Skip to content
FOS
  • Febrúarflugur
  • Færslur
  • Flugur
  • Grúsk
    • FiskurinnNokkrir punktar um hegðun fisksins sem við erum að eltast við.
    • GreinaskrifGreinar og fréttir sem komið hafa fram á hinum og þessum miðlum á liðnum árum.
    • GræjurNokkrar greinar um veiðistangir, hönnun þeirra og eiginleika.
    • HnútarNokkrir góðir hnútar
    • HnýtingarÝmislegt sem tengist veiðiflugum, hnýtingu þeirra og hönnun.
    • Hnýtingarefni
    • KannanirÝmsar kannanir sem FOS.IS hefur gert meðal lesenda sinna, niðurstöður þeirra og hugleiðingar út frá þeim.
    • KasttækniAlltaf gott að rifja upp kasttæknina.
    • Lífríkið
    • Línur og taumarÝmislegt gagnlegt sem lýtur að flugulínum og taumum.
    • MaturNokkrar uppskriftir og umfjöllun um þann mat sem má gera sér úr aflanum.
    • Veiðiferðir
    • Veiðitækni
    • ÞankarÝmsir þankar og hugleiðingar
    • ÆtiðAllt sem fiskurinn leggur sér til munns.
  • Vötnin
  • Myndir
  • Töflur
    • AFTM
    • Alfræði
    • Byrjendur
    • Festingar
    • Fiskurinn
    • Flóðatafla
    • Hlutföll
    • Krókar
    • Kúlur & keilur
    • Lög og reglur
    • Taumar og flugur
    • Þráður
  • Tenglar

  • Löðmundarvatn 27. júní 2020

    30. júní 2020
    Veiði

    Upp

    Forsíða

    Landmannaleið (F225) frá Landvegi (26) inn að Landmannalaugum opnaði kl.17:00 á föstudaginn. Það er ekki laust við að maður hafi verið að fylgjast töluvert grannt með því hvenær vegurinn opnaði og það verður að segjast að þetta er aðeins með seinni skipunum þetta árið, en á móti kemur að vel hefur tekist til, vegurinn góður og sérlega vel heflaður, sannkallað rennifæri frá Landvegi og alveg inn að gatnamótum F208 við Frostastaðavatn.

    Dómadalur, nýr vegur til vinstri

    Eftir hrellingar Dómadalsvatns á undanförnum árum, þá ætti Nýipollur í Dómadal ekki lengur að verða farartálmi að vori. Þetta vorið er hann öllu minni heldur en undanfarin ár og engin sjáanlegur samgangur á milli hans og Dómadalsvatns. Þar að auki hefur verið sett slaufa á Landmannaleið í Dómadal, vegurinn færður nær hlíðinni að sunnan og aðkoma að brekkunni upp á Dómadalshraun breytt. Þetta er einföld og snjöll leið til að halda veginum opnum og ætti að duga þótt Nýipollur taki upp á því að breiði aðeins úr sér.

    Við veiðifélagarnir áttum mjög ákveðið erindi inn að Landmannahelli og þangað vorum við komin á föstudaginn rétt fyrir miðnættið. Jú, við fengum grænt ljós frá skálavörðum á mætingu, værum velkominn um leið og vegurinn opnaði. Smá viðvörun; það er mikil bráðnun í gangi að Fjallabaki um þessar mundir og bæði Rauðfosskvísl og Helliskvísl geta verið í ham þegar líða fer á daginn og því eins gott að fara varlega við vöðin undir Sauðleysu. Þetta á bæði við um vaðið til austurs í átt að Landmannalaugum og vöðin inn að Landmannahelli. Það örlar á sandbleytu við vaðið inn að Landmannahelli og því eins gott að skima það vel áður en lagt er í það.

    Skafl og bleyta á tjaldsvæðinu

    Það fór ekkert á milli mála á ferð okkar um Landmannaleið að það er allt svolítið með seinni skipunum þetta vorið. Töluverður snjór er enn í fjöllum og gróður víða brunninn undan klaka sem þegar hefur bráðnað. Við Landmannahelli var sama sagan, töluverður snjór í hlíðum Sátu og það er líka nokkur snjór við Landmannahelli, öllu meiri en við höfum séð í fyrstu ferðum okkar í gegnum árin. Tjaldsvæðið framan við hellinn er lokað og verður það einhverja viku(r) í viðbót. Þar er svo blautt undir og ofaná að ekki verður tjaldað eða farið inn á það með vagna alveg í bráð. Annað tjaldsvæði hefur verið tekið í gagnið og er það framan við skálann Gil. Það stæði er þó tæplega fyrir vagna og því rétt að ráðfæra sig við skálaverði áður en vagnar eru settir niður. Við t.d. settum okkar niður austan við skemmuna og ekki væsti um okkur þar á mölinni, þó í alfaraleið værum.

    Skaflinn skammt austan Landmannahellis

    Ég byrjaði laugardaginn á embættiserindum, tók stöðu á búnaði Ármanna sem er á staðnum en sá búnaður verður vonandi vel nýttur í sumar í Fiskirækt að Fjallabaki, m.ö.o. grisjun Löðmundarvatns. Eftir að hafa tekið vörutalningu og framkvæmt ástandsskoðun kíktum við á veginn austan Landmannahellis. Þar hefur einn vetrarskaflinn ekki enn gefið eftir, en vonandi verður þess ekki langt að bíða að hann hverfi og bílfært verður að Löðmundarvatni og þaðan niður á Landmannaleið við Kringlu.

    Hér kemur svolítill kafli um akstur og ferðalög á þessum slóðum. Skafl eins og þessi við Landmannahelli er eflaust fær stærri bílum, en til að komast yfir hann þarf að fara upp og aftur niður. Þar mætir harðfennið mjög gljúpum jarðvegi og oft grónu landi. Það er blautt undir og þessi jarðvegur, hvernig sem hann er, skerst auðveldlega og tætist upp. Sumarið er sérstaklega stutt uppi á hálendi Íslands og ein ógætileg bílför geta skilið eftir sig ör til áratuga ef ekki er varlega farið. Ég skil vel óþreyju ferðalanga eftir því að komast um hálendið, en það ætti að vera einhverra daga virði að bíða þannig að umhverfið beri óþolinmæðinni ekki merki í áratugi. Meira að segja það sem virðist  við fyrstu sýn vera grófur melur getur verið þunn skán og undir gljúpur sandur eða leir þannig að hann skerst í sundur og bílar festa sig með tilheyrandi veseni og miklum skemmdum. Vinsamlegast virðið tilmæli land- og skálavarða á hálendinu og hlífið gróðri og torfærum slóðum rétt á meðan sumarið nær yfirhöndinni í þennan skamma tíma sem það varir. Þó ekki séu alltaf skýrar lokanir í gangi þá ætti skynsamleg hugsun að nægja til að hverfa frá ef fyrirséð er að skemmdir verða á gróðri eða slóðar of blautir.

    Nýipollur í Dómadal

    Eftir vettvangsskoðun við Landmannahelli, tókum við á okkur krók niður fyrir Sauðleysu og héldum um Kringlu inn að Dómadal. Vatnið í Dómadalsvatni var grænt af leysingavatni en vatnshæð vel innan marka og Nýipollur með minnsta móti. Vegurinn inn að Ljótapolli og Blautaveri var enn lokaður á laugardaginn, en fært var inn að vötnunum um línuveg frá F208 ofan við Hnausa. Töluverður krókur að fara, en vel þess virði fyrir veiðiþyrsta.

    Lokað inn að Ljótapolli og Blautaveri

    Það stendur vissulega hátt í Frostastaðavatni þetta vorið, en við höfum nú séð það verra. Nokkrir veiðimenn lögðu Veiðifélagi Landmanna lið og stunduðu grisjun í vatninu þegar við sáum til, en frítt er að veiða í Frostastaðavatni í sumar. Skila ber þó veiðiskýrslu til skálavarða í Landmannahelli eða í þar til ætlaða póstkassa við gatnamót F225 og F208 norðan vatnsins.

    Frostastaðavatn – smellið fyrir stærri mynd

    Eftir stutt stopp á Frostastaðahálsi lögðum við af stað til baka um Dómadalshraun, Dómadal og fyrir Kringlu inn að Landmannahelli. Þar sem við vorum beðin um að hlífa slóðanum inn að Herbjarnarfellsvatni varð ekkert úr heimsókn þangað að þessu sinni en ég græjaði mig upp og lagði land undir fót og labbaði inn í Löðmundarvatn á meðan veiðifélagi minn sagði pass og lagði hausinn á koddann.

    Löðmundarvatn – smellið fyrir stærri mynd

    Vatnið tók vel á móti mér að vanda, smá gára en ekkert til að kvarta yfir og ég ýtti varlega frá mér öllu ætinu sem flögraði þar um og setti toppflugupúpu undir. Þar sem mig bar fyrst að vatninu var lítið líf að sjá en þegar nær Löðmundi dró færðist líf í tuskurnar og fjör í leikana sem fóru þannig að ég landaði 24 vel höldnum bleikjum á stuttum tíma. Stórar voru þær e.t.v. ekki, nema þá þessi sem ég missti við háfinn, en allar fóru þær með mér til byggða og flestar þeirra eru nú að kæla sig í frystinum og bíða harðfiskgerðar í haust.

    Löðmundarvatn – smellið fyrir stærri mynd

    Þar sem við veiðifélagarnir höfðum öðrum hnöppum að hneppa, m.a. að gera og græja fyrir væntanlega Veiðivatnaferð, létum við gott heita upp úr kaffi á laugardaginn, pökkuðum saman og héldum í rólegheitunum aftur á malbikið. Það bíða okkar margir góðir dagar á hálendinu, vonandi verður þar ekkert sem sker í augu eftir þetta kalda og blauta vor.

    Bleikjur í ferð
    0 / 24
    Bleikjur alls
    3 / 32
    Urriðar í ferð
    0 / 0
    Urriðar alls
    3 / 7
    Veiðiferðir
    13 / 14

    Höfundur:

    Kristján Friðriksson
  • Sauðafellsvatn 26. júní 2020

    29. júní 2020
    Veiði

    Upp

    Forsíða

    Ég ætla ekki að segja að Sauðafellsvatn sé einhver biðstöð eftir næsta strætó, en á föstudaginn nýttum við tækifæri á meðan við biðum eftir því að lokið yrði við vegaviðgerðir að Fjallabaki og smelltum okkur í Sauðafellsvatn undir rótum Heklu.

    Drottningin vakir yfir vatninu

    Sala veiðileyfa í vatnið hófst í fyrra, en þá létum við það framhjá okkur fara að kíkja í það, en nú þótti okkur tilvalið að smella okkur á einn dag í vatninu. Staðsetning vatnsins við Landmannaleið er alveg tilvalin áfangastaður ef menn eru ekkert að flýta sér inn að Framvötnum. Næstu gistimöguleikar eru í Áfangagili skammt þar frá í norður.

    Vatnið séð frá kambinum að norðan

    Við vorum tiltölulega snemma á ferðinni á föstudaginn og það voru e.t.v. stærstu mistökin okkar. Kunnugir hafa sagt mér að fiskurinn í vatninu sé frekar seinn á fætur, drattist ekki upp á grynningar fyrr en síðdegis eða jafnvel seint á kvöldin og það gæti bara vel verið, því við urðum ekki vör við fisk fyrr en það nálgaðist seinna kaffi.

    Séð til norðurs, trúlega Alda og Valafell í fjarska.

    Vatnið liggur í skál rétt norðan við Heklu, austan Sauðfells og er ekki nema 0,6 km2 að flatarmáli. Hringurinn um vatnið er ekki nema u.þ.b. 2,8 km og hann fórum við til að kanna mögulega veiðistaði. Í stuttu máli; ákveðnir veiðistaðir eru frekar fáir að sjá, sem ræðst af því að vatnið liggur í sanddæld og mér er til efs að í þeirri dæld sé að finna einhverja þá misfellu, stein eða tanga sem gæti skapað ákveðinn veiðistað. Vatnið í heild sinni er einn stór veiðistaður og það er fiskurinn sjálfur í því sem stýrir því hvar hann lætur sjá sig. Að þessu sinni sáum við til fiskjar nyrst og austast í vatninu. Illu heilli vorum við einmitt stödd þarna mitt á milli þegar það gerðist og máttlaus eltingaleikur okkar við þær byltur skilaði ekki einu einasta höggi.

    Vatnið allt, séð frá austurbakkanum, Sauðafell í baksýn – Smellir fyrir stærri mynd

    Rétt um kl.20 brast þolinmæðina og við héldum til baka, sóttum vagninn okkar og héldum sem leið lá inn ný-opnaða Landmannaleið í átt að Framvötnum. Ef ég ætti að  mæla með einhverju sérstöku í þessu vatni, þá væri það góður skammtur af þolinmæði og bíða þess að fiskurinn komi upp úr dýpinu (sem er óþekkt) þegar skyggja fer. Eflaust er töluvert líf á grynningunum þegar svo ber undir, þarna er slatti af fiski af grimmum Grenlækjastofni sem getur alveg farið hamförum, að sögn.

    Bleikjur í ferð
    0 / 0
    Bleikjur alls
    3 / 8
    Urriðar í ferð
    0 / 0
    Urriðar alls
    3 / 7
    Veiðiferðir
    13 / 13

    Höfundur:

    Kristján Friðriksson
  • Vatnaveiði í landslagi

    25. júní 2020
    Greinaskrif

    Upp

    Forsíða

    Grein sem birtist í fréttablaði VEIDA.IS árið 2012. Flestar þessara greina voru unnar upp úr kynningum mínum frá árunum 2010 – 2012 sem margir hafa séð.

    Ein af ástæðum þess að ég kýs vatnaveiðina er landslagið sem ég kynnist á ferðum mínum um landið. Og landslagið leynist víðar en fyrir ofan vatnsborðið. Í þetta tilbúna veiðivatn sem fylgt hefur þessum pistlum mínum, hef ég komið fyrir stórum steini á botninum undan þessum tanga, einhvers konar framlengingu hans í vatninu. Þessi steinn veitir silunginum alveg tilvalið skjól og það er alltaf vel þess virði að reyna svona stað.

    Ég byrja á því að taka 2 – 3 köst land-megin við steininn. Ef fiskurinn liggur öðru hvoru megin við hann, þá er ég ekkert að styggja hann. Næstu köst tek ég sitt hvoru megin við steininn, byrjar fjær og fikrar mig síðan nær og nær steininum, tvö til þrjú sitt hvoru megin. Ef ekkert gerist, læt ég vaða og kasta út fyrir steininn. Hann er þarna (fiskurinn), kannski vantar bara aðeins upp á þolinmæðina hjá mér.

    Þessa reglu, þ.e. hvernig ég veiði ætti ég í raun að nota í allri vatnaveiði; byrja stutt, sem næst mér. Fikra mig síðan kerfisbundið til beggja átta og utar. Ekki gleypa allt vatnið í fyrsta kasti, þá er ég örugglega að styggja fiskinn að óþörfu með falsköstum.

    Höfundur:

    Kristján Friðriksson
  • Prófessorinn

    23. júní 2020
    Veiðitækni

    Upp

    Forsíða

    Eitt af því fyrsta sem ég las mér til um fluguveiði var að fylgjast vel með öðrum veiðimönnum. Mér fannst þetta alls ekki svo slæm hugmynd þannig að ég fór á stúfana, kom mér fyrir við Elliðavatn þar sem sagt er að háskólaprófessorar fluguveiðinnar verji frítíma sínum. Ég beið og ég beið. Eftir töluverðan tíma var mér farið að líða svolítið eins og Ladda, ég beið og ég beið og ég beið. Loksins renndi bíll inn að Elliðavatnsbænum og ég setti mig í stellingar, nú ætlaði ég sko að læra af þessum meistara vatnsins.

    Ökumaðurinn fór sér að engu óðslega, sté út úr bílnum og kíkti fram á bakkann. Já, einmitt, ég hafði lesið um þessa íhugulu veiðimenn sem gaumgæfa vatnið áður en þeir hætta sér í veiðigallann, meta hitastig vatnsins og ástand lífríkisins. Eftir töluverðan tíma snéri maðurinn við, opnaði skottið á bílnum og tók fram fatnað og græjur, klæddi sig í rólegheitunum og setti saman stöng. Mér til mikillar furðu settist maðurinn niður og fór að bardúsa eitthvað við stöng og línu. Nú, já, það átti bara að mastera þetta og stilla allt af miðað við kringumstæðurnar.

    Ég hélt áfram að fylgjast með veiðimanninum og það gerðist lítið, afskaplega lítið. Á meðan ég beið, datt mér í hug hvort viðkomandi væri kannski bara á svipuðum stað í veiðinni eins og ég. Væri bara að bíða eftir því að einhver Elliðavatnsprófessorinn mætti á staðinn til að geta fylgst með honum. Ég hélt áfram að fylgjast með. Næstu 15 mín. íhugaði ég nokkrum sinnum að trítla yfir til hans og gefa mig á tal við hann, lét samt ekki verða að því og leyfði þess í stað nokkrum ímynduðum samtölum að grassera í huganum. „Ha, nei. Ég er bara að bíða eftir félaga mínum.“ eða „Ha, veiða? Nei, ég hef ekki hugmynd um hvað ég er að gera hérna, hef aldrei veitt á flugu.“ og svo frameftir götunum. Enn hélt feimnin aftur af mér, ég færi nú ekki að gefa mig bara á tal við einhvern kall í jaðri Heiðmerkur, það gæti bara misskilist.

    Ég var alveg við það að missa þolinmæðina þegar hann stóð loksins upp. Jæja, það fer þá eitthvað að gerast sem ég gæti lært af. Í stað þess að tölta niður að vatninu, snéri hann í þveröfuga átt og stefndi inn á milli trjánna. Ég gafst upp, ég ætlaði sko ekki að fara að elta hann þarna þvert í gegn, leggja hann í eitthvert einelti.

    Það sem hér fer á eftir, hef ég ekki sagt nokkrum lifandi manni. Þegar ég kom heim eftir þessa árangurslausu heimsókn mína inn að Elliðavatni, tjáði ég eiginkonunni að mér hefði ekki orðið neitt ágegnt en það fylgdi aldrei sögunni að ég hefði ekki einu sinni farið út úr bílnum. Löngu síðar varð ég þeirrar ánægju aðnjótandi að sitja fyrirlestur hjá þessum manni um leyndardóma Elliðavatns og skemmti mér hið besta. Af síðari kynnum mínum af þessum mæta manni, hef ég dregið þá ályktun að ég hefði betur tölt yfir til hans og spurt allra heimskulegu spurninganna sem flögruðu um í hausnum á mér, það hefði sko örugglega ekki staðið á svörum.

    Síðan þetta kom upp, þá hef ég sjaldan hikað við að gefa mig á tal við veiðimenn á veiðislóð. Í 90% tilfella hefur mér verið vel tekið og ekki staðið á ganglegum ráðum og ábendingum, veiðimenn eru almennt ágætustu skinn og vilja gjarnan miðla af þekkingu sinni. Ég mæli sterklega með því að standa upp og spyrja.

    Höfundur:

    Kristján Friðriksson
  • Hóp 20. og 21. júní 2020

    22. júní 2020
    Veiði

    Upp

    Forsíða

    Ferðasaga helgarinnar gæti verið sérstaklega stutt að þessu sinni. Við mættum á staðinn, spáðum í veðrið, böðuðum ógrynni af flugum á laugardaginn og annað eins í gær. Handlékum varlega örfáa fiska sem eiga vonandi langt líf fyrir höndum og fórum síðan heim.

    Lengri útgáfan gæti verið eitthvað á þá leið að þegar við mættum vestan við Ásbjarnarnes á föstudaginn var töluverður blástur af norðri og við því á rólegri nótunum. Við komum okkur fyrir, sinntum húsverkum og settumst síðan út og nutum þess að vera á staðnum. Eitthvað bárum við saman bækur okkar og komumst að þeirri niðurstöðu að við höfðum trúlega aldrei áður verið jafn snemma sumars á ferðinni við Hóp, yfirleitt höfum við verið á ferðinni síðla sumars, lok ágúst eða september. Aðeins einu sinni er skráð ferð hjá okkur í júlí og því alls ekki á vísan að róa í þessari ferð.

    Hópið séð frá Vaðhvammi – Smellið fyrir stærri mynd

    Við vorum rétt svo komin á ról á laugardaginn þegar fyrstu veiðimenn voru mættir á staðinn. Gallvaskir félagar sem þræddu alla veiðistaði frá Bryggjunni og út að Bargatá. Þeir voru öllu duglegri heldur en við hvað varðar yfirferð og úthald, en því miður uppskáru þeir aðeins fjóra fiska á öllu þessu rölti sínu.

    Við aftur á móti héldum nokkurri tryggð við okkar stað, fórum nánast beint á Vaðhvamm og vomuðum þar fram og til baka þar til sulturinn fór að sverfa að hjá okkur. Það er skemmst frá því að segja að undirritaður varð ekkert var, en veiðifélaginn handlék nokkra fiska sem allir fengur líf. Viðburðaríkasta augnablik veiðinnar var væntanlega rétt upp úr kl.15 þegar hlíðin tók að skjálfa allhressilega. Það var ekki fyrr en við vorum komin í vagninn að við sáum hvers kyns var, hressilegur skjálfti utan við Siglufjörð.

    Eitthvað var nennan ekki mikil á laugardagskvöldið, þannig að tíminn var nýttur í að taka nokkrar ljósmyndir í safnið, endalaust blaður og fylgjast með fleiri fréttum af jarðhræringum í grennd. Við reyndar fundum hressilega fyrir kvöldmatarskjálftanum, bæði vagn og bíll sýndu listir sínar á fjöðrum þar sem þeir stóðu á vatnsbakkanum og ég er ekki frá því að ég hafði séð einhverja rykbólstra út með ströndinni þar sem stuðlabergið gnæfir í hlíðinni.

    Sunnudagurinn byrjaði á hraðfara nótum úr norðri og við vorum ekkert að flýta okkur af stað, veðurspáin hélt því fram hann mundi lægja um og eftir hádegi, jafnvel fara að glenna sig örlítið með sól. Tíminn var nýttur til að yfirfara veiðihjól veiðifélaga míns, eitthvað var orðað að bremsan væri vanstillt eða eiginlega alveg óvirk deginum áður. Ekki að það reyndi mikið á bremsubúnað fyrir laugardagstittina, þá var nú betra að kíkja á gripinn. Fyrstu viðbrögð voru á neikvæðu nótunum; þetta er nú ekki eðlilegt, bölv… drasl er þetta og þar fram eftir götunum. Við nánari umhugsun komu orð eins og; tja, þetta er nú alveg ásættanlegt, bara eðlilegt o.s.frv. Orðavalið breyttist sem sagt aðeins þegar það rifjaðist upp fyrir okkur að blessað hjólið hefur þjónað veiðifélaga mínum af mikilli alúð undanfarin 6-8 ár og aldrei klikkað. Miðað við árafjölda og mikla notkun, verður það bara að teljast góð ending af ódýrasta hjólinu úr röðum viðkomandi vörumerkis. Það verður samt ekki hjá því komist að fjárfesta í nýju hjóli, þetta hjól fær sess sem aukahjól í næstu veiðiferðum.

    Þegar óeirðin var farin að nálgast óbærileika, klæddi ég mig í vöðlur og jakka og lagði af stað í 500 metra vaðferð út Nesvíkina í átt að Þingeyrarrifi. Á þeirri leið minni varð ég var við ótrúlegan fjölda hornsíla í nokkrum litbrigðum, þannig að ekki vantaði ætið í vatnið. Stóri fiskurinn lét samt sem áður ekki sjá sig og það endaði með því að ég tók stefnuna að vesturbakkanum, tölti til baka að vagninum, sótti bílinn og pikkaði veiðifélaga minn upp í. Aftur var farið að Vaðhvammi þar sem við böðuðum aðeins fleiri flugur og hrekktum nokkra titti. Þegar veðurspáin brást endanlega um kaffileitið og það brast á með glampandi sól og hita upp á 23°C létum við gott heita, fengum okkur bita, pökkuðum saman og héldum heim á leið.

    Bleikjur í ferð
    0 / 0
    Bleikjur alls
    3 / 8
    Urriðar í ferð
    0 / 0
    Urriðar alls
    3 / 7
    Veiðiferðir
    12 / 12

    Höfundur:

    Kristján Friðriksson
  • Vatnaveiði á töngum

    18. júní 2020
    Greinaskrif

    Upp

    Forsíða

    Grein sem birtist í fréttablaði VEIDA.IS árið 2012. Eitthvað hafa áherslur og upplifun breyst á þeim árum sem liðið hafa, en flest stenst þetta tímanns tönn.

    Þar sem ég er töluverður vaðfugl, þ.e. veð töluvert oft út í vatnið og ‚auðvitað‘ lengra en þörf er á, verður mér stundum svolítið kalt í vöðlunum mínum. Þá getur verið gott að leita upp á bakkann og oftar en ekki verður einhver tanginn fyrir valinu hjá mér. Þetta geta verið dulmagnaðir staðir, stutt í fiskinn og oft töluverð traffík við þá sem markast af því að bleikjur ganga oft hring eftir hring í vatninu eða einhvern hluta þess. Og takið eftir; þær synda oftast réttsælan hring hér á Íslandi, við erum jú á norðurhveli jarðar. Af urriðanum fer aftur á móti það orðspor að hann syndi fram og til baka, hvort sem það er nú rétt eða ekki.

    Hvort heldur sem er, urriði eða bleikja, þá liggur leið þeirra framhjá tanganum á einhverjum tímapunkti og merkilegt nokk, í stað þess að synda vel útfyrir tangann, þá styttir fiskurinn sér leið og færist því nær okkur þegar hann fer fyrir tangann. Það er því auðveldara að ná til hans, ekki bara á meðan hann er beint fyrir framan okkur heldur einnig þegar hann nálgast okkur á hægri hönd og hverfur okkur á þá vinstri.

    Höfundur:

    Kristján Friðriksson
«Fyrri síða
1 … 63 64 65 66 67 … 349
Næsta síða»

FOS

Allur réttur áskilinn – © 2025 – Kristján Friðriksson

  • Facebook
  • Vimeo
  • Issuu
  • YouTube
  • Instagram
  • Senda skilaboð
  • Áskrift í tölvupósti
 

    • Gerast áskrifandi Subscribed
      • FOS
      • Join 178 other subscribers
      • Already have a WordPress.com account? Log in now.
      • FOS
      • Gerast áskrifandi Subscribed
      • Skrá mig
      • Innskráning
      • Report this content
      • Skoða vef í lesara
      • Manage subscriptions
      • Collapse this bar