Kunnugir vita að mér hefur aldrei tekist að særa fisk upp úr Hólmsá, þ.e. þeirri sem skiptist í Bugðu og Suðurá. Engu að síður finnst mér alltaf skemmtilegt að nota ánna til æfinga og sjálfsagt að reyna sig við straumvatnið annars lagið. Við hjónin skruppum upp fyrir Gunnarshólma í blíðunni eftir kvöldmat eftir að hafa virt kuldalegar gárurnar á Helluvatni fyrir okkur um stund. Ég veðjaði reyndar á að tré og runnar við Hólmsá mundu veita eitthvert skjól fyrir norðan gjólunni, en það reyndist takmarkað. Við komum okkur fyrir við bugðuna rétt neðan brúarinnar inn að Elliðakoti þar sem ég þóttist sjá til fiskjar á breiðunni.
Árangurslaust reyndi ég fyrir mér í smá tíma en vék síðan fyrir frúnni þar sem hún kom röltandi með þurrfluguna sína á taumi. Ekki var að spyrja að því að í fyrsta kasti út á breiðuna tók þessi líka fína bleikja með látum hjá henni. Naum taka en á land náðist 1,5 punda vel haldin hryggna og ég bölvaði að vera ekki með þurrfluguboxið mitt með mér. Fyrsti fiskur frúarinnar í ánni og ég er enn fisklaus á þessum slóðum.
Veiðitölur ársins
Bleikjur í ferð
Bleikjur alls
Urriðar í ferð
Urriðar alls
Fj.ferða
1 / 0
115 / 117
0 / 0
16 / 22
20 / 26
Ummæli
21.08.2014 – Þórarinn ‘Silungsveidi.is‘: Já, það er eitthvað dularfullt afl sem dregur mann aftur og aftur að Hólmsánni, jafnvel þó maður veiði ekki neitt. Ef Elliðavatn er háskóli vatnaveiðinnar er Hólmsáin háskóli árveiðinnar. Ég verð að fara að drífa mig þarna upp eftir áður en veiðitímabilið er á enda. Mér hefur stundum dottið i hug að prófa þarna Tenkara græjur en á móti, þá eru þær bara fyrir smáfisk en samt gæti verið sniðugt að vera með svona langa stöng og láta fluguna detta ofan á vatnið.
Svar: Já, satt segir þú Þórarinn. Ég er farinn að trúa þessum með laumu-veiði við Hólmsánna, en alltaf reynir maður aftur og aftur.
Veðurspár eru afstæðar, það er mín upplifun. Eigum við eitthvað að ræða veðurspá helgarinnar fyrir Veiðivatnahraun, Vatnsfell og Búrfell? Heilt yfir snérust þær um vind, vind og kulda. Þetta eru spástöðvarnar sem við hjónin horfðum til á laugardaginn fyrir vötnin sunnan Tungnaá, Framvötnin. Upp úr hádeginu á laugardag létum við allar spár lönd og leið, bókuðum tvö svefnpokapláss við Landmannahelli, tróðum veiðidótinu í bílinn og keyrðum austur.
Jú, eitthvað blés hann af norðri, en ekkert í líkingu við það sem veðurspáin sagði. Við létum reyna á Herbjarnarfellsvatn um kvöldið og uppskárum sitt hvorn pundarann á móti vindi og glæsilegu sjónarspili kvöldsólarinnar á fjöllum og ásum í norð-austri.
Við Herbjarnarfellsvatn
Sunnudagsmorguninn reif okkur framúr með sólskini og smá golu af norðri. Eftir staðgóðan morgunverð var haldið í Frostastaðavatn að norðan. Ég verð að játa að ég gerði ekki ráð fyrir miklum afla á þeim slóðum, en mikið hafði ég nú rangt fyrir mér. Við fikruðum okkur hægt og rólega til austurs við norðurendann þar til við lentum í tökum, endalausum tökum. Fram af hrauninu höfðu bleikjurnar greinilega fundið nokkrar víkur á botninum þar sem nóg var af æti og þar tóku þær grimmt.
Nú er rétt að vara viðkvæma hófsemdarmenn við þeim lýsingum sem hér fara á eftir. Á þeim 4-5 klst. sem við eyddum við vatnið með einu matarhléi, komu 84 bleikjur á land sem vógu samtals 27 kg. Meðal þyngd þeirra var því 313 gr. Af þessum skrifast 25 stk. á grisjun vegna smæðar en flestar voru rétt innan við pundið en nokkrar 1,5 – 2 pund þó.
Miðað við síðustu ferð okkar hjóna í Framvötnin, dagana 29. til 31. júlí og þann afla sem við bárum heim þá, er ekki nema von að einhverjum detti í hug orð eins og ‚græðgi‘ ‚hömluleysi‘ og þar fram eftir götunum. Á mörgum stöðum ættu þessi orð við, en í mínum huga eiga þau ekki við í Framvötnum þar sem stofnar bleikju hafa fengið að stækka hömlulaust síðustu árin, svo mikið að ákveðin vötn eru beinlínis ónýt sökum smábleikju á þeim slóðum. Þó ástundun stangveiðimanna hafi í raun sára lítið að segja um stóru myndina hvað varðar grisjun ofsetinna vatna, þá hjálpar allt til. Auðvitað kitlar samt að skoða veiðitölur Framvatna frá því í fyrra (sjá hér). Með þeim tveimur urriðum sem við náðum í Herbjarnarfellsvatni, þá erum við búinn að tvöfalda veiðina þar frá því í fyrra. Með báðum okkar ferðum í Frostastaðavatn í ár, þá erum við komin með 36% af heildarafla vatnsins í fyrra. Mér er til efs að veiðimenn hafi skilað veiðiskýrslum í fyrra eins og vera ber.
Blautaver – Horft til norðurs
Að endingu renndum við hjónin inn fyrir Ljótapoll og skyggndumst yfir Blautuver í átt til Veiðivatna. Enn eigum við eftir að prófa Verin, það bíður betri tíma. Það er nægur tími til stefnu, ef ekki fyrir 20.sept. þá kemur annað sumar eftir þetta.
Veiðitölur ársins
Bleikjur í ferð
Bleikjur alls
Urriðar í ferð
Urriðar alls
Fj.ferða
39 / 45
114 / 117
1 / 1
16 / 22
19 / 25
Ummæli
18.08.2014 – Siggi Kr.: Hvílík græðgi og hömluleysi… hjá bleikjunum í Frostastaðavatni 🙂 Sérdeilis glæsilegur túr sem þið hafið gert þarna og ekki laust við að maður öfundi ykkur smá. Hef sjálfur ekkert farið í Framvötnin þó það hafi verið á dagskrá í mörg ár en það er víst að þegar loks kemur að því máttu búast við beiðni um allskonar upplýsingar um þetta svæði (vötn, flugur,taktík o.fl.). Kv. Siggi Kr.
Svar: Ekki máli Siggi, við tökum umræðu um þetta í vetur í Árósum 🙂
Fyrsti skreppur eftir sumarfrí í veiði var nú ekkert í líkingu við næstu á undan en ánægjulegt þó að komast loksins aðeins frá daglegu amstri. Fyrir valinu varð að skjótast í Kleifarvatn. Eftir nokkur döpur ár og frekar neikvæðar fréttir af þessu annars ágæta veiðivatni, þá virðist eitthvað vera að rofa til. Nokkrir veiðimenn hafa verið að fá fína urriða og þokkalegar bleikjur í vatninu síðustu vikur, þannig að mér fannst ekkert úr vegi að reyna við vatnið einu sinni í sumar.
Við hjónin vorum mætt nokkuð tímanlega fyrir kvöldstilluna og þreyttum sjálf okkur í nokkurn tíma á móti vindinum undir Vatnshlíðinni þar til vindurinn datt niður og stillan tók við. Og það var eins og við manninn mælt, vökurnar byrjuðu …. langt utan kastfæris. Þeir fáu fiskar sem hættu sér nærri bakkanum voru flestir undir matfiskstærð, en okkur tókst að særa upp tvö fiska á þeim skamma tíma sem stillurnar vörðu, 15 og 30 sm. bleikjur. Sú stærri var vel í holdum, fallegast fiskur og án allrar óværu. Kannski er bleikjan bara að ná sér aðeins á strik í vatninu.
Einhver reitingur af veiðimönnum voru á staðnum, en ekki þori ég að segja til um hversu mikill aflinn hafi verið hjá mönnum. Margir létu sig hverfa um leið og kulaði þannig að það er e.t.v. einhver vísbending um að ekki hafi allir verið í fiski.
Enginn er spámaður í sínu föðurlandi og sumir ekki einu sinni í öðrum löndum. Bæði íslensku og norsku veðurspámennirnir höfðu spáð heldur hryssingslegu veðri í vikunni fyrir svæðið sunnan Tungnaár en við hjónin létum slag standa og drifum okkur af stað um hádegið á þriðjudag upp að Landmannahelli. Það verður samt að játast að við vorum með plan B í huga ef spárnar rættust. Til að afgreiða veðrið strax í upphafi, þá höfðu allir spámenn rangt fyrir sér. Frá þriðjudegi og fram yfir hádegið í dag, föstudag, var ein samfelld blíða við Framvötnin og við hjónin nutum hverrar mínútu. Landmannaleið (F225) hefur sjaldan verið í eins góðu standi eins og í vikunni, rennislétt og auðfarin þannig að það er engin afsökun fyrir lélegri sókn í vötnin.
Helliskvísl og fannhvítur kollu Heklu í fjarska
Við hjónin vorum mætt við Landmannahelli um kl.16 á þriðjudag og ekki löngu síðar vorum við komin í vöðlurnar og mætt í Frostastaðavatnið. Ekki sáum við mikið líf á vatninu að norðan en við leituðum fyrir okkur frá bílastæðinu og inn með fellinu til vesturs án mikils árangurs. Að vísu tók ég þrjár bleikjur á þessum slóðum, þar af eina sem náði matfiskstærð. Þegar styttast fór í hættumál fluttum við okkur til og prófuðum Dómadalsvatnið. Við komum okkur fyrir á grynningunum að sunnan og veiddum á móti öldunni með þeim árangri að ég setti í nokkuð sprækan 2,5 punda urriða sem var kærkomið að takast á við eftir smælkið í Frostastaðavatni.
Sólsetur við Dómadal
Miðvikudaginn byrjuðum við í Dómadalsvatni og röltum í blíðunni allan hringinn án þess að verða vör við einn einasta fisk. Engar uppitökur, ekkert líf. Af loftmyndum af vatninu mátti ráða að stutt væri í dýpið undan norður bakkanum en eitthvað fannst okkur lítið fyrir því fara. Í það minnsta fórum við fisklaus úr vatninu og héldum í átt að Sauðleysuvatni sem mig hefur lengi langað að skoða. Að vísu fórum við fyrst inn að Hrafnabjargavatni sem skartaði ótrúlega bláum lit undir hádegissólinni. Stórbrotið vatn í fallegu umhverfi.
Af aflatölum síðustu ára má ráða að grisjunar sé þörf í Sauðleysuvatni og það var svo sannanlega okkar upplifun. Minnsta bleikjan var í gríðarlegu magni og í þokkalegu jafnvægi í vexti en um leið og maður setti í tveggja til þriggja ára fisk mátti sjá þessi klassísku einkenni ofsetningar, hlutfallslega allt of stórt höfuð miðað við búk. Til að aðstoða við grisjunina tókum við 23 fiska úr vatninu sem komið var fyrir á góðum stað. Það er eiginlega synd og skömm ef Sauðleysuvatn stefnir í sömu spor og Hrafnabjargavatn, því umhverfi þess er með því fegursta sem finnst á svæðinu. Í einhvern tíma hefði manni dottið í hug að sleppa urriða í svona vatn til að hamla viðkomu bleikjunnar fyrst grisjun er ekki lengur stunduð. Eftir síðbúinn kvöldverð skruppum við í Löðmundarvatn og hjálpuðum aðeins til við grisjunina þar, samtals 10 fiska sem þó voru í mun betra ásigkomulagi heldur en bleikjan í Sauðleysu og örlítið stærri.
Upphaflega höfðum við áætlað að halda til byggða á miðvikudagskvöld en veðrið og kyrrðin einfaldlega slepptu okkur ekki lausum þannig að á fimmtudag mættum við aftur við Frostastaðavatnið. Við höfðum hugsað okkur að tölta inn í hraunið að sunnan og athuga með fisk í víkunum þar.
Uppitökur á Frostastaðavatni
Þegar að vatninu var komið var líkt og rigndi, svo mikið kraumaði það. Endalausar uppitökur fiska af öllum stærðum á vatninu eins langt og augað eygði. Töltið okkar inn í hraun varð því heldur lengra í tíma talið heldur en til stóð því hvorugt okkar gat staðist að setja þurrfluguna undir fyrir fiskinn sem tók grimmt á yfirborðinu. Og fiskurinn tók fleira en náttúrulegar flugur, gervidótið okkar vakti líka lukku og um tíma var á í hverju kasti hjá okkur hjónum. Helst tók bleikjan Black Gnat en lét einnig glepjast af Royal Wulff og mínum heimasmíðum. Fiskurinn var misjafn, heldur smár yfirleitt en innan um var einnig stærri fiskur sem nýtist vel til matar. Eftir að hafa æft þurrfluguna í ræmur, héldum við inn í hraunið og enduðum á að koma okkur fyrir við gamalkunna vík þar sem bleikjan leggst gjarnan fyrir í kuldanum. Og ekki brást víkin því á botninum lágu bleikjurnar í góðu skjóli fyrir sól og hita. Eftir nokkrar tilraunir með flugur var það gamli góði Watson‘s Fancy í púpulíki sem sannaði sig og við byrjuðum á því að týna eins til tveggja punda bleikjurnar upp af botninum.
Malli minkur frá Frostastöðum
Eftir nokkra stund vakti frúin athygli mína á gesti sem bar þar að garði. Sá var svo sannanlega á heimavelli og gerði sig heldur en ekki heimakominn hjá okkur því við máttum hafa okkur öll við að stugga honum frá aflanum. Á tímabili var ég meira að segja í samkeppni við hann um fisk sem hafði látið glepjast af Watson‘s því buslugangurinn kveikti svo í Malla (hann fékk gælunafn eftir u.þ.b. hálftíma dvöl hjá okkur) að hann smellti sér út í vatnið við hlið mér og ætlaði í bleikjuna. Með snarræði vippaði ég bleikjunni að landi og steig á milli þannig að Malli náði ekki til hennar. Öðru sinni varð ég að stugga honum frá því að vaða út í vatnið við fætur mér og oft og mörgu sinnum varð ég að stugga honum frá aflanum. Það vakti athygli okkar að hann skokkaði annars lagið frá okkur til beggja átta og á tímabili vorum við ekki viss hvort hér væri aðeins um einn mink að ræða. Seinna fengum við skýringu á þessu háttarlagi Malla. Hann var með fleiri veiðimenn undir smásjánni því í þar-næstu vík voru tveir aðrir á veiðum og hann skokkaði reglulega á milli okkar og sníkti sér í matinn sem hann síðan færði í greni sitt sem trúlega var aftan við okkur hjónin.
Þegar húma tók að kvöldi og fór að hægjast um í víkinni okkar hófum við mjög rólega ferð okkar til baka að bílnum. Var þar tvennt sem kom til. Fyrst er að telja að fiskarnir sem við hjónin höfðum veitt sigu töluvert í og svo var það veðrið og uppitökurnar á vatninu. Við bara vorum ekki að hafa okkur frá vatninu og tókum því heimferðina í nokkrum áföngum og æfðum okkur með þurrflugna á nokkrum stöðum til viðbótar. Að endingu urðu fiskarnir 82 sem við settum í netin okkar, að vísu alls ekki allir í matfiskstærð en helmingur aflans fór með okkur heim og liggur nú flakaður í frysti og bíður reyks.
Það voru nokkuð þreyttir en ánægðir veiðimenn sem skriðu undir sæng eftir aðgerð í gærkvöldi og tóku lífinu með einstakri ró í morgun þegar þeir tygjuðu sig til heimferðar. Það er ekki síst fyrir það að helmingur fiskanna sem ég tók í þessari ferð voru teknir á þurrflugu að ég er miklu meira en sáttur við þessa ferð og svo eigum við enn eftir að kanna þrenn vötn á svæðinu; Lifrarfjallavatn, Ljótapoll og Blautaver þannig að það er eitthvað til að hlakka til fyrir næstu ferð.
Veiðitölur ársins
Bleikjur í ferð
Bleikjur alls
Urriðar í ferð
Urriðar alls
Fj.ferða
58 / 60
74 / 71
0 / 1
15 / 21
17 / 23
Ummæli
01.08.2014 – Stefán Bjarni Hjaltested: Glæsilegt hjá ykkur.
05.08.214 – Keli:Skemmtileg lesning og flottar myndir, sérstaklega myndin af minnknum.
Svar: Já, takk fyrir. Mér skilst að Malli karlinn hafi verið að sníkja veiði að ýmsum við Frostastaðavatnið upp á síðkastið sbr. frétt á Vísi.
Hann er mikill máttur þess hvernig menn lýsa veiðinni. Í morgun leit ég sem snöggvast á veðurlýsingar í grennd og tók þær svo nærri mér að ég varð svipaður veðrinu í framan, heldur þungbúinn. En, eftir hvatningu frá öðrum veiðimanni og lokkandi tilboði um heitt á könnunni frá vinnufélaga mínum uppi í Kjós, ákvað ég að renna í Meðalfellsvatnið. Eitthvað rættist heldur úr veðrinu á meðan ég renndi upp eftir og enn betra varð veðrið á meðan ég renndi úr tveimur kaffibollum á bökkum Meðalfellsvatns. Heilmikið líf á vatninu, fiskur að taka flugu á yfirborðinu og töluvert rót á honum við innstreymi Grjótár. Ég aftur á móti náði ekki nema einni smá töku áður en skyndilega dró ský fyrir sólu og stinningskaldi læddist yfir vatnið og þar með var allt merki um líf búið. Fiskurinn hætti að taka og gáran skóflaðist yfir vatnið þannig að ég pakkaði saman og stefndi annað. Eflaust hefur fiskurinn komið aftur til upp úr hádeginu, en ég nennti bara ekki að bíða eftir honum.
Ég lagði því land undir fót og færði mig nokkuð hressilega til og fór í vatn sem sjaldan hefur brugðist. Og ekki brást það heldur í dag. Það eru nokkrar flugur sem fiskurinn virðist alltaf taka í þessu vatni en í þetta skiptið ákvað ég að láta þær allar vera til að byrja með, reyna eitthvað nýtt. Þolinmæði er ekki endilega einn minna kosta og þegar ég var búinn að prófa einhverjar 4-5 flugur, brast múrinn og ég tók fram Orange Nobbler, eiginlega Orange Dýrbít. Og viti menn, auðvitað var tekið í fyrsta kasti langt úti í vatninu á töluverðu dýpi (var nefnilega að prófa nýlega intermediate línu). Eftir hetjulega baráttu þar sem tekið var reglulega út af hjólinu án þess að ég sæi fiskinn, náði ég að landa einum 2 pundara urriða.
Afli dagsins
Aftur greip þessi kergja um sig og ég tók til við að prófa aðrar flugur, án árangurs. Eftir svo sem klukkustund brast þolinmæðin enn á ný og ég setti Orange Nobbler undir. Já, og auðvitað kom annar tæplega tvö pund á hjá mér. Sá var af einhverjum öðrum stofni heldur en sá fyrri því hann fór í loftstökkum 3-4 metra í einu eftir vatnsfletinum nokkuð ítrekað þannig að ég átti fullt í fangi með að halda honum. Að endingu náði ég þó að kom honum í háfinn og nú eru þeir félagar báðir komnir í frystinn hjá mér og bíða reykingar. Flottur dagur og sumarið komið. Næsta ferð? Tja, ætli Framvötnin séu ekki á dagskrá í næstu viku.
Veðurguðirnir léku við okkur hjónin og félaga þegar við renndum í hlað að Lækjamótum, veiðihúsinu við Minni-Vallalæk í Holtum í gær. Smá andvari og kannski rúmlega það af suð-austri, ekki of bjart en hlýtt og frábært veður. Þannig var nefnilega að okkur hafði verið boðið í lækinn hálfan/hálfan af Mistur og auðvitað þáðum við boðið, maður slær nú ekki hendi á móti svona boði.
Eftir að hafa farið örlítið yfir veiðibókina, staðsetningar athugaðar og hvaða flugur höfðu verið að gefa, ákváðum við að reyna fyrir okkur frá Húsabreiðu og niður að Stöðvarhyl til að byrja með. Einhver fiskur var á ferðinni á milli svæða og svo voru tveir matvandir rétt ofan við Stöðvarhyl sem vildu ekkert sem ég bauð þeim. Hvort einhver var við í Stöðvarhylnum sjálfum er ekki gott að segja, í það minnsta varð enginn okkar var á þeim slóðum. Þegar fullreynt þótti að ekki fengist fiskur af þessum svæðum, brugðum við hjónin okkur á svæðið frá Djúphyl og að Arnarhólsbreiðu. Á breiðunni tókst mér að særa upp einn 20 og síðan annan 5 í Arnarhólsflúðinni. Nei, ég er hvorki að mæla þessi kvikindi í kílóum né pundum, þetta eru sentímetrar.
Eftir hressilegan kvöldverð reyndum við fyrir okkur í einstakri kvöldkyrrðinni alveg frá Húsabreiðu og niður fyrir Brúarstreng. Frúin glímdi nokkra stund við einn sem sýndi sig töluvert í Brúarstreng, en án árangurs. Það hefði verið skemmtilegt að sjá þann fisk á flugu því röstin sem ég sá eftir hann var allsvakaleg.
Minni-Vallalækur
Í morgun byrjuðum við síðan á því að kanna svæðið ofan og neðan við Brúarlund í blíðunni. Það verður ekki af þessu svæði skafið hve fallegt það er og margir veiðilegir staðir, en því miður sáum við ekki einn einasta fisk. Ef til vill sáu fiskarnir okkur á undan og höfðu rænu á að forða sér. Þegar morgunvaktin var c.a. hálfnuð ákváðum við að renna á kunnuglegar slóðir, Arnarhól og reyna fyrir okkur þar. Það fór svo að frúin setti í tvo; 20 og 30 (enn talið í sentímetrum) á þurrflugu rétt ofan við brotið við Arnarhólsflúð. Skemmtilegar tökur og mín ekkert smá ánægð með Black Gnat #18.
Sem sagt, þrátt fyrir að mælieiningin hefði mátt vera önnur á þessum fiskum okkar, þá fórum við miklu meira en ánægð heim úr Minni-Vallalæk. Þetta er frábært svæði, góður aðbúnaður og skemmtilegur félagsskapur og ekki skemmdi veðrið fyrir. Takk fyrir okkur, Mistur.
FOS 