Þegar maður keyrir í hálfan annan tíma í veiði, þá hefur maður auðvitað nægan tíma til að íhuga hvernig maður ætti að hefja frásögnina af veiðiferðinni. Þegar kötturinn er úti, leika mýsnar sér… – Til að rétta veiðitölurnar af… – Einn ég sit og keyri… o.s.frv. Ekkert af þessu var neitt spennandi eða skemmtilegt þannig að ég byrja bara svona:

Að þessu sinni var ég einn á ferð í veiði, veiðifélaginn fjarri góðu gamni eða öllu heldur í allt öðru góðu gamni. Samt engin ástæða til að láta góðan laugardag renna sér úr greypum þannig að eftir að ég hafði smurt nesti og smellt kaffi á brúsa, renndi ég vestur á bóginn með stefnuna á Hlíðarvatn í Hnappadal.

Nestið klárt

Eins og góður maður hafði á orði á Fésbókinni í morgun, þá á maður alls ekki að láta veðurspánna ráða, þá fengi maður bara sigg á óæðri endann. Útlitið var reyndar þannig í morgun að ég mátti eiga von á töluverðum vindi, ausandi rigningu og eiginlega bara ömurlegu veðri. Ég hélt nú samt ótrauður af stað, þetta yrði þá bara ágætur bíltúr.

Þokuslæðingur við Hlíðarvatn

Svona tók nú Hlíðarvatnið, eða það sem eftir er af því, á móti mér rétt fyrir hádegi. Staflogn, léttur þokuúði og vatnið spegilslétt. Ég hætti umsvifalaust að íhuga afsakanir fyrir aflaleysi, snaraði mér í vöðlurnar, smellti hægsökkvandi línu á stöngina og Orange Nobbler á taum. En viti menn, ekkert gerðist í næstum klukkutíma og ég fór að efast um þessa pottþéttu uppskrift að veiði sem hefur gert sig ágætlega í Hlíðarvatni hingað til. Hvað er þá til ráða? Jú, spóla til baka og gera það sem maður hefði átt að gera í upphafi, setjast niður og horfa á vatnið. Einmitt, þarna var fluga að klekjast og þarna var önnur og svo enn önnur, eiginlega alveg glás af þeim. Hvaða flugur voru þetta eiginlega? Jú, toppflugur og einhverjar óræðar stærri flugur. Eftir kaffisopa og samloku skipti ég yfir í flotlínu, smellti Black Zulu undir og viti menn, fyrsti fiskur í fyrsta kasti og þannig hélt þetta áfram þangað til urriðarnir fóru að missa af flugunum rétt undir yfirborðinu. Ég lengdi því í tauminum og skipti yfir í þurrflugu. Það verður nú bara að segjast að það er fátt skemmtilegra heldur en taka ljóngrimman urriða á þurrflugu, þvílíkt kick sem maður fær út úr þessu.

Hlíðarvatn fyrir landi Hraunholta

Af vatninu er það helst að frétta að það fer minnkandi, eins og svo oft áður. Enn rennur þó úr því í gegnum hraunið en það er töluvert langt síðan hætti að renna í Hraunholtaá. Sem sagt, ekki það lægsta sem ég hef séð í vatninu, en lágt er það nú samt.

Alltaf gaman að kveðja með færslum í þessa

Fiskar dagsins voru allir urriðar, trúlega eru bleikjurnar farnar að sinna öðru en áti og það rifjaðist upp fyrir mér þegar ég sá þær í hundraðatali fyrir landi Heggsstaða hérna um árið, pússandi botninn, rauðar á bumbunni, dökkar á bakinu og með hvítar bryddingar á uggum. Mig minnir fastlega að það hafi verið um þetta leiti sumars og því ekki ólíklegt að þær hafi verið fjarri góðu gamni í dag með hugann við allt annað en flugur veiðimanna og náttúru. Heim fóru fimm fiskar, engir boltar en matfiskar þó. Tveimur skilaði ég aftur í vatnið og þakkaði þeim hetjulega baráttu og skemmtileg tilþrif í loftfimleikum. Að lokum, ef einhver hefur áhuga, þá vildi ég bara segja að sumarið er alls ekki búið og ýmislegt getur ennþá gerst ef flugan heldur áfram að klekjast.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
 / 0 107 / 113 / 7 27 / 30 13 / 14

Senda ábendingu

Skráðu umbeðnar upplýsingar að neðan eða smelltu á smámynd til að skrá þig inn:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Breyta )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Breyta )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Breyta )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Breyta )

Tengist við %s