu sér dælt við flugurnar okkar. En bæði bleikjur og urriðar voru í smærri kantinum og fengu því tækifæri til að stækka aðeins meira.
Lítið í fyrstu vík hraunsins
Við kíktum rétt aðeins inn í fyrstu víkina í hrauninu, en fiskurinn virtist hafa yfirgefið þá vík, trúlega leitað lengra inn í hraunið enda ekki mikið við að vera á grynningunum fram undan víkinni. Grynningarnar teygja sig lengst, lengst út í vatnið þannig að það má vaða töluvert út í vatnið þangað til dýpra vatni er náð þar sem fiskurinn gæti leynst í sólskininu og hitanum.
Með sól á milli tánna
Til að vera með í trendi sumarsins, þá bara varð ég að taka eina tásumynd við bakka Hítarvatns áður en við héldum ferð okkar áfram til byggða. Það er alltaf jafn frábært að heimsækja Hítarvatnið, hver veit nema maður taki eins og eina dagsferð inn að vatninu fyrir lok mánaðarins þegar veiðitímanum það lýkur.
Ekki þurfa allar veiðiferðir að vera viðburðaríkar til að vera ánægjulegar. Þegar grannt er skoðað má alltaf finna einhvern lærdóm úr hverri einustu ferð og það var sko pottþétt tilfellið í ferð okkar veiðifélaganna í Hraunsfjörð á föstudag og laugardag.
Eigum við eitthvað að ræða veðrið? Sumir flengjast til útlanda til að finna sól og hita streyma inn í kroppinn, aðrir fara bara vestur á Snæfellsnes á mun skemmri tíma og fyrir minni pening. Í stuttu máli má segja að það hafi verið stanslaus blíða alveg frá því að við lögðum af stað vestur á nes, að vísu smá strekkingur frá Borgarnesi og vestur að Hafursfelli, en þaðan í frá var logn og blíða allan þann tíma sem við eyddum á nesinu. Raunar var óbærilegur hiti á köflun, 24°C í forsælu við vagninn í botni Hraunsfjarðar.
Hraunsfjörðurinn eins og hann leggur sig í blíðunni
Af fiskum er fátt að frétta, veiðifélagi minn fékk einn titt í botni Hraunsfjarðar á föstudagskvöldið, nokkrar tökur til viðbótar og síðan smá eltingarleik við flugurnar á laugardeginum við „eyjuna“ undir hrauninu á laugardaginn. Ég setti eyjuna í gæsalappir vegna þess að hún er í raun tangi um þessar mundir vegna lágrar vatnsstöðu í firðinum, skortur á rigningu hefur nefnilega ekki bara áhrif á laxveiði, flest vötn á vestanverðu vatninu eru í lágmarki eftir þurra mánuði.
Það verður alveg að játast að maður var svolítið að vonast eftir því að sjá meira líf heldur en raunin varð. Sögur undanfarinna vikna af kraumandi firði voru annað hvort úr sér gengnar eða bara smásögur sem vörðu stutt því það var einstaklega lítið líf að sjá. Að vísu er fullt af fiski í firðinum, því komumst við að þegar við óðum langt út í miðjan fjörð fyrir hádegið á laugardag. Í stillunni og sólinni sást vel til flundru af öllum stærðum á botninum. Flestar styggar og færðu sig undan fótum okkar með róti á botninum, en svo kynntist maður líka flundrum sem fóru með þvílíkum hamförum að þær tókust á loft og bægsluðust á yfirborðinu með miklum látum.
Það hefur borið við að maður hefur agnúast út í flundruna þegar hún tekur fluguna algjörlega óumbeðið, en í þessari ferð upplifði ég gagnkvæma andúð flundru á veiðimönnum. Ég varð sem sagt fyrir því að flundra gerði sér lítið fyrir og réðst á lappirnar á mér í Búðavoginum, eitthvað sem ég vissi ekki til að þær gerðu. Svona getur maður nú alltaf lært eitthvað nýtt.
Horft yfir til Búðaness
Við félagarnir sátum fyrir síðdegisflóði laugardagsins í glampandi sól og hita við eyjuna og inn að Búðavogi, böðuðum ýmsar flugur með mismunandi hætti, oft og ítrekað í nærri 4 klst. án þess að það kæmi fiskur á land. Það var ekki fyrr en sólin fór á bak við Hádegisbrekkur og skuggi féll á vatnið að fiskur lét sjá sig og þvílík sýning. Veiðifélagi minn hafði staðið við enda eyjunnar og prófað hverja fluguna á fætur annarri án þess að sjá nokkurn einasta fisk svo klukkustundum skipti, dró inn og festi flugu á stöng, snéri sér undan og tók tvö skref … þegar einn snéri sér við með skvampi miklu þar sem hún hafði staðið. Orðrétt með sársauka- og hneykslistón ; Ertu ekki að kidda mig! hraut af vörum hennar og ég er ekki frá því að það hafi sprottið fram tár í öðru auga hennar í það minnsta. Þarna var sem sagt fiskur, raunar tveir frekar en einn, sem sendu veiðimanni diss aldarinnar á fluguval, inndrátt og veiðiaðferðir sem búið var að reyna svo klukkustundum skipti. Eftir smá fortölur og hvatningu, þurrkaði hún tárin og gerði nokkrar tilraunir til viðbótar að ná athygli þessara fiska. Þeir héldu uppteknum hætti og létu flugur algjörlega afskiptalausar, ánægðir með sig að vera búnir að dissa einn þaulsetnasta veiðimann sem ég þekki og mig grunar að dissið hafi grafið svo um sig í huga hennar að tilraunirnar urðu heldur færri en ég átti von á. Svona getur nú veiðin verið.
Tungl á heiðskírum himni yfir Kothraunskúlu
Eftir þetta diss aldarinnar, töltum við fljótlega til baka yfir hraunið, héldum í vagninn og nutum kyrrláts kvöldsins við fjörðinn í einmuna blíðu og fylgdumst með veiðimönnum koma og fara án þess að verða varir við fisk eftir því sem við best fengum séð. Almennt var töluverð umferð við vatnið, fáir stoppuðu lengi en nutu þó greinilega verunnar á þessum fallega stað.
Lærdómur ferðarinnar: flundrur fljúga og ráðast á lappirnar á manni og fiskar taka því illa þegar dótið þeirra er fjarlægt fyrir framan nefið á þeim og geta dissað veiðimenn með einni skvettu.
Einn af kostum Langavatns á Mýrum er að þar er ekkert farsímasamband og þess tókst mér að njóta í tætlur frá síðdegi þriðjudags og fram á síðdegi fimmtudags. Í annarri viku ágúst má alveg búast við því að laxarnir í Langá (og Gljúfurá) hafi drukkið megnið af Langavatni og þeir eru langt komnir með vatnið eins og það stendur núna eins og það svona rétt rúmlega lekur úr vatninu undir stífluna sem er alveg opin. Ég man ekki eftir því að geta kíkt undir stífluna áður og séð niður í Langá.
Lítið eftir sem runnið getur niður í Langá
Miðað við að vindi var spáð úr ýmsum áttum, þá skipti í raun engu máli hvar ég setti vagninn niður og ég ákvað því að fara inn fyrir Barónsklett og setja vagninn niður í fjöruna undir Múlabrekkum. Það kitlaði vitaskuld að sjá fisk í uppitökum rétt við bakkann og það var því með óðagoti sem ég gerði allt klárt og kom mér í vöðlurnar til að njóta kvöldsins.
Horft til Langavatnsmúla frá bækistöðvunum
Það er víst einfaldlega best að drífa það strax af að segja frá aflabrögðum. Það er nóg af bleikju í vatninu, greinilega. En, hún er frekar smávaxin en þó í góðum holdum. Af þeim tæplega 30 bleikjum sem ég tók víðsvegar í vatninu var aðeins þremur sem féll sá heiður í skaut að fá far með mér suður til Reykjavíkur. 90% bleikjunnar var af þeirri stærð sem myndin hér að neðan gefur til kynna.
90% bleikjunnar var í þessari stærð
Eftir að hafa hellt uppá morgunkaffið á miðvikudaginn, setið góða stund við vagninn og glápt á hlíð Langavatnsmúla, þá lagði ég sannanlega land undir fót og gekk fyrir og yfir Staðatunguhraun frá Beilárvöllum og inn að útfallinu. Þar sem ég komst fyrir hraunið renndi ég fyrir fisk og það má segja að það hafi verið líf meira eða minna á öllum stöðum sem ég prófaði, allt bleikja sem var heldur í smærri kantinum. Þar sem þessi vegalengd er rétt um 3.5 km á korti, aðra leiðina, þá ákvað ég að sleppa öllum fiski í þessum 5 klst. göngutúr mínum því sökum hita (17°C) hefði fiskurinn einfaldlega skemmst á þessu ferðalagi mínu hefði ég tekið hann með mér.
Horft til Langavatnsmúla, Barónskletts, Torfhvalastaða og Beilárvalla af Staðartunguhrauni
Það verður að viðurkennast að það seig á mig værð eftir göngutúrinn og staðgóðan hádegiverð, en ég hristi letina af mér og ákvað að fara alveg inn að botni Langavatns. Nei, ég fór ekki fótgangandi, ég fór bílandi.
Nú kemur smá útúrdúr frá veiðisögunni, að gefnu tilefni. Samkvæmt ábendingum frá kunningjum mínum og lesendum vefsins, þá hef ég gert mig sekan um að segja hina eða þessa slóða alveg ágæta og færa flestum bílum, ferðatíminn sé ekki nema X mínútur, vegurinn sé alveg ágætur og allt þar fram eftir götunum. Allt það sem ég segi um færð og ferðatíma er miðað við þann fararskjóta sem ég nota (Discovery Sport) og það fellihýsi (létt Coleman 8 feta) sem ég neyði með mér í veiðiferðir. Ég þekki ágætlega bílinn minn, veit veghæð hans, hvað hann er breiður og hve langt er á milli hjóla og hvaða drif- og fjöðrunareiginleikum hann er búinn. Með þetta í farteskinu fer ég e.t.v. hraðar yfir, veð dýpra, tekst að tipla á grjótum, þvera börð og skurði sem væru mögulega farartálmi öðrum. Ef þú treystir þér ekki eitthvað á bílnum þínum, þó ég hafi sagt leiðina þokkalega, slepptu því að fara hana. Það gerði ökumaður Land Cruiser á stærri dekkjum sem hætti við að fara inn að botni og snéri við á móts við vagninn minn þegar fyrsta klettabarðið blasti við á slóðanum. Trúlega hefði hann lent í vandræðum vegna breiddar bílsins á nokkrum stöðum sem mér tókst að smokra mér á milli á mínum slyddujeppa.
Baksvipur í blíðunni
Aftur að miðvikudeginum. Ég fór sem sagt alveg inn að botni og veiddi mig í áföngum til baka að vagninum. Staðir sem áður hafa gefið vænni bleikjur voru undir sömu stærðir fiska settir, með stöku undantekningum, en almennt var mikið af fiski þá 2 km sem ég veiddi.
Miðvikudagskvöldið var í rólegri kantinum hjá mér og ég hélt til í vagninum. Kvöldið var fallegt frá vagninum séð, sólsetur á bak við Langavatnsmúlann varpaði roða á himininn sem tókst að gæjast upp fyrir fjallsbrúnir. Ég er ekki frá því að göngutúrar dagsins hafi eitthvað dregið úr mér orkuna og ég lagðist því snemma til hvílu.
Sólsetur handan við fjöllin
Fimmtudeginum tókst að safna nokkrum vindi í sarpinn sem hann leysti úr læðing fram eftir degi. Ég fór því skemmri göngutúra frá vagninum, gerði tilraunir til að ná einhverjum urriða í öldunni og grugginu sem safnaðist saman við ströndina, án árangurs. Þegar mér þótti fullreynt að urriðinn væri ekki til viðtals, tók ég saman og hélt til byggða. Næsta verkefni; skoða veðurspánna og athuga hvert ég fer næst.
Þriðja ferð mín inn að Veiðivötnum þetta árið yrði seint talin til markverðustu ferða sumarsins ef ég væri að meta veiðiferðir eftir afla. Það er nefnilega blessunarlega hægt að meta veiðiferðir á marga vegu og þegar ég gerði þessa ferð upp í huganum á leiðinni heim, þá er hún nú samt sem áður meðal tíu ánægjulegustu ferða sem ég hef farið á liðnum árum.
Stillt og fallegt veður við Tjaldvatn
Rólegheit er víst orðið sem helst er hægt að nota yfir okkur félagana sem héldum hópinn sem viðhengi fjölskylduferðar þriðja félaga okkar um helgina. Ég held að mér sé samt óhætt að segja að við tveir höfum verið ágætlega duglegir og lagt þó nokkra veiðistaði að fótum okkar um helgina, spænt upp taumaefni í metravís við tíð fluguskipti og prófað allar mögulegar útfærslur á inndrætti.
Horft til Höfðanns frá Álftatanga
Sjálfur lagði ég land undir fót og fór í 3 klst. gönguferð við Litlasjó, tölti úr Norðurbotninum og yfir í Djúpuvík, fór um allar víkur og tanga, staldraði við og kastaði nokkrum mismunandi flugum á hverjum stað án þess að verða var við fisk. Að vísu sá ég til nokkurra sem ólmuðust í æti þegar nær Ugganum dró, en þeir fiskar höfðu rænu á að vera vel utan kastfæris.
Horft til Höfðanns úr Fyrstuvík
Ég ætla ekki að voga mér að halda því fram að allir veiðimenn hafi verið jafn lánlausir og ég, en almennt var rólegt yfir þó vissulega hafi einhverjir hitt á fisk og gert þokkalega veiði. Sjálfur náði ég því afreki að fá ekki einn einasta fisk í þessari ferð og þetta var því ferð #2 sem ég fór fisklaus, en fullkomlega sáttur, heim úr Veiðivötnum. Ánægja af góðum félagsskap og góðum kynnum af fólki skal aldrei vanmeta, takk fyrir samveruna öll sem héldu til í og við Vatnaver og nágrenni yfir helgina.
Eins og margar aðrar frásagnir af veiði í Hlíðarvatni í Hnappadal, þá hefst þessi á nýjustu fréttum af vatnsstöðunni. Síðast þegar ég var í Hnappadalnum (9. júlí) þá var mjög gott vatn í Hlíðarvatni, í rauninni meira vatn heldur en þegar ég fór í vatnið 9. apríl. Nú er öldin önnur, það hefur lækkað verulega í vatninu og pollurinn fyrir framan Jónsbúð á nú ekki lengur samgang við vatnið og væntanlega er þess ekki langs að bíða að hann þorni upp.
Pollurinn fyrir framan Jónsbúð
Í öllu eðlilegu árferði og undir þessum kringumstæðum, þá ætti það að teljast ótvíræður plús að unnt sé að komast út í skerinn undir Fellsbrekku. Ég var ekki einn um að verða fyrir smávægilegum vonbrigðum með fjarveru matfiska við skerin, því þeir sem ég náði tali af voru allir sammála um að stærri fisk en 20 sm vantaði tilfinnanlega út af skerjunum.
Rifin undir Fellsbrekku
En nóg af vatnsstöðu og fjarveru fiska, eða hvað? Þau kvöld og heilan dag sem ég eyddi við vatnið með stöng í hönd, varð ég ekki var við eina einustu bleikju. Vissulega voru þekktar bleikjuslóðir nú langt upp í landi, en maður hefur nú áður veitt ágætlega þótt vatnið hafi hörfað eins og það hefur núna gert.
Leikur ljóss og skugga að kvöldi
Ég ætla svo sem ekkert að orðlengja þessa frásögn, það er ekki frá miklu að segja ef undan er skildir þessir 10 til 15 urriðar sem ég náði og fengu líf sökum smæðar. Umhverfið og veðrið var náttúrulega alveg frábært, hlýtt og notalegt, með gjólu á köflum sem kom sér ágætlega til að kæla sig niður á endalausri göngu eftir vatnsbakkanum í leit að þeim stóru eða í það minnsta stærri.
Þetta er nú alls ekki í fyrsta skiptið sem ég hef komið fisklaus heim úr Hlíðarvatni, en miðað við áratuga reynslu af vatninu í allri mögulegri vatnshæð, þá er þetta sumar trúlega það lélegasta sem ég hef upplifað. Er ég þá hættur að fara í Hlíðarvatn í Hnappadal? Nei, ekki aldeilis, þetta vatn á allt of sterk ítök í mér að ég farið að svíkjast um að heimsækja það.
FOS 