Kevlar er óumdeilanlega sterkasti hnýtingarþráður sem hægt er að fá. Það er ekki þar með sagt að allir hnýtarar eigi slíkan þráð. Þeir sem eiga kefli af kevlar gætu hleypt nýju lífi í keflishölduna sína ef hún er farin að svíkja og slíta þráð í tíma og ótíma. Sérstaklega ef pípuhreinsarinn dugar ekki.

Prófaðu að taka tvöfaldan kevlar þráð og þræða í gegnum hölduna, renna honum upp og niður, allan hringinn. Kevlar þráðurinn er nægjanlega sterkur til slípa allar mögulegar ójöfnur innan í túpunni þannig að í ljós kemur að uppáhalds haldan þín á sér kannski lengri lífdaga heldur en stefndi í. Athugið, þetta virkar aðeins á málmtúpur, ekki keramik.

Hnýtingarþráður er yfirleitt vaxborinn að einhverju marki. Með tíð og tíma safnast vaxið saman í rörinu í keflishöldunni og verður bara til vandræða. Þá er gott að eiga pípuhreinsara, eins granna og þér er mögulegt að finna og nota þá til að hreinsa rörið. Það er alls ekki mælt með því að reyna að troða einhverju skörpu áhaldi í gegnum rörið, minnsta rispa getur orðið til þess að hnýtingarþráðurinn slitnar eða flosið trosnar upp.

Það er ekkert leyndarmál að ég af internet kynslóðinni. Í gegnum árin hef ég fyrsti og fremst leitað að svörum við spurningum mínum á netinu. Netið er minn salur. Ef salurinn hjálpar ekki, þá hringi ég í vin. Svona var þetta meira að segja orðið þegar ég byrjaði að hnýta við eldhúsborðið fyrir fjölda, fjölda ára.

Ég man reyndar ekki fyrir mitt litla líf hvað bókin hét sem ég náði mér í af stóru sameigninni á netinu þarna um árið, en ég man enn nokkrar leiðbeiningar úr henni og þær komu sér ágætlega þegar ég gaufaðist þetta við mínar fyrstu flugur.

Eitt það sem höfundur bókarinnar ráðlagði með orðum sínum, var að byrja að hnýta stórar flugur. Ég fór gaumgæfilega yfir þá króka sem fylgdu fyrsta hnýtingarsettinu mínu og sá torkennilegar tölur á boxunum; #10 og #14. Ég var nú eiginlega alveg viss um að þarna hefði einhverjum orðið á einhver mistök, hærra númerið var augljóslega minni krókur heldur en hin. Ég fletti til baka í netbókinni og sá mér til skelfingar að lægra númer á krókum táknar minni krók. Hvaða bölvaða vitleysa er þetta, hugsaði ég með mér og klemmdi krók #10 í þvinguna og byrjaði á minni fyrstu flugu.

Það var ekki fyrr en ég var nærri búinn með þessi 25 stk. af krók #10 að ég vogaði mér að opna hitt boxið. Allan þennan tíma var ég samviskusamlega búinn að halda mig við annað ráð sem ég fann í bókinni. Fluguhnýtingar eru langhlaup, ekki taka strax á sprett, þetta kemur allt með æfingunni. Trúr þessum leiðbeiningum hélt ég sama hraða við þessa agnarsmáu krókar #14 og hnýtti heil ósköp af Peacock og Pheasant Tail til viðbótar.

Rétt eins og í þessum fræga spurningarþætti, þ.e. Viltu vinna milljón þá nýtti ég mér síðasta valkostinn óspart þegar ég fór að lokum yfir þessar 50 fyrstu flugur mínar. Ég tók út tvö röng svör af hverjum fjórum sem ég hnýtti. Þessi röngu svör dundaði ég mér síðan við að afklæða og hnýta upp á nýtt, ég ætlaði sko ekki að kaupa einhverja 25 króka á meðan flugurnar mínar litu svona illa út. Það var svo með tíð og tíma að flugurnar mínar tóku á sig einhverja mynd sem var fiskum bjóðandi og ég þorði að láta fyrir augu annarra. Kannski hafa flugurnar mínar lítið skánað síðan þá, en ég er í það minnsta ekki spéhræddur lengur og leyfi öllum að sjá sem vilja.

Mér hefur stundum verið legið á hálsi að fara fjallabaksleið að hlutunum. Þetta má alveg til sannsvegar færa, en ég hef þá mínar ástæður og stundum sé ég ekkert endilega ástæðu til að segja frá henni. Einhverju sinni var ég spurður að því á hnýtingarkvöldi, hvers vegna ég hnýtti sömu fluguna aldrei eins. Ég man ekki alveg hverju ég svaraði, en það var örugglega einhver hálfgerður útúrsnúningur. Á því augnabliki vildi ég bara halda ástæðunni fyrir mig.

Þannig er að þegar ég hnýti flugu í fyrsta skiptið, þá hnýti ég hana fyrst eins nærri hugmyndum höfundarins og mér er unnt. Í annað skiptið nota ég sömu hráefnin í hana, en hnýti þau með öðrum hætti. Í þriðja skiptið er ég vís með að skipta einhverju út, jafnvel tveimur efnum og nota eitthvað allt annað í staðinn, oftast eitthvað sem ég ræð betur við og þekki hvernig hagar sér þegar hnýtingarþráðurinn lendið á því.

Þetta gerir þrjár útgáfur, sú fjórða kemur síðan í kjölfarið þegar ég vel það besta úr þessum þremur eftir að hafa virt þær vandlega fyrir mér. Ég dreg enga dul á að ég vel gjarnan þá útgáfuna sem var mér einföldust í hnýtingu og ég er tiltölulega sáttastur við. Allt er þegar þrennt er, fullkomið í fjórða og það verður sú sem ég legg á borð fyrir fiskinn. Og svona rétt í lokinn, ég sé sjaldnast ástæðu til að upphefja endanlegu útgáfuna og skíra hana afbrigði af X, þetta er einfaldlega X eins og ég hnýti hana. Það eru náttúrulega til ýmsar reglur um afbrigðilegheit, meira að segja hvað maður verði að skipta út mörgum hráefnum til að geta kallar einhverja flugu afbrigði. Það situr í mér talan 3 þegar kemur að þessu, veit ekki alveg hvers vegna og eiginlega er mér alveg sama. Kannski kemur eitthvað meira um þetta síðar, hver veit nema það komi afrigði af þessari grein.

Eins gott og netið er nú þegar kemur að því að fletta upp flugum til að hnýta, þá eru myndirnar stundum bara alls ekki nóg til að læra af þeim. Smáatriði, sama hve góðar lýsingar fylgja myndinni, leynast stundum á milli laga í flugunni og þá þarf eitthvað annað til.

Það hljómar ef til vill einkennilega að ráðleggja fluguhnýturum að fara út í búð og kaupa sér flugur, en stundum er það einfaldlega besta leiðin til að læra að hnýta ákveðna flugu. Það er bara eitthvað annað að geta velt flugunni á milli fingranna, setja hana undir stækkunargler og skoða nákvæmlega handbragðið.

Þetta er vitaskuld sett fram með þeim fyrirvara að sá sem hnýtti hafi virkilega kunnað til verka, ekki bara hnoðað einhverju saman eftir uppskrift, í akkorði og sparað í frágangi og fagmennsku. Eitt get ég þó sagt, frá því ég fór að laumast á barinn, þ.e. flugubarinn, þá hef ég séð mikla framför í vinnubrögðum þeirra flugna sem ganga undir nafninu verksmiðjuframleiddar flugur. Á sama tíma hef ég séð flugur sem keyptar hafa verið á netinu sem eru nánast ekki fiski bjóðandi, meira að segja sumar þeirra þannig úr garði gerðar að þær ná aldrei til fisksins, þær einfaldlega leysast upp í loftinu í fyrsta kasti.

Ef hnýtingarþráður og annað efni sem er á spólum vill renna út af, þá er einfalt mál að klippa niður plastbindi og nota það sem klemmur á keflin. Spennan í bindunum nægir yfirleitt til að halda efninu í föstum skorðum, jafnvel þegar af því er tekið.