Ég ólst upp við tvær setningar í æsku, önnur þeirra hljómaði einfaldlega; Hættu að naga. Því miður hefur þessi setning fylgt mér alla ævi og gerir enn. Ég er sem sagt haldin þessum leiða ávana að naga á mér neglurnar og þess vegna er ég með ýmsar tangir og tól á hnýtingarborðinu mínu til að ná upp smágerðu hnýtingardóti; kúlum, krókum o.s.frv. En það er fleira sem tengist höndunum mínum sem getur verið til vandræða þegar kemur að fluguhnýtingum. Ýmsar rispur, hrufóttir fingur og slitin naglbönd eru eiginlega verkfæri djöfulsins þegar maður er með fíngerðan hnýtingarþráð eða floss í haldaranum.
Eflaust dettur einhverjum pjatt í hug, en ég hef heyrt ákveðinn handáburð dásamaðan í hástert hjá hnýturum, Neutrogena Norwegian Formula er víst galdrameðal fyrir þurra og sprungna fingur hnýtarans. Kosturinn við þetta handkrem er helstur sá að það er án fitu, skilur ekki eftir sig fingraför og er einstaklega græðandi. Smá sletta á stærð við baun áður en þú byrjar að hnýta gerir víst kraftaverk.
Fyrir þá sem eru með neglur, mér skilst að yfir hnýtingarmánuðina sé mjög gott ráð að halda nöglunum örlítið lengri heldur en að öllu jöfnu. Þá er til muna auðveldara að ná smágerða efninu upp úr koppum og kirnum, já eða bara beint af borðinu. Til ykkar sem eruð haldnir sömu áráttu og ég; Hættið að naga þannig að þið þurfið loksins að nota naglaklippurnar til einhvers annars heldur en klippa taumaefni.
Það má nú ýmislegt ganga á áður en bananar fara að vaxa á trjánum hér á landi og vonandi á ég ekki eftir að upplifa það að þeir flækist fyrir mér úti í náttúrunni. Ég, ólíkt sumum erlendum stórlöxum í pólitík, geri mér að vísu grein fyrir því að hnattræn hlýnun er raunveruleg, en að sama skapi hallast ég að þeirri skoðun að hér á landi verður ekkert endilega mikið hlýrra þegar það er heitt, en frostakaflarnir verða smátt og smátt mildari og vara skemur og öfgarnar í veðrinu verða meiri. En, það er ekki það sem ég hafði í huga þegar ég hugleiddi þessa grein.
Bananar á bakkanum er sá hópur veiðimanna sem mætir fram á bakkann í öfgagulum veiðijökkum, smella upp poloroid gleraugunum og skimar niður í vatnið. Humm, enginn fiskur hér segja þeir og úthúða þeim sem benti þeim á að þarna væri fisk að fá. Ég er alls ekki viss hve oft ég hef séð og sagt frá þessum veiðimönnum og þeir halda endalaust áfram að vera mér undrunarefni. Það eru nokkrir litir á veiðifatnaði sem ég bara skil ekki að séu notaðir, gulur er þeirra á meðal. Að ganga fram á bakkann í gulum jakka er ígildi þess þegar löggan setur bláu ljósin á mann í umferðinni, fiskurinn sér bananann langar leiðir. Það er ekki tilviljun að veiðifatnaður er oftast í jarðlitum; gráum, grænum og brúnum tónum. Það er gert til þess að veiðimaðurinn falli sem best inn í umhverfið, sé ekki eins og hvítur löggubíll með bláum ljósum, já eða banani á bakkanum.
Annað er það sem veiðimenn, þar á meðal ég, gera sjálfa sig ítrekað seka um og það er að þramma þungstígir fram á bakkann, kallandi fram titring sem fiskurinn skynjar auðveldlega ofan í vatninu. Ég veit ekki hvort lesendur þekkja til teiknimyndafígúra úr sjónvarpinu sem voru kallaðir Bananabræður, en þeir voru frekar miklir göslarar og ekki alltaf léttstígir. Mér hefur stundum verið hugsað til þessara bræðra þegar ég sé í sporðinn á fiskinum þegar hann forðar sér út í öryggi dýpisins þegar ég kem fram á bakkann.
Næsta sumar, þá ætla ég að hemja mig að storma fram á bakkann og temja mér að vera heldur léttstígari á ferðum mínum á þeim slóðum. Ég held að ég þurfi ekki að hafa miklar áhyggjur af litbrigðum mínum, ég er yfirleitt grár til fara, bæði til klæða og hárs.
Eins og svo oft áður er nánast ekki nokkur leið fyrir lesendur að dæma hvert ég er að fara af fyrirsögninni einni saman. Ég viðurkenni það að þetta á rætur að rekja til einhverrar duldrar hvatar sem ég hef að vekja forvitni lesandans á því sem ég set fram. Það er aftur á móti ekkert dulið við þessa grein, hér er fjallað um augljósa gildru sem allir veiðimenn lenda í. Já, ég fullyrði að allir lenda í þessu annars slagið og ekki síst þeir sem vilja ekkert kannast við vindhnúta.
Það er hægt að nota mörg ljót orð um þessa litlu dásamlegu Ꚙ laga hnúta sem raða sér stundum á taumendann, tauminn eða í versta falli á línuna sjálfa. Það þarf reyndar töluverða færni til að setja vindhnút á línuna, færni sem ég mæli ekki með að nokkur maður ávinni sér. Ég nota viljandi þetta tákn (Ꚙ) vegna þess að það merkir óendanlegt í stærðfræði og sumir hafa lent í óendanlegum vandræðum með að fækka vindhnútum í gegnum tíðina. Til að geta átt við óvininn, þá er ekki úr vegi að kynnast honum betur. Vindhnútur verður til við það að endi flugulínunnar fellur niður fyrir línuna sjálfa í bakkastinu og myndar þannig lykkju í loftinu. Þetta er stutta og í raun eina lýsingin á óvininum sem menn þurfa, þ.e. ef menn þekkja feril flugulínunnar í lofti á annað borð. Reyndar er það þannig að endi línunnar verður að krossa línuna á tveimur stöðum þannig að vindhnútur komi fram. Einn kross er einfaldlega ljótt kast og mestar líkur á að flugan sláist niður fyrir aftan þig, tveir krossar er ávísun á vindhnút.
Til að koma í veg fyrir að endi línunnar falli í kastinu, þá verður maður að passa að stangartoppurinn fylgi beinni línu á milli stoppa. Ef toppurinn fer niður fyrir beina línu yfir höfði manns, þá fellur línan að sama skapi vegna þess að hún fylgir ferli stangartoppsins, bara miklu ýktar. Það geta verið nokkrar ástæður fyrir því að stangartoppurinn fylgi ekki beinum ferli á milli stoppa. Ein algengasta ástæðan fyrir þessu er þegar toppur stangarinnar kikknar undan kastinu. Þetta gerist helst þegar kastarinn sýnir af sér óþolinmæði og leggur of snemma af stað í næsta kast eftir stopp. Línuboginn sem er þá ennþá að rúlla línunni út, þrengist skyndilega og togar óþarflega mikið í stangartoppinn sem fellur. Framhaldið er ávísun á að línuendinn falli niður fyrir línuna og hætta á vindhnút eykst. Við þessu er í raun til mjög einfalt ráð; gefðu línunni meiri tíma til að rétta úr sér, leyfðu kastinu að klárast í stoppinu áður en þú leggur af stað í það næsta.
Önnur algeng ástæða fyrir því að toppur stangarinnar fellur í kastinu er þegar kastarinn kann sér ekki hóf. Þetta gerist oftast í framkastinu þegar leggja á línuna niður á vatnið. Hversu oft vill maður ekki ná örlítið lengra og setur óþarflega mikinn kraft í síðasta kastið? Þessi aukni kraftur fer mest í stöngina en þegar lína nýtur hans á endanum og skriðþungi hennar eykst, þá hefur þegar hægst á hreyfingu stangarinnar og toppur hennar risið upp fyrir beinan feril og það kemur hlykkur á línuna. Ráðið við þessu er einfaldlega að stilla kraftinum í hóf, auka hann ekki meira en kastið fram að síðasta kasti leyfir.
Margar aðrar ástæður geta orðið þess að ferill línunnar brenglist, en hér verður hnúturinn hnýttur á þessa grein með einni til viðbótar. Ég ætla ekki að halda því fram að þessi síðasta ástæða vindhnúta sé algeng, en hún kemur fyrir og þá helst fyrir þá sem enn eiga í erfiðleikum með þolinmæðina. Yfirleitt er það nú svo að frekar stutt lína liggur úti þegar maður byrjar kastið og í hverju stoppi sleppir maður aðeins meiri línu út, lengir í því. Til að halda auknum línuþunga úti þarf meira afl og hraða. Stundum kemur það fyrir að maður freystast til að sleppa örlítið of mikilli línu út í stoppinu, línan þyngist umfram aflið sem er til staðar og í næsta framkasti hleðst stöngin ekki nægjanlega til að bera alla þessa línu, línuendinn fellur og kastið verður druslulegt. Druslulegt kast er ávísun á vindhnúta. Mitt ráð er að halda þolinmæðinni og endilega ástunda tvítog, það eykur hraða línunnar, fækkar falsköstum og lengir í kastinu.
Á lokakvöldi Febrúarflugna þann 28. febrúar var fjölmennt í Árósum svo ekki sé meira sagt. Viðar Egilsson fór eins og honum er einum lagið, fimum fingrum um nokkrar flugur og margir gesta nýttu tækifærið til að spjalla við Viðar eftir sýninguna, enda er hann margs vís um flugur, fluguhnýtingar og hnýtingarefni.
Það brást ekki að nokkrir hnýtarar settust við þvingurnar í kvöld en þegar kom að útdrætti viðurkenninga gerðu þeir hlé á hnýtingunum og fylgdust grannt með eins og aðrir gestir. Viðurkenningar og nöfn þeirra heppnu eru eftirfarandi:
Hnýtingartaska frá Árvík: Kristján Hauksson
TFO 8,6′ #4 flugustöng og veiðihúfa frá Langskegg: Sigþór Steinn Ólafsson
Flextec XRD 9′ #7/8 flugustöng frá Flugubúllunni: Sigurður Kristjánsson
Hnýtingarstandur, pad og úrval af fluguboxum frá JOAKIM‘S: Ingólfur Dan Þórisson
TFO veiðihúfa frá Langskegg: Marinó Heiðar Svavarsson
Veiðikort og veiðihúfa frá Veiðikortinu: Jón Aðalsteinn Þorgeirsson
Gjafabréf frá Vesturröst: Auke van der Ploeg
Veiðikort og veiðihúfa frá Veiðikortinu: Valdemar Friðgeirsson
Stálbrúsi og nestispokar frá Mistur: Gústaf Ingvi Tryggvason
Gjafabréf frá Vesturröst: Sigurberg Guðbrandsson
Magic Quills frá Sunray.is: Ingvar Samúelsson
Veiðikortið og veiðihúfa frá Veiðikortinu: Steinþór Bjarni Ingimarsson
TFO veiðihúfa frá Langskegg: Stefán Bjarni Hjaltested
Gjafabox með hnýtingaráhöldum og flugum frá Valdemarsson: Bjarnfinnur Sverrisson
Að útdrætti loknum stigu stjórnameðlimir Ármanna á stokk og kunngerðu úrslit í Hlíðarvatnsflugan 2018. Fluga Steinars Vignis Þórhallssonar varð hlutskörpust að mati dómnefndar Ármanna og hlýtur hann að launum ársaðild að Ármönnum með öllum þeim kostum sem því fylgja.
FOS.IS óskar öllum til hamingju með viðurkenningarnar og þakkar þeim, ásamt öllum öðrum sem þátt tóku í Febrúarflugum þetta árið, kærlega fyrir samfylgdina að þessu sinni. Vonandi hafa allir haft jafn mikið gagn og gaman af þessu eins og við sem stóðum að þessum viðburði.
Alls voru 523 flugur lagðar fram þetta árið af 62 hnýturum. Fjöldi þeirra sem fylgdust með hópinum á Facebook voru 247 auk þeirra tæplega 800 sem fylgjast með FOS.IS á Facebook og í áskrift í gegnum tölvupósta. Þetta ár voru öll fyrri met Febrúarflugna slegin, sama hvar litið er á fyrri tölur.
Að lokum vill FOS.IS þakka öllum styrktaraðilum Febrúarflugna kærlega fyrir ómetanlegan stuðning og velvilja, án þeirra hefði okkur ekki verið unnt að veita þær glæsilegu viðurkenningar sem við gerðum í kvöld. Kærar þakkir fyrir stuðninginn.
Þær eru orðnar 500 flugurnar sem 60 hnýtarar hafa sett inn á Febrúarflugur á Facebook og í kvöld er lokakvöld átaksins í Árósum, Dugguvogi 13, kl.20:00
Klukkan 21:00 tökum við stöðuna og nöfn þeirra sem skilað hafa inn flugum þetta árið, setjum í pott og drögum nöfn heppinna þátttakenda út og veitum þeim viðurkenningar sem styrkaraðilar okkar hafa látið okkur í té. Við treystum okkur ekki til að slá á heildarverðmæti viðurkenninganna, en þær eru vissulega veglegar þetta árið.
Það verður öllu tjaldað til á lokakvöldi Febrúarflugna þetta árið. Viðar Egilsson ætlar að setjast í heiðurssætið og hnýta girnilegar silungaflugur eins og honum einum er lagið. Viðar þarf ekkert að kynna frekar, en við getum ekki stillt okkur um að slúðra að við fengum að sjá mynd af afskaplega flottum flugum sem hann ætlar að smella í af sinni alkunnu snilld í Árósum, Dugguvogi 13 kl.20:00 á morgun. Áhugamenn um einfaldar og veiðnar flugur verða ekki sviknir af handbragði og flugum Viðars, svo mikið er víst.
Rétt til þess að árétta að annað kvöld, upp úr kl. 21:00 munum við draga út nöfn nokkurra hnýtara sem lagt hafa til flugur þetta árið og veita þeim viðurkenningar fyrir þátttökuna. Það er því um að gera að vera búinn að setja inn flugur fyrir kl.21:00 á morgun, því eins og segir næstum í auglýsingunni Fluga er möguleiki. Dómnefnd Ármanna ætlar líka að stíga á stokk og kunngera hvaða Febrúarflugu hún telur líklegust til afreka í Hlíðarvatni í Selvogi á sumri komanda.
Að vanda verður heitt á könnunni og gómsætt bakkelsi í kílóavís í boði Ármanna, hnýtingaraðstaða í boði og auðvitað eru allir velkomnir. Ekki má gleyma því að Veiðikortið verður á staðnum, ef svo ólíklega vildi til að einhver sé ekki búinn að tryggja sér kort fyrir sumarið.
FOS 