Þurrfluguveiði hefur ekki alltaf verið að gera sig hjá mér, þar er veiðifélagi minn mér miklu fremri. Þetta ástand hefur varað í nokkur ár og ég get engum um kennt nema sjálfum mér. Þegar kemur að þurrfluguveiðinni þá er ég svolítið eins og unglingurinn sem svarar ‚Já‘ þegar hann er spurður hvort hann sé búinn að taka til í herberginu. ‚Já‘ er ekki beint ósatt en segir heldur ekki alla söguna. Að fara með tvær tómar gosdósir í endurvinnsludallinn er ekki það saman og að hafa tekið til í herberginu. hef ég prófað þurrfluguveiði? ‚Já‘, en eflaust hefði ég mátt gefa henni betri tíma og ….. ekki vanda mig svona mikið.

Fyrir einhverju síðan hnýtti ég nokkrar þurrflugur út frá eigin sýn á flugurnar sem ég hafði séð hingað og þangað á vötnunum okkar. Ég notaði það hráefni sem hendi var næst, fikraði mig áfram með ýmsar útfærslur, fínpússaði notkun á þráð og öðru efni þangað til ég var sáttur. Veiðifélagi minn hélt aftur á móti áfram að kaupa sínar þurrflugur, hefur greinilega ekkert litist á mínar.

Í sumar sem leið upplifði ég síðan þær aðstæður að ekki var um neitt annað að ræða heldur en setja þurrfluguna undir og halda sig við hana. Mér hefur lærst það með aldrinum að geta staldrað örlítið við og ráða ráðum mínum áður en ég veð af stað í verkefnið. Í þetta skiptið notaði ég smá tíma til að virða fyrir mér aðferðir frúarinnar. Jú, þetta leit nú ekkert svo flókið út hjá henni. Tvö til þrjú falsköst og svo lagðist þessi pínu litla þurrfluga snyrtilega út á vatnið og lá þar í mestu makindum þangað til einhver gráðug bleikjan saup hana ofur nett niður í gegnum filmuna á vatninu. Ég var nú ekkert svo viss um að mér tækist að leggja mína svona snyrtilega út, hvað þá að láta hana bara liggja þarna, fullkomlega aðgerðarlausa.

Ég lét slag standa og reyndi af fremsta megni að hemja mig í köstunum og leggja fluguna smekklega út á vatnið. O, jæja. Sum köstin heppnuðust betur en önnur, á meðan nokkur báru þess óræk merki að veiðimaðurinn væri vanari að leggja fram þyngdar púpur heldur en þyngdarlausar þurrflugur. Þær sem tókst að leggja snyrtilega út var svo sem ekkert erfitt að koma auga á, þær bara lágu þarna og geispuðu í blíðunni. Það var miklu erfiðara að láta þær bara vera þarna. En, þær sem fengu frið fyrir mér voru greinilega girnilega því tökurnar voru óstöðvandi.

Þá var bara komið að því að ná tökunni. Eftir nokkrar allt of seinar tilraunir gerðist ég djarfur og reiknaði einfaldlega með því að hve einasta gára í grennd við fluguna væri fiskur og ég reisti stöngina. Og viti menn, bleikjurnar fóru að tínast inn, ein og ein, eða öllu heldur tugur og tugur því þegar upp var staðið voru þetta einhverjar 20 sem ég náði á þurrflugu þennan morgun. Meira að segja náði ég nokkrum eftir að við höfðum fært okkur þangað sem klakið og uppitökurnar var alls ekki eins áberandi. Þá leyfði ég mér að hreyfa fluguna, meira að segja þannig að hún færi undir yfirborðið, trúlega þetta eina til tvær tommur. Þar sveimaði bleikjan og hámaði í sig púpur og uppgefnar flugur sem ekki höfðu náð upp á yfirborðið.

Þarna sannaðist það fyrir mér að það er hægt að veiða næstum því þurra flugu líka.

Hann er oft vandrataður vegur hófsemdarinnar og það á við um ýmislegt veiðitengt þessa dagana. Það hefur tíðkast löngu fyrir tíð Jesús Kr. Jósepssonar að fórnað sé saklausum lömbum um páskana og væntanlega hafa þau ekki öll verið sátt við það sbr. þessa frétt á Vísi. Húsfreyjur ríkisjarða ausa úr viskubrunni sínum um urriðasleppingar í Þingvallavatni og krydda lýsingar sínar á veiðimönnum með nokkuð hressilegum athugasemdum og gífuryrðum, örfáar alhæfingar hér á ferð. Veiðimenn og náttúruunnendur svara síðan fullum hálsi og láta vanþóknun sína í ljós á samfélagsmiðlum, sumir hressilegar en aðrir. Svo eru þeir sem hafa til þess burði að víkja tilfinningum til hliðar og nálgast málið út frá rannsóknum og eigin reynslu eins og Jóhannes Sturlaugsson í grein sinni á Laxfiskar.is

Því er nú sjaldnast þannig farið að allir hafi 100% rétt fyrir sér og finna má sannleikskorn í öllu, sama hversu ótrúlegt sumt virðist vera. Sjálfur hef ég ekki trú á að margir, ef þá nokkrir 35 punda urriðar liggir dauðir á botni Þingvallavatns, nema þá þeir sem hafa til þess aldur og hafa drepist í hárri elli. Eins finnst mér ólíklegt að margir liggir þeir dauðir með svöðusár eftir fluguveiði frístundaveiðimanna. En hitt er svo annað mál að sumir geta drepist eftir sleppingar sé óvarlega á þeim tekið við VMS (veiða – mynda – sleppa) og sjálfsagt mál að menn athugi hvernig þeir taka á fiskinum og hve lengi. Það eru til margar, ágætar og vel studdar rökum, greinarnar á netinu um meðhöndlun fisks, þar á meðal þessi frá Bish & Fish sem vert er að lesa.

Tökum okkur tak, en höfum það laust, og leyfum urriðanum á Þingvöllum að njóta vafans í öllu vatninu eins og Halldór Gunnarsson gerir á þessari mynd í frétt á vef Veiðikortsins, fagmennska hér á ferðinni.

Ummæli

05.05.2014 – Halldór Gunnarsson: Flott grein og takk fyrir fögur orð um kallinn 🙂

Svar: Takk fyrir og sömuleiðis Halldór. Þeir eiga hrós skilið sem veiða eins og menn og bera virðingu fyrir fiskinum. Ég hvet alla til að fylgjast með bloggi Halldórs, http://veidiflugan.wordpress.com/ þar sem kennir ýmissa grasa og skemmtilegra frásagna.