Loksins kom að því, við hjónin voru aftur á leið í Hlíðarvatn í Selvogi. Mættum auðvitað á tilsettum tíma á sunnudagskvöldið og drifum okkur út á Mölina til að byrja með. Ég tók stöðuna á tittum út eftir Mölinni og inn undir Hlíðina en Þórunn færði sig fljótlega suður fyrir veiðihús Hafnfirðinga, út á Hjalltanga. Þar í víkinni setti hún í tvær klassískar Hlíðarvatnsbleikjur en mér varð ekkert úr fiski, sleppti öllu sem beit á hjá mér. Vinsælasta fluga kvöldsins; Krókurinn. Heldur þótti mér það dapurt að við vorum þau einu sem sáumst þetta fallega kvöld við vatnið þrátt fyrir að 14 stangir eru skráðar samtals hjá öllum veiðifélögum vatnsins.
Við ákváðum að byrja mánudaginn við Réttina og þar bætti frúin við enn einni bleikjunni án þess að ég yrði var. Rétt fyrir hádegið dóluðum við okkur síðan til baka inn að Botnavík og út á Réttarnesið þar sem frúin bætti enn um betur og tók tvær til viðbótar. Það var ekki fyrr en þarna sem við urðum vör við einn veiðimann til viðbótar og einhverra hluta vegna fannst mér ég kannast við tilburðina, svona úr fjarska. Og mikið rétt, þarna var komin einn af Hlíðarvatnshöfðingjunum, Stefán Hjaltested og var greinilega í fiski sem sannaði sig síðar þegar við kíktum í kæliboxið hjá honum. Úrval af klassískum Hlíðarvatnsbleikjum auk einnar sem var hvorki meira né minna en 67 sm.
Eftir hádegisverð nutum við leiðsagnar Stefáns í Botnavík og útkoman varð að ég setti loksins í eina klassíska á Watson’s Fancy púpu en Stefán sýndi yfirburði og tók eina stærri og svo enn eina sem var yfir 60 sm. Auðvitað bætti frúin við enn einni á rölti sínu með norðurbakka Botnavíkur. Nei, Hlíðarvatnið brást okkur ekki og við héldum mjög sátt heim á leið með okkar sjö bleikjur.
Örlitla skemmtisögu af ferðinni má nálgast á heimasíðu veida.is hérna.
Mér fannst þessi vaka yfir okkur í þokunni við Botnavík og gaf honum nafnið ‘Kjarri’
Við höfum svo sem aldrei tekið þátt í þessari rómuðu næturveiði á Þingvöllum þangað til í gærkvöldi og rétt fram í nóttina. Byrjuðum aðeins inni við Vellankötlu og þar setti frúin í flotta bleikju, tæp tvö pund auk fjölda titta sem nánast þvældust fyrir. Heldur var nú rólegar hjá mér, það var ekki fyrr en við færðum okkur út á Nautatanga að mér tókst að jafna bókhaldið með hæng sem var rétt um pundið.
Dásamlegt veður, svona þegar maður var búinn að klæða það af sér og hin ágætasta skemmtun að veiða sig inn í nóttina.
Nautatangi, Krókurinn, fyrsta kast, murta …… o.s.frv. Þvílík býsn af murtu og mjög smávaxinni kuðungableikju sem var á ferðinni í dag. Ég harðneita að telja alla tittina með sem við hjónin settum í með ýmsum flugum á tanganum í dag, en svo…… færði ég mig örlítið til, nýtti mér smá kannt út frá einni tánni og skipti yfir í eins klassískan Peacock og mér var unnt og setti í þessa líka fínu bleikju og skömmu síðar eina í viðbót. Frábært að sjá að það eru ekki bara krílin sem hafa yfirtekið veiðistaðina austan Öfugsnáða núna.
Heyrði af veiðiverði sem kíkti á kortin okkar að menn hefðu lítið annað haft upp úr krafsinu síðustu daga heldur en grunnslóðarfisk, þ.e. murtu og smávaxna bleikju, þannig að ég má víst bara vel við una að ná tveimur fallegum í soðið.
Eftir flotta ferð á Melrakkasléttuna var ákveðið að fara eystri leiðina suður til Reykjavíkur. Eins og nærri má geta urðum við að stoppa í það minnsta einu sinni á leiðinni og varð Mjóavatn í Breiðdal fyrir valinu. Nokkrum sinnum hefur maður séð systurvatnið, Kleifarvatn frá þjóðveginum og oft verið hugsað til þess að bleyta færi. Þrátt fyrir að Mjóavatnið sé öllu minna en Kleifarvatnið, þá er það ekki síður aðlaðandi þar sem það kúrir á milli ásanna SSA við Kleifarvatn. Að vatninu og austur með því liggur alveg ágætis slóði og tilvalið fyrir þá sem vilja kannski örlítið meira næði að renna inn að vatninu frá þjóðveginum um Breiðdal.
Skv. upplýsingum að Innri-Kleif eru eitthvað færri en stærri urriðar í Mjóavatni heldur en Kleifarvatni, en eitthvað voru þeir uppteknir við eitthvað annað en kíkja eftir mínum flugum á þriðjudaginn. Að vísu setti ég í fjóra fiska og þar af einn þann minnsta sem ég hef í nokkurn tíma tekið á flugu. Sá var vart meira en 10 gr. og á stærð við jafn þungan Toby-spún. Því miður gafst mér ekki ráðrúm til að mynda kvikindið, svo mikið var mér í mun að sleppa krílinu en birti hér nokkuð góða eftirmynd af honum frá Abu Garcia.
10 gr. Toby
Þrátt fyrir að ég rölti hringin í kringum vatnið fann ég ekki neinn af þessum stóru en er ekki frá því að helst væri unnt að nálgast þá í suð-austur horni vatnsins þar sem hirðanleg stærð á fiski kom á hjá mér.
Það hefur verið nokkuð lengi á dagskránni að kanna Melrakkasléttuna og einhver af þeim vötnum sem þar leynast og nú varð loks af því. Í þetta skiptið vorum við hjónin ekki ein á ferð því vinnufélagi minn Reynir Ólafsson slóst í för með okkur. Raunar má segja að þetta hafi nú snúið á hinn veginn, við slógumst í för með Reyni því hann er að Norðan, uppalinn að Núpi í Öxarfirði þangað sem við renndum á fimmtudag í síðustu viku og settum upp búðir í túnfætinum.
Fyrstu vötnin sem urðu fyrir valinu á föstudag voru Veiðikortsvötnin, Hraunhafnarvatn og Æðarvatn. Heimamaðurinn, Reynir var okkar duglegastur og tók 5 bleikjur og einn urriða á meðan við hjónin vorum mest í tittunum. Frúin var með 4-6 sem öllum var sleppt sökum skorts á stærð en ég var með eina þokkalega og þremur sleppt. Við gerðum stutt hlé í eystra vatninu og skutumst í Æðarvatnið þar sem heimamaðurinn hafði nokkra reynslu af stórum urriða. Því miður voru þeir stóru ekki viðlátnir eða vildu ekkert sem við buðum en þrjár bleikjur ánetjuðust maðk Reynis. Það var ljóst að fiskurinn hélt með sínum manni.
Á bakaleiðinni prófuðum við aftur fyrir okkur í Hraunhafnarvatni, nú við veginn sem liggur eftir sjávarkambinum. Þar kræktum við hjónin í sitt hvora bleikjuna sem varð til þess að aðeins réttist úr sjálfsálitinu. Þegar svo vindurinn tók að sperra sig aðeins undir kvöldmat tókum við okkur saman og renndum aftur til baka að Núpi þar sem laugardagurinn var planaður yfir kaffibollum og töluverðum flettingum í veiðibókum. Og nú taka varúðarorð til lesenda við.
Þegar veiðimenn skipuleggja sig á síðustu metrunum er eins gott að vera öruggur á heimildum. Við studdumst töluvert við ritaðar heimildir frá árinu 2006 sem e.t.v. voru okkar mistök því margt getur breyst á 7 árum eins og sannaðist á laugardeginum. Við urðum næstum sek um veiðiþjófnað og tilviljun ein réði því að svo varð ekki. Við völdum okkur vatn eitt sem áður var utan alfaraleiðar en hefur hin síðari ár komist í ágæta tengingu við vélfákaslóðir. Meira ætla ég ekki að segja um vatnið sjálft því þannig var að þegar við mættum á staðinn og vorum búinn að koma okkur í gallana, bar þar að konu eina sem spurðist fyrir um hver við værum og hvað við hefðum í hyggju. Ég verð nú að játa að mér brá nokkuð við, kynnti mig, tjáði henni að við hefðum í hyggju að reyna fyrir okkur í vatninu og spurði til baka hvernig stæði á hennar ferðum á þessum slóðum. Og viti menn, þar var komin landeigandinn að vitja um netalagnir sínar í vatninu. Eftir vinsamlegt spjall og skoðun í aflakistu landeiganda þar sem leyndust einhverjir þeir fallegustu fiskar sem ég hef í langan tíma séð veitti hún okkur góðfúslega heimild til að reyna fyrir okkur í vatninu, en bað okkur um að hafa ekki hátt um það. Sagði hún að vatnið væri nytjað til netalagna, ekki væri algengt að fiskur kæmi á stöng og það gekk eftir. Við urðum ekki vör við fisk, en fengum þess í stað yfir okkur nokkuð hressilega rigningu sem fékk vatnið til að bulla og sjóða eins og hraðsuðuketil sem varð væntanlega til þess að fiskur leitaði nokkuð djúpt.
Hjónin í Deildarvatni – Ljósm. Reynir Ólafsson
Við ákváðum því að færa okkur austur fyrir Fjallgarðinn og athuguðum með veiðimöguleika í Kollavík en var tjáð að ekkert veiddist á stöng í þeirri góðu vík. Það er væntanlega af sem áður var og ekkert við því að segja og við renndum því eftir gamla þjóðveginum í átt til Raufarhafnar, sættum lagi og fengum leyfi að reyna fyrir okkur í Deildarvatni. Ekki fer mörgum sögum af veiði í þessu annars ágæta vatni en okkur þótti sjálfsagt að prófa. Frúin setti í fisk en missti en aðrir urðu ekki varir þrátt fyrir nokkrar tilraunir í golunni. Eftir nokkurt stopp héldum við því heim að Núpi, heldur aum með skottið á milli lappanna eftir fisklausan dag. Sunnudagurinn skildi tekinn með trompi og ókunnar slóðir kannaðar.
Eftir nokkuð vindasama aðfaranótt sunnudags í túnfætinum fetuðum við okkur hægfara torfærur frá Blikalóni og inn að Rifsæðavötnum. Okkur var tjáð að við næðum líklega ekki nær vötnunum á Grand Vitara en í 2 km fjarlægð og þyrftum því að ganga restina. Með lagni tókst okkur þó að tipla þetta aðeins lengra og gangurinn varð aðeins 1,2 km inn að vatni. Kannski rétt að geta þess að spottinn frá Blikalóni og inn að vatni er allur um 8,3 km og mjög grófur á köflum. Ég hvet menn til að lesa sér til um Rifsæðavötn í 4.bindi Stangaveiðihandbókar Eiríks St. þó ekki væri nema til kynnast átaki Árna Heiðars Gylfasonar á þessum slóðum.
Rifsæðavötn
Heldur var vatnið gruggugt eftir hressilegan gust um nóttina en smámsaman settist í vatninu og fór að sjást til botns. Þar sem við vorum öll í okkar jómfrúarferð í þetta vatn reyndum við nokkuð blint fyrir okkur beggja megin við og fyrir tanganum sem gengur fram í vatnið vestanvert án þess að verða vör við fisk. Reyndar setti frúin í titt í víkinni norðan við tangann en það var nú allt og sumt í nokkra klukkutíma. Það var ekki fyrr en heimamaðurinn lagði í gönguferð út á nesið gengt bústað Árna Heiðars að eitthvað fór að gerast. Fiskurinn hafði greinilega fært sig undan vindi upp að nesinu og það var á í næstum hverju kasti þá stuttu stund sem vindurinn stóð á land. Reynir átti vinninginn og landaði 10 urriðum og bleikjum í bland á meðan ég setti í fjóra fiska og frúin og yngra afkvæmið okkar í einn hvort um sig. Allt með eindæmum fallegir fiskar og vel haldnir. Eins og áður segir var eins og golan bæri með sér fiskinn því um leið og vindátt breyttist tók hann síður. Þar sem okkar beið sunnudagssteik í öllu sínu veldi hjá húsráðendum að Núpi var okkur hvorki til setunnar né tilfærslu boðið og við héldum til baka, meira en ánægð með þetta frábæra veiðivatn. Stór og fallegur fiskur sem tók grimmt þegar við loksins hittum á hann. Aldrei að vita nema maður leggi leið sína aftur inn að þessari paradís upp á Austursléttuheiði.
Hluti Melrakka-aflans – Ljósm. Reynir Ólafsson
Og þar með lauk þessari ‚fyrstu‘ ferð okkar um Melrakkasléttuna og nágrenni. Húsráðendum að Núpi færum við okkar bestu þakkir fyrir gestrisnina og frábæra viðkynningu um helgina, hver veit nema minningin um helgina laði mann aftur norður að ári, nóg er eftir af vötnum til að kanna á þessum slóðum.
Maður þekkir það að fiskurinn gufar upp eins og dögg fyrir sólu þegar þessi félagi sést á vötnunum. Án þess að fara út í þær pælingar hvernig stendur á því að hann er eftir sem áður, fisknasti fugl íslenskrar náttúru, þá hefði ég alveg eins getað verið himbrimi á sundi í gærkvöldi þegar ég fór í æfingaferð í Hólmsánna.
Það var alveg sama hvar og hvernig ég kom að ánni, neðan austustu brúar eða ofan túns við Gunnarshólma, alltaf sá ég bara í sporðinn á urriðanum þegar hann forðaði sér undan mér. Á tímabili leið mér svolítið eins og trölli í postulínsbúð. Var alvarlega að spá í fara úr vöðluskónum og læðast á tánum, prófaði meira að segja að læðast að ánni og gera…. ekkert í nokkrar mínútur, en það var eins og við manninn mælt, um leið og ég reisti stöngina var fiskurinn horfinn og eftir sat ég og átti ánna alveg út af fyrir mig á löngum kafla. O jæja, ég náði aðeins að æfa mig í andstreyminu.
FOS 