Það er nokkuð misjafnt hvernig menn ganga frá haus á flugu, þ.e. lakka hann. Sumir nota aðeins nál sem þeir dýfa í lakkið og renna síðan í hring um hausinn og ná þannig heilli lökkun með einu handbragði. Aðrir hafa paufast þetta með nálina í nokkrum atrennum, þar á meðal ég, á meðan enn aðrir nota lakkpensil og lakka hausinn í einni til tveimur strokum.

Eitt er það þó sem getur auðveldar mönnum verulega lökkunina og það er hnýtingarklemma sem hægt er að snúa flugunni í, þ.e. heilan hring þannig að nálinni eða penslinum er haldið kjurum við hausinn og flugunni snúið. Eftir að hafa klaufast við þetta í nokkur skipti er maður nokkuð fljótur að komast upp á lagið og nær þá einni umferð í einu handtaki.

Þegar ég hnýti t.d. tinsel í skott á flugu, þá nota ég í það minnsta tvöfalt efnið þar sem því verður komið við. Það er náttúrulega hægt að hnýta hvern þráð fyrir sig en þá er hætt við að hnýtingin verður of klunnaleg þegar allir fjórir til fimm strimlarnir eru komnir niður á búkinn. Þess í stað tek ég efnið niður í ríflega tvöfalda lengd skottsins, hnýti það beint niður á búkinn og brýt það aftur til að ganga frá því. Með þessu móti festist efnið betur niður og það þarf færri vafninga af hnýtingarþræði til að tryggja það. Að vísu eru til þær flugur sem þessu verður ekki viðkomið, en þær eru fáar og það lærist fljótt af endingu flugnanna hver þeirra hefur verið hnýtt með tryggu skrauti og hver ekki.

Það hefur alveg farið það orð af mér að ég sé helst til nískur og nýtinn, en þegar kemur að hnýtingarþræði hef ég frekar verið fullur vantrausts á þessum auma spotta sem notaður er í flugur. Trúlega hef ég verið allt of duglegur að nota hnýtingarþráð í gegnum árin, notað allt of mikið af honum og verið helst til mikill groddi.

Góður hnýtingarþráður er ótrúlega sterkur, meira að segja einn og stakur, svo ekki sé talað um þegar þrír til fimm vafningar koma saman. Ég hef mér það til málsbóta að það eru trúlega algengustu mistök hnýtara að nota of mikinn þráð, bæta einum til tveimur vafningum við, setja hnút og svo annan til að vera alveg öruggur. Þetta á sérstaklega við þegar maður er að vinna á einum og sama punktinum á flugunni með nokkur hnýtingarefni. Oft vill þá brenna við að maður full-hnýtir fyrsta efnið niður, bætir svo öðru eða tveimur ofaná og vefur allt til fullnustu og hnýtir allt of marga hnúta á milli efna.

Þegar ég fór að spara vafningana, notaði aðeins einn til tvo fyrir hvert efni og lét það eiga sig að hnýta half hitch á milli, þá fóru flugurnar mínar að verða töluvert rennilegri svo ekki sé talað um fallegri. Síðustu hnútana í hverja flugu spara ég að vísu aldrei, þeir verða að vera tryggir því lakk herðir ekki hnút, það heldur honum ekki einu sinni saman ef hann er lélegur.

Þegar ég byrjaði að hnýta var ég sífellt með skærin á lofti, klippti, klippti meira og snurfusaði svo enn og aftur áður en ég hnýtti næsta efni á fluguna. Auðvitað er þetta misjafnt eftir flugum, sumar eru það efnislitlar að allt sem talist getur ofaukið verður að hverfa, en sumar flugur þarf alls ekki að snyrta eins og ég gerði áður.

Nefnum sem dæmi Dog Nobbler. Bústinn vöndull af marabou í skott skilur auðvitað eftir sig heilan helling af efni þegar maður er búinn að hnýta skottið eðlilega niður. Til að byrja með tók ég upp skærin og klippti allt umfram efni frá þegar skottið hafði verið hnýtt tryggilega niður. Svo tók heilmikið vesen við að byggja búkinn, ná honum þéttum og bústnum eins og ég vil hafa hann. Fljótlega fór ég þó að stytta mér leið með allt þetta efni. Eftir að hafa hnýtt skottið niður, tryggt það vendilega og jafnvel lakkað í hnútana, lagði ég restina af storkinum einfaldlega fram eftir flugunni, hnýtti hann niður fyrir framan augu og þá fyrst klippti ég af. Þ.e.a.s. ef eitthvað var eftir af fjöðrinni.

Með þessu móti var einfaldara að hnýta vöf eða vír niður á búkinn, klára svo fluguna með nokkrum einföldum vafningum af búkefni og ganga frá við hausinn. Þessa aðgerð nota ég við fjölda flugna í dag og ef eitthvað er, þá hafa þær enst mér betur svona.

Eins og lesendum ætti að vera kunnugt um, þá leiðist mér ekki að hnýta flugur. Þetta er svo sem engin stórframleiðsla, en yfirleitt þarf ég að hnýta þetta 6 nothæfar flugur í þremur stærðum, þrjár fyrir mig og þrjár fyrir veiðifélagann.

Þegar ég hef dundað mér við fyrstu fluguna, prufustykkið, þá veit ég nokkurn veginn hvað ég þarf af efni í næstu eintök og þá raða ég gjarnan því efni sem til þarf á mottuna mína þannig að það sé innan seilingar. Sumt efni klippi ég strax niður, annað tek ég úr stömpum og af spólum eftir þörfum. Mér skilst að sumir gangi svo langt að hreinsa allar fjaðrir af dún áður en þær eru notaðar í hnakka eða vöf en það geri ég sjaldnast. Vængfjaðrir reyni ég aftur á móti að klippa niður og para saman fyrirfram þannig að þær séu klárar þegar kemur að notkun. Það sparar ótrúlegan tíma að græja þær allar á einu bretti og vængirnir ættu að verða fallegri ef maður gefur sér góðan tíma í að para fjaðrirnar rétt.