Það ber auðvitað vott um einhverja bilun að rífa sig á fætur kl.06 á sunnudagsmorgni til þess eins að keyra í rúmlega 3 klst. og þar af klukkutíma á einhverjum lélegasta fjallvegi sem við eigum, F26 Sprengisandsleið. En þetta gerir nú veiðibakterían við mann og við veiðifélagarnir létum slag standa og ‚skruppum‘ dagsferð inn að Kvíslavatni í gær.

Það blés reyndar nokkuð byrlega þegar við komum að Svartárós rétt upp úr kl.10, stíf norðaustanátt og ekkert líf að sjá á vatninu enda hitastigið ekki nema rétt um 6°C. Við könnuðum svæðið nokkuð ítarlega, skiptum um flugur nokkuð ört en ekki hljóp á snærið hjá okkur, þannig að við héldum áfram för að Svörtubotnum þar sem við stöldruðum nokkuð lengi við og veiðifélagi minn setti í fyrsta fisk dagsins. Sá var í þokkalegum holdum og hafði verið að gæða sér á skötuormi sem greinilega er nóg af á þessum slóðum eins og víða á hálendinu um þessar mundir.

Það er ekki oft sem maður nær fiski sem nýlega hefur verið að gæða sér á þessari fornaldarskepnu sem skötuormurinn er en að þessu sinni náði ég nokkrum skemmtilegum myndum af þessu ljúfmeti. Þetta er skemmtileg skeppna að skoða og eiginlega ótrúlegt að svona furðuverk finnist í vötnunum á okkar tímum,

Við könnuðum svæðið sunnan Svörtubotna nokkuð vel og það verður eiginlega að segjast að þarna var nóg af fiski sem hafði einstaklega gaman af því að taka flugu, naumt og sleppa henni með látum eða þá taka flugu grimmt og slíta hana af taum með smelli. Heilt yfir, þá held ég að við höfum misst jafn mikið af fiski og við tókum þennan dag í Kvíslavatni.

Þegar degi fór að halla ákváðum við að nú væri nóg komið af Svörtubotnum og héldum aftur í Svarárós í þeirri von að hitastigið sem hafði þá skriðið yfir 10°C hefði náð að laða einhvern fisk í tökustuð. Sú von brást, það var jafn dautt við Svartá eins og um morguninn og við ákváðum því að ljúka deginum að sunnan við ósinn þar sem rennur úr Ölduveri í vatnið. Vel að merkja, það sást vel á bökkum að vatnshæðin er eitthvað döpur og eiginlega var ekki að marka eitt einasta kort af svæðinu, svo margt stóð á þurru sem hefði átt að vera umflotið við eðlilega vatnshæð.

Við mættum við ós Ölduvers rétt upp úr kl.19 og því ekki mjög langur tími til stefnu þar til skyggja tók og við áttum þá eftir að fikra okkur eftir ógreinilegum slóðum aftur út á Sprengisandsleið. Hvað um það, veður hafði stillst verulega og hitastigið hélst ofan við 10°C langt fram eftir kvöldi og þá tók nú urriðinn við sér. Þarna tókum við samtals 10 fallega urriða á bilinu 1,5 til 2,5 pund og flestir þeirra tóku með látum og gáfu lítið eftir í viðureigninni. Eins og áður er getið áttu nokkrir til viðbótar snögga spretti sem færðu þeim frelsið á ný og einhverjir þeirra eru með flugu í kjaftinum. Það var skrautlegur orðaforði sem ómaði í kvöldkyrrðinni þarna þegar svo bar undir að sýnd veiði lét sig hverfa með fluguna í kjaftinum. Vinsælustu flugur dagsins voru svartur Nobbler, Black Ghost og svo öfga-grænn og hvítur Cats wiskers þegar sólin hafði sest handan Kerlingarfjalla.

Förum við aftur í Kvíslavatn? Jú, trúlega verður það nú ofaná þótt síðar verði. Enn eigum við eftir að kanna svæðið vestan við vatnið en þá munum við væntanlega útvega okkur gistingu í grennd, þetta er svolítið löng dagsferð, svona í einum rykk.