Loksins, loksins, loksins. Nei, ekki fiskur en við veiðifélagarnir fórum sérstaka ferð í þeim eina tilgangi að veiða og njóta þess að vera úti við, án þess að þurfa að óttast frostbit eða kal á fingrum og tám. Þingvellir urðu fyrir valinu, smurt nesti og kaffi á brúsa og við mætt í Þjóðgarðinn rétt upp úr kl.9 í morgun.
Dásamlegt veður í Vatnskotinu og þó nokkri veiðimenn á stjái, en engar bleikjur. Þannig fór nú um sjóferð þá, en nokkurra vikna múr veiðileysis rofinn í það minnsta. Næsta veiði? Þegar færi gefst.
Einhverra hluta vegna var ég eiginlega nokkuð viss um að sólin hefði náð að kveikja aðeins meira líf á Þingvöllum í dag heldur raunin varð á. Við reyndum fyrir okkur í Hallvik og Öfugsnáða án þess að verða svo mikið sem vör við fisk. Einhver fluga var á vatninu, ekki margar en þó einhverjar og nokkrar endur í kafarabúningi gerðu sér lirfur að góðu.
Það var blíða á Þingvöllum í dag
Undir hættumál kíktum við á mannskapinn í og við Vatnskot þar sem menn voru greinilega að gera sig klára í veiði langt fram í nóttina. Vonum að þeim hafi auðnast að aflanda nokkrum urriðum.
Ágæt uppskrift að steiktum kjúklingi er að rjóða hann vel og vandlega með Köd og grill og bæta síðan slatta af hvítlaukskryddi ofaná. Steikist í ofni í c.a. 1 klst. við 175°C, borið fram með köldu pastasalati eða hrísgrjónum, allt eftir smekk. Og hvað kemur þetta veiðiferð dagsins við? Jú, það fékkst ekki branda upp úr Þingvallavatni hjá okkur hjónum í dag, hvað þá úr öðru vatni sem við heimsóttum eftir snautlega ferð í Þjóðgarðinn. Kvöldverður fjölskyldunnar verður því ofnsteiktur kjúklingur í stað pönnusteikst silungs.
EKKI afli dagsins
Það var svo sem ekkert út á veðrið að setja, dásamlegt í alla staði og við fengum vel útilátinn skammt af D-vítamíni ofan á ánægjuna að vera úti við stóran part úr deginum. Svo mörg voru þau orð…..
Þegar sól og blíða gerir alvarlega vart við sig hérna á suð-vesturhorni landsins er fátt sem getur stoppað mann í að skjótast í veiði og þá eru Þingvellir fyrirtaks áfangastaður. Þrátt fyrir ýmsar annir á heimilinu létum við hjónin það eftir okkur að skjótast dagspart á Vellina. Við vorum greinilega ekki þau einu sem fengum þessa hugdettu því það var verulega margt um manninn á Þingvöllum í dag. Bíll við bíl á stæðunum og maður við mann á veiðistöðunum.
Við byrjuðum við enda Davíðsgjáar þar sem ég fékk smá forskot á Urriðadansinn þar sem einn af höfðingjum Þingvallavatns synti í makindum fram og til baka án þess svo mikið sem gjóa augunum á flugurnar sem ég bauð honum. Þegar mér var farið að leiðast þetta skeytingarleysi urriðans færðum við okkur inn að Grátum þar sem við gerum okkur vonir um að bleikjan væri eitthvað viðmótsþýðari. Svo reyndis líka vera því eftir tvö til þrjú köst var tekið harkalega í Peacock með orange skotti hjá mér. Eftir þokkalega baráttu lá glæsileg hryggna í netinu hjá mér, feit og pattaraleg. Við nánari skoðun sá ég strax að hún var kominn töluvert nálægt hrygningu og væntanlega nokkuð pökkuð af hrognum, eins og kom síðar á daginn. Þegar heim var komið kreisti ég hrognin í krukku, létt-saltaði og setti í ísskápinn. Sjáum til hvernig smakkast eftir nokkra daga.
Létt-söltuð bleikjuhrogn
Og þessi bleikja var ekki sú eina á svæðinu, því í dulítilli vík í grennd voru nokkrar stæðilega systur hennar að hafa sig til fyrir ferðalagið inn að Ólafsdrætti. Áhugaleysi þeirra á flugum var slíkt að ég tók upp myndavélina og skaut nokkrum skotum af þeim þar sem þær syntu um eins og sannkallaðar drottningar Þingvallavatns. Vonandi skilar stemningin sem ég upplifði við vatnið í dag til ykkar í gegnum þessa klippu.
Við hjónin tókum okkur til og renndum upp að Þingvöllum rétt um kl.19 þennan síðasta dag maí mánaðar. Byrjuðum í Vatnskotinu en urðum ekki vör við fisk. Heyrðum síðan afspurn af afspurn að ein bleikja hefði þó komið á land. Raunar gátum við staðfest eftir að heim var komið að það var fiskur á milli Murtuskers og Breiðaness, því fiskilegur skuggi sást á myndbroti sem ég tók undir yfirborði vatnsins. Hefði maður nú bara kastað á þær slóðir.
Við enduðum þetta dásamlega kvöld á Þingvöllum með því að kíkja á Snáðann en urðum ekki heldur vör þar þannig að heim héldum við um kl.23, sæl og ánægð með að hafa drifið okkur af stað. Eftir svona fallegt kvöld er bara allt í lagi að koma fisklaus heim.
Undantekningin sannar regluna; Sjaldan er ein bleikjan stök. Við hjónin stukkum á glufuna sem myndaðist í yfirvinnunni hjá mér, settum kvöldmat snemma á borð, gúffuðum í okkur og stungum af á Þingvöll. Þokkalegt veður, SSV átt 4-5 m/sek., þoka en hlýtt. Af gefinni reynslu var ákveðið að byrja í Nesi þar sem frúin fékk murtu-nart, ég ekkert.
Færðum okkur eftir nokkra stund yfir í Vatnskotið vestanvert og komum okkur fyrir úti í Vatnsvíkurhólmanum þar sem mér tókst að krækja í eina bleikju í matfiskstærð og eina murtu. Annað varð svo sem ekki til frásagnar um þessa ferð okkar. Engin mynd, nema sú sem Þingvellir stimpluðu inn í huga minn þetta kvöld, rólegheit.
FOS 