Það leynist ýmislegt í fórum FOS og þar á meðal eru nokkrar veiðistaðakynningar þar sem tölt er um veiðislóðir, staðhættir skoðaðir og kíkt á álitlega veiðistaði. Eftir því sem verkast vill hef ég lesið inn á þessar kynningar og tekið þær upp en ekki endilega birt þær opinberlega. Þar sem styttist í opnun fyrstu vatnanna þetta árið, þá hef ég bætt þremur kynningum inn á þrjú vatnanna sem finna má hér síðunni. Þau vötn sem hér um ræðir eru Dalavötnin þrjú sem finna má vestur á Mýrum og í Hnappadal: Langavatn, Hítarvatn og Hlíðarvatn.
Öll eiga þessi vötn það sameiginlegt að vera inni á Veiðikortinu, gott aðgengi að þeim, heimilt að tjalda við þau og eru hin ágætustu veiðivötn. Hvað er hægt að fá það betra? Jú, fara og njóta þeirra í sumar og þess sem þau hafa að bjóða í umhverfi og vonandi smá veiði.
Langavatn í LangavatnsdalHítarvatn í HítardalHlíðarvatn í Hnappadal
Það er ekki loku fyrir það skotið að ég taki aðrar kynningar fyrir á næstunni og bæti þeim hér inn á síðuna eða YouTube rás FOS, en það ræðst fyrst og fremst af viðbrögðum lesenda og þeim tíma sem mér gefst til dundurs.
Ekki þurfa allar veiðiferðir að vera viðburðaríkar til að vera ánægjulegar. Þegar grannt er skoðað má alltaf finna einhvern lærdóm úr hverri einustu ferð og það var sko pottþétt tilfellið í ferð okkar veiðifélaganna í Hraunsfjörð á föstudag og laugardag.
Eigum við eitthvað að ræða veðrið? Sumir flengjast til útlanda til að finna sól og hita streyma inn í kroppinn, aðrir fara bara vestur á Snæfellsnes á mun skemmri tíma og fyrir minni pening. Í stuttu máli má segja að það hafi verið stanslaus blíða alveg frá því að við lögðum af stað vestur á nes, að vísu smá strekkingur frá Borgarnesi og vestur að Hafursfelli, en þaðan í frá var logn og blíða allan þann tíma sem við eyddum á nesinu. Raunar var óbærilegur hiti á köflun, 24°C í forsælu við vagninn í botni Hraunsfjarðar.
Hraunsfjörðurinn eins og hann leggur sig í blíðunni
Af fiskum er fátt að frétta, veiðifélagi minn fékk einn titt í botni Hraunsfjarðar á föstudagskvöldið, nokkrar tökur til viðbótar og síðan smá eltingarleik við flugurnar á laugardeginum við „eyjuna“ undir hrauninu á laugardaginn. Ég setti eyjuna í gæsalappir vegna þess að hún er í raun tangi um þessar mundir vegna lágrar vatnsstöðu í firðinum, skortur á rigningu hefur nefnilega ekki bara áhrif á laxveiði, flest vötn á vestanverðu vatninu eru í lágmarki eftir þurra mánuði.
Það verður alveg að játast að maður var svolítið að vonast eftir því að sjá meira líf heldur en raunin varð. Sögur undanfarinna vikna af kraumandi firði voru annað hvort úr sér gengnar eða bara smásögur sem vörðu stutt því það var einstaklega lítið líf að sjá. Að vísu er fullt af fiski í firðinum, því komumst við að þegar við óðum langt út í miðjan fjörð fyrir hádegið á laugardag. Í stillunni og sólinni sást vel til flundru af öllum stærðum á botninum. Flestar styggar og færðu sig undan fótum okkar með róti á botninum, en svo kynntist maður líka flundrum sem fóru með þvílíkum hamförum að þær tókust á loft og bægsluðust á yfirborðinu með miklum látum.
Það hefur borið við að maður hefur agnúast út í flundruna þegar hún tekur fluguna algjörlega óumbeðið, en í þessari ferð upplifði ég gagnkvæma andúð flundru á veiðimönnum. Ég varð sem sagt fyrir því að flundra gerði sér lítið fyrir og réðst á lappirnar á mér í Búðavoginum, eitthvað sem ég vissi ekki til að þær gerðu. Svona getur maður nú alltaf lært eitthvað nýtt.
Horft yfir til Búðaness
Við félagarnir sátum fyrir síðdegisflóði laugardagsins í glampandi sól og hita við eyjuna og inn að Búðavogi, böðuðum ýmsar flugur með mismunandi hætti, oft og ítrekað í nærri 4 klst. án þess að það kæmi fiskur á land. Það var ekki fyrr en sólin fór á bak við Hádegisbrekkur og skuggi féll á vatnið að fiskur lét sjá sig og þvílík sýning. Veiðifélagi minn hafði staðið við enda eyjunnar og prófað hverja fluguna á fætur annarri án þess að sjá nokkurn einasta fisk svo klukkustundum skipti, dró inn og festi flugu á stöng, snéri sér undan og tók tvö skref … þegar einn snéri sér við með skvampi miklu þar sem hún hafði staðið. Orðrétt með sársauka- og hneykslistón ; Ertu ekki að kidda mig! hraut af vörum hennar og ég er ekki frá því að það hafi sprottið fram tár í öðru auga hennar í það minnsta. Þarna var sem sagt fiskur, raunar tveir frekar en einn, sem sendu veiðimanni diss aldarinnar á fluguval, inndrátt og veiðiaðferðir sem búið var að reyna svo klukkustundum skipti. Eftir smá fortölur og hvatningu, þurrkaði hún tárin og gerði nokkrar tilraunir til viðbótar að ná athygli þessara fiska. Þeir héldu uppteknum hætti og létu flugur algjörlega afskiptalausar, ánægðir með sig að vera búnir að dissa einn þaulsetnasta veiðimann sem ég þekki og mig grunar að dissið hafi grafið svo um sig í huga hennar að tilraunirnar urðu heldur færri en ég átti von á. Svona getur nú veiðin verið.
Tungl á heiðskírum himni yfir Kothraunskúlu
Eftir þetta diss aldarinnar, töltum við fljótlega til baka yfir hraunið, héldum í vagninn og nutum kyrrláts kvöldsins við fjörðinn í einmuna blíðu og fylgdumst með veiðimönnum koma og fara án þess að verða varir við fisk eftir því sem við best fengum séð. Almennt var töluverð umferð við vatnið, fáir stoppuðu lengi en nutu þó greinilega verunnar á þessum fallega stað.
Lærdómur ferðarinnar: flundrur fljúga og ráðast á lappirnar á manni og fiskar taka því illa þegar dótið þeirra er fjarlægt fyrir framan nefið á þeim og geta dissað veiðimenn með einni skvettu.
Undanfarin 6 ár hef ég haldið í þá hefð að heimsækja Kvíslavatn á Sprengisandi í það minnsta einu sinni á ári, stundum oftar. Það er einfaldlega eitthvað við það að komast upp undir Hofsjökul í veiði og um síðustu helgi gaf veðurspáin þokkalegasta veður til kynna og ég stakk því af seinni part föstudags með mitt færanlega veiðihús í eftirdragi.
F26 eins og bókstafurinn gefur til kynna, er fjallvegur og maður getur átt á ýmsu von þegar líður á sumarið. Fyrir utan hefðbundin þvottabretti í flestum brekkum, þá var ástandið á veginum bara alveg þokkalegt og ég var nokkuð hefðbundin tíma af malbikinu og inn að Kvíslavatni, um það bil eina klukkustund. Framan af ferð var hið ágætasta veður, nærri því heiðskýrt en fljótlega eftir að ég var kominn yfir Köldukvísl fór að bæta í vind og ryk dró fyrir sólu. Raunar bætti jafnt og þétt í vind með kvöldinu og rétt um það bil sem ég tók á mig náðir um kl. 22 var farið að slá í 13 m/sek. og vagninn ruggaði mér kröftuglega í svefn.
Ég hef stundum tekið upp á því að blanda öðrum áhugamálum mínum inn í veiðisögur og í þessari sögu gefst tækifæri til að troða jarðfræði örlítið inn. Eftir að hafa verið vaggað í svefn á föstudagskvöldið, hrökk ég upp rétt fyrir miðnættið við það að vagninn vaggaði allt í einu í þvert á vindinn þegar tveir hressilegir jarðskjálftar riðu yfir. Ég var sem sagt áminntur, heldur óþægilega, á að ég hafði valið mér næturstað í nágrenni við Bárðarbungu í Vatnajökli og það sem meira var, einhverjum 200 metrum fyrir neðan yfirborð Hágöngulóns sem tekur jú við vatni úr Köldukvíslarjökli, skammt vestan Bárðarbungu. Hvað ef bungan á Bárði færi nú að gera einhvern óskunda? Tja, það væri þá ekkert við því að gera, hugsaði ég með mér og snéri mér á hina hliðina og vonaði að ekki mundir bæta enn meira í vind.
Eftir nokkra kaffibolla, ítrekaða stöðutöku á veðri ákvað ég að rölta undan vindinum út með víkinni þar sem lækurinn úr Svörtubotnum rennur til vatnsins. Í stuttu máli, þá var ekki einn einasta fisk að sjá sem var kannski ekkert skrítið miðað við báruna sem var á vatninu, alveg þangað til ég kom inn á sandfjöruna sem stundum hefur verið nefnd Skötustaðir. Skortur á örnefnum á þessum slóðum verður víst ekki leystur með öðrum hætti en gefa upp hnitin þar sem ég varð fyrst var við fisk N 64° 32′ 9“ W 18° 32′ 36“
Upp á ströndina stóð töluverð bára og ég byrjaði því á að reyna hefðbundnar urriðaflugur út í ölduna og draga þær snaggaralega inn. Þessum flugum var hreint ekki sinnt og það var ekki fyrr en ég lenti í einhverju brasi með línuna undir vöðluskónum sem varð þess valdandi að flugan sökk alveg niður á botn að ég fékk nart. Nú já, þarna ertu þá og ég skipti yfir í afbrigði af rauðum Nobbler, hnýtt á stuttan krók #12 og dró hann lötur hægt eftir botninum og þar með hófust leikar.
Afbrigði af Nobbler, stuttur krókur #12
Eftir að hafa tekið nokkra, misst fleiri og orðið var við töluvert áreiti á fluguna, hóf ég röltið út með ströndinni og alveg þangað sem gruggið tók við af tæru vatninu úr Svörtubotnum. Það er óhætt að segja að þarna var mjög mikið af fiski að gera sér það sem ég taldi vera skötuorm að góðu við botninn. Annað kom þó raunar á daginn þegar ég kíkti í þá 7 fiska sem ég tók á þessum slóðum. Ég fann aðeins einn skötuorm í þessum fiskum en allir voru þeir stappaðir af flugu og mýlirfu.
Aflinn fram að miðdegisverði (raunar bættist einn við eftir þessa mynd)
Eftir miðdegisverð lagðist ég í könnunarferð, renndi niður að útfalli Ölduvers og reyndi töluvert þar, án árangurs, rétt eins og víðar á leiðinni. Þegar ég endaði síðan hringferð mína niðri við Svarárós varð mér öllum lokið, ekki einn einasti fiskur í ósnum, ekkert nart þrátt fyrir tíð fluguskipti og mismunandi aðferðir. Ég ákvað því að prófa nokkrar auðhnýttar flugur sem ég hef verið að vinna með, helst til að sjá hvernig þær haga sér í vatni. Eftir að hafa prófað nokkrar dökkar í grugginu norðvestan við eyðið sem skilur að Svarárós og Kvíslavatn, þá var komið að einni sem ég hafði satt best að segja ekkert endilega trú á. En, svona getur maður mislesið aðstæður og umhverfið.
Hnýtt á legglangan krók #6, gengur undir vinnuheitinu White and silver straggle
Í stað þess að leyfa þessari flugu að sökkva, þá skipti ég yfir í flotlínu og hóf snaggaralegan inndrátt um leið og hún lenti. Og viti menn, í fyrsta kasti var flugan tekin rétt eftir að hún lenti og sá var hreint ekki sáttur við mistökin sín. Mér hafa alltaf fundist fiskarnir í Kvíslavatni vera hressir og til í tuskið, en þessi sló öll met, djöflaðist, stökk og setti hraðamet í allar áttir meðan hann krossaði vatnið fyrir framan mig. Eftir frábæra skemmtun í 10 mínútur náði ég undirtökunum og landaði vænum 3ja punda urriða. Auðvitað hélt ég áfram að prófa þessa flugu með sama inndrætti og í þriðja, fjórða kasti tók annar 2ja pundari og síðdeginu lauk ég síðan með 3,5 punda skemmtikrafti sem náði nær allri línunni út hjá mér áður en mér tókst að hemja hann á bremsunni.
Gruggbræðurnir þrír við Svartárós
Áður en ég hélt til baka í vagninn, settist ég niður með kaffibolla og naut þess í botn að horfa á umhverfið í kvöldstillunni og auðvitað hafði ég auga með því hvort fiskur léti sjá sig í Svartárósi, en það fór nú ekki svo, þannig að ég tuskaðist heim í vagn og tók kvöldinu bara rólega og endurraðaði í nokkur flugubox með kaldan við hendina.
Rólegheita síðdegi við Svarárós
Vinur allra veiðimanna, Himbriminn vakti mig frekar seint á sunnudaginn ( kl. 10 ) með ákalli sínu til spúsu sinnar og unga að drífa sig inn að hvíta ferlíkinu sem inni að Svörtubotnum, það væri fiskur að vaka þar. Það þurfti ekki marga kaffibolla áður en ég var kominn í vöðlurnar og hugsaði mér gott til glóðarinn að reyna fyrir mér í blíðunni á sömu slóðum og ég hafði byrjað laugardaginn á. Þá þegar var hitastigið komið fast að 20°C og sól skein skært á bak við skýin.
Spegill á sunnudegi
Að þessu sinni var allt annað uppi á teningnum, ekki litið við flugum á botninum enda var fluga á vatninu og víðast hvar var fiskur í uppitöku. Mér varð ósjálfrátt hugsað til flotlínunnar og ævintýrisins við Svartárós, en ég valdi að þessu sinni töluvert minni flugu og af öðrum toga. Frændur Kvíslaveitu urriðans, þeir sem eiga heima í Veiðivötnum, voru ansi sprækir þegar ég sýndi þeim sérlega einfalda kopar- og svartlitaða flugu fyrr í sumar. Eftir að hafa krafsað mig í gegnum nokkur box fann ég þá sem ég hafði í huga; óþyngd fluga með koparbúk og væng úr svartri lambsull.
Hnýtt á grubber #4 og gengur undir vinnuheitinu Copper sheep
Eftir að hafa tekið fjóra væna fiska, skipti ég um flugu. Já, stundum vill maður bara fá staðfestingu á því að hafa rambað á réttu fluguna og það má segja að það hafi ég fengið. Í að verða 1 klst. reyndi ég nokkrar aðrar flugur, þekktar og eigin skáldverk en það var ekki fyrr en ég nálgast aftur svarta flugu með kopar eða gulli að þær vöktu einhvern áhuga. Ég skipti því aftur í upphaflegu fluguna og það var eins og við manninn mælt, þeir fóru að taka og fjórir til viðbótar enduðu í netinu mínu. Eftir á að hyggja, þá getur líka verið að það hafi orðið smá hlé á tökum fiska eftir að mér heyrðist bíll vera að nálgast mig upp úr hádegi og vatnið hagaði sér eitthvað skringilega. Það var reyndar ekki fyrr en á heimleið að ég kveikti á útvarpinu og heyrði að það hefði verið snarpur kippur í Torfajökli kl. 12:44.
Afli sunnudagsins
Þegar klukkan var langt gengin í þrjú og mér tók að vaxa heildarafli helgarinn í augum, lét ég gott heita og hélt til baka í vagninn, fékk mér kröftugan miðdegisverð og settist út í blíðuna og naut þess sem var eftir af henni áður en ég tók hafurtask mitt og vagn saman og hélt heim á leið, miklu meira en sáttur við þessa ferð mína að Kvíslavatni.
Það hefur alveg komið fyrir að ég hef upplifað algjöra uppgjöf veiðimanna þegar íslenska sumarveðrið tekur sig til og leikur á básúnu með tilheyrandi blæstri og frussi. Ég er ekki svo skyni skroppinn að ég telji alla eins og mig, mér finnst nefnilega alltaf einhver sjarmi yfir því að berjast við vind og rigningu, en ég skil bara ekki þegar menn hrynja í geðvonskukast af sama styrkleika og vindhviðurnar bara vegna þess að hann blæs svolítið, jafnvel með rigningu.
Mín reynsla er sú að þegar veiðimaður missir kúlið og hættir að hafa gaman að því að veiða, þá getur hann alveg eins dregið inn, klippt fluguna af og pakkað stönginni niður. Ég held að kastið og inndrátturinn breytist hjá veiðimönnum sem hafa misst sig og ég held að fiskurinn verði var við geðvonsku og leiða og hættir að taka flugu sem dreginn er áhugalaust eða ólundarlega.
Vissulega getur hvass vindur og rigning breytt aðstæðum svo mikið að veiðimenn verði að bregða út af vananum. Hætta að veiða eins og þeir hafa alltaf gert á ákveðnum stað og prófa eitthvað nýtt. Stundum er alveg nóg að færa fluguna aðeins neðar í vatninu, færa sig úr flotlínu yfir í intermediate eða intermediate yfir í sökklínu. Fiskurinn nefnilega færir sig gjarnan aðeins niður fyrir ölduna í vitlausu veðri og þá þarf að elta hann. Ef þú þarft að elta fiskinn alveg niður undir botn, prófaðu þá hraðsökkvandi línu, stuttan taum og létta flugu. Slík samsetning er vel til þess fallin að komast niður án þess að þú eigir á hættu að vera sífellt að festa í grjóti eða gróðri.
Hafðu samt eitt í huga við setningarnar hér að ofan, þær hljóma svolítið eins og regla um atferli fiska, en eins og kunnugt er þá er engin regla til í stangveiði. Ég hef alveg verið að veiða í vitlausu veðri þar sem bæði urriði og bleikja nánast syntu á öldutoppunum, því þar var ætið á ferð. Þú ætti því ekki að taka umhugsunarlaust mark á þessu og færa fluguna niður fyrr en þú hefur prófað flotlínuna út í ölduna, jafnvel með óþyngda flugu og draga inn eins og geðsjúklingur.
Svo er alltaf gott að hafa í huga að þótt á móti blási og erfitt sé að koma flugunni út, þá færist fiskurinn oft nær bakkanum þegar gefur á bátinn og löng köst eru óþarfi.
Tíminn flýgur hratt á … og svo framvegis. Áður en maður veit af, þá eru nokkur ár liðin hjá í sviphendingu. Ég var í smá brasi um daginn með taumaefnið mitt, hnútar héldu illa og stundum var alveg sama hvað ég hnýtti taumaenda varlega við tauminn, taumaendinn einfaldlega hrukku í sundur. Auðvitað vissi ég alveg hvað var að, taumaefnið sem ég greip var orðið stökkt og lélegt þannig að ég greip aðra spólu og reyndi það efni. Allt fór á sama veg og ég greip því til þriðju spólunnar. Sama sagan og ég brá því á það ráð að færa mig niður um styrkleika og prófa það efni. Jú, það gekk en ég var fyrir bragðið með lífið í lúkunum að nú tæki örugglega sá stóri og færi burt með taum og flugu.
Það eitt að ég væri með þrjár spólur með sama taumaefni í töskunni er náttúrulega vísbending um að eitthvað er að í birgðabókhaldinu. Ég hef aldrei keypt tvær spólur á sama tíma af sama efni, þannig að í það minnsta tvær af þessum spólum voru komnar af léttasta skeiði, þ.e. orðnar eitthvað gamlar og trúlega var líka farið að súrna aðeins í þeirri yngstu. Nú ætla ég að láta verða að því að kaupa mér heftiplástur, líma á nýja taumaefnið mitt og skrifa á plásturinn með penna árið sem ég keypti taumaefnið.
Það er alveg sama hvað maður passar upp á taumaefnið, það einfaldlega mattast og þornar með árunum, missir styrk og verður stökkt. Sumu efni er hægt að redda með því að leggja það í bleyti, en á endanum kemur að því að ekki verður meira gert til endurheimta styrk þess og sveigju. Það er annars grátlegt að efnið verður ónothæft á 2-3 árum, það tekur nefnilega venjulegt taumaefni u.þ.b. 600 ár að brotna niður í náttúrunni og þau ár duga því alveg til að gera einhvern óskunda af sér. Taktu taumastubbana með þér og komdu þeim í ruslið eða endurvinnslu (flokkast með plasti).
Ef ég þyrfti að leita að afsökun fyrir aflabresti þá hefði ég trúlega gripið til óheyrilegs hita og sólskyns í Hnappadalnum. Sem betur fer þá er engrar afsökunar þörf, það var alveg nóg af fiski þótt stærðin hefði mátt vera meiri. Þar sem mig bar að var eiginlega fiskur um allt, nema þá helst sunnan megin við Rif þar sem vatnshitinn fór vel yfir 16°C sem bleikju og urriða þykir víst í meira lagi.
Staðan á hitamælinum eftir að hafa legið í skugga
Stærð fiskanna var alveg frá því að vera Æ, nú er gróður á flugunni og upp í Þennan er nú alveg hægt að hirða, stærri voru þeir nú ekki. Þessi skortur á vænum fiskum vakti hjá mér spurninguna um það hvort stærri fiskurinn sé viðkvæmari fyrir hækkandi vatnshita heldur en sá smærri. Almennt var hitastig vatnsins frá 12 til 14°C og lækkaði lítið að kvöldi til sem gæti skýrt það að fiskur fór ekkert stækkandi þótt komið væri að sólarlagi.
Lítið svalar kvöld 18°C og vatnið enn 12°C
Það er alltaf skemmtilegt að komast í blönduð vötn þar sem jöfnum höndum er von á urriða og bleikju. Þá getur maður rifjað upp mismunandi flugur og inndrátt sem ætlað er að laða aðra hvora tegundina að. Ég leyfið mér að eyða töluverðum tíma á stað þar sem báðar tegundir eru á sama blettinum (rétt við Neðri-skúta, sjá kort) og gerði smá tilraun með Watson‘s Fancy púpu annars vegar og lítill svartan og gylltan Nobbler hins vegar. Reyndar var græðgi þessara stýra þannig að aflabrögð eftir mismunandi flugum var nánast engin. En inndrátturinn gerði útslagið svo ekki skeikaði nema einum fiski af 20. Óvísindaleg niðurstaða; Leoncie inndráttur (hálfgert stripp) skilaði 10 urriðum á meðan Halla Margrét (Hægt og hljótt) skilaði 9 bleikjum og einum urriða.
Vatnið í vatninu
Að eilífðar spurningu unnenda Hlíðarvatns í Hnappadal; Hvernig er vatnsstaðan? Hún er frekar í hærri kantinum miðað við árstíma. Rigningartíð undanfarinna vikna hefur væntanlega fyllt á vatnið, það er hærra í því heldur en þegar ég heimsótti það um páskana. Ég náði t.d. ekki að vaða út í skerin undir Fellsbrekku, eins gjarnan og hefði nú viljað það til að ná betur út í dýpið (kaldara vatn).
Væn bleikjaVænn urriði
Ég eyddi töluverðum tíma í að þræða Hraunið með þristinn minn í farteskinu og það er óhætt að segja að það er fiskur í öllum víkum, krókum og kimum sem eiga samgang við vatnið sjálft. Það kom skemmtilega á óvart að flestir fiskarnir sem ég flokkaði í Þennan er nú alveg hægt að hirða var að finna í Hrauninu og þeir voru alveg bráð skemmtilegir á létta stöngina. Eina sjáanlega afrennsli vatnsins þegar ekki rennur um Hraunholtaá er undir hraunið og það var töluverður straumur á milli pollanna, allt þar til það hvarf um gjótu eða bara beint inn í hraunið. Alltaf jafn magnað að sjá hve rennslið er mikið.
25 sm
Í heildina tók ég einhverja 30 – 40 fiska og flestir voru þeir af þessari stærð en ég hef fulla trú á að ef vatnið kólnar aðeins eða ský dregur fyrir sólu, þá hlaupi vænni fiskar á snærið hjá veiðimönnum og því enginn ástæða til ætla að einhverja stóra árganga vanti í vatnið. Allir fiskarnir voru í góðum holdum, heilbrigðir að sjá og tóku merkilega vel í, þrátt fyrir hitann.
Mjög síðbúinn hádegisverður
Hvað sem stærð fiska líður, þá er alltaf jafn frábært að veiða og gista í Hnappadalnum, slaka á og njóta þess einfaldlega að vera. Elda sér löðrandi kryddaða, 3ja hæða samloku, setjast niður í grængresið, berja frá sér flugur og njóta útsýnisins. Þá á sér stað ákveðin hugljómum þegar maður kveikir á því að stöku píp á ekki uppruna sinn í farsíma, heldur berst af næstu þúfu þar sem lóan situr og lætur ungana sína vita af mannaferðum. Náttúrulegt píp sem maður getur bara ekki látið framhjá sér fara og róar í stað þess að æsa.
FOS 
