FOS.IS óskar öllum lesendum vefsins gleðilegs nýs árs og þakkar kærlega fyrir samfylgdina á nýliðnu ári. Að vanda er fyrst færsla ársins nýtt dagatal fyrir það ár sem upp er runnið. Að þessu sinni er dagatalið með örlítið öðru sniði en áður sem vonandi nýtist betur á snjalltækjum, s.s. sjaldtölvum og símum. Dagatalið má skoða með því að smella hérna.

FOS.IS óskar öllum veiðimönnum, nær og fjær gleðilegrar hátíðar og vonar að eitthvað veiðilegt komi upp úr pökkunum í kvöld. Við þykjumst vita að einhverjir geti blaðað í þessi bók í kvöld því nokkrum útsjónarsömum ættingjum tókst að næla í eintök af henni fyrir þessi annars veiðibókalitlu jól þetta árið.

Það var ekki laust við að maður yrði var við ákveðinn létti hjá höfundum bókarinnar um Selá í Vopnafirði þegar hana bar að landi í jólabókaflóðinu nú um daginn. Því miður var lengi vel útlit fyrir að engin veiðibók kæmi út fyrir þessi jól, en elja og atorka þeirra félaga, Guðmundar Guðjónssonar og Einars Fals náði bókinni í land fyrir jólin.

Bókin er ekki ósvip systrum sínum sem þegar hafa komið út, bókunum um Laxá í Kjós, Langá, Grímsá/Tunguá og Þverá/Kjarrá. Af orðum höfunda má síðan lesa að í bígerð eru tvær bækur til viðbótar í þessum flokki og munu þær fjalla um Vesturdalsá og Hofsá.

Bókin um Selá í Vopnafirði er glæsileg bók eins og þeirra félaga er von og vísa og þess má geta að hún kemur út á íslenskur og ensku, þannig að hér er á ferðinni glæsileg gjöf til innlendra og erlendra veiðimanna.

Það er alltaf jafn skemmtilegt að fá gamladags póst, það er þennan sem berst inn um bréfalúguna og þá sérstaklega þennan sem kemur í desember. Mér skilst að formlega komi engar veiðibækur út fyrir þessi jól, en það kemur nú samt alltaf ein veiðibók út; fylgirit Veiðikortsins. Og nú er þessi góða bók kominn inn á mitt heimili, meira að segja í tveimur eintökum þannig að við hjónin þurfum ekki að rífast um hana þegar við viljum fletta henni og láta okkur dreyma um sólríka og fengsæla veiðidaga sem bíða okkar næsta sumar.

Veiðikortið er árviss glaðningur veiðimanna fyrir jól og mér skilst að jafnt aldnir sem ungir taki sig nú til og stilli vöðluskóm út í gluggann í von að Flugnasníkir, Bleikjukrókur eða Urriðakrækir laumi eins og einu Veiðikorti í skóinn. Ef svo ólíkega vill til að enginn jólasveinn á leið um hverfið þessa dagana, geta veiðimenn fest kaup á kortinu á vef Veiðikortsins með því að smella hérna.

Veiðimenn hafa á sér margvíslegt orðspor, sumt af því er satt en flest eru reyndar gömul hindurvitni og kreddur. Það er til dæmis lífseigt að telja veiðimenn í hópi skrautlegustu lygara mannskynssögunnar. Grunsamlegar aflatölur og gríðarleg stærð fiska, sérstaklega þeirra sem sleppa, eru nefndar sem sönnun þessa. Það skemmtilega við þetta orðspor er að veiðimenn ýta gjarnan sjálfir undir það, bera brigður á veiðisögur annarra og leggja síðan eigin stórkostlegar frásagnir í púkkið sem yfirleitt gera ekkert annað en toppa hina meintu skreytni. Aldrei dettur mér í hug að telja þetta til lyga, þetta er krydd sem er sérsniðið að menningu veiðimanna og órjúfanlegur partur af samræðum þeirra í millum.

Góð veiðisaga öðlast oft sjálfstætt líf, stækkar í meðförum og fylgir strangt þeim reglum sem settar hafa verið fram í málsháttum eins og Góð vísa verður aldrei of oft kveðin og Ekki láta góða sögu gjalda sannleikans. En það eru takmörk fyrir öllu, meira að segja veiðisögum. Samfélag veiðimanna er ekki lítið á Íslandi, en fréttir af þessu samfélagi bera þess nú ekki beint vitni. Yfir sumarmánuðina les maður sömu fréttina af veiði og veiðimönnum á nokkrum mismunandi miðlum, rétt eins og eitthvað eitt hafi aðeins gerst og ekkert annað. Verandi sjálfur að ströggla við það heimatilbúna markmið að færa þokkalega gáfulegar greinar á borð fyrir lesendur í það minnsta tvisvar í viku árið um kring, getur tekið á. Því er ekki að leyna að oft hefur mig langað til að taka áhugaverða frétt, breyta orðaröð hennar örlítið og gera að færslu hér á síðunni. Ég hef í 90% tilfella staðist þessa freistingu en ég get vel sett mig í spor þeirra sem láta undan henni og smyrja sömu brauðsneiðina upp á nýtt og bera á borð fyrir lesendur sína. Auðvitað verða svona fréttir svolítið einsleitar fyrir bragðið. Það er lítið krydd í lífið að lesa um sama laxinn á fjórum miðlum, sama vatnsleysið og sömu fluguna, viku eftir viku eftir viku.

Það er nú ekki svo að ég telji mig til blaða- eða fréttamanna, smalanna eins og ég kalla þá stundum. Starf veiðifréttamanna á Íslandi á mikið skylt með smalamennsku. Það er ekki endalaust sem hægt er að skrifa frá eigin brjósti, það kemur að því að upplifun manna dugir ekki í frétt og því verða þeir að hringja í vin og smala í fréttir. Þá vill auðvitað brenna við að sama rollan er dregin í tvo eða fleiri dilka og eiginlega ekkert við því að gera. Þeir eru nefnilega ekki margir veiðimennirnir sem eru tilbúnir að segja frá að fyrra bragði og því reynir á smalana að finna ærnar sem földust í fyrstu leitum þannig að það endi ekki með því að allri séu að segja sögu sömu rollunnar.

Ekkert af ofangreindu er ástæða þess að heldur rólegt hefur verið á þessari síðu síðustu vikur. Efni síðunnar er ekki byggt á fréttum, það er byggt á sumarlöngum göngum og eigin smalamennsku sem ég legg inn í reynslubankann. Banka sem ég síðan tæmi hægt og rólega yfir vetrartímann. Þar að auki hefur þrek veiðimanna heldur dvínað á þessum árstíma og heimsóknir í september og október hafa alltaf verið heldur fáar á síðunni, rétt á milli 100 – 200 á dag. En veiðimenn eru þrautseigir einstaklingar og þurfa yfirleitt ekki langan tíma til safna kröftum og í byrjun nóvember byrja þeir aftur að kíkja hér inn, lesa og grúska í veiði og veiðimennsku, flugum og fiðri. Um leið og fyrstu vetrarlægðirnar fara af stað taka því nýjar greinar til við að birtast og vonandi veita þær einhverjum fró yfir köldustu mánuðina, verða krydd í undirbúningi næsta sumars.

Að vanda bíður urriðinn á Þingvöllum upp í dans í október og þetta árið verður engin undantekning frá reglunni. Að þessu sinni verður 14.  október partýdagur á Þingvöllum, veislustjóri verður að vanda Jóhannes Sturlaugsson og um skemmtiatriði sjá urriðar af ísaldarstofni.

Skemmtunin hefst klukka 14 á bílastæði P5, þar sem Valhöll stóð og gengið verður með bökkum Öxarár upp undir Drekkingarhyl þar sem nokkrir höfðingjar árinnar verða hafði til sýnis og um þá fjallað.