Meðalaldur urriða er rétt um 5 ár. Það tekur bjórdós u.þ.b. 10 ár að brotna niður í náttúrunni, glerflaskan lifir margfalt lengur, plastið eitthvað álíka. Ef veiðimaður hefur burði til að bera með sér fulla flösku/dós á veiðistað, ætti hann einnig að hafa burði til taka tómar umbúðirnar með sér heim aftur. Það er öfugsnúin upplifun að sjá veiðimann ástunda veiða/sleppa og skömmu síðar henda frá sér í fögnuði bjórdós eða flösku, það er léleg kveðja og þökk sem fylgir fiskinum út ævina og afkomendum hans.
Ummæli
06.05.2013 – Siggi Kr.: Góð vísa sem verður aldrei of oft kveðin – tökum allt rusl með okkur heim af veiðislóð!
Á þessum árstíma eru bæði veiðimenn og fiskar á höttunum eftir góðu veðri, hlýrra vatni og fæðu. Það síðast nefnda á kannski mest við um fiskana og jú, líka þá veiðimenn sem hungrar orðið í nýveiddan silung með bráðnu smjöri, nokkrum kornum af salti og …….
Það verður væntanlega aldrei of brýnt fyrir veiðimönnum að á vorin leitar fiskurinn í hlýrra vatn vegna þess að hann veit að þar er lífið. Ef svo mjög ólíklega vildi til að einhverrar golu gætir að vori, við erum jú að tala um Ísland sem er þekkt fyrir logn og blíðu endalaust, þá er alveg tilvalið að koma sér fyrir við bakkann áveðurs. Hlýrra vatn leitar upp, vindurinn myndar öldur á yfirborðinu sem draga hlýtt vatnið, ætið og fiskinn með sér. Meira að segja harðasti óðalsherra vatnsins, urriðinn, lætur sig hafa það að synda töluverða veglengd ef von er á hlaðborði og þá er ekki verra að sitja fyrir honum með gómsæta flugu í vatninu.
Ég er alveg óhræddur við að viðurkenna að ég hef notað tóbak, smávindla þegar sest er niður, lúin bein hvíld og aumir kastvöðvar nuddaðir. Ég er líka alveg óhræddur við að viðurkenna að fátt fer meira í taugarnar á mér heldur en sígarettu- og vindlastubbar úti í náttúrunni. Flest erum við að vísu orðin stafrænt sinnuð í myndatökum, en þau finnast nú samt víða þessi litlu svörtu box undan gömlu 35mm filmunum og þau eru alveg tilvalinn undir stubbana. Þau fara vel í vasa og mjög hentugt að geta lokað fýlupúkana inni þegar búið er að drepa í þeim í stað þess að skjóta þeim úr augsýn eða út í vatnið.
Skömmu eftir að ég fór að fikta við fluguhnýtingar fékk ég ábendingu frá frúnni ‚Veistu, ég á bara enga flugu sem er eins og grasmaðkur.‘ Fiktarinn ég, gat náttúrulega ekki haft þessa athugasemd vomandi yfir mér allt sumarið, svo ég settist niður og prófaði mig áfram með nokkrar útfærslur þangað til ég þóttist hafa náð kvikindinu. Eitthvað prófaði ég hana, en varð aldrei neitt var við hrópandi fögnuð silungs þannig að hún hefur legið óhreyfð í einhverju boxi hjá mér um langt skeið. Á svipuðum tíma hnýtti ég ógrynni af straumflugum og notaði mikið. Þar á meðal var auðvitað Þingeyingur Geirs Birgis, sú bráðdrepandi fluga sem færði mér nokkra silunga eins og svo mörgum veiðimönnum öðrum.
Það var svo ekki fyrr en um daginn að mér barst ábending um að Þingeyingurinn væri í raun eftirlíking grasmaðksins, að mér varð aftur hugsað til fluguómyndarinnar minnar. Svo merkileg þótti mér þessi ábending að ég bar hana undir Geir Birgi, sem hann staðfesti að væri rétt og vísaði til greinarkorns á heimasíðunni sinni sem má sjá hér (skemmtileg lesning eins og margt annað á síðu GBG).
Grasmaðkur vs. Þingeyingur
Án þess að geta fullyrt það, held ég örugglega að ég hafi prófað þessar tvær flugur á sama tíma þar sem ég hafði grun um grasmaðk, en aðeins önnur þeirra gaf mér fisk. Í auðmýkt fyrir Þingeyingnum viðurkenni ég auðvitað að hún er snöktum fallegri en púpan mín, en ég á ennþá svolítið erfitt með að skilja kræsni silungsins. Trúlega hef ég ekki náð að færa eins mikið líf í púpuna mína eins og gulur hárvængur straumflugunnar gerir. Kannski hef ég einblínt of mikið á að líkja eftir náttúrunni að útgáfan mín varð aðeins svipur hjá sjón eins og svo oft vill verða með okkar mannanna verk í samanburði við móður náttúru. Kannski maður sleppi bara fram af sér beislinu við væsinn næst þegar maður reynir að líkja eftir náttúrunni. Það er jú ekkert sem glitrar eða glepur við púpuna mína.
Ummæli
16.09.2014 – Þórarinn: Þetta er milljón dollara spurning, ef maður vissi nú svarið. P.S. hef prófað að hekla grasmaðk, hugsaði hana fyrir Brúará, hef aldrei fengið högg á kvikindið. Það er nú svo sem ekki mikið sem hreyfist á grasmaðki en kannski glansar á hann eins og þú segir. Hef aldrei litið á Þingeying sem eftirlíkingu af grasmaðki en þetta eru allavega litirnir á sumum grasmöðkum. Hélt alltaf að þetta væri hugsað sem straumfluga og veidd þannig, eru menn þá að veiða hana hægt og láta renna fría í straumnum? Svo getur fiskurinn litið allt öðruvísi á fluguna heldur en höfundurinn hugsaði sér þegar hann hannaði hana, en þegar öllu er á botninn hvolft skiptir bara máli hvort veiðist á hana eða ekki. Þetta að Þingeyingurinn sé grasmaðkur setur “heimssýn” mína algerlega á hvolf, fokk er þetta grasmaðkur?
Það er ýmislegt sem þarf að hafa í huga áður en lagt er af stað í veiði; stöngin, fluguboxið, taumurinn, vestið og fleira og fleira. Og ekki má gleyma að skreppa á dolluna. Að vísu er alltaf hægt að taka með sér svona ferðaklósett (þetta er virkilega til á e-bay) eða taka með sér rúllu af eyðublöðum og bregða sér í næstu gjótu, en þá er líka eins gott að taka eldfærin með sér. Fátt er eins ókræsilegt og salernispappír hingað og þangað í náttúrunni. Hann lúrir þarna eins og hvít (í besta falli) viðvörunarflögg í náttúrunni og brotnar mjög seint niður, mun síðar en afurðirnar sjálfar. Einfalt ráð, ef við þurfum að nota pappír á annað borð, er að kveikja í honum að notkun lokinni.
Ummæli
Árni Árnason – 18.04.2013: Smá ábending að fara varlega með eld í þurri náttúru!!!
Vonandi hafa allir lesendur gengið sómasamlega frá flugustönginni síðasta haust þannig að allt sé klárt núna þegar vorar. Eitt af því sem getur plagað menn verulega þegar vorar eru skítug, mygluð eða jafnvel skemmd handföng á veiðistöngum bara vegna þess að ekki var gengið rétt frá s.l. haust.
Flestir framleiðendur veiðistanga ganga þannig frá sinni framleiðslu að það er tiltölulega lítið mál að skipta um kork í handfangi. Þá geta grúskararnir farið á flug og rennt sín eigin handföng, við hinir kaupum bara ný handföng og í skásta falli skiptum þeim sjálfir út eða fáum starfsmann í viðkomandi verslun til að annast útskiptin. Ef maður hefur alltaf verið fyllilega sáttur við sína stöng, þ.e. gripið á henni, er engin ástæða til að skipta um tegund, maður velur bara sömu týpu og sverleika. En fyrir þá sem hafa ekki verið 100% sáttir getur vel verið ástæða til að staldra aðeins við og kynna sér aðra möguleika.
Flest grip eru þetta á bilinu 6,5” til 7”, þ.e. fyrir einhendur en auðvitað er þetta nokkuð breytilegt á milli framleiðenda. Í grófum dráttum má skipta lögun handfanga í þrennt. Fyrst er að telja Full Wells, þetta sem er handlaga, tiltölulega svert og oftast ‘standard’ á stöngum í stærðunum #7 og upp úr. Það er ekki óalgengt að handstórir veiðimenn veljir þetta lag umfram annað. Eins hefur það borið við að konur velji þetta grip umfram önnur. Half Wells er gripið sem mjókkar fram og er oftast notað á stangir frá #1 til #6. Ekki er óalgengt að handsmáir veiðimenn veljir þetta grip umfram önnur, en láti snúa því öfugt á stönginni, þ.e. sverasta hlutanum fram. Cigar hefur verið nokkuð á undanhaldi hin síðari ár en var hér áður langsamlega algengasta lagið á handföngum. Raunar hafa bambusstangasmiðir haldið nokkurri tryggð við þessa tegund, trúlega til að halda í hefðina.
Góðir stangarframleiðendur leggja sig í líma við að bjóða viðskiptavinum sínum upp á marga mismunandi sverleika handfanga. Það er sjálfsagt mál þegar keypt er framtíðarstöng í hærri verðkantinum að menn spyrjist fyrir um möguleika á sverara/grennra/öðru handfangi áður en gengið er frá kaupunum.
Korkhandföng
Ummæli
17.04.2013 – Eiður Kristjánsson: Er með half-wells á fjarkanum mínum og full-wells á sjöunni. Finnst handföngin henta hvorri stöng um sig nokkuð vel. En hvernig er það Kristján, á ekkert að fara henda sér í veiði?
Svar: Alveg sama sagan hjá mér, en ég hef verið að spá í hvort ein ástæða þess að köstin mín með fjarkanum eru aðeins léttari vegna þess að ég held ósjálfrátt léttar um half-wells handfangið. Eigum við eitthvað að ræða veiði? Einmitt núna þegar ég er að skrifa þetta, þá kyngir niður snjó, allt orðið hvítt og ekkert lát á sýnist mér. Fór stutta stund á opnunardaginn, en ekki söguna meir. Sjáum til þegar hlýnar aðeins, læt í það minnsta sjá mig við Elliðavatn á sumardaginn fyrsta, hvort sem vatnið er nú grænt eða grátt 🙂
FOS 