Síðustu daga hefur einn af karakterum Ladda skotið rótum í hausnum á mér. Man ekki í svipin hvað sá heitir, en ég beið og ég beið og ég beið eftir því að rigningunni slotaði aðeins í Ljósavatnsskarði síðustu daga þannig að ég kæmist þar í veiði. Það var eins og sunnlenskt sumar hefði skotist norður fyrir heiðar og tekið sér bólfestu í og við Eyjafjörðinn. Í gær var mér nóg boðið, tók hatt minn og staf og renndi inn að Ljósavatni. Þar sem leið mín lá frá Hrafnagili í Eyjafirði, ók ég í gegnum þokuloft, aðeins meira þokuloft, svarta þoku og aðeins svartari þoku þar til við vesturenda Ljósavatns, að það rofaði til. Jibbí, biðin bar árangur og litla veiðihjartað mitt tók kipp þegar ég sá fisk í flugu skammt undan bakkanum.
Þetta heitir að fagna of snemma því þegar ég hafði skráð kortið að Krossi og fengið eintak af veiðiskýrslu hafði þokan smokrað sér niður úr Víkurskarði, þvert yfir Fnjóskadalinn og niður í Ljósavatnsskarð. Jæja, ætli hún hangi ekki bara við vestanvert vatnið, hugsaði ég mér þegar ég kom mér fyrir á ströndinni við útfall Djúpár. Ég horfði löngunaraugum á faldana sem mynduðust á vatninu þar sem Geitá rennur í vatnið, mjög veiðilegur staður. Víkur nú aftur sögunni að þokunni sem á þessum tímapunkti hafði ákveðið að verða að skúraleiðingum við vestanvert vatnið og hafði á þegar vafið sig nokkuð þétt utan um mig þarna við austurbakkan. Svona rétt um það bil sem ég þurfti að vinda úr veiðihúfunni var ég kominn að Geitá. Nokkur árangurslaus köst og fluguskiptingar, Peacock með orange skotti komin undir og þá var tekið í strauminum frá ánni. Flott taka og Ljósavatnsdrottningin lyfti sér upp á eina báruna, svona rétt mátulega til að leyfa mér að sjá hvernig bleikjurnar líta út fyrir norðan. Og þvílík drottning, feit og flott og alveg eldsnögg að hrækja út úr sér flugunni.
Eftir að hafa reynt árangurslaust að tæla heimsætu Ljósavatns til fylgilags við einhverja af flugunum mínum fór þokan að gerast óþægilega nærgöngul við undirfatnað minn, þéttist í sífellu unns hún var orðin að svo stórfeldri rigningu að vart mátti lengur greina mun lofts og lagar. Ég er ekki frá því að léttur norð-austan andvarinn hafi fært mér eitthvað af Þingeysku lofti, svo stórkallalegar lýsingar upphugsaði ég fyrir þessa frásögn mína á meðan ég rölti til baka að bílnum, vatt úr utanyfirflíkum og settist skjálfandi inn í bíl. Ég ætla aldrei að viðurkenna að það hafi verið vegna kulda og vosbúðar að ég skalf, það var þessi ótrúlega flotta bleikja sem slapp sem fékk veiðimanninn í mér til að nötra.
Ljósavatn og umrædd þoka áður en hún gerðist nærgöngul
Þegar sól og blíða gerir alvarlega vart við sig hérna á suð-vesturhorni landsins er fátt sem getur stoppað mann í að skjótast í veiði og þá eru Þingvellir fyrirtaks áfangastaður. Þrátt fyrir ýmsar annir á heimilinu létum við hjónin það eftir okkur að skjótast dagspart á Vellina. Við vorum greinilega ekki þau einu sem fengum þessa hugdettu því það var verulega margt um manninn á Þingvöllum í dag. Bíll við bíl á stæðunum og maður við mann á veiðistöðunum.
Við byrjuðum við enda Davíðsgjáar þar sem ég fékk smá forskot á Urriðadansinn þar sem einn af höfðingjum Þingvallavatns synti í makindum fram og til baka án þess svo mikið sem gjóa augunum á flugurnar sem ég bauð honum. Þegar mér var farið að leiðast þetta skeytingarleysi urriðans færðum við okkur inn að Grátum þar sem við gerum okkur vonir um að bleikjan væri eitthvað viðmótsþýðari. Svo reyndis líka vera því eftir tvö til þrjú köst var tekið harkalega í Peacock með orange skotti hjá mér. Eftir þokkalega baráttu lá glæsileg hryggna í netinu hjá mér, feit og pattaraleg. Við nánari skoðun sá ég strax að hún var kominn töluvert nálægt hrygningu og væntanlega nokkuð pökkuð af hrognum, eins og kom síðar á daginn. Þegar heim var komið kreisti ég hrognin í krukku, létt-saltaði og setti í ísskápinn. Sjáum til hvernig smakkast eftir nokkra daga.
Létt-söltuð bleikjuhrogn
Og þessi bleikja var ekki sú eina á svæðinu, því í dulítilli vík í grennd voru nokkrar stæðilega systur hennar að hafa sig til fyrir ferðalagið inn að Ólafsdrætti. Áhugaleysi þeirra á flugum var slíkt að ég tók upp myndavélina og skaut nokkrum skotum af þeim þar sem þær syntu um eins og sannkallaðar drottningar Þingvallavatns. Vonandi skilar stemningin sem ég upplifði við vatnið í dag til ykkar í gegnum þessa klippu.
Til margra ára höfum við heimsótt Hlíðarvatn í Hnappadal, stundum oft á ári en hin síðari ár aðeins einu sinni og ég geri ráð fyrir að þessi ferð helgarinnar verði sú eina á þessu ári. Oftast höfum við veitt fyrir landi Heggsstaða og svo var einnig í þetta skiptið. Undanfarin ár hefur slóðinn frá Heggsstöðum og inn að vatni verið torfarinn og ekki hefur hann skánað þetta sumrið. Það má segja að hingað til hafi tveir flöskuhálsar verið á leiðinni inn að vatni; mjótt ræsi í brekkurót á miðri leið og svo ræsið og brekkan niður að vatninu. Nú hefur enn einn farartálmi bæst við rétt fyrir innan bæ. Töluvert hefur runnið úr slóðanum rétt innan hliðs og eins gott að hafa þokkalega hæð undir lægsta punkt og ekki of langt á milli hjóla þegar farið er um þann part. Ég mundi segja að nú sé komin tími á að gera við þennan slóða eða þá að maður sæki sér veiðileyfi í Hraunholti eða Hallkelsstaðarhlíð.
Veðurspá helgarinnar fyrir þennan hluta Hnappadals var með ágætum, miklu betri en raunin varð á þegar inn að vatni var komið á föstudagskvöldið. Snörp norð-austanátt ýfði vatnið all þokkalega en við létum það ekki aftra okkur, settum skotlínur á stangirnar og reyndum fyrir okkur í svo sem tvo til þrjá tíma. Afraksturinn var heldur síðri en oft áður; frúin setti í fjóra fiska, tveimur sleppt og tveir hirtir. Sjálfur setti ég í fjóra, missti tvo (sem auðvitað voru stóri og miklir fiskar) og sleppti tveimur. Fleira bar ekki til tíðinda þetta kvöld og heldur vorum við köld þegar í vagnin var komið laust eftir miðnættið.
Um nóttina jók vind heldur hressilega og hitastig lækkaði enn meira. Eitthvað stilltist hann þó laust fyrir hádegi þannig að við reyndum enn og aftur fyrir okkur, en í þetta skiptið urðum við ekki vör við fisk. Það var eins og hann hefði komið sér tryggilega fyrir í dýpstu álum vatnins eftir rokið um nóttina. Talandi um dýpi, þá er vatnshæð Hlíðarvatns sígild umfjöllunarefni, ár eftir ár. Þetta sumarið er vatnsbúskapur með ágætum, vatnshæð með því mesta sem við höfum séð svona síðla sumars enda síðustu skaflar í nærliggjandi fjöllum rétt ný bráðnaðir en mikið ósköp hefur sumarið farið seint af stað. Fuglalíf hefur oft verið mikið og fallegt við vatnið en í þetta skiptið sáum við aðeins eitt himbrima par, enga svani og engar endur. Smáfuglar í vatnsborðinu voru að vísu nokkrir, en nágranni okkar í Illumýrargili, krían var hvergi sjáanleg.
Eftir að hafa kannað seiðabúskapinn í Illumýrargilslæk á laugardaginn og beðið þess árangurslaust að vind lægði héldum við heim á leið með þessa tvo fiska frúarinnar, frekar súr í bragði. En svona getur nú veiðin verið þegar snögglega kólnar.
Hann lætur ekki mikið yfir sér, Illumýrargilslækurinn sem renndur til Hlíðarvatn, en þarna eru mikilvægar uppeldisstöðvar urriða í vatninu. Til gamans er hér Örklippa sem ég setti saman um seiðin í læknum.
Það er ekki svo langt síðan að Landmannaleið (F225) var opnuð frá Landvegi og inn að Landmannalaugum og það sást svo sannanlega þessa þrjá daga sem við hjónin eyddum við Framvötnin. Víða nær snjór niður að vegi og á nokkrum stöðum er beinlínis ekið þar sem enn bráðnar þannig að vegir geta verið blautir, skornir og varasamir.
Því miður virðast lokanir ekki hafa aftrað mönnum frá því að leggja af stað á þessar slóðir og því miður sést það víða að menn hafa lent í vandræðum, ekið utan vega og þannig húðflúrað móður jörð til framtíðar. Nýleg, djúp og ruddaleg bílför má sjá víða að Fjallabaki og fæst þeirra munu nokkurn tíma gróa alveg um heilt. Í samtali mínu við landvörð að Fjallabaki kom fram að mikil og góð hugarfarsbreyting hefur átt sér stað hjá okkur Íslendingum en sama er ekki hægt að segja um alla erlenda ferðamenn. Mér finnst túrisminn heldur vera farinn að verða okkur dýrkeyptur ef háar fjársektir duga ekki lengur til að fæla menn frá utanvegaakstri. Það eru víst til þeir ferðamenn sem líta orðið á háar fjársektir sem óhjákvæmilegan kostnað við jeppaferðir um Ísland og einfaldlega borga, brosa og halda áfram leið sinni um Ísland, sama hvort vegur sé til staðar eða ekki.
Utanvegaakstur í nágrenni Löðmundar
Við hjónin tókum stefnuna á Fjallabak á miðvikudaginn og auðvitað tók sól og blíða á móti okkur þegar í Landmannahelli var komið. Þar sem stubburinn frá Landmannahelli austan Sátu var lokaður vegna bleytu og skemmda eftir utanvegaakstur þurftum við að taka krókinn inn að Sauðleysu og niður á Landmannaleið til að komast í vötnin við Dómadal og þar fyrir austan. Það var síðan á föstudag að vegurinn austan Sátu var opnaður, blautur og heldur óásjálegur, en fær.
Hrafnabjargavatn
Við byrjuðum fimmtudaginn á því að fara inn á Hrafnabjargavatni sem okkur hefur langað til að taka stöðuna á alveg frá því í fyrra að við komum að því í heldur miklum strekkingi. Eins og kunnugir vita þá er farið að vatninu um sama veg og liggur að Sauðleysuvatni en haldið áfram til norð-vesturs um Hellismannaleið, yfir sandana til norðurs og er þá komið að þessu einstaklega fallega vatni. Það þarf ekki að orðlengja upplifun okkar hjóna af þessu vatni. Það, eins og mörg önnur vötn á svæðinu hefur orðið bleikjunni að bráð eða bleikjan orðið offjölguninni að bráð. Sama hvort er, þarna er fiskurinn smár, smærri og einstaklega óásjálegur. Eftir að hafa eytt töluverðum tíma við vatnið og sannfærst um lélegt ástand bleikjunnar héldum við til baka heldur döpur í bragði og lögðum leið okkar austur að Frostastaðavatni.
Tveir þeir stærstu úr Hrafnabjargavatni
Að þessu sinni lögðum við leið okkar um Suðurnámshraun þar sem á okkur var kastað einhverri skemmtilegustu kveðju sem ég hef fengið um árabil; Hva, voðalega eruð þið sein á ferð? sagði kampakátur Ármaðurinn á milli þess sem hann landaði hverri fallegri bleikjunni á fætur annarar. Var þar á ferðinni enn annar undanfari Ármanna-hópsins sem væntanlegur var næsta dag. Eftir stutt spjall tókum við hjónin nokkuð hressilegan hring um hraunið og víkurnar. Það verður víst ekki sagt um Frostastaðavatnið að þar skorti fisk, en töluvert var hann nú samt á eftir áætlun hvað varðar holdafar og stærð. Það læddist að mér sá grunur að í víkunum að vestan væri meira af fiski sem væri nýkominn upp úr dýpinu, slæpingjar í lengri og mjórri kantinum sem enn ættu eftir að taka á sig nokkurt hold. Í víkunum að norðan og austan í hrauninu voru feitari og fallegri fiskar. Nokkuð meira af miðlungs og litlum fiski en færri stórir þannig að við enduðum í að setja 24 fiska í úrkast og tókum 34 til matar. Þessar tölur segja sitt um stærð fiskanna.
Föstudagurinn rann upp, bjartur og fagur eins og þeir gerast fallegastir að Fjallabaki. Við vorum svo sem ekkert að æsa okkur á fætur um morguninn, fengum okkur vel útilátinn morgun-hádegisverð og héldum síðan aftur í víkurnar við Frostastaðavatn. Að þessu sinni var ekkert mikið rápið á okkur, héldum okkur í nánast einni vík og spreyttum okkur á þurrflugum og púpum fram undir kvöldmat þegar tók fyrir alla veiði eins og svo oft áður. Við röltum þá til baka með afla dagsins en komum þó við í vatninu að norðan þar sem við höfum áður gert góða veiði. Sökum hárrar vatnsstöðu komumst við ekki að okkar þekktu veiðistöðum en tókum engu að síður nokkra fiska fram að hættumálum um 23:00 Það var einfaldlega ekki hægt að hætta þetta sem átti að verða síðasta kvöldið í þessari ferð. Af afla dagsins fóru 15 í úrkast og 50 til matar, heldur veglegri fiskar heldur en daginn áður.
Upphaflega höfðum við ætlað að fara heim þetta kvöld en við létum slag standa, skriðum sæl með daginn undir sæng og dreymdi farsæl viðbrögð á þurrflugu fram undir morgun þegar við vöknuðum við nokkuð hressilegan strekking úr norð-austri. Minnstu munaði að við létum undan, pökkuðum saman og héldum heim á leið en þegar 8 gallvaskir Ármenn höfðu farið af stað til veiða gátum við ekki annað en dregið vöðlurnar upp fyrir nafla og veitt líka. Ekki fórum við langt, kíktum á Löðmundarvatnið og lögðum leið okkar inn með bakkanum að norðan alveg að Tæpastíg. Um nokkurt skeið hefur bleikjan í vatninu legið undir því orði að vera heldur liðmörg og smá. Það er vissulega rétt, en í mér blundaði sú trú að stærri bleikja væri í vatninu en sú við vesturbakkann. Það kom einnig á daginn að það má gera ágæta veiði í vatninu því undan flötunum við Tæpastíg urðum við vör við töluvert af fiski og fyrsti fiskur konunnar var mjög falleg, tæplega punds bleikja, prýðilegur matfiskur. Að vísu var þetta aðeins lítill blettur sem vænlegur fiskur fannst á, meira af tittum inn að víkinni að norð-austan og svo tómir tittir við vesturbakkann eins og áður er getið. Það fór svo að við tókum 25 fiska samtals, þar af til matar 7 stk. sem er mun hærra hlutfall en áður hjá okkur. Það skildi þó aldrei vera að stofninn í vatninu sé að koma til, en grisjunar er þó greinilega þörf.
Eftir þessar vísindaveiðar í Löðmundarvatni, renndum við inn í Dómadal en stoppuðum heldur stutt þar sem vindurinn hafði aftur náð sér á strik. Við tókum því dótið okkar saman, endurnýjuðum ísinn í kæliboxin og héldum til byggða, sæl og ánægð með þessa fyrstu ferð okkar í Framvötnin á árinu. Það lágu ekki margir kílómetrar eftir okkur á malbikinu þegar við vorum farin að spá í hvenær við færum næst í vötnin, því eins og skáldið sagði; Óbyggðirnar kalla og ég verð að gegna þeim.
Eftir þrjá og hálfan dag, 610 km. akstur, frábæran félagsskap og ómældar ánægjustundir er árlegri Veiðivatnaferð okkar hjóna nú lokið. Það er næstum eins og Jóladagur, maður situr hérna uppi á sófa og hugleiðir allt það frábæra sem kom upp úr pökkunum, gleðst innra með sér og finnur fyrir ótrúlegu þakklæti fyrir að fá að taka þátt í veiðiferð þess frábæra hóps sem við vorum með.
Þriðjudagur
Eftir að hafa fengið nýjustu fréttir frá nokkrum félögum sem voru í vötnunum dagana á undan okkur, hófum við leika í Litlasjó. Í stað þess að fara alla leið inn á Lönguströnd létum við nægja að fara rétt innfyrir Litlutá og byrjuðum á hefðbundinn hátt; þungar flugur niður að botni. Við höfðum lítið, mjög lítið, bara ekkert upp úr krafsinu fyrstu klst. en svo varð skyndileg breyting rétt fyrir innan okkur. Þar höfðu tveir veiðimenn komið sér fyrir og í einu vetfangi fór allt af stað hjá þeim. Fiskur á í hverju kasti og heldur þyngdist brúnin á minni konu þegar annar þeirra landaði fimmta eða sjötta fiskinum án þess að hún yrði vör. Það endaði náttúrulega með því að hún óð í land og lagði leið sína til þeirra og tjáði þeim að henni þætti þetta bara ekkert fyndið lengur; Hvaða flugu eruð þið eiginlega með? Eins og við var að búast stóð ekki á svörum; Skiptir engu, kasta bara einhverju út og strippa hratt í yfirborðinu, hann tekur allt. Með þessar upplýsingar í farteskinu kom mín til baka, valdi Dentist úr fluguboxinu, kastaði út og fékk fisk. Til að gera langa, en afskaplega skemmtilega sögu stutta, þá skipti ég yfir í flotlínu, smellti Dentist undir og reyndi að hafa mig allan við að vinna upp forskot frúarinnar sem hún hafði náð á meðan ég stóð í skiptunum. Það var ekki stórt svæðið sem við höfðum til umráða en við nýttum það til hins ítrasta og færðum okkur alveg út á Litlutá þegar veiðimenn þar létu sig hverfa þegar líða tók á kvöldið. Sannkölluð veisla hjá okkur hjónum þetta fyrsta kvöld sem færði okkur allt í allt 28 fiska, fjórum náið ég að sleppa þannig að 24 fóru með okkur í hús. Stærsti fiskurinn var 6 pund og nokkrir vænir rétt þar fyrir neðan. Það voru heldur betur ánægð hjón sem reyndu að sofna þetta kvöld eftir síðbúinn kvöldverð með veiðifélögunum.
Litlisjór 30.6 – mínir til vinstri, frúarinnar til hægri.
Miðvikudagur
Heldur var þungbúið í Veiðivötnum á miðvikudaginn, alskýjað með nokkrum dropum á stangli og frekar svalt. Við og við rættist samt úr veðrinu og vonin kviknaði í brjóstum veiðimanna. Við byrjuðum í Litlasjó, trúlega með smá von í brjósti að þriðjudagurinn ætti sé bróður í miðvikudeginum. Svo reyndist þó ekki vera. Að vísu tók ég tvo fiska og frúin fimm, einum sleppt. Þegar við höfðum reynt öll trixin í bókinni; sökkva flugunni og draga lúshægt, miðlungs eða hratt án frekari árangurs, ákváðum við að renna inn í Suðurbotn Snjóölduvatns og sannreyna dásemdir þess. Jú, ég tók eina skemmtilega bleikju og við nutum þessa fallega staðs. Eigum eflaust eftir að fara þangað síðar.
Dásamlegt veður í Veiðivötnum
Fimmtudagur
Langavatn var, eftir því sem við komumst næst, lítið farið að gefa þetta sumrið en það aftraði okkur samt ekki að fara inn í Langavatnskrók og spreyta okkur við bleikjuna þar. Mér liggur við að segja að eins og venjulega þá fór frúin á kostum og ég sat eftir með sárt ennið og fisklaus þegar hún hafði náð þremur á bleikan Nobbler á hröðu strippi. Ég lagði því leið mína inn fyrir krókinn og skipti yfir í hefðbundar púpur. Það fór svo að ég náði þremur og frúin bætti einni við safnið.
Fjótlega upp úr hádegi fór heldur að kólna í veðri með dumbung og nokkrum vindi af óræðum áttum. Við kíktum samt í Stóra Fossvatn en fórum síðan í Litlasjó og tókum sitthvorn urriðan rétt innan við Litlutá. Já, ætli sá staður sé ekki kominn í ákveðið uppáhald hjá mér. Eftir að við höfðum þvælst nokkuð um og tekið stöðuna á öðrum veiðimönnum ákváðum við að skjótast upp í Hraunvötn sem greinilega allir höfðu yfirgefið fyrir kraðakið á Lönguströnd við Litlasjó. Ekki höfðum við erindi sem erfiði, hvorki í Jöklavík né Auganu og héldum því heim í hús, með smá viðkomu í Langavatni.
Stóra Fossvatn að kvöldi
Föstudagur
Það getur verið lýjandi að veiða marga daga í röð og ég er ekki frá því að einhver smávæginlega þreyta hafi verið farin að gera vart við sig á föstudaginn. Veðrið var ekki alveg að leika við okkur, svalt og enn kólnaði þegar þoka skall á mannskapinn. Almennt skilst mér að lítið hafi gefið þennan dag og sjálf eyddum við honum í Snjóölduvatni, Nýjavatni, Litla Breiðavatni. Litlasjó og Langavatni. Þetta varð dagur bleikjunnar. Nýjavatn færði okkur 7 bleikjur í smærri kanntinum og Langavatn 3 rétt um pundið. Ég má til með að nefna það að bleikjan í Langavatni hefur heldur betur tekið sig á í ræktinni. Hún er kröftug, feit og pattaraleg þetta sumarið og það er sannanlega þess virði að spreyta sig á henni.
Svona buðu Veiðivötn góða nótt
Þegar tók að húma að kvöldi þessa síðasta veiðidags okkar í Veiðivötnum reyndum við aðeins fyrir okkur á Síldarplaninu við Stóra Fossvatn en kyrrð og fegurð kvöldsins seyddi okkur til að festa stangirnar á bílinn, tylla okkur niður og njóta þess að vera ein í heiminum með stöku kríu, urriðanum í vatninu og þessari undraveröld sem Veiðivötn geta verið á góðu kvöldi. Flottur punktur yfir i-ið á frábærri ferð. Takk fyrir okkur.
Það var nokkuð snöggsoðinn ákvörðun á fimmtudaginn að skjótast upp í Hítardal og hita okkur aðeins upp fyrir Veiðivötnin í næstu viku. Mér skilst að ekki sé vanþörf á hita á þeim slóðum þessa dagana. Eins og vera ber var rennt við að Hítardal áður en haldið var inn að vatni, kortin skráð og spurt frétta af slóðanum að austan. Jú, hann væri ekki góður, við yrðum bara að sjá til hve langt við færum með vagninn. Þegar til kom var slóðinn ekki góður en alls ekki ófær með vagn væri varlega farið. En, það er annað á ferðinni þarna sem mig langar að nefna. Mikið rétt, slóðinn er ekki góður, en hann er alls ekki svo slæmur að það kalli á akstur utan hans eins og mér sýnist vera að aukast verulega þarna. Gróðurinn í Hítardalnum er viðvæmur, sérstaklega í árferði eins og verið hefur síðustu mánuði. Í guðanna bænum, ef þið treystið ykkur ekki eftir slóðanum, snúið þá frekar við eða leggið bílnum og töltið þennan stutta spotta inn að veginum. Ef fram fer sem horfir, þá verður slóðinn orðinn tví- eða þríbreiður á köflum og væntanlega eitt risa-drullusvað næsta vor. Það væri synd og skömm að skemma þetta fallega svæði fyrir einhvern 100-200 metra sparnað í göngu.
En að veiðinni. Þegar við höfðum komið okkur fyrir við hraunjaðarinn á fimmtudagskvöldið tókum við okkur til og röltum niður að vatni. Það var nokkur gjóla úr norð-vestri, en ekki meiri en svo að flugu væri út komandi, hlýtt og bjart yfir. Til að gera langa sögu stutta, þá setti veiðifélaginn í fínasta urriða en sjálfur náði ég engum þrátt fyrir töluvert nart þannig að við létum gott heita laust eftir miðnættið og skriðum í kojur.
Við ákváðum að bregða okkur á milli dala á föstudaginn, skruppum í vöflur í Skorradalinn og komum ekki aftur að vatninu fyrr en seinni part dags. Hitastigið var með því hæsta sem orði hefur á þessu sumri, 23°C og heiðskírt. Eftir staðgóðan kvöldverð, tókum við okkur til og gengum í gegnum hraunið að austan inn að Foxufelli í þessum steikjandi hita. Þar fóru nokkrir lítrar af vatni í svita. Frá Foxufellinu veiddum við okkur til baka með ströndinni og á leiðinni tók frúin einn urriða til og svo þá feitustu og flottustu bleikju sem ég hef séð úr Hítarvatni. Sjálfur náði ég að redda mér fyrir horn með því að taka eina bleikju þannig að bæði vorum við með fisk þegar í vagninn var komið kl.03:00 um nóttina.
Horft til suðurs frá ‘græna hólinum’
Það verður ekki af Hítardalnum skafið að náttúrufegurð er það einstök og ekki var hún síðri um nóttina þegar sólin settist eitt augnablik áður en hún hóf sig aftur á loft í nýjan dag.
FOS 