Framvötn, 29. – 31. júlí

Enginn er spámaður í sínu föðurlandi og sumir ekki einu sinni í öðrum löndum. Bæði íslensku og norsku veðurspámennirnir höfðu spáð heldur hryssingslegu veðri í vikunni fyrir svæðið sunnan Tungnaár en við hjónin létum slag standa og drifum okkur af stað um hádegið á þriðjudag upp að Landmannahelli. Það verður samt að játast að við vorum með plan B í huga ef spárnar rættust. Til að afgreiða veðrið strax í upphafi, þá höfðu allir spámenn rangt fyrir sér. Frá þriðjudegi og fram yfir hádegið í dag, föstudag, var ein samfelld blíða við Framvötnin og við hjónin nutum hverrar mínútu. Landmannaleið (F225) hefur sjaldan verið í eins góðu standi eins og í vikunni, rennislétt og auðfarin þannig að það er engin afsökun fyrir lélegri sókn í vötnin.

Helliskvísl, Hekla í bakgrunni
Helliskvísl og fannhvítur kollu Heklu í fjarska

Við hjónin vorum mætt við Landmannahelli um kl.16 á þriðjudag og ekki löngu síðar vorum við komin í vöðlurnar og mætt í Frostastaðavatnið. Ekki sáum við mikið líf á vatninu að norðan en við leituðum fyrir okkur frá bílastæðinu og inn með fellinu til vesturs án mikils árangurs. Að vísu tók ég þrjár bleikjur á þessum slóðum, þar af eina sem náði matfiskstærð. Þegar styttast fór í hættumál fluttum við okkur til og prófuðum Dómadalsvatnið. Við komum okkur fyrir á grynningunum að sunnan og veiddum á móti öldunni með þeim árangri að ég setti í nokkuð sprækan 2,5 punda urriða sem var kærkomið að takast á við eftir smælkið í Frostastaðavatni.

Sólsetur við Dómadal
Sólsetur við Dómadal

Miðvikudaginn byrjuðum við í Dómadalsvatni og röltum í blíðunni allan hringinn án þess að verða vör við einn einasta fisk. Engar uppitökur, ekkert líf. Af loftmyndum af vatninu mátti ráða að stutt væri í dýpið undan norður bakkanum en eitthvað fannst okkur lítið fyrir því fara. Í það minnsta fórum við fisklaus úr vatninu og héldum í átt að Sauðleysuvatni sem mig hefur lengi langað að skoða. Að vísu fórum við fyrst inn að Hrafnabjargavatni sem skartaði ótrúlega bláum lit undir hádegissólinni. Stórbrotið vatn í fallegu umhverfi.

Af aflatölum síðustu ára má ráða að grisjunar sé þörf í Sauðleysuvatni og það var svo sannanlega okkar upplifun. Minnsta bleikjan var í gríðarlegu magni og í þokkalegu jafnvægi í vexti en um leið og maður setti í tveggja til þriggja ára fisk mátti sjá þessi klassísku einkenni ofsetningar, hlutfallslega allt of stórt höfuð miðað við búk. Til að aðstoða við grisjunina tókum við 23 fiska úr vatninu sem komið var fyrir á góðum stað. Það er eiginlega synd og skömm ef Sauðleysuvatn stefnir í sömu spor og Hrafnabjargavatn, því umhverfi þess er með því fegursta sem finnst á svæðinu. Í einhvern tíma hefði manni dottið í hug að sleppa urriða í svona vatn til að hamla viðkomu bleikjunnar fyrst grisjun er ekki lengur stunduð. Eftir síðbúinn kvöldverð skruppum við í Löðmundarvatn og hjálpuðum aðeins til við grisjunina þar, samtals 10 fiska sem þó voru í mun betra ásigkomulagi heldur en bleikjan í Sauðleysu og örlítið stærri.

Upphaflega höfðum við áætlað að halda til byggða á miðvikudagskvöld en veðrið og kyrrðin einfaldlega slepptu okkur ekki lausum þannig að á fimmtudag mættum við aftur við Frostastaðavatnið. Við höfðum hugsað okkur að tölta inn í hraunið að sunnan og athuga með fisk í víkunum þar.

Uppitökur á Frostastaðavatni
Uppitökur á Frostastaðavatni

Þegar að vatninu var komið var líkt og rigndi, svo mikið kraumaði það. Endalausar uppitökur fiska af öllum stærðum á vatninu eins langt og augað eygði. Töltið okkar inn í hraun varð því heldur lengra í tíma talið heldur en til stóð því hvorugt okkar gat staðist að setja þurrfluguna undir fyrir fiskinn sem tók grimmt á yfirborðinu. Og fiskurinn tók fleira en náttúrulegar flugur, gervidótið okkar vakti líka lukku og um tíma var á í hverju kasti hjá okkur hjónum. Helst tók bleikjan Black Gnat en lét einnig glepjast af Royal Wulff og mínum heimasmíðum. Fiskurinn var misjafn, heldur smár yfirleitt en innan um var einnig stærri fiskur sem nýtist vel til matar. Eftir að hafa æft þurrfluguna í ræmur, héldum við inn í hraunið og enduðum á að koma okkur fyrir við gamalkunna vík þar sem bleikjan leggst gjarnan fyrir í kuldanum. Og ekki brást víkin því á botninum lágu bleikjurnar í góðu skjóli fyrir sól og hita. Eftir nokkrar tilraunir með flugur var það gamli góði Watson‘s Fancy í púpulíki sem sannaði sig og við byrjuðum á því að týna eins til tveggja punda bleikjurnar upp af botninum.

Malli minkur frá Frostastöðum
Malli minkur frá Frostastöðum

Eftir nokkra stund vakti frúin athygli mína á gesti sem bar þar að garði. Sá var svo sannanlega á heimavelli og gerði sig heldur en ekki heimakominn hjá okkur því við máttum hafa okkur öll við að stugga honum frá aflanum. Á tímabili var ég meira að segja í samkeppni við hann um fisk sem hafði látið glepjast af Watson‘s því buslugangurinn kveikti svo í Malla (hann fékk gælunafn eftir u.þ.b. hálftíma dvöl hjá okkur) að hann smellti sér út í vatnið við hlið mér og ætlaði í bleikjuna. Með snarræði vippaði ég bleikjunni að landi og steig á milli þannig að Malli náði ekki til hennar. Öðru sinni varð ég að stugga honum frá því að vaða út í vatnið við fætur mér og oft og mörgu sinnum varð ég að stugga honum frá aflanum. Það vakti athygli okkar að hann skokkaði annars lagið frá okkur til beggja átta og á tímabili vorum við ekki viss hvort hér væri aðeins um einn mink að ræða. Seinna fengum við skýringu á þessu háttarlagi Malla. Hann var með fleiri veiðimenn undir smásjánni því í þar-næstu vík voru tveir aðrir á veiðum og hann skokkaði reglulega á milli okkar og sníkti sér í matinn sem hann síðan færði í greni sitt sem trúlega var aftan við okkur hjónin.

Þegar húma tók að kvöldi og fór að hægjast um í víkinni okkar hófum við mjög rólega ferð okkar til baka að bílnum. Var þar tvennt sem kom til. Fyrst er að telja að fiskarnir sem við hjónin höfðum veitt sigu töluvert í og svo var það veðrið og uppitökurnar á vatninu. Við bara vorum ekki að hafa okkur frá vatninu og tókum því heimferðina í nokkrum áföngum og æfðum okkur með þurrflugna á nokkrum stöðum til viðbótar. Að endingu urðu fiskarnir 82 sem við settum í netin okkar, að vísu alls ekki allir í matfiskstærð en helmingur aflans fór með okkur heim og liggur nú flakaður í frysti og bíður reyks.

Það voru nokkuð þreyttir en ánægðir veiðimenn sem skriðu undir sæng eftir aðgerð í gærkvöldi og tóku lífinu með einstakri ró í morgun þegar þeir tygjuðu sig til heimferðar. Það er ekki síst fyrir það að helmingur fiskanna sem ég tók í þessari ferð voru teknir á þurrflugu að ég er miklu meira en sáttur við þessa ferð og svo eigum við enn eftir að kanna þrenn vötn á svæðinu; Lifrafjallavatn, Ljótapoll og Blautaver þannig að það er eitthvað til að hlakka til fyrir næstu ferð.

Veiðitölur ársins

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
 58 / 60 74 / 71 / 1 15 / 21 17 / 23

Ummæli

01.08.2014 – Stefán Bjarni HjaltestedGlæsilegt hjá ykkur.

05.08.214 – Keli: Skemmtileg lesning og flottar myndir, sérstaklega myndin af minnknum.

Svar: Já, takk fyrir. Mér skilst að Malli karlinn hafi verið að sníkja veiði að ýmsum við Frostastaðavatnið upp á síðkastið sbr. frétt á Vísi.

Framvötn, 6. – 8. júlí

Þegar kemur að vötnunum sunnar Tungnár á Landmannaafrétti hafa Ármenn haldið sig við nafngiftina Framvötn. Mér hefur alltaf fundist þessi nafngift vel við hæfi, þau eru jú framan við Tungná á meðan Veiðivötnin eru handan hennar. Við hjónin lögðum af stað á fimmtudaginn upp á afrétt og komum okkur fyrir við Landmannahelli þá um kvöldið. Markmiðið; prófa nokkur hinna margrómuðu vatna sunnan Tungnár á föstudag og laugardag.

Við byrjuðum á því að renna inn að Herbjarnarfellsvatni, rétt vestan Landmannahellis. Við renndum svolítið blint í veiðistaði við vatnið en vindáttin sagði okkur að veiða frá bílastæðinu og til austurs, þ.e. sem næst mót vindi. Fyrsta snerting á flugu konunnar lofaði góðu, svo hressileg að henni var skapi næst að henda frá sér stönginni og leita skjóls, en fiskurinn lét ekki sjá sig. Eftir nokkurt þóf kom þó einn urriðatittuir á land hjá henni á mýflugu, en ég var jafn lánlaus og oft áður í sumar, ekki eitt einasta nart. Þrátt fyrir fögur fyrirheit um 1,5 – 2 punda urriða í vatninu varð ekkert meira úr veiði í þetta skiptið og við héldum inn fyrir Landmannahelli í Löðmundarvatn.

Afli fyrstu tveggja daga

Grisjunaraðgerðir síðustu ára eiga að hafa skilað ‚miklum árangri‘ eins og segir í veiðistaðalýsingu Veiðifélags Landmannaafréttar um Löðmundarvatn. Ekki dettur mér í hug að efast um það, en hvernig voru þá fiskarnir í vatninu fyrir grisjun? Hver titturinn á fætur öðrum óðu við bakkann að vestanverðu og auðvitað varð frúin að taka eina til prufu á mýflugu. Ég… fékk ekki nart. Skv. tilmælum Veiðifélagsins var bleikjunni ekki sleppt þrátt fyrir að tilheyra undirmálsfiski, mjög skiljanlegt þar sem flest vatnanna eru verulega ofsetin bleikju. Áður en við fengum okkur kvöldsnarl kíktum við á Dómadalsvatnið en bleyttum þó ekki færi að þessu sinni. Þess í stað tókum við okkur pásu og fórum síðan aftur í kvöldstillunni inn að Herbjarnarfellsvatni og skiptum aðeins liði. Ég tók mig til og gekk inn með kverkinni að norðvestanverðu, frúin prófaði áfram austan bílastæðisins. Loksins tókst mér að fá eitt nart og skömmu síðar einn rosalega…. lítinn urriða á Kibba sem fékk líf. Frúin setti í einn af svipaðri stærðargráðu með Olive Nobbler.

Á laugardagsmorgun fórum við síðan í Frostastaðavatnið sem er nokkuð góð ávísun á veiði, mig var farið að þyrsta í að taka fisk. Við ákváðum að prófa fyrir okkur undan og austan við bílastæðið að norðan, gætum alltaf fært okkur annað síðar. En, við eyddum öllum deginum á þessum slóðum og tókum samtals 27 bleikjur í stærð frá undirmáli og upp í pundið. Ríflega helmingur þess sem kom á land var nýtanlegur til átu, öðru hefði verið sleppt undir eðlilegum kringumstæðum en minnug tilmæla Veiðifélagsins var allur afli hirtur. Ég tók minn hluta, 7 bleikjur á Higa‘s SOS, flestar við skerin undan hrauninu og svo eina mjög góða á Bleik og blá undan bílastæðinu síðdegis. Frúin tók sín 19 stk. á Peacock með orange skotti, alla utan eina framundan bílastæðinu.

Frostastaðavatn

Og þá var nú tímanum sem við höfðum gert ráð fyrir að eyða við Framvötnin lokið því veðurspáin lofaði okkur 8 m/sek. með rigningu á sunnudeginum. En, þar sem ekkert bólaði á þessu veðri um kvöldið framlengdum við dvölinni og renndum aftur inn að Frostastaðavatni á sunnudagsmorguninn í stað þess að halda heim á leið. Nú varð hraunið að suðaustan fyrir valinu. Við gengum inn með ströndinni og urðum vör við frekar litla fiska á leiðinni en þegar við komum að fyrstu víkinni í hrauninu dró veiðigyðjan svolítið stórkostlegt upp úr hattinum. Stórar og pattaralegar bleikjur í tugatali höfðu komið sér þarna fyrir í bunkum, leitandi í ferska vatnið sem seytlaði undan hrauninu. Að vísu höfum við séð svona bunka af bleikjum áður, en aldrei af þessari stærð og í þessu magni. Ég lét vaða á þvöguna með þungum Kopar Mola til að koma henni örugglega niður í dýpið og viti menn, þessi líka fallega bleikja tók með miklum látum.

Við klöngruðumst áfram inn í hraunið að næstu vík og þar var sama sagan. Feitar og fallegar bleikjur í bunkum innarlega í víkinni. Þar sem þetta var öllu aðgengilegri veiðistaður komum við okkur fyrir og byrjuðum að tína þessar fallegu bleikjur upp, hverja á fætur annarri. Svo rólegar voru þær þarna í heitu og björtu veðrinu að fátt fékk þeim haggað og við þurftum að hafa okkur við að fanga athygli þeirra með flugum sem sukku vel og æstu þær til töku. Flestar tóku Higa‘s SOS, Mýflugu og Blóðorm úr rauðum vír, samtals 11 stk., konan átta, ég þrjár. Þó við fegin hefðum viljað eyða lengri tíma við vatnið var okkur ekki til setunnar boðið, heimferð fyrir höndum og vinnudagur að morgni.

Framvötnin hafa alltaf skipað ákveðin sess í huga mínum sem einhver eftirsóknarverðustu veiðivötn á Íslandi, jafnvel verið mér ofar í sinni heldur en Veiðivötnin eða Arnarvatnsheiði. Ég hef ekki hugmynd um það hvers vegna þessu er svona farið, en ég er ekki frá því að konan hafi smitast af þessu áliti mínu. Hvenær förum við næst varð henni að orði á leiðinni heim. Vonandi sem fyrst, því umhverfi vatnanna er stórbrotið og aðgengið ágætt. Eini ljóðurinn sem e.t.v. má finna á vötnunum er að flest þeirra eru orðin ofsetin og grisjunar virkilega þörf. Kannski verður ráðin bót á því innan tíðar, hver veit.

Veiðitölur ársins

Bleikjur Sleppt Urriðar Sleppt Fj.ferða Núllað
 75 10 35 3 24 11

Ummæli

21.08.2012 Pétur Bjarki: Ég var á þessum slóðum í síðustu viku. Frostastaðavatn varð fyrir valinu fyrsta kvöldið og við fórum í þessar áðurnefndar víkur. Það kvöldið sá ég talsvert af bleikju og var mikið reynt við hana en við fengum hana ekki til að taka. Helmingur okkar fór svo aftur þangað daginn eftir ég gerði mér ferð í Ljótapoll (úff .. þvílíkt rangnefni það) ). Þar fékkst vel, aðallega á hvítan nobbler. Þeir fyrrnefndu lentu í ævintýralegri veiði í Frostastaðavatni og þrátt fyrir smælkið (sem á víst að hirða) komu nokkrar vænar á land. Það skipti í raun engu hvað henni var boðið en mest virtist þó koma á krókinn. Pollarnir sem með voru í för gleyma þessu seint. Alveg ótrúlega fallegur staður og ekki skemmdi veiðin fyrir.

Mig langaði að þakka þér fyrir góðar frásagnir af veiðistöðum – Þetta er sérstaklega fræðandi og skemmtilegt.

PBP.

12.08.2012 Pétur BjarkiSæll og takk fyrir góða veiðisögu. Ég var að velta fyrir mér hvort hraunið sem þú nefnir sé Námshraunið og beint fram af því?

SvarJá, einmitt Námshraun heitir það. Alveg stór skemmtilegar víkur inn í það og við eigum örugglega eftir að fara þangað aftur.

10.07.2012 Börkur Smári FlugukastnámskeiðHefur greinilega verið mjög skemmtilegur túr. Aldrei að vita nema maður reyni að komast þangað einhverntímann í sumar ;)

09.07.2012 Siggi Kr.: Flottur túr þetta – Ætla sjálfur að reyna að komast þangað helgina 21-22. júlí.

Svar: Já, við erum bara nokkuð sátt, þrátt fyrir alla tittina sem fylgdu með þeim ætu. M.a.o. ég á eftir að uppfæra lýsinguna á Frostastaðavatni sem ég geri vonandi á næstu dögum, breyti lýsingunni kannski í Framvötn og tilgreini þá hin vötnin sem eru á svæðinu, sjáum til. Góða skemmtun í Framvötnunum Siggi, hjálpaðu nú svolítið til við grisjunina 🙂