Ein algengasta ástæða þess að menn slíta hnýtingarþráðinn er sú að þeir taka of mikið á honum eða spennan í keflishaldaranum er aðeins of mikil. Áður en þú ferð að reyna að spenna upp klemmuna á keflishaldaranum prófaðu að rjóða smá kertavaxi í götin á tvinnakeflinu. Það gerir oft kraftaverk og þráðurinn rennur mun betur. Sama ráð á við þegar ískrið í keflinu er að gera þig brjálaðan. Umfram allt, reyndu eitthvað annað en að eiga við keflishaldarann eða skipta yfir í sverari þráð.

Nú eru flestir komnir í gang í hnýtingunum fyrir næstu vertíð. Sjálfur er ég alltaf að grípa í hnýtingarnar árið um kring, enda svo heppinn að geta haft hornið mitt alltaf klárt, en auðvitað í misjöfnu ástandi. Ég er ekki alveg sá duglegasti að taka til á borðinu þannig að ég notaði tækifærið um daginn og tók þessa mynd, kannski til að minna mig á að það þarf ekki alltaf að vera í rusli.

Margir gúrúar hafa bent á nauðsyn þess að hafa skipulag á hlutunum og sæmilega snyrtilegt á borðinu og ég get svo sem ekki verið annað en sammála þessu. Það er bara hægara sagt en gert.

Það getur verið fínt að eiga mismunandi þykkt lakk, þunnt fyrir fyrstu lökkun og aðeins þykkara í endanlegan frágang. En það er kannski óþarfi að allt lakkið endi í þykka flokkinum bara vegna þess að súrefnið þykkir það með tímanum og þá sérstaklega þegar þú ert kominn niður fyrir miðja dós. Ágætt ráð til að minnka súrefnið í dósinni er að lauma einni eða tveimur glerkúlum í dósina. Kúlurnar getur þú fundið í dótakassanum hjá krökkunum eða tómu lakkbrúsunum í bílskúrnum, passaðu bara að þær séu út gleri, plast gerir ekkert annað en leysast upp og skemma lakkið.

Auðvitað á fluguhnýtarinn að hafa röð og reglu á hlutunum, það einfaldar verulega leitina að réttu verkfærunum. Eitt áhald þarf í það minnsta að vera alltaf á sínum stað og það eru skærin. Til að geta alltaf gengið að uppáhalds skærunum mínum þá er ég með smá segulstál á væsinum þar sem skærin eiga heima. Ég veit af þeim þarna, þarf ekki að sleppa augunum af flugunni og einfalt að skila þeim til baka. Bónusinn er síðan sá að þegar þau hafa hangið þarna í smá tíma eru þau sjálf orðin hæfilega mögnuð til að ég geti notað þau til að veiða einn og einn öngul upp úr boxinu fyrir næstu flugu.

Nú er lag að skreppa út í búð og slá tvær flugur í einu höggi; kaupa sér einhvern gómsætan íspinna og útbúa sér síðan þjöl / rasp til að framleiða og ýfa dub’ið í flugurnar. Það er óðs-manns æði að eiga öll litbrigði og grófleika dub’efnis fyrir fluguhnýtingarnar og því getur komið sér vel að geta kíkt í prjónakörfuna og næla sér í al-íslenska ull eða erlent gerfiefni. Með svona áhaldi, sem er útbúið úr íspinnaspýtu og álímdum sandpappír er tiltölulega einfalt að verða sér úti um öll möguleg afbrigði dub’efnis. Eins er frábært að hafa þetta við hendina þegar kemur að því að ýfa dub’ið aðeins þegar það er komið á fluguna. Mínir pinnar eru með sandpappír #120 öðru megin en #80 hinu megin, það er líka fínt að hafa það gróft.