Nú síðla vetrar hafa verið nokkrar umræður um ‚veiða og sleppa‘ á viðkvæmum fiskistofnum í Íslenskum vötnum, með sérstakri áherslu á Þingvallavatn og urriða þess. Öll umræða um sleppiskyldu í ám og vötnum er góðra gjalda verð, en engin stefna er svo góð að ekki megi ræða hana opinskátt án skætings.

Í gegnum tíðina hef ég alltaf tekið þann pól í hæðina að velja út frá eigin forsendum hvort ég sleppi fiski sem ég hef náð í. Sjálfum þykir mér óþægilegt að veiða undir þeirri kvöð að ég þurfi að sleppa öllum fiski eða af ákveðinni stærð sem hefur tekið flugu hjá mér. Ég einfaldlega trúi því ekki að fiskur geti fari óskaddaður frá öngli hvort sem hann sé fiðraður eða hangi aftan í málmspjaldi. Ég hef aldrei geta tekið neinum þeim rökum sem segja að fiskurinn finni ekki eða verði ekki fyrir neinum óþægindum ef hann aðeins tekur agnið með ákveðnum hætti eða á ákveðnum stað í kjaftinum, alveg sama hvort öngull sé með agnhaldi eða ekki. Reyndir veiðimenn og náttúrutalentar í veiði hafa bent á þann annmarka agnahaldslausra öngla að þeir geta stungist oft og mörgu sinnum í hold fisksins í sömu tökunni og því skaðað hann meira heldur en þeir með agnhaldi.

Sem sagt; ég hef valið að sneiða hjá þeim stöðum þar sem er sleppiskylda, annað hvort alfarið eða þá þeim stöðum sem ákveðinn fiskur heldur sig á. En það er ekki þar með sagt að ég geti ekki sleppi ekki, langt því frá. Ég sleppi stórum hluta þess fisks sem ég veiði, en ég sleppi á mínum forsendum og eftir minni sannfæringu, ég hef ekki á neinu öðru að byggja. Ég hef verið svo lukkulegur að halda á mörgum fiski í greip mér í gegnum tíðina. Fyrst fór ég nokkuð grimmt í þá með hendinni og skeytti litlu um það hvar og hvernig ég tók á þeim, ég vildi bara vera alveg öruggur um að missa hann ekki. Þetta háttarlag slípast nú yfirleitt af mönnum og með tíð og tíma fór ég að vanda mig meira, slakaði aðeins á því það þarf alls ekki að kyrkja fiskinn til að halda honum.

Í dag tek ég ekki á fiski öðruvísi en í gegnum bómullarnetið í háfnum mínum og með höndina vel vota. Og þegar ég segi, tek á þá er það meira svona að halda við heldur en taka á. Fyrsta sem ég geri er að skyggnast eftir því hvar í fiskinum flugan er staðsett. Ef hún stendur vel út úr munnviki hans þá er ég ekkert að eyða tíma í að fálma eftir tönginni, ég nota fingurna og er oftar en ekki búinn að losa fluguna á skemmri tíma heldur en það tekur mig að finna töngina og munda hana rétt.

Og nei, ég er ekki með stöngina í kjaftinum þannig að öll vörumerki snúi fram, rekandi fiskinn upp í linsu aðvífandi myndavélar. Stöngin er einfaldlega klemmd undir handlegg og fiskurinn er enn í vatninu og fer ekkert þaðan ef mér sýnist sem svo að sleppa honum. En hann verður að sýna þess merki að hann sé klár í sleppingu. Það er kannski einhver ímyndum í mér, en mér finnst að maður geti mælt lífsmörk fisks svolítið í gegnum fingurgómana. Heilbrigður fiskur sendir frá sé ákveðin skilboð sem veiðimenn læra að lesa í með tímanum, skilboð sem segja; Já, takk. Ég er nægjanlega hress og til í frelsið mitt.

Vá, þarf maður allt þetta var ég spurður þegar nýgræðingurinn kíkti í skottið á bílnum mínum um daginn. Ég verð nú eiginlega að játa að ég roðnaði, í það minnsta inni í mér, því ég hélt í einlægni að ég væri ekki þessi græjufíkill að útbúnaðurinn minn gæti kallast ‚allt þetta‘. Ég leit yfir dótið mitt og …… allt í lagi ég var með nokkra hluti sem ég þurfti ekki endilega á að halda. Það var kannski ofrausn að vera með öll þrjú geymsluboxin mín, litlu vestisboxin hefðu örugglega dugað. Svo var ég með stangarhaldarana, þeir hefðu mátt verða eftir, þetta var jú aðeins ferð í eitt ákveðið vatn og ekki langt á milli veiðistað. Veiðivestið varð ég hafa með, vind- og vatnshelda jakkann líka. Svona eftir á að hyggja var kannski ekki þörf á vöðlunum, við veiddum algjörlega frá bakka í þessari ferð. Fyrst veðurspáin gekk eftir var eiginlega óþarfi að taka með mér léttu stöngina, #7 var eina sem dugði í þessu bölvaða roki. Háfurinn minn var auðvitað með í för, hnífurinn líka og netapokinn. Og til að sóða ekki út allan bílinn var ég með gamla kubba-kæliboxið undir aflann. Fékk að vísu bara eina bröndu þennan dag sem rúmaðist í nestispoka nr.2, ekki sóðaskapur af henni.

Svo rifjaðist upp fyrir mér veiðiferðin sem ég fór um árið, næstum allslaus. Ég vaknaði snemma einn morguninn og ákvað að renna vestur á bóginn í blíðunni. Svo mikið var ég að flýta mér að eitt og annað gleymdist. Ég gleymdi t.d. veiðivestinu og þar með; taumaklippum, taumaefni, taumum og flugum. Ég greip að vísu létta og þyngri stöng, en aðeins hjólið á þá þyngri. Flest allt annað var ég með og til einhverrar lukku var geymsluboxið með straumflugunum í veiðitöskunni. Svo var ég auðvitað með nestið mitt, ekki gleymir maður nesti á leið í veiðiferð. Ekki leyst mér nú á blikuna þegar ég var komin á áfangastað, eina 140 km. að heiman. Ég rétt vogaði mér að píra augun á hjólið og vonaði heitt og innilega að ég hefði gleymt að taka tauminn og taumaefnið af línunni í lok síðustu ferðar. Fjúkk, það stóðst. Þar bjargaði letin mér og ég hafði til umráða rétt rúm 9 fet af taum og taumenda. Ekki var nú útlit fyrir að ég gæti skipt oft um flugu þennan daginn og viti menn, þetta dugði mér. Að vísu varð ég að veiða allt á straumflugu en mér tókst að landa tveimur bleikjum og sleppti tveimur öðrum til viðbótar. Já, það má komast af með aðeins minna af græjum en maður heldur.