Þeim fer fækkandi, en eru samt ennþá til sem hnýta tauminn sinn á línuna með Nail knot. Flestir hafa frelsast og nota fasta lykkju á línunni og tengja þannig í fasta lykkju á taum. En úr hverju vilja menn hafa línulykkjuna? Margar flugulínur koma með soðnum lykkjum sem er allra góðra gjald verðar svo lengi sem þær eru heilsteyptar og úr aðeins stífara efni heldur en línan sjálf. Ég hef sjálfur átt línu sem var einfaldlega lykkjuð með því að fremsti hluti hennar hafði verið lagður aftur og soðin við línuna. Fljótlega særðist kápan undan eingirninu í taumnum og byrjaði eflaust að leka þar sem opið var inn í kjarna. Ég var fljótur að klippa framan af og setja tilbúna ofna lykkju á línuna.
Ef vandað er til ásetningar ofinnar lykkju getur hún dugað ansi lengi en það er alltaf þess vert að gæta vel að þrifum hennar og hvort hún sé byrjuð að rakna upp. Þessar lykkjur eiga það til að safna í sig óhreinindum sem verða til þess að þær stífna, jafnvel í óheppilega átt. Það er fátt bagalegra heldur en veiða með lykkju sem er alltaf thumbs up og leyfir tauminum ekki að leggjast beint fram. Eins eiga þessar lykkjur það til að særast og rakna upp og því um að gera að fylgjast vel með þeim og skipta um ef þær eru orðnar tæpar.
Þegar maður kemur að vatni sem maður telur sig þekkja alveg þokkalega og fiskurinn er eiginlega ekki þar sem hann er vanur að vera, þá þarf að breyta til, það sannaði þessi helgi. Við hjónin ákváðum á föstudaginn að heimsækja Mosó gengið sem hafði farið vestur í Hnappadal deginum áður og gert þokkalega veiði í Hlíðarvatni. Að vísu vorum við svo seint á ferðinni á föstudaginn að við gerðum lítið annað en koma okkur fyrir, settum stangirnar saman og tókum tappa af bjórnum.
Smællið fyrir stærri mynd
Til að klára skildupartinn; Veðrið lék sé að okkur þessa daga, vindur, logn, sól, skýjað o.s.frv. Eins og við var að búast hafði lækkað verulega í vatninu frá því í byrjun júní þannig að við leituðum ‘hefðbundinna’ slóða í vatninu í leit að fiski. Vatnshiti var nokkuð hár, 14-16°C sérstaklega þar sem grynningar lágu langt út í vatnið. Engu virtist skipta að nokkur gára væri, hitastigið hélst nokkuð hátt frá morgni til kvölds. Fiskurinn lét bíða töluvert eftir sér og þeir sem við hjónin tókum á laugardag voru frekar í minni kanntinum, jafnvel af Hlíðarvatnsfiski að vera, skárstu slefuðu yfir 1/2 pund. Við skiptum aflatölum nokkuð jafnt á milli okkar, hvort um sig með 3 fiska, einhverjum sleppt sökum smæðar.
Sökum óspennandi fiskstærðar og almennt lélegrar veiði á laugardag ákvað ég að eyða kvöldinu í rölt inn með vatninu og upp með Fossá og Djúpadalsá, nokkuð sem mig hefur lengi langað. Ekki varð ég var við einn einasta fisk í ánum, hafði raunar gert ráð fyrir að rekast á einn og einn ungliða urriðahreyfingarinnar en það varð nú ekki. Það væri örugglega gaman að rölta upp með ánum að hausti, nóg var af álitlegum veiðistöðum í þeim.
Á sunnudag var lagt á hefðbundnar slóðir án þess að verða vör við fisk. Nú var annað hvort að hrökkva eða stökkva svo við hjónin lögðum á okkur grynningakönnun, langt út í vatnið þar til við náðum ágætu sambandi við kaldara vatn í dýpinu og tókum blandaðan pakka af urriða og bleikjum, samtals 14 stk. sem allir voru um og yfir pundið. Helgin endaði því í samtals 20 fiskum, 9 bleikjur og 11 urriðar. Flugurnar sem gáfu einna best voru; Peacock í öllum mögulegum útfærslum, Pheasant og Héraeyra (original).
Það eru til margar leiðir til að tengja taum við línu. Ég hef aðeins verið að gjóa augunum á það hvernig menn hnýta lykkju á taumana sína, þ.e. þeir sem gera það á annað borð því enn eru þeir til sem hnýta tauminn beint á línuna með tilheyrandi fórnarkostnaði við taumaskipti. En aftur að taumum með lykkjum. Margir hnýta Non slip loop á tauminn, en mér hefur alltaf vaxið sá, og raunar aðrir hnútar á taumum í augum og því hef ég alltaf vafið lykkjur á mína tauma.
Smellið fyrir stærri mynd
Aðferðin er í sjálfu sér afskaplega einföld, allt sem maður þarf er hnýtingarþráður, keflishaldari og tonnatak. Ég byrja á því að skammta mér ríflegan enda af hnýtingarþræði út af keflishaldaranum. Síðan skammta ég mér u.þ.b. 8 sm. af taumaendanum og mynda lykkju úr honum á milli fingra hægri handar þannig að ég held bæði um tauminn og hnýtingarþráðin. Síðan gríp ég einfaldlega um lykkjuna með fingrum vinstri handar og sveifla haldaranum í hringi utan um tauminn þannig að þráðurinn vefjist upp eftir lykkjunni.
Þegar þráðurinn er kominn vel fram eftir lykkjunni bregð ég eins og einum til tveimur half-hitch á tauminn. Því næst læt ég nokkra dropa af tonnataki drjúpa á kaflann sem ég hef vafið og leyfi því að storkna til hálfs. Muna bara að vera ekkert að káfa í þessu alveg strax. Því næst vef ég þræðinum með sömu aðferð aftur til baka, bregð öðrum half-hitc á endann og svo aftur til baka fram að lykkjunni þar sem ég geng tryggilega frá honum og klippi af. Ef vill, þá má dreypa tonnataki aftur yfir allan vafninginn, bara gæta þess að hann leki ekki niður eftir taumnum.
Með þessu hef ég útbúið lykkju á tauminn þannig að ég er fljótur að skipta um og er ekki alltaf á nálum yfir því hvort fiskurinn sé að atast í hnútinum í stað flugunnar. Rétt að taka það fram að þessar lykkjur hafa aldrei gefið eftir hjá mér og virðast endast von úr viti. Muna bara að nota frekar hlutlausan hnýtingarþráð, helst gráann eða bage þannig að fiskurinn fari ekki að atast í vafningnum.
Sumir segja það aðeins tímaspursmál hvenær stangveiðimenn lendi í því að brjóta stöngina sína. Á hverju sumri sér maður blogg- og spjallfærslur þar sem menn býsnast yfir þessu og tímanum sem fer í að fá nýjan topp á stöngina. Vissulega getur þetta verið bagalegt, sérstaklega fyrir þá sem ekki eiga stöng með auka-toppi eins og ég.
Fyrir einhverju síðan setti ég saman nokkur atriði sem lesast áttu með öfugum formerkjum varðandi það að brjóta stöngina sína, en hverjar eru algengustu ástæður þess að stangir brotni?
U.þ.b. 25% stangarbrota eiga sér stað þegar við reisum stöngina, annað hvort í viðureign við fisk eða þegar við reynum að losa festur. Sem sagt; tökum varlegar á því og reynum að stilla stöngina betur af, ekki troða henni upp í skýjahuluna yfir höfði okkar. Reynum að nota línuna til að tempra óvænt átak frá fiski. Svo notum við bara alls ekki stöngina til að losa festur, tökum frekar í línuna og höfum stöngina beina í átt að flugunni.
Að grípa um stöngina fyrir ofan handfang er náttúrulega algjörlega bannað. Stangir eru hannaðar miðað við það að við höldum höndunum að okkur og á handfanginu. Öll önnur grip eru til þess fallin að grípa fram fyrir hugmyndir hönnuðarins um það hvernig stöngin á að vinna.
Ótrúlega mörg brot eiga sér einnig stað þegar við þræðum stöngina. Sumir láta hjá líða að draga næga línu út af hjólinu áður en þeir þræða og taka síðan hressilega á því þegar þeir eru komnir fram yfir 2/3 stangarinnar, einmitt að veikustu hlutum stangarinnar og sveigja þannig fremsta partinn svo hann brotnar. Nei, við tökum nægjanlega langa línu út af hjólinu áður en við þræðum og við þræðum stöngina beint fram, ekki niður og alls ekki til hliðar.
Þungar flugur í svifi eftir lélegt eða misheppnað kast geta verið stönginni banvænar. Þó við sleppum við að brjóta stöngina einmitt þegar hún skellur á henni, þá getur flugan sært toppinn þannig að við næsta alvöru átak brestur hún einmitt á þeim slóðum.
Eftir langan dag og stífa veiði fer stöngin stundum að losna upp á samskeytunum. Fyrstu einkennin eru svolítið óstöðugar hreyfingar og svo dettur stöngin í sundur. Ef við erum heppinn þá dettur hún einmitt bara í sundur og við lítum aulalega í kringum okkur, drögum inn og setjum hana aftur saman. En, stundum er það bara of seint. Ef hressilegt átak kemur á stöng sem farinn er að losna upp á festingunum, þá getur það orðið til þess að hún brotni. Oft þarf ekki nema einn til tvo vafninga af límbandi við samskeytin til að hindra þetta eða kanna stöngina í hvert skipti og maður skiptir um eða kannar ástand flugunnar.
Óþarfi er síðan að minnast á það hvernig við röltum með stöngina okkar. Hún á að vísa aftur, ekki fram.
Það hefur verið á dagskránni í allt sumar að kíkja á Skagaheiðina, þ.e. austanverða og loksins varð að því að við komum okkur af stað. Renndum út úr bænum eftir kvöldmat á þriðjudag (24.júlí) með stefnuna á Blönduós og gistum þar eina nótt og héldum svo áfram út á Skaga um hádegið á miðvikudag.
Byrjum á veginum inn að Ölvesvatni; ef hann væri kvenkyns þá segði maður í besta falli að blessunin væri stórbeinótt og henni veitti ekki af því að fara í húðsnyrtingu. En yfir urð og grjót tipluðum við með fellihýsið sem var, þegar öllu var á botninn hvolft hreint ekkert óráð í stað þess að ‚njóta‘ gistingar í húsunum við vatnið.
Ölvesvatn
Veðrið á miðv.dag var alveg þokkalegt en greinilegt að viðvarandi norðlægar vindáttir höfðu plægt Ölvesvatnið nokkuð upp og lítið líf sjáanlegt á vatninu undan og við veiðihúsin. Samt tókst frúnni að tæla einn urriða á Peacock skammt þar frá sem lækurinn úr Heyvötnum ætti að renna í vatnið. Í trausti þess að næsti morgunn gæfi okkur færi á fiski var farið á nokkuð skynsamlegum tíma í bólið og vaknað með fyrra fallinu á fimmtudag. En, enginn er spámaður í sínu föðurlandi og ekki eru þeir mikið betri í Noregi (yr.no) því fimmtudagurinn rann upp með roki sem hvergi var að sjá í kortunum, vötnin gruggug og hvítfyssandi. Til að ganga ekki að bakteríunni alveg dauðri lagði ég land undir fót og gekk inn með vesturbakka Fossvatns og inn að Eiðsá. Áin sem er í raun bara lítill lækur sem rennur úr Ölvesvatni var þokkalega tær og ég ákvað að setja fulldressaða Watson‘s Fancy undir og reyna fyrir mér. Ekki vantaði áhugann og tökurnar því smáurriði var beinlínis vaðandi um alla á ósanna á milli. U.þ.b. miðja vegu yfir í Ölvesvatn greip einhver kergja mig og ég gafst ekki upp þrátt fyrir þrálátar tittatökur og ég hélt áfram að drekkja Watson‘s niður í álitlegan hyl. Þegar ég svo, að ég taldi, hafði sett í nokkuð öflugan gróður í hylnum og skilað af mér nokkrum óprenthæfum orðum lá við að ég hætti við allt saman. En, þegar ég tók nokkuð ákveðið í línuna var svarið ekki þunglamalegt gróðurtog heldur öflugur vöðvasamdráttur með nettum skammti af pirringi. Nú nú, það er þá einhver fiskur þarna og ég reisti stöngina svona til vonar og vara sem var kannski eins gott því upp úr hylnum og um 50 sm. í loft upp sveif þessi líka flotti urriði og sendi mér illt augnaráð. Holímólí varð mér að orði og setti mig í viðeigandi stellingar og tók til við að þreyta þennan bolta í þröngum farveginum. Ekki hægt um vik þar sem töluverður gróður var beggja vegna hyljar og ekki tók hann í mál að fara móti straumi inn á grynningar ofan hyljar. Eftir um 10 mín. gafst hann þó upp og ég náði honum upp á bakkann, glæsilegur hængur sem reyndist slétt 3 pund, massaður gutti sem greinilega leið ekki illa í öllu ætinu í ánni. Meðan þessu fór fram tók frúin fínan urriða í Ölvesvatni miðja vegu á milli útfallsins að Eiðsá og veiðihúsanna með Higa‘s SOS. Ekki varð okkur nú meira úr veiði á fimmtudaginn þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir frameftir kvöldi en undir miðnættið lagðist þétt og kuldaleg þoka yfir vatnið sem hefði e.t.v. átt að færa fisk nær landi en ekkert gerðist.
Fossvatn í bakgrunni
Föstudagurinn rann aftur á móti upp með þessari líka blíðu, uppitökum og miklu lífi rétt utan veiðihúsanna, nokkuð sem við höfðum saknað kvöldin á undan. Eins og stormsveipur var frúin komin í gallann og með þurrflugu að vopni tók hún 6 bleikjur og 1 urriða í blíðunni alveg fram yfir hádegið þegar botninn datt einfaldlega úr veiðinni. Væntanlega hafði vatnið þá náð efri mörkum hitastigs fyrir geðslag fisksins og hann þá hörfað út í kaldara vatn. Ekki gekk mér alveg eins vel og frúnni, ekki einn einasti fiskur á þurrflugu en tók eina bleikju á Black Zulu og aðra til á Higa‘s SOS. Eftir rólegheit fram eftir degi og stutt rölt niður með Fossá lögðum við aftur í hann eftir kvöldmat, frúin og Mosó deildin út með norðurbakkanum en ég ákvað að rölta hringinn í kringum Fossvatnið. Þrátt fyrir einstaklega fallegt veður og stillt vatn varð ég ekki var við neinn fisk í matstærð og kom því fisklaus heim í vagninn upp úr kl.23. Því miður var svipaða sögu að segja af Ölvesvatninu, það er bara eins og fiskurinn gæfi sig ekkert að kvöldi, ekki einu sinni inni við Lindirnar undir norðurbakkanum sem að sögn gefa oft vel í hita og eftir heita daga. Samt sem áður held ég að allir hafi verið nokkuð sáttir við daginn og fóru í bólið með von um annan eins dag að morgni.
Aflinn af Skagaheiði
Ekki átti föstudagurinn sér bróður hvað veðrið snerti, vindurinn hafði tekið sig upp aftur og vötnin fljót að litast á laugardagsmorgun. Samt sem áður reyndu allir fyrir sér í grennd við veiðihúsin og Fossvatnið án þess að einn einasti fiskur kæmi á land. Aðrir veiðimenn á staðnum gerðu aftur á móti nokkuð góða veiði með maðk sunnan við útfallið í Eiðsá fram undir hádegið en þá datt allur botn úr veiðinni eins og fyrri daga. Væntanlega hafa þrálátar norðlægar áttir hrakið fiskinn nokkuð sunnar í vatnið og hefði maður e.t.v. betur tekið sér göngutúr í þá áttina, svona eftirá að hyggja.
Almennt voru allir held ég, sáttir við ferðina þrátt fyrir leiðinda veður meirihluta tímanns. Við hjónin með samtals 12 fiska, alla væna og Mosó gengið með álíka.
Að lokum langar mig að minnast lauslega á lata veiðimenn sem borið hefur niður við Ölvesvatn ekki alls fyrir löngu. Það mega nú vera meiru dauðyflin sem ekki kveikja á þeim sóðaskap og ósóma sem felst í því að skilja hausa og beinagarða eftir rétt utan íverustaða við vatnið bara vegna þess að þeir hafa ekki rænu á að stinga upp torfu til að urða úrgang. Ég hef í gegnum tíðina gætt orðfæris á þessu bloggi mínu og hvatt menn auðmjúklega til virðingar við náttúru okkar fallega lands, en nú brestur mig einfaldlega kurteis orð til að lýsa þessum aumingjum sem breiða út orma og sóðaskap í nafni veiðimanna. Hafið skömm fyrir umgengnina.
Veiðitölur ársins
Bleikjur
Sleppt
Urriðar
Sleppt
Fj.ferða
Núllað
97
14
50
4
29
11
Ummæli
31.07.2012 – Sigurgeir Sigurpálsson: Sæll, Stórskemmtileg síða hjá þér. Ég fór líka á Skagaheiði fyrr í sumar og þar var ég í öðrum bústaðnum og fólk í hinum. Ég sá enga aðra á svæðinu en einn morguninn komum við niður að vatninu og þar hafði hitt fólkið fleygt hræjum af flottum fiskum í vatnið. Það hafði bara flakað þá og fleygt þeim út í vatnið eins og þeir muni bara hverfa á örskotsstundu. Hrikalega leiðinlegt að koma að vatninu svoleiðis.
Almennt séð þá held ég að veiðimenn séu sammála um að urriðinn tekur fluguna okkar öllu ákveðnar heldur en bleikjan, eða hvað? Það getur verið stór munur á því hvort fiskurinn sé að taka agnið við botninn eða í efsta hluta vatnsbolsins. Ég var að gefa því aðeins gaum hvernig urriðarnir hafa verið að taka fluguna hjá mér í sumar. Flestir þeirra eru með hana fasta í öðru munnvikinu, raunar frekar því hægra ef það skiptir nú einhverju máli. En einstaka hafa verið með hana fasta fyrir miðju í annarri hvorri vörinni. Góður maður sagði mér um daginn að ástæðan fyrir því að við fyndum meira fyrir töku urriðans væri einfaldlega sú að hann nálgast bráðina frá hlið og rífur hana til sín, þ.e. í gagnstæða átt við inndráttinn okkar. Bleikjan nálgist bráðina aftur á móti beint af augum og dragi hana niður eða til hliðanna eftir töku. Já, þetta stemmir við það að maður finnur minna fyrir bleikjutöku heldur en urriða.
En hvað með það þegar fiskurinn sýpur bráðina? Þegar ég fer að hugsa um það, svona eftir á, þá get ég alveg trúað því að urriðarnir og bleikjurnar sem hafa tekið í vörina hafi verið að nálgast ætið öllu varfærnar, sopið hana beinlínis upp í sig. Hverjir hafa ekki lent í því að stimpla litlu sætu hringina á yfirborði vatnsins sem leik smáfisks eða nettar uppitökur en síðan tekið vænan fisk á þessum slóðum skömmu síðar, þ.e. þeir sem ekki forðast smáhringina og leggja fluguna niður á öðrum stað, orðnir leiðir á tittunum. Stórfiskurinn tekur bráðina ekkert frekar með látum. Stundum tekur hann bara með því að renna sér upp að yfirborðinu og súpa hana í kjaftinn, ekki einu sinni með skoltinn upp úr. Skorkvikindi á yfirborðinu eða örmagna fluga sem marir rétt undir því. Ég lenti einmitt í þessu um daginn í Úlfljótsvatni. Allt vaðandi í tittum og vatnið morandi í ólympíuhringjum hingað og þangað. Einhver óeirð og ergelsi yfir lélegum köstum varð til þess að ég henti beint á eina uppitökuna, langt því frá þá stærstu og viti menn; flott bleikja sem var fyrir löngu vaxin upp úr því að vera tittur með fluguna í vörinni. Stórir hringir, stórir fiskar; kannski. Litlir hringir, litlir fiskar; nei, ekkert endilega.
Sumir segja það aðeins tímaspursmál hvenær stangveiðimenn lendi í því að brjóta stöngina sína. Á hverju sumri sér maður blogg- og spjallfærslur þar sem menn býsnast yfir þessu og tímanum sem fer í að fá nýjan topp á stöngina. Vissulega getur þetta verið bagalegt, sérstaklega fyrir þá sem ekki eiga stöng með auka-toppi eins og ég.
FOS 