Ekki alls fyrir löngu miðlaði ég af reynslu minni af íslenskri ull sem dub efni. Einu gleymdi ég þó alveg og það var að nefna hvernig ég geymi dubbið mitt. Auðvitað gæti ég keypt til þess gerðar hyrslur, marghólfa plastbox með götuðu loki. En, það er líka til einfaldari lausn sem mér finnst líka miklu handhægari; boxin undan frönskukryddinu sem fylgir oft með ruslfæðinu úr sjoppunni. Einfalt að þrífa dollurnar, gata lokið með hnýtingarskærunum og málið er dautt. Sjálfur hef ég fært keypta dubið úr plastpokunum yfir í dollurnar ef ekki hefur verið laust í dub-hólfi.
Ýmsar tegundir hárs eru notaðar í hnýtingar, einkum í vængi á stórum hárflugum eða þurrflugum. Algengustu tegundir hárs eru af dádýri, elg og hreindýri. Aðrar tegundir, fíngerðari eru t.d. kálfshár, íkorni og kanína og svo hérahár sem dub efni. Ekki er allt hár dýra eins og mismunandi eftir flugum hvaða eiginleikum menn sækjast eftir. Sem dæmi má nefna að menn sækjast eftir flotinu úr holum hárum elgsins og dádýrsins í þurrflugur á meðan menn sækjast eftir fíngerðu hári íkornans í skott á votflugum.
Hrosshár er einnig vinsælt til hnýtinga. Hrosshár er holt og flýtur því ágætlega og hentar vel í vængi á þurrflugur þó mun algengara sé að sjá það í uppskriftum fyrir stærri laxaflugur. Svo má alltaf prófa eitthvað nýtt, sjálfur hef ég hnýtt flugur eins og Hérann úr hrosshári sem kom bara ágætlega út. Það er um að gera að prófa sig áfram með efnið sem er næstum á hverjum girðingarstaur við vötnina okkar.
Ég hef verið að glugga í skýrslu Veiðimálastofnunar um rannsóknir í Hlíðarvatni í Selvogi árið 2012. Í skýrslunni kemur fram að fjöldi fiska, veiddir á stöng og í rannsóknarnet fækkaði stórlega á milli áranna 2008 og 2012, nokkuð sem kemur ekki á óvart miðað við umræðuna í fyrra. Þrátt fyrir þessa fækkun kemur fram að lengdardreifing fiskjar er sú sama á milli ára, þ.e. fiskurinn hefur ekki minnkað sem er skv. mínum viti ákveðin vísbending um að vatnið sé ekki ofsetið. En hvað er þá á ferðinni? Jú, væntanlega er orsakanna að leita í hitastigi vatnsins, það hefur hækkað í mælingu um 1,4°C og Hlíðarvatnsjaxlarnir hafa kvartað sáran undan því að gamlir góðir veiðistaðir séu fisklausir.
Ég var að velta fyrir mér samhenginu þarna á milli þegar Veðurstofan smellti inn uppgjöri á nýliðnum júní; Meðalhiti mældist 9,9 stig í Reykjavík…. 0,6 stigum undir meðallagi síðustu tíu júnímánaða. Og þegar maí er skoðaður þá er sagan ekki ósvipuð; Meðalhiti í Reykjavík var 5,8 stig…. 1,2 stigum undir meðallagi maímánaða síðustu 10 ára. Þetta er kaldasti maí í Reykjavík síðan 2005 og þar hafið þið það, ekki furða að mér væri kalt í vorveiðinni. Þegar maður ber síðan saman fréttir úr Hlíðarvatni á milli vora þá er engum blöðum um það að fletta að s.l. vor var gjöfulla heldur en í fyrra. Humm, kaldara vor og fiskunum fjölgar í Hlíðarvatni? Nei, tæplega. Ætli skýringanna sé ekki frekar að leita í því að gömlu góðu veiðistaðirnir hafi gefið í vor vegna þess að vatnið var kaldara, nær því sem það var metárin 2001 og 2009.
Fyrir margt löngu síðan settu Hafnfirðingar saman eitt besta veiðikort af Hlíðarvatni sem sést hefur, sjá hér. Þar eru allir ‚gömlu góðu‘ staðirnir merktir skilmerkilega inn og svo er hægt að nálgast mikið lesmál um besta tíma og flugur í Áróðri Ármanna frá 2009. Eins og áður segir gáfu þessir ‚gömlu góðu‘ flotta veiði í kuldanum í vor, sbr. Botnavíkina, og Hlíðarvatnsjaxlar tóku að kætast. En núna þegar loksins hlýnar og vísbendingar um að vatnið hlýni skart er kannski rétt að leita út fyrir ‚gömlu góðu‘ veiðistaðina, veiða utar og á meira dýpi en menn hafa almennt gert áður. Ég hef þá trú að vatnið geymi enn sem fyrr, öflugan stofn bleikju sem nú hefur aðeins fært sig um set í vatninu, sæki í kjörhitastigi sitt og þar með gefi grynnri (hlýrri) veiðistaðir verr en áður. Hvort maður verður að aðlaga flugnavalið öðrum stöðum í vatninu verður svo bara að koma í ljós.
Ég ætla í það minnsta að reyna fyrir mér í næstu viku, búinn að tryggja mér dag á veida.is og nú skal hugdettan sannreynd. Hvort sem aflinn verður einhver eða enginn, þá er Hlíðarvatnsdögum alltaf vel varið og mér sýnist að enn sé hægt að næla sér í fína daga í húsi Árbliks.
Þessi greinarstubbur hefur verið að vefjast lengi fyrir mér. Ég hef átt hann ófrágengin í töluverðan tíma, beinlínis ekki lagt í að klára hann og birta vegna þess að ég á mjög erfitt með að mynda mér ákveðna skoðun á notkun tökuvara. En núna ætla ég að láta slag standa og smella þessu inn…
Bobbingar
Eftir að hafa rekist á erlenda grein sem byrjaði eitthvað á þessa leið ‚Vertu ekki aðferðaveiðimaður‘ þá fór ég að gefa tökuvörum nánari gætur. Höfundur umræddrar greinar vildi meina að þeir sem notuðu tökuvara væru í veiðinni eins og krakkinn sem hjólar um með hjálparadekkin föst á hjólinu. Tökuvari væri einstaklega vel til þess fallinn að hjálpa byrjandanum í púpuveiði að verða góður veiðimaður, svo fremi hann geti lært á tökurnar með tökuvaranum og… sleppt honum.
Sjálfur á ég tökuvara í töskunni minni, svona lím snepla á spjaldi og þar eru þeir eftir mjög skamma tilraunastarfsemi. Kannski er ég bara svona mikill ‚einhugur‘ að ég get ekki náð því að horfa og finna á sama augnabliki. Ég hef líka átt við þennan vanda að glíma með þurrfluguveiði. Jú, jú, ég get alveg haft augun á flugunni/tökuvaranum en svo fara alltaf einhver sekúndubrot í það að færa virknina frá augunum til handanna. Ég á miklu auðveldara með að leyfa augunum að hvílast, jafnvel reika út í buskann og nota bara tilfinninguna í fingrunum til að segja mér að fiskur sé að snuddast við hin enda línunnar. Í ofangreindri grein heldur höfundur hennar því fram að með því að nota tökuvara vinnur veiðimaðurinn sig inn í s.k. tunnelvision eða rörsjón og missir af öllum hinum vísbendingunum í og á vatninu sem gætu annars fært honum aðvörun um töku. Hvað sem þessu líður, þá ætla ég að hamra á sjálfum mér að nota þurrfluguna meira í sumar. Kannski ég noti bara þurrflugu sem tökuvara og slái þannig tvær flugur í einu höggi?
Ef ég væri með fimm þumalputta gæti ég gefið fimm þumalputtareglur fyrir frábærri silungsveiði í vötnum. Hve frábært væri það? Ég hef ekki einu sinni tölu á öllum þeim 5 – 10 pottþéttu ráðum sem maður hefur lesið í gegnum tíðina, en ef ég ætti að velja 2 – 3 þau bestu yrðu þessi væntanlega fyrir valinu:
Ekki skjóta rótum er trúlega besta ráðið sem ég hef nokkurn tíma komist yfir. Ef maður er búinn að reyna við pottþétta staðinn í 10, 20 eða 30 mín. án þess að verða var, þá er eitthvað að. Flugan getur verið röng, skiptu um flugu. Ekki skjóta rótum í fluguboxinu. Svo getur staðsetningin verið röng. Ekki skjóta rótum í sömu sporum, hreyfðu þig.
Ekki vanmeta litlar púpur því skordýralífið er yfir höfuð miklu smærra í sniðum heldur en við teljum það vera. Eins pirrandi og litlar flugur (#16 og smærri) geta verið þegar við erum að hnýta þær, þá eru þetta oft risavaxin skordýr. Taktu uppáhalds fluguna þína sem er e.t.v. í stærð #12 og hnýttu hana líka í #16 og #18. Jafnvel í #20 ef þú átt gott stækkunargler. Þegar því er lokið, notaðu þessar litlu.
Ekki trúa öllu sem þú lest því allt sem hefur verið skrifað um fluguveiði kemur frá dauðlegum mönnum og dauðlegum mönnum hættir til að skjátlast. Sjálfur á ég það til að standa eins og rótarskotinn drumbur á sama stað svo klukkutímum skiptir og er bara nokkuð sáttur við það. Svo hef ég líka skipt upp í brjálæðislega stærð á flugu eftir ítrekað ‚ekkert að gerast‘ og fengið flotta fiska. Ég held svei mér að það sé ekki til ein einasta pottþétt regla í veiðinni.
Ummæli
Gústaf – 27.06.2013: Er ekki eina reglan sem maður þarf að muna að það séu engar reglur til að muna 😉
Eins og með urriðann getur verið nokkrum vandkvæðum bundið að kyngreina bleikjuna utan hrygningartímans. Helst stóla menn á almennt vaxtarlag bleikjunnar. Hængurinn er oftast heldur mjóslegnari heldur en hrygnan og allar línur í honum skarpari, þó ekki algilt.
Bleikja – hængur
Hrygnan er kviðmeiri heldur en hængurinn og allar línur í henni meira ávalar. Oft er þetta mest áberandi á tálknlokum hængsins sem eru nánast eins og > á meðan tálknlokur hrygnunnar eru ) Öll þessi einkenni verða skarpari því heldri sem fiskurinn er.
Bleykja – hrygna
Eitt til viðbótar hafa menn notar við kyngreiningu og það er stærð haussins m.v. almennt vaxtarlag. Hafa menn þá haft til hliðsjónar að haus hængsins er hlutfallslega stærri heldur en hryggnunnar m.v. líkamsstærð almennt. Við þetta verður að setja þann fyrirvara að í ofsetnum vötnum verður haus hrygnunnar oft hlutfallslega stærri heldur en annars staðar eða öllu heldur; búkurinn nær ekki að halda í við vöxt haussins og hún því oft ranglega greind sem hængur sé ekki gætt að öðrum einkennum.
FOS 